အစားအစာ ပြင်ဆင်ခြင်း

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်နှာတွင် အခက်တွေ့နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အကယ်၍သာ ဤ အရူးမလေး သည် ပုံမှန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လျှင်မူ သူမအနေဖြင့် ငြင်းဆန်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နျိုနျိုသည် သူမ၏ မိခင်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီး သူ့စကားတွေကို နားမလည်ပေမဲ့... သူ့ကို တကယ်ပဲ သဘောကျတာလေ...”

ရှူးယင်းသည်လည်း နျိုနျို၏ ပုံစံကို အတုယူကာ ကျန်းယွင်နန်၏ အင်္ကျီအောက်နားကို ဆွဲလျက် ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မကို မင်းသမီးလေး နားမှာပဲ နေပြီး ပြုစုခွင့်ပေးပါနော်... နောက်တစ်ခါမှာ မင်းသမီးလေး ကို လူဆိုးတွေ ရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးချင်လို့ပါ...”

ကျန်းယွင်နန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရလေသည်။ ခုနတင် မိဖုရားကြီး ဆိုပြီး ပြောနေသည်မှာ အခုကျမှ ဘာလို့ မင်းသမီးလေး ဖြစ်သွားရသနည်း။ ဤသည်မှာ ဘာတွေ ထပ်ပြီး ပြဿနာ ရှာနေပြန်သနည်း။

“မိဖုရားကြီး... အပြင်မှာ မင်းသမီးလေး ကို ရန်ရှာချင်နေတဲ့ လူဆိုးတွေ အများကြီး ရှိတာလေ... သူတို့တွေ မင်းသမီးလေး ရဲ့ ခြေရာလက်ရာကို ရှာမတွေ့အောင် လုပ်ရမှာပေါ့...”

ရှူးယင်းသည် ပြောရင်းနှင့် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့၏။

ကျန်းယွင်နန်မှာမူ ခေါင်းပင် ကျိန်းသွားရသည်။ မိဖုရားကြီးဟု တစ်လှည့်ခေါ်လိုက်၊ မင်းသမီးလေးဟုတစ်လှည့်ခေါ်လိုက် လုပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ အခုတော့ သူမပါ မိဖုရားကြီး ဖြစ်သွားရချေပြီ။ မူလကတော့ ကျန်းယွင်နန်သည် စိတ်ပျော့သွားခဲ့သော်လည်း ရှူးယင်း၏ အသိတရား မကပ်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်လေသည်။

“တော်တော့... အဲ့ဒီ ပေါက်ကရ စကားတွေကို ရပ်လိုက်စမ်း... သူများတွေ ကြားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှူးယင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါပြလေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သမီးဖြစ်သူအား မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေး... အမေက သမီး လိုချင်တာ မှန်သမျှကို အမြဲတမ်း ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မတူဘူးနော်...”

နျိုနျိုသည် ပြန်လည် ငြင်းခုံခြင်း မပြုဘဲ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် သူမ၏ မိခင်အား စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။ ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုသို့ စိုက်ကြည့်မခံရအောင် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကိုသာ ပိတ်ထားလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရလေသည်။ ဤမျှအထိ ချစ်စရာကောင်းနေသော ကလေးမလေးကို သူမ မည်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။

“သမီးက ရှူးယင်း ကို သဘောကျတယ် ဆိုရင်တော့... သူ့ဆီကို ခဏခဏ လာဆော့လို့ ရတာပဲလေ... သူက စကားတွေကို ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ပြောတတ်တာ မဟုတ်ဘူး... အကယ်၍ သမီးနောက်ကို လိုက်သွားပြီးတော့ ပေါက်ကရတွေ ပြောမိလို့ ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံလာရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာလေး ချက်ချင်းပင် ညိုးငယ်သွားရ၏။ ကျန်းယွင်နန်သည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ပြတ်သားရမည့် အချိန်တွင် အလိုမလိုက်သင့်ဟု ယူဆကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

“အမေက ရှူးယင်း ကို တစ်သက်လုံး ပိတ်လှောင်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... နောင်ကျလို့ သူ အသိတရားလေး ဝင်လာပြီး ပေါက်ကရတွေ မပြောတော့ဘူး ဆိုရင်တော့... သမီးနောက်ကို လိုက်ခွင့် ပေးမှာပေါ့... အဲ့ကျရင် အကြာကြီး အတူတူ နေလို့ ရပြီလေ... ဟုတ်ပြီလား...”

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို အမြဲ နားထောင်သူ ဖြစ်ရာ လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“မေမေ့ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်နော်...”

ရှူးယင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ရည်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းလာတော့၏။

“သခင်မလေး... ကျွန်မကို မမေ့ပါနဲ့နော်...ကျွန်မဆီကို ခဏခဏ လာကြည့်ပါဦး...”

ရှူးယင်းက ငိုယိုကာ ပြောဆိုရှာလေသည်။

ရှူးယင်းက နျိုနျိုအား တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ခေါ်ဝေါ်နေသည်ကို နားထောင်ရင်း ကျန်းယွင်နန်သည် ခေါင်းကိုသာ ညင်သာစွာ ခါလိုက်မိ၏။ နျိုနျိုမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးလှသော အခေါ်အဝေါ်များကို အလေးမထားပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဗိုက်လေးကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်လေသည်။

“စိတ်မပူနဲ့နော်... သမီး ခဏခဏ လာကြည့်မှာပေါ့... အစ်မ အထူးတလည် လိုချင်တာ ရှိလားဟင်... သမီး ဝယ်ပေးမယ်လေ...”

နျိုနျိုကိုယ်တိုင်လည်း ထူးဆန်းနေမိ၏။ သူမသည် ထို အရူးမလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားနေရခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ကျွန်မ ခရုခွံတွေ လိုချင်တယ်... ဝက်ဆီတွေလည်း လိုတယ်... ခရုခွံ မရှိရင် ကြက်ဥခွံတွေလည်း ရပါတယ်... ပြီးတော့ ပုံစံခွက်တွေလည်း လိုချင်သေးတယ်...”

ရှူးယင်းသည် လိုချင်သည့် အရာများကို တရစပ် ပြောဆိုလေတော့သည်။

ကျန်းယွင်နန်မှာမူ အလွန်ပင် အံ့သြသွားရ၏။

“ဒါတွေနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲဟင်...”

“ဆပ်ပြာ လုပ်မလို့လေ... သခင်မလေး အတွက်ပါ...”

ရှူးယင်းက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

“ဆပ်ပြာ ဆိုတာ ဘာလဲဟင်...”

“ဆပ်ပြာ ဆိုတာက... သခင်မလေး ကို သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ပေးဖို့ပါ... လက်တွေ၊ မျက်နှာတွေ၊ ဆံပင်နဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာတွေကို ဆေးကြောဖို့ပေါ့... သခင်မလေးကို အမြဲတမ်း မွှေးပျံ့သန့်ရှင်းနေစေမှာပါ...”

ရှူးယင်းက ပြုံးလျက် ပြောပြလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ဆပ်ပြာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ၎င်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော အရာဖြစ်မည်ကို စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲနေတော့၏။ နျိုနျိုမှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာလေးကို တင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးအတွက်ချည်းပဲ မတွေးပါနဲ့ဦး... ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်လည်း တွေးဦးလေ... အစ်မ ကိုယ်တိုင် ဘာလိုချင်လဲလို့ မေးနေတာလေ...”

ရှူးယင်းသည် ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်မိပြီး နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်မ... ကျွန်မကတော့ သခင်မလေး ကျွန်မဆီကို ခဏခဏ လာတွေ့ပေးဖို့ပဲ လိုချင်တာပါ...”

နျိုနျိုသည် ထိုမိန်းကလေးအား ပြော၍မရမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဘာစားချင်လဲဟင်...”

ရှူးယင်းက ခေါင်းခါပြလေသည်။ နျိုနျိုက ရုတ်တရက် မောက်မာသော ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ပြောရမယ်လေ... မဟုတ်ရင်တော့ သမီး လာမတွေ့တော့ဘူးနော်...”

ရှူးယင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထပ်မံ၍ အားနာခြင်း မရှိတော့ဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မင်းသမီးလေး... ကျွန်မ သကြားဆန်ပြုတ် စားချင်ပါတယ်... အရင်တုန်းက ကျွန်မကို ရှန်ရှင်းကနေ ကယ်ထုတ်ပေးတုန်းက... သကြားဆန်ပြုတ် တစ်ခွက် ကျွေးခဲ့တာကို မှတ်မိနေသေးတယ်လေ...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူနဲ့နော်... ဒီနေ့ပဲ စားရအောင် လုပ်ပေးမယ်လေ... တခြား လိုချင်တာရှိသေးလားဟင်...”

ရှူးယင်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

“ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ထဲ သွားလို့ ရမလားဟင်... မင်းသမီးလေး အတွက် ကြက်ပေါင်ကြော် လုပ်ပေးချင်လို့ပါ... မင်းသမီးလေး က ကျွန်မ လုပ်တဲ့ ကြက်ပေါင်ကြော်ကို အကြိုက်ဆုံး မဟုတ်လားဟင်...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သွားရည်ကျလာတော့၏။ သာမန်လူများမှာ ဟင်းချက်လျှင် ဆီကိုပင် အစွမ်းကုန် ချွေတာကြသည်။ အကြော်အလှော် ဆိုသည်မှာမူ သူတို့အတွက် အဝေးကြီး ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူမသည် ကျန်းယွင်နန်အား သနားစရာကောင်းအောင် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

ကျန်းယွင်နန်သည် အကြော်အလှော် လုပ်ရန်နှင့် မီးဖိုပေါ်တွင် ဆီအိုး တင်ရမည့် ကိစ္စကို တွေးမိလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အရူးမတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍သာ သူမကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ တခြားသူကိုဖြစ်စေ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိပါက ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးတောမိလိုက်လေသည်။

“နောက်တစ်ခါမှပေါ့... ဒီနေ့တော့ အိမ်မှာ ကြက်မရှိသေးဘူးလေ...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် ပါးစပ်ထဲမှ သွားရည်များကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရှာ၏။

“ဒါဆို မှိုတွေနဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ ရှိလားဟင်... မင်းသမီးလေး အတွက် မှိုကင် လုပ်ပေးချင်လို့ပါ...”

ရှူးယင်းက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က မတတ်သာဘဲ မေးလိုက်ရလေသည်။

“နျိုနျိုလေး အတွက် တစ်ခုခုကို သေချာပေါက် လုပ်ပေးချင်နေတာလားဟင်...”

ရှူးယင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

“သခင်မလေး က ကျွန်မ လုပ်တဲ့ အစားအစာတွေကို အကြိုက်ဆုံးလေ...”

ရှူးယင်းသည် စကားများကို ရှေ့နောက်မညီဘဲ ပြောဆိုနေသလို နျိုနျိုအား ခေါ်ဝေါ်သည့် အမည်မှာလည်း တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲနေတော့၏။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ပုံစံမှာမူ အလွန်ပင် ခေါင်းမာလှပေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သူမအား မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆို အမေနဲ့အတူ မီးဖိုချောင်ထဲကို လိုက်ခဲ့လေ... ဘာတွေ လုပ်နိုင်မလဲ ဆိုတာကို သွားကြည့်ကြရအောင်...”

ရှူးယင်းသည် ထိုနေရာမှာတင် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ကျလာရလေသည်။ သူမက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

“နောက်ဆုံးတော့... နောက်ဆုံးတော့ မိဖုရားကြီး ကို ထပ်ပြီး ပြုစုခွင့် ရပြီပေါ့လေ...”

ရှူးယင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အတွင်းရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်များကို အရမ်း ကြုတ်ထားသဖြင့် ယင်ကောင်ပင် သေသွားနိုင်လောက်ပေသည်။

“ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ဒီလောက်ပဲလားဟင်... တကယ်ပဲ ဒါတွေပဲ ရှိတာလား...”

ရှူးယင်းက ကျန်းယွင်နန်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်မှာမူ သူမ၏ မီးဖိုချောင်မှာ ဆင်းရဲသည်ဟု အစက မထင်ခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားများ ပြည့်စုံနေသည်။ ဤသည်မှာ အခြားသူများထက် အများကြီး ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ရှူးယင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့သြနေသော အမူအရာမှာ သိသာလွန်းလှသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်ပင် လျစ်လျူရှု၍ မရတော့ပေ။

ရှူးယင်းက ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းသမီးလေး က မြင့်မြတ်လှတဲ့သူလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အစားအစာတွေကို နေ့တိုင်း စားနိုင်ပါ့မလဲဟင်... သခင်မ ကိုး ရယ်... သခင်မ လည်း ပိုပြီးတော့ ဂရုစိုက်သင့်တာပေါ့... မင်းသမီးလေး က အဝေးကို ရောက်နေရတာဆိုပေမဲ့... ဒီတိုင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကျွေးလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲဟင်...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်၏။

“မေမေ့ကို အဲ့လိုမျိုး ပြန်မပြောနဲ့လေ...”

ရှူးယင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မောက်မာသော ပုံစံကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်မလေး ကိုး ရယ်... ကျွန်မကို စိတ်မရှိပါနဲ့နော်... ကျွန်မက မင်းသမီးလေး အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလို့ပါ... သခင်မ ကိုး ကို အပြစ်တင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်မှာ ထိုစကားကြောင့် ရယ်ပင် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရ၏။ ဤ အရူးမလေးသည် လူကိုကြည့်ပြီး ပေါင်းတတ်ပါပေသည်။ နျိုနျိုအား ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံသော်လည်း တခြားသူများကိုမူ ရန်တွေ့ချင်နေသည်။

ရှူးယင်းသည် နျိုနျိုအတွက် အရသာရှိသော အစားအစာ လုပ်ပေးရန်သာ တွေးတောနေမိ၏။ သူမသည် မီးဖိုချောင်အတွင်း လိုက်လံ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်မှ မတတ်သာဘဲ ပါဝင်ပစ္စည်း အချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ ချက်ပြုတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင် လှုပ်သွားရ၏။ ထိုမိန်းကလေးသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲနေသောကြောင့် ပင်။

ချက်ပြုတ်ခြင်း ပညာရပ်မှာလည်း ကောင်းမွန်လှသလို ပါဝင်ပစ္စည်းများကိုလည်း ရက်ရက်ရောရော သုံးစွဲထားသဖြင့် ထိုအစားအစာမှာ မည်သို့မျှ အရသာ မရှိဘဲ နေလိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ရှူးယင်း တစ်နေ့ကုန်နီးပါး မီးဖိုချောင်အတွင်း အားစိုက် ထုတ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမသည် ကလေးများ အားလုံး နှစ်သက်ကြသော သကြားတြိဂံဆန်မုန့်ကို ပြုလုပ်နေခြင်း ပင်။

“ကွေ့ဟွားနဲ့ သကြားဖြူ မရှိတာ နှမြောစရာပဲနော်... သခင်မလေး... အခုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ စားလိုက်ပါဦးနော်...”

ရှူးယင်းက ထိုသို့ ပြောဆိုရာတွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရမှုများမှာ အလွန်ပင် သိသာလှပေသည်။

ကျန်းယွင်နန်မှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။

“သကြားဖြူ ဆိုတာ ဘာလဲဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် သကြားညို နှင့် တင်လဲရည် တို့ကိုသာ သိရှိထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သကြားဖြူ ဆိုသည်ကိုမူ သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

ရှူးယင်းက တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသော စကားတစ်ခွန်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“သကြားဖြူ ဆိုတာ နှင်းတွေ၊ မြူတွေလို ဖြူဖွေးနေတာလေ... အရသာကလည်း အရမ်း ချိုမြိန်သလို အတွင်းမှာလည်း အနယ်အနှစ်တွေ တစ်ခုမှ မရှိဘူးပေါ့... အကယ်၍ ကျွန်မကို သကြားညို နည်းနည်းလောက် ပေးမယ် ဆိုရင်တော့... သကြားဖြူ ဖြစ်အောင် ကျွန်မ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်...”