စီစဉ်မှုများ

အရသာရှိသည်မှလွဲလျှင် ကျန်းယွင်နန်သည် ဤ သကြားတြိဂံဆန်မုန့်ထဲတွင် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း “သကြားဖြူ” ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုအရာ၏ ထူးခြားလှသော အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သကြားဆိုသည်မှာ သာမန်လူများအတွက် အလွန် အဖိုးတန်လှသော အရာပင်။ အကယ်၍ သကြားဖြူ ဆိုသည်မှာ တကယ်ပဲ ရှိနေပါက၊

၎င်းကို လူကုံထံများထံတွင် ဈေးကြီးပေးကာ ရောင်းချနိုင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ထို အရူးမလေး၏ ထူးခြားသော အခြေအနေကြောင့် ယခုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ ပြင်ပလူ မရှိသည်ကို ဝမ်းမြောက်နေမိ၏။ ထို့ကြောင့် ဤစကားများကို တခြားသူများ ကြားသွားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

သူမကဲ့သို့သော သာမန် အမျိုးသမီး တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုအရာ၏ နောက်ကွယ်မှ ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်များကို မြင်တွေ့နိုင်မှတော့ အခြားသူများလည်း သေချာပေါက် ရိပ်မိကြပေလိမ့်မည်။

ရှူးယင်းသည် ရူးသွပ်နေသော်လည်း သူမ၏ ပြောဆိုချက်များမှာမူ အမြဲတမ်း တိကျလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ လိမ်ညာနေသည်ဟုပင် သံသယ မဖြစ်မိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အဖိုးတန် ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ကိုလည်း သူမ သဘောပေါက်ထားပေသည်။

“သကြားညို ကိစ္စကိုတော့... ကျွန်မယောက်ျား နဲ့ အရင် တိုင်ပင်ပြီးမှပဲ သကြားဖြူ လုပ်၊ မလုပ် ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပါ့မယ်...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှူးယင်းမှာမူ သကြားဖြူ အပေါ်တွင် အာရုံ သိပ်မရှိလှပေ။ သူမက ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မ ဆပ်ပြာ လုပ်ချင်တယ်လေ... ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ကျွန်မအတွက် ပြင်ပေးထားရမယ်နော်... တို့ မင်းသမီးလေး က အညံ့စား ပစ္စည်းတွေကို မသုံးနိုင်ဘူးလေ...”

ကျန်းယွင်နန်က - “သိပါပြီ...”

ရှူးယင်းသည် မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာခြင်း မရှိဘဲ ဘေးရှိ ဝက်သားများကို ထပ်မံ၍ ယူလိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် နျိုနျိုအတွက် ဝက်သားခြောက်လုပ်ပေးချင်နေခြင်း ပင်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများ သုံးစွဲပုံကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းများစွာ ချလိုက်ပြီးမှသာ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်လေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ရှူးယင်းမှာမူ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“သခင်မ ကိုး ရယ်... ဝက်သားတွေ ထပ်ပြီး ဝယ်ပေးလို့ ရမလားဟင်... မင်းသမီးလေး မှာ ကိုကို နှစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်လေ... မင်းသမီးလေး ရဲ့ စရိုက်ကို ကျွန်မ သိတာပေါ့... သူက တစ်ယောက်တည်း စားမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး... ဝက်သားခြောက်တွေ အလုံအလောက် မရှိရင်တော့... မင်းသမီးလေး က တခြားသူတွေကို ဘယ်လို ခွဲပေးနိုင်ပါ့မလဲဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် အရူးတစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ ရှူးယင်း ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက် မဟုတ်ဘဲ နျိုနျိုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများ ပြုန်းတီးနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်လေသည်။

ရှူးယင်းက ဆက်လက်၍ တောင်းဆိုလိုက်ပြန်သည်။

“သခင်မရယ်... ဒီ မီးဖိုချောင်ထဲမှာတော့ လူတွေက အဝင်အထွက် များနေတာလေ... ကျွန်မ လုပ်တဲ့ အစားအစာတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တခြားသူတွေ သိသွားမှာ စိုးလို့ပါ... ကျွန်မအတွက် နောက်ဖေးခြံထဲမှာ မီးဖိုချောင် သေးသေးလေး တစ်ခု သီးသန့် လုပ်ပေးလို့ ရမလားဟင်... ဒါဆိုရင်တော့ သခင်မလေး အတွက် မုန့်တွေကို အချိန်မရွေး လုပ်ပေးလို့ ရတာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ စိတ်ကူးရှိနေခြင်း ပင်။ သို့သော်လည်း သူမသည် နည်းပညာ အခိုးခံရမှာကို စိုးရိမ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှူးယင်း၏ ပေါက်ကရ စကားများကြောင့် ပြဿနာ တက်မှာကိုသာ ပူပန်နေမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... သဘောတူပါတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှူးယင်း နှင့် နျိုနျို တို့မှာ အတူတူ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြကုန်၏။

ညစာ စားချိန်သို့ ရောက်သောအခါ အားကျောက်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အသားမပါသော ဟင်းများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာလေး ချက်ချင်းပင် ညိုးငယ်သွားရလေသည်။

“အသားတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲဟင်... ဒီနေ့ ဘာလို့ အသားဟင်း မပါရတာလဲ... တို့ အိမ်က အသားတောင် မဝယ်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲသွားပြီလားဟင်...”

အားကျောက်က တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့၏။

နျိုနျိုသည် ဖြူဖွေးနုနယ်လှသော သကြားတြိဂံဆန်မုန့်ကို ကိုကိုဖြစ်သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

“ဒါက အသားထက်တောင် ပိုပြီး စားလို့ကောင်းတာနော်...”

အားကျောက်သည် သွားလဲပြီးကာစ ရှိသေးသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်က သူ့အား အချိုများ စားခြင်းကို တားမြစ်ထားဆဲ ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူမက ပြောလိုက်၏။

“ဒီတစ်ခုတည်းပဲ စားရမယ်နော်...”

အားကျောက်သည် ချိုမြိန်လှသော ရနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် ကျန်းယွင်နန်၏ စကားများကို နားထဲပင် မဝင်တော့ဘဲ ရှေ့ရှိ အစားအစာအပေါ်တွင်သာ အာရုံ အပြည့် ရောက်ရှိနေတော့၏။

သူသည် အားရပါးရ ကိုက်လိုက်လေသည်။ မွှေးပျံ့ပြီး နုညံ့လှသော ထို ဆန်မုန့်လေးမှာ သူ၏ လျှာဖျားကို ချက်ချင်းပင် သိမ်းပိုက်လိုက်လေတော့သည်။

“အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ... ဒါက တကယ့်ကို အရသာ ရှိလိုက်တာ... နောက်ထပ် စားချင်သေးတယ်...”

အားကျောက်သည် ပါးစပ်ထဲက မုန့်မကုန်သေးမီမှာပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ကျန်ရှိသော မုန့်များကို လှမ်းယူရန် ပြင်လေတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ကျန်းယွင်နန်၏ လက်ဝါးချက်ကို အရှိန်ဖြင့် ခံလိုက်ရလေ၏။

“တစ်ခုပဲ စားရမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား...”

ကျန်းယွင်နန်က အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အားကျောက်မှာမူ ဝမ်းနည်းသွားရရှာ၏။

“သားက အသားလည်း မစားရဘူး၊ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေလည်း မစားရဘူး ဆိုရင်တော့... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြီးထွားလာပါ့မလဲဟင်...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကိုလတ်... ခဏလောက် စောင့်ဦးနော်... အစ်မ ရှူးယင်း က ဝက်သားခြောက်တွေ မကြာခင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်လေ... သူ ပြောတာတော့ အရမ်း စားလို့ကောင်းတယ်တဲ့...”

အားကျောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားရသည်။

“ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ... သား အဲ့ဒါကို စားချင်တယ်လေ...”

သူသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိမထားမိသေးသော်လည်း ဘေးမှ အားယန်ကမူ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“အစ်မ ရှူးယင်း ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဟင်...”

“အစ်မ ရှူးယင်း ဆိုတာ နောက်ဖေးခြံမှာ နေတဲ့ အစ်မလေ... မေမေ ပြောတာတော့ သူက စကားတွေကို လျှောက်ပြောတတ်လို့ အပြင်ကို ထွက်ခွင့် မရဘူးတဲ့လေ...”

အားကျောက်က ခေါင်းမဖော်ဘဲ ရှင်းပြလိုက်၏။

“အဲ့ဒါ ဟို အရူးမလေး လေ... သူက အရူးဖြစ်နေတာတောင်မှ သူ့နာမည်ကို မှတ်မိနေသေးတာ အံ့သြစရာပဲနော်...”

အားယန်သည် မိခင်ဖြစ်သူအား စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် နျိုနျိုအား ထို အရူးမလေးနှင့် အရမ်း မရင်းနှီးစေချင်ပေ။

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်၏။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... အမေ သေချာ ကြည့်နေတာပဲလေ... နျိုနျို နောက်ဖေးခြံကို သွားတိုင်း အမေ အဖော်ပြုပေးထားမှာပါ...”

ထိုအခါမှသာ မိသားစုဝင်များ အားလုံး စိတ်အေးသွားကြကုန်၏။

ကုမင်တာ့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း စောစောထွက်ကာ နောက်ကျမှ ပြန်လာခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ ယနေ့တွင်မူ ရှားရှားပါးပါး မိသားစုနှင့်အတူ ညစာ စားနိုင်ခဲ့၏။ ထမင်းစားပြီးသောအခါ သူက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“အားကျောက်... မနက်ဖြန်ကျရင် စောစောထပြီးတော့ စာသင်ကျောင်း သွားဖို့ ပြင်ထားဦးနော်... အားယန် ကတော့ နောက် သုံးရက်နေရင် ပိုင်ယွင် ကျောင်းတော်ရဲ့ စာမေးပွဲကို သွားဖြေရမယ်လေ...”

အားကျောက်မှာမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း မိသားစုဝင်များ၏ အကြည့်အောက်တွင်မူ လုံးဝ မငြင်းဆန်ရဲခဲ့ပေ။

အားယန်က ပြောလိုက်၏။

“သား ကြားတာတော့ ပိုင်ယွင် ကျောင်းတော် က ကျောင်းသား လက်ခံတာ အရမ်း တင်းကျပ်တယ်တဲ့လေ... ခဏလောက် ဆိုရင်တော့...”

ကုမင်တာ့သည် ကလေး၏ စိတ်ထဲရှိသည်ကို သဘောပေါက်ထားပေသည်။ အားယန်မှာ ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်လှသော ကလေးကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပြဿနာမှာ အရမ်းကို တည်ငြိမ်လွန်းနေခြင်း ပင်။

ဆရာက သူ စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေလို့ ရပြီဟု ပြောပါသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် မြို့နယ်စာမေးပွဲကိုပင် တစ်ခါမျှ မဖြေဆိုဖူးသေးပေ။ သူသည် အရာရာကို အပြည့်အဝ သေချာမှသာ လုပ်ဆောင်ရန် ကြံစည်ထားသူ ဖြစ်ချေသည်။

ယခုလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် စာမေးပွဲ မဖြေရသေးမီမှာပင် အကယ်၍ မအောင်ခဲ့လျှင် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုသည်ကို စတင် စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။

“အားယန်... မင်းသာ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်မယ် ဆိုရင်တော့... နောက်ထပ် သုံးလလောက် ထပ်စောင့်ရမှာနော်...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အားယန်သည် သူ၏ ပညာမှာ မလုံလောက်သေးဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဤ အဖိုးတန်လှသော စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့်ကို အလဟဿ အဖြစ် မခံလိုသေးပေ။

နျိုနျိုသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ကိုကို က ဘာလို့ စာမေးပွဲ မအောင်မှာကို စိုးရိမ်နေရတာလဲဟင်...”

အားယန်သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဆွဲတင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လောကမှာ တော်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတာလေ... ပိုင်ယွင် ကျောင်းတော် ဆိုတာလည်း နာမည်ကြီး ကျောင်းတစ်ခု မဟုတ်လား... အဲ့ဒီကို ဝင်နိုင်တဲ့သူတွေက တကယ့် ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲလေ... ကိုကိုကတော့ သာမန် ပညာတတ် တစ်ယောက်ပါပဲ...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ သမီးကတော့ ကိုကို့ကို အရမ်း တော်တယ်လို့ ထင်တာပဲလေ...”

အားယန်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြလေသည်။

“နျိုနျိုလေး... လော်ကျန်းဆိုရင် ကိုကို့ထက် အသက် များကြီး ငယ်တာတောင်မှ... သူ့ရဲ့ ပညာက ကိုကိုနဲ့ အဆင့်တူနေပြီလေ... ကိုကိုကတော့ တကယ်ကို မတော်ပါဘူးနော်...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို နားမလည်လှပေ။

“အဲ့ဒါက ကိုကိုရော လော်ကျန်း ရော နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်း တော်ကြတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲလေ... ကိုကို မတော်ဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား... ကိုကိုက ဘာလို့ တခြားသူတွေနဲ့ လိုက်ပြီး နှိုင်းယှဉ်နေရတာလဲဟင်... တခြားသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နေရင်တော့ ဘယ်တော့မှ အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...”

အားယန်သည် ထိုစကားကြောင့် ခဏတာ ဆွံ့အသွားရ၏။ နျိုနျိုက ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“နျိုနျို ကတော့ ကိုကိုနဲ့ လိုက်မယှဉ်ပါဘူး... နျိုနျို က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ပဲ ပြန်ယှဉ်တာလေ... ဒီနေ့ နျိုနျို က မနေ့က နျိုနျို ထက် ပိုပြီး တော်လာမယ် ဆိုရင်တော့... နျိုနျို က ပိုပြီး တော်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာပေါ့လေ...”

အားယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားရရှာသည်။

နျိုနျိုက ကုမင်တာ့အား ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဖေဖေ... ကိုကို က အရမ်း တော်တယ် မဟုတ်လားဟင်... သမီးကတော့ ကိုကို့ကို တကယ့်ကို တော်တဲ့သူလို့ ထင်တာပဲလေ...”

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ သားကြီး၏ မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေသော မျက်လုံးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“လော်ကျန်း ကတော့ ပါရမီ ပိုရှိချင် ရှိမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့လည်း အများကြီး မကွာပါဘူး... မင်းအရွယ်တုန်းကဆိုရင် ဖေဖေ က မင်းလောက်တောင် ပညာ မတတ်ခဲ့ဘူးလေ...”

အားယန်သည် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ မိမိ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်သော တောင်ကြီးတစ်လုံး ကဲ့သို့ပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ယခု ဖခင်ဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင်က မိမိမှာ သူ့ထက် သာလွန်နေပြီဟု ပြောလိုက်သောအခါ အားယန်သည် ရုတ်တရက် ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာရလေသည်။

“ဖေဖေ ဘယ်နှကြိမ်လောက် စာမေးပွဲကျခဲ့ဖူးလဲ အားလုံးသိတာပဲ... တစ်ခါ ကျရုံနဲ့တော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... အကယ်၍သာ အဲ့ဒီအတွက်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေမယ် ဆိုရင်တော့... မင်း တကယ်ကို အမှားကြီး မှားသွားမှာပေါ့...”

ကုမင်တာ့သည် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော စကားမျိုးကို တစ်ခါတလေသာ ပြောဆိုတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ အထူးသဖြင့် အမြဲတမ်း အလိုက်သိတတ်သော သူ၏ သားကြီးအတွက် ဖြစ်လေသည်။

အားယန်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ၏ ဖခင်အား အလေးအနက် အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။

“ဖေဖေ သင်ပေးတာ မှန်ပါတယ်... သား အမှားပါ... နောက် သုံးရက်နေရင်တော့... သား စာမေးပွဲကို သေချာပေါက် အောင်အောင် ဖြေပါ့မယ်နော်...”

ကုမင်တာ့သည် ထိုစကားကို ကြားမှသာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“အခုမှပဲ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ တက်ကြွမှု ရှိတော့တာပေါ့... အရင်ကတော့ လူကြီးတစ်ယောက်လို အမြဲ ဟန်ဆောင်နေတာလေ... မင်းလည်း ပင်ပန်းသလို တို့တွေ ကြည့်ရတာလည်း ပင်ပန်းတယ်လေ...”

အားယန်သည် ရှက်ရှက်ဖြင့် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း နျိုနျိုသည် ကုမင်တာ့အား မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲ ပင်။

“ဖေဖေ... ဒါဆို သမီးကောဟင်... သမီးက ဘယ်မှာ စာသွားသင်ရမှာလဲဟင်... သမီးအတွက် စီစဉ်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်...”