မြင့်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာ

ထိုသူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ရှန်ချန်ဖုန်း သည် တောအုပ်နက်ရာမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ပြီး နျိုနျို ထံသို့ မက်မွန်သီးစိမ်း တစ်ဆုပ်ကြီး ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် လူတစ်ဦး၏ တွဲထူခြင်းကို ခံယူကာ ထွက်ခွာသွားသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသလိုလို ခံစားနေရသော်လည်း ဘယ်မှာ မြင်ဖူးမှန်းကိုမူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေတော့၏။

သို့သော်လည်း သူသည် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူ၏ ရတနာများကိုသာ ဆက်လက် ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုလေး... ကြည့်စမ်းပါဦး... ကိုကို ညီမလေးအတွက် ခူးလာတဲ့ မက်မွန်သီးစိမ်းတွေလေ... ဘုန်းကြီးတွေက ဒီအပင်တွေကို တောနက်ထဲမှာ ဝှက်ထားတာပေမဲ့ ကိုကို့ကိုတော့ ဘယ်မှာ လာတားနိုင်ပါ့မလဲ... နှစ်တိုင်း ကိုကို အများကြီး ခူးပြီး ပုလင်းထဲ ထည့်ထားတတ်တာပေါ့...”

ရှန်ချန်ဖုန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေသဖြင့် တောက်ပနေတော့၏။

အားယန် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ခိုးလာတာလား...”

ရှန်ချန်ဖုန်း က ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကိုကို့မိသားစုက ဒီဘုရားကျောင်းကို နှစ်တိုင်း အလှူငွေတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပေးနေရလဲ မသိဘူးလေ... ဘုန်းကြီးတွေက ကိုကို ခူးချင်မှန်း သိနေတာတောင်မှ မေမေ က အလှူငွေ ဖြတ်လိုက်မှာ စိုးလို့ မတားရဲကြပါဘူးဗျာ...”

နျိုနျိုသည် ပန်းများကို အကြောင်းမဲ့ မခူးသင့်ဟု ခံစားရသော်လည်း စိတ်ပျက်မသွားခဲ့ပေ။ သူမသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် နှစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကိုရှန်... မက်မွန်သီးစိမ်းလေးတွေက အရမ်း လှတာပဲနော်...”

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် ညီမလေး သဘောကျနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားရ၏။

“နောက်ကျရင် ကိုကို့အိမ်ကို လာလည်ဦးနော်... အိမ်မှာ ပန်းတွေ အများကြီး ပွင့်နေတာလေ... ကိုကို လိုက်ပြမယ်... အဲ့ဒီမှာလည်း အများကြီး ရှိတယ်လေ...”

နျိုနျို၏ မျက်လုံးများမှာ စပ်စုချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။

“သမီး ပန်းတွေ အများကြီး ပွင့်နေတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ... ရွာမှာတုန်းကတော့ တစ်ပင်စ နှစ်ပင်စပဲ တွေ့ဖူးတာပါ...”

ကျေးလက် လူတန်းစားများမှာ ပန်းပင်များကို စိုက်ပျိုးလေ့ မရှိကြပေ။ မြေနေရာ ရှိလျှင် စီးပွားဖြစ် သီးနှံများကိုသာ စိုက်ပျိုးလိုကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်ချန်ဖုန်း က ပြောလိုက်၏။

“ဒီနှစ်တော့ ညီမလေး ဝအောင် ကြည့်ရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကိုကို့အိမ်က ပန်းခြံကလည်း မြို့ပြင်က ဦးလေးရဲ့ ပန်းခြံလောက်တော့ မလှပါဘူးလေ... နှမြောစရာကောင်းတာက မေမေ က အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုတာတောင် ဦးလေး က အဲ့ဒီခြံကို မပေးဘူးလေ...”

နျိုနျိုသည် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကိုကို့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင် ပန်းခြံကြီး ရှိတာပဲလေ... သူများတွေကို အားကျနေဖို့ မလိုပါဘူးနော်...”

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်၍ ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အချိန်လည်း သိပ်မစောတော့ဘူးဆိုတော့... အားကျောက် ကို သွားခေါ်ကြရအောင်လေ... သူတော့ အဘိုးယန် ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို တော်တော်လေး ခံနေရလောက်ပြီ... ဟီးဟီး...”

နျိုနျိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ပြပြီးနောက် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကိုကိုရှန်... ကိုကို ကဗျာ ရေးပြီးပြီလားဟင်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှန်ချန်ဖုန်း ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားရတော့၏။ မက်မွန်တောထဲသို့ ဝင်စဉ်က ကုမင်တာ့က မက်မွန်ပန်း အကြောင်း ကဗျာ ရေးကြည့်ရန် အကြံပြုခဲ့သော်လည်း သူသည် မက်မွန်သီးစိမ်း ခူးရန်သာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ပင်။

ကလေးများ ကုမင်တာ့ ထံသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ရှန်ချန်ဖုန်း သည် ဆင်ခြေတစ်ခုမျှပင် မပေးနိုင်သေးသော်လည်း ကုမင်တာ့ကမူ မမေးမြန်းခဲ့ဘဲ သူတို့ကို တောင်အောက်သို့သာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

အားကျောက်သည် မိသားစုဝင်များ ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ပသွားရ၏။ သူသည် အဖော်ကောင်လေး လျိုယွဲ့ ကို ဆွဲကာ ပြေးထွက်လာခဲ့လေသည်။

“ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ... ဖေဖေတို့ ကျွန်တော့်ကို အချစ်ဆုံးမှန်း သိတာပေါ့... ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာ အကြာကြီး ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်... အခုပဲ အတူတူ လိုက်ပြန်ပါ့မယ်... နောက်ကျရင် စာကို ကြိုးကြိုးစားစား သင်ပါ့မယ်နော်...”

အဘိုးယန် ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဟေ့... ကျောင်းပြန်တက်တော့မယ် ဆိုရင်လည်း... ငါ့ရဲ့ ပိုးကောင်တွေကို လာမထိနဲ့ဦးနော်...”

အားကျောက်မှာမူ မျက်နှာကြီး ညိုးငယ်သွားရသော်လည်း ထို ပိုးကောင်လေးများကိုမူ လက်မလွှတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေဆဲပင်။ အဘိုးယန် တစ်ယောက် ထိုပိုးကောင်တွေကို ဘယ်ကနေ ရှာလာသလဲ မသိသော်လည်း သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အမျိုးအစားများစွာ ရှိနေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေ့ညတော့ အတူတူ ပြန်မယ်လေ... မနက်ဖြန် မနက်ကျမှပဲ ပြန်လာရမှာပေါ့...”

အားကျောက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကျသွားရတော့၏။

“ထွက်ပြေးလို့ မရမှတော့... ဒီမှာပဲ နေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ် ထင်တယ်...”

“တကယ်ပဲ ညကျရင် ရွှေရန်ဆောင် မှာ အတူတူ ထမင်းမစားချင်ဘူးလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

အားကျောက်သည် စားရမည့် ကိစ္စကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်လုံးများမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အရောင်တောက်ပသွားရလေသည်။ အားကျောက် ကို ခေါ်ဆောင်ပြီးနောက် သူတို့ တစ်စုမှာ မြင်းလှည်းဖြင့် မြို့ထဲသို့ ပြန်လာခဲ့ကြပြီးတစ်မိသားစုလုံး ရွှေရန်အဆောင် သို့ ထမင်းသွားစားခဲ့ကြကုန်၏။

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် အားကျောက် နှင့် အတူတူ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကဗျာ ရေးရမည့် ကိစ္စကိုသာ တွေးတောနေမိတော့၏။ သူသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ မြင်းလှည်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ အခြွေအရံများ၏ တိုက်တွန်းမှုကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုမင်တာ့ အား မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“ဦးလေးကု... ကျွန်တော် ကဗျာ ဘယ်လို ရေးခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဘာလို့ မမေးတာလဲဟင်...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်၏။

“မင်းကော ဘယ်လို ထင်လို့လဲဟင်...”

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော် ဆော့နေမိလို့ ကဗျာ မရေးဖြစ်ခဲ့ပါဘူး...”

“ကြည့်စမ်း... မင်းကိုယ်တိုင်လည်း မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သိနေတာပဲလေ... ဦးလေးက အထူးတလည် ပြောနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး...”

ကုမင်တာ့က နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှန်ချန်ဖုန်း က မေးလိုက်၏။

“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မဆူတာလဲဟင်...”

ကုမင်တာ့က ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

“ချန်ဖုန်း... အရင်တုန်းက ဆရာတွေက မင်းကို ခဏခဏ ဆူခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား... အဲ့ဒီတုန်းက မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲဟင်...”

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် ခဏတာ စကားဆွံ့သွားရရှာ၏။ ဆရာတွေက ဆူလေလေ၊ သူက စာကို ပိုပြီး အာရုံမစိုက်နိုင်လေလေ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ပတ်ချာလည် အမှားတွေထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ပင်။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်၏။

“အခုတော့ တို့တွေက ဆရာနဲ့ တပည့် ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်း မသတ်မှတ်ရသေးဘူးလေ... ချန်ဖုန်း... မင်း ဦးလေးဆီကနေ ဘာတွေ သင်ယူချင်လဲ ဆိုတာကို သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ပြီးတော့ နောင်ကျရင် ဘယ်လို လမ်းမျိုးကို လျှောက်လှမ်းမလဲ ဆိုတာကိုလည်း တွေးထားဦးနော်...”

“ဦးလေးကု... ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ ကြောက်နေတာလားဟင်...”

ရှန်ချန်ဖုန်း က ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲဟင်...”

“ကျွန်တော်က တိုးတက်မယ့်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်မလာဘဲ... ဦးလေး ရဲ့ နာမည်ကို ဖျက်ဆီးမိမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ...”

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းက အသက် ဘယ်လောက် ရှိသေးလို့လဲဟင်... ဒါမျိုးတွေကို စိုးရိမ်နေရတာလဲ... ဦးလေး အမြင်မှာတော့... မင်းက တကယ့်ကို တိုးတက်မယ့်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီလေ...”

တပည့်ဖြစ်သူ၏ သံသယများ ရှိနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ကုမင်တာ့က ရှင်းပြလိုက်၏။

“လောကမှာ အောင်မြင်မှု ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က အမျိုးမျိုး ရှိတာလေ... အချို့ကတော့ တပည့်က ဆရာ့ထက် ပိုတော်တာကို အောင်မြင်တယ်လို့ ယူဆကြသလို အချို့ကလည်း တပည့်က ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တာကို အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတာပေါ့...”

“ဦးလေး အမြင်မှာတော့... မင်းက သတ္တိ ရှိသလို တာဝန်လည်း သိတတ်တဲ့သူပါ... မင်းက စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကြားမှာ မွေးဖွားလာခဲ့တာဆိုတော့... လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလို့ ရပါလျက်နဲ့ မင်းက ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်တယ်၊ သူတစ်ပါးအပေါ် ကိုယ်ချင်းစာတယ်၊ လိုအပ်တဲ့သူတွေကိုလည်း ကူညီပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဒါဟာ လူအများစုမှာ မရှိနိုင်တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ တစ်ခုပဲလေ...”

“မင်းက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး တစ်ယောက်ပါ... ဒါကြောင့် သူများတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့ စကားတွေကြောင့်နဲ့တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့ဦး...”

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် မင်းသမီးကြီး အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့် အချိန်အထိ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးနေသလို ခံစားနေရဆဲပင်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် မဆုံတွေ့ရသေးမီမှာပင် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကြီး သုန်မှုန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

“အခု ဘယ်အချိန် ရှိနေပြီလဲ ဆိုတာကိုရော သိရဲ့လားဟင်... အခုထိ အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေတုန်းလား...”

ရှန်ဖူရှန်း က ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆူပူမှုကို နားထောင်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဖေဖေ... ဖေဖေ က ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ အထင်သေးနေတာလားဟင်... ကျွန်တော် ညဘက် အိမ်မပြန်ဘူး ဆိုတာနဲ့တင်... အပြင်မှာ ပေါက်ကရတွေ လုပ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေတာလားဟင်...”

ရှန်ဖူရှန်း က ခေတ္တမျှပင် တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်း အပြင်ထွက်ရင် ဘာကောင်းတာတွေ လုပ်ဖူးလို့လဲဟင်... တစ်နေကုန် အစားအသောက်နဲ့ အပျော်အပါး ကလွဲရင် ဘာမှ မသိတဲ့ အကောင်... ငါကတော့ တစ်သက်လုံး ဉာဏ်ကောင်းခဲ့ပါလျက်နဲ့... ဘာလို့ မင်းလိုမျိုး အသုံးမကျတဲ့ အကောင်ကို မွေးမိလဲ မသိဘူးနော်... ရှန်ချန်ကျွင်း ဆီကနေ အတုယူဖို့ မသိဘူးလား...”

ရှန်ချန်ဖုန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုစကားကြောင့် မှောင်မိုက်သွားရသော်လည်း သူ စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ဖေဖေ ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်နေရာမှ ရှန်ချန်ကျွင်း လောက် မတော်ဘူးလို့ ထင်နေတာပေါ့... ကျွန်တော်ကတော့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ လူရှုပ်လူပွေ တစ်ယောက်ပဲပေါ့... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင့်မြတ်တဲ့ စရိုက်ရှိတဲ့သူ၊ ရှားပါးတဲ့ ကလေးကောင်း တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ကြတယ်လေ…

“ကျွန်တော် မနေ့ညက အိမ်မပြန်ခဲ့တာကို ဖေဖေ သိလားဟင်...”

ရှန်ချန်ဖုန်း က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှန်ဖူရှန်း က ပြောလိုက်၏။

“အပျော်အပါး နေရာတွေမှာ သွားအိပ်နေတဲ့ မလိမ္မာတဲ့ အကောင်... ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို သေသေချာချာ ဆုံးမရမယ်...”

“ဖေဖေ့ စိတ်ထဲမှာတော့... ကျွန်တော်က ဒါမျိုးတွေပဲ လုပ်တတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလားဟင်...”

ရှန်ချန်ဖုန်း က ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

“မင်းက အခုထိ ပြန်ပြောရဲသေးတာလား...”

ရှန်ဖူရှန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

ရှန်ချန်ဖုန်း က ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ ကတော့ ဘာမှ မသိဘဲနဲ့ လျှောက်ပြောနေတာပဲလေ... ဘေးနားက လူတွေကိုသာ တစ်ခွန်းလောက် မေးကြည့်လိုက်မယ် ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် ဘယ်ကို သွားခဲ့လဲ ဆိုတာကို သိရမှာပေါ့နော်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ရှန်ဖူရှန်း ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သတည်း။ နျိုနျို ပြောတာ မှန်ပါပေသည်။ ပြဿနာ ရှိနေသူမှာ သူ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဖခင်သာ ဖြစ်နေခြင်း ပင်။