ကျေးဇူးပြု၍ ကူညီပါ

ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက်တွင်မူ အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားတို့လိုချင်တာကို ကျွန်တော် နားထောင်ပြီးပါပြီ... ကျွန်တော် နေရာ ငါးခုကို ရွေးထားပေးမယ်လေ... အနီးကနေ အဝေးကို တစ်ခုချင်း လိုက်ပြပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲဟင်...”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကုမိသားစုဝင်များမှာ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ အိမ်ခြံမြေပွဲစားဝမ်၏ မပူးပေါင်းလိုသော သဘောထားနှင့် မတူဘဲ အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီမှာမူ ရိုးသားပြီး ဝီရိယ ရှိလှပေသည်။ သူသည် ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ် အတွင်းမှာပင် ဘယ်နေရာတွေကို သွားရမလဲ ဆိုသည်ကို တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်ချေသည်။

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီသည် ငယ်ရွယ်သူ ဖြစ်သလို ဤလုပ်ငန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း အလိုက်သိတတ်ခြင်းမှာမူ သာလွန်လှပေသည်။ သူသည် လူတစ်စုအား ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်ပြခဲ့လေသည်။

“ဒီအိမ်မှာလည်း ခြံထဲမှာ ရေတွင်း ပါပါတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်ကတော့ ခြံက အရမ်း သေးလွန်းနေတာပါ... အိမ်ရှေ့က လမ်းကလည်း အရမ်း ကျဉ်းလွန်းတော့... လှည်းက နည်းနည်း ကျယ်မယ် ဆိုရင်တော့ ထွက်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ကုန်စည်တွေ သယ်ယူဖို့အတွက် အဆင်မပြေသလို... ခင်ဗျားတို့ အိမ်နဲ့လည်း အရမ်း ဝေးနေသေးတယ် မဟုတ်လား...”

“ဒါပေမဲ့ အားသာချက်ကတော့ ဈေးသက်သာတာပေါ့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေနဲ့တော့ နည်းနည်းလောက် လွဲနေသေးတာပေါ့လေ...”

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီသည် မိမိ ပြုစုရမည့်သူမှာ ကုမိသားစု ဖြစ်မှန်း သိရှိထားသဖြင့် အစအဆုံး ကျန်းယွင်နန် နှင့် လျူရှောင်ရူ တို့ ပြောဆိုသမျှကို ရင်ထဲတွင် မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ပင်။ အိမ်ရွေးချယ်ရာတွင်လည်း သူမတို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို တိတိကျကျ လိုက်နာပေးခဲ့လေသည်။

နေရာတစ်ခု အဆင်မပြေလျှင် နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုသို့ ထပ်မံ ခေါ်ဆောင်သွားရာ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီမှာမူ စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူက သူတို့ကို နှစ်သိမ့်နေသေး၏။

“ဒီနေ့တော့ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့... နောက်ထပ် သင့်တော်တဲ့ အိမ် ရှိ၊ မရှိ ကျွန်တော် သေသေချာချာ ထပ်စဉ်းစားပေးပါ့မယ်နော်...”

ဆိုင်ရှင်လော် ကလည်း ကျန်းယွင်နန် တို့ ညီအစ်မ နှစ်ဦးအား ပြောလိုက်လေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီလအတွင်းမှာပဲ အိမ်ကို သေချာပေါက် ရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်လေ...”

ကျန်းယွင်နန် လည်း ထိုအခါမှ စိတ်အေးသွားရတော့၏။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံး ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ ၎င်းမှာ ဟုန်ယဲ့ လမ်းကြား ရှိ အိမ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အိမ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ခြောက်လှန့်ခံနေရသည့် အိမ်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော်လည်း ပြည့်စုံမှု ရှိနေသည်မှာ အမှန် ပင်။

“ခြံထဲမှာ ရေတွင်းလည်း ပါသလို ကျောက်ကြိတ်ဆုံ တစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်လေ... ဒီနေရာက မူလကတော့ ပဲပြား အလုပ်ရုံ တစ်ခုပါ... ဒါပေမဲ့ အဘိုးအို ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်မှာတော့... အခု ဆိုင်ရှင် လုပ်တဲ့ ပဲပြားတွေက အရသာ မမှန်တော့ဘူးလေ... စီးပွားရေး မကောင်းတော့လို့ အိမ်ကို ရောင်းပြီးတော့ မြို့ပြင်မှာပဲ အခြေချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါလေ...”

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီက အိမ်ရှင် အိမ်ရောင်းရသည့် အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ခြောက်လှန့်ခံနေရသည့် အိမ် မဟုတ်မှန်း သေချာသွားသောအခါ လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြကုန်၏။ နျိုနျိုသည် လက်လေးကို ကားကာ ခြံဝင်းအတွင်း ပတ်ပြေးပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“မေမေ... တို့တွေ ဒီနေရာကို ဝယ်ကြမလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“သမီး သဘောကျတယ် ဆိုရင်လည်း... ဒီမှာပဲ ဝယ်ကြတာပေါ့လေ...”

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

“သခင်မကြီးရယ်... ဒီနေရာကို နောက်ဆုံးမှ ထားပြရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့... အိမ်ရှင်က ဈေးကို အရမ်း တင်ထားလို့ပါ... သူက ဈေးလည်း မလျှော့ပေးချင်ဘူးလေ... မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနေရာက ရောင်းထွက်သွားတာ ကြာလှပါပြီဗျာ...”

စကားပြောနေစဉ်အတွင်းမှာပင် အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီက ကျန်းယွင်နန် အား ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပြောပြလိုက်လေသည်။ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုများနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“သူတို့က ပိုက်ဆံ အရမ်း လိုနေလို့လားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီက ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဒီမိသားစုက မြို့တော်မှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့သူတွေပါ... သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကလည်း အရှိန်အဝါ ကြီးမားခဲ့ကြတာလေ... အရင် မင်းဆက်တုန်းကဆိုရင် အိမ်ထောင်စု ဝန်ကြီးဌာနမှာ အရာရှိကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာတဲ့လေ... နှမြောစရာကောင်းတာက မင်းဆက်ပြောင်းသွားပြီးနောက်မှာတော့ ဆင်းရဲသွားပြီး ပဲပြားရောင်းပြီး အသက်မွေးခဲ့ရတာပေါ့လေ...”

“ယခု အိမ်ထောင်ဦးစီးက ပဲပြားကို ကောင်းကောင်း မလုပ်တတ်သလို... သူ့မှာလည်း လောင်းကစားဝါသနာပါတဲ့ သားတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ... လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားတာတောင်မှ လောင်းကစားကို မဖြတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာပေါ့... အခုတော့ အိမ်ကို ရောင်းပြီးတော့ နယ်ဘက်မှာ မြေဝယ်ပြီး အခြေချဖို့ စီစဉ်နေတာပါလေ... မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားရင်တော့ သူ၏သားလည်း လောင်းကစား ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာပေါ့နော်...”

လောင်းကစားသမား တစ်ဦး ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ကုမိသားစုဝင်များမှာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားကြသော်လည်း၊ အိမ်မှာမူ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။

“မေမေ... ဝယ်လိုက်ပါနော်... ဒီနေရာက အိမ်နဲ့လည်း နီးတယ်လေ... အရှေ့က လမ်းကလည်း ကျယ်တာပဲ မဟုတ်လား... သမီးလည်း ဒီနေရာကို သဘောကျတယ်လေ... ပိုက်ဆံ မလောက်ရင် သမီးဆီက ယူလိုက်ပေါ့... သမီး သင်ထားတဲ့ ကဗျာထဲမှာတောင် ပါတယ်လေ... ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားရင်လည်း တစ်နေ့ကျရင် ပြန်ရမှာပဲတဲ့...”

နျိုနျိုသည် ကျန်းယွင်နန်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်တွင် မဝယ်သင့်သည့် အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ဝယ်ယူရန်အတွက်မူ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ လိုအပ်ပေသည်။ ထိုအရာမှာ နျိုနျိုလေး သဘောကျနေခြင်းပင်။ သူမရော လျူရှောင်ရူ ပါ နျိုနျို၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်မည့်သူများ မဟုတ်ကြရာ ထိုနေရာမှာတင် ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြကုန်၏။

အလုပ်ရုံ ဖွင့်မည့် အိမ်မှာ နေထိုင်မည့် အိမ်နှင့် မတူပေ။ နှပ်ဟင်း အလုပ်ရုံ ဆိုသည်မှာ ကုမိသားစု၏ အနာဂတ် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။ အိမ်ကို အရင်ဆုံး ဝယ်ယူထားမှသာ စိတ်အေးရမည် ဖြစ်ချေသည်။ သခင်မကု သည် ပိုက်ဆံ ကုန်မှာကို နှမြောသော်လည်း ယခုအခါ သားဖြစ်သူနှင့် ချွေးမ တို့ကသာ အိမ်တွင်းရေးကို ဆုံးဖြတ်နေကြမှန်း သူမ သိရှိထားပေသည်။

အိမ်ရှင်နှင့် ဈေးညှိရမည့် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သခင်မကု က မိမိ လုပ်ဆောင်ရမည့် အချိန်ရောက်ပြီမှန်း သိလိုက်လေသည်။ အဘွားအို၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး သူမ၏ ဝေဖန်တတ်သော အကြည့်များမှာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို နှံ့စပ်အောင် ကြည့်ရှုကာ အတိုဆုံး အချိန်အတွင်းမှာပင် အမှားပေါင်းများစွာကို ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

တစ်ခွန်းပြီး တစ်ခွန်း ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် အိမ်ရှင်မှာမူ အနောက်သို့ပင် ဆုတ်သွားရတော့၏။ အိမ်ရှင်သည် စီးပွားရေးပင် မလုပ်ချင်တော့သဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အကယ်၍ မဝယ်ချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း... ထားလိုက်ပါတော့နော်...”

သခင်မကု ကမူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“နင့်အိမ်က ရောင်းနေတာ ဒီလောက်တောင် ကြာပြီကို ဘယ်သူမှ မဝယ်ကြဘူးလေ... ငါ့လို ဝယ်မယ့်သူကိုသာ လက်လွှတ်လိုက်မယ် ဆိုရင်တော့... နင် ဘယ်သူ့ကို သွားရောင်းမှာလဲဟင်...”

အိမ်ရှင်သည် ခေါင်းငုံ့သွားရရှာ၏။ ကိစ္စရပ်များမှာ သခင်မကု ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။ အိမ်လာကြည့်သူ များသော်လည်း တကယ် ဝယ်ယူလိုသူမှာ နည်းပါးလှပေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စိုးရိမ်နေသည်မှာ အမှန် ပင်။

သူ အိမ်ခြံမြေပွဲစား အား မပြောပြခဲ့သော အချက်မှာ သူ၏ သားမှာ အိမ်ထဲတွင် အပိတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ အကယ်၍သာ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဝိုင်းပြီး မတားဆီးထားလျှင်မူ သူ၏ သားမှာ အပြင်ထွက်ကာ လောင်းကစားနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ရပေမည်။ အကယ်၍သာ လောင်းကစားဝိုင်းထဲ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားမည် ဆိုပါက ဤအိမ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဦးမည်လားက မသေချာတော့ပေ။

သခင်မကု သည် သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ အပိုင်တွက်ချက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“တို့တွေက သနားလို့ ဝယ်ပေးမှာပါလေ... နင့်သားကို လောင်းကစား ဖြတ်စေချင်တာ မဟုတ်လား... တို့တွေလည်း နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားပေးလို့ ရတာပေါ့...”

အိမ်ရှင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

“တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်သားကို လောင်းကစား ဖြတ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလို့လားဟင်...”

သခင်မကု က ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကတော့... နင်ကော ရက်ရက်စက်စက် လုပ်နိုင်မလား ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့လေ...”

အိမ်ရှင်သည် ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါပြလေသည်။

“သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးပါ... ရက်ရက်စက်စက်တော့ မလုပ်နိုင်ပါဘူးနော်...”

သခင်မကု က မေးလိုက်၏။

“နင့်မှာ မြေးတွေ ရှိလားဟင်...”

အိမ်ရှင်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလာ၏။

“သူက ဒီလို ဖြစ်နေတာဆိုတော့... ဘယ်သူကများ သူ့ကို မိန်းမ ပေးစားမှာလဲဟင်...”

အဘွားအိုက ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့... သူ့ကို မိန်းမ အရင် ပေးစားလိုက်ပေါ့...”

“မိန်းမကောင်းလေး တွေကတော့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို သိနေကြတာဆိုတော့... တခြား မြို့နယ်တွေမှာပဲ လိုက်ရှာရမှာပေါ့လေ...”

သခင်မကု ကမူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စိတ်ထားနူးညံ့သော မိန်းကလေးများကို ဒုက္ခမပေးသင့်ဟု ယူဆကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“နင် သွားရှာရင်တော့... စရိုက်ကြမ်းတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကိုပဲ သွားရှာပေါ့... ပြီးတော့ နင့်အိမ်ရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း သေသေချာချာ ရှင်းပြထားရမယ်နော်... နင့်သားက ဒီလို ဖြစ်နေမှတော့... မုဆိုးမ တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကိစ္စမရှိပါဘူးလေ... ပိုက်ဆံနဲ့ မြှူဆွယ်ပြီးတော့... အရင်ဆုံး အိမ်ထောင်ကျအောင် လုပ်လိုက်ဦးလေ...”

“အိမ်ထောင်ကျပြီးသွားရင်တော့... နင် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်နိုင်မယ် ဆိုရင်တော့ သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ပေါ့... အကယ်၍ မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့... သူ့ကို နေ့တိုင်း လယ်တောထဲမှာပဲ အလုပ် အတင်း ခိုင်းထားလိုက်ပေါ့...”

သို့သော်လည်း အိမ်ရှင်က ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်သားက အသားဖြူဖြူ နုနုလေးနဲ့လေ... လယ်တောထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်ပါ့မလဲဟင်...”

“ဒါဆိုရင်တော့... သူ လောင်းကစားဝိုင်းမှာ ရှုံးပြီးတော့ လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေ ဖြတ်ခံရမှာကိုကျတော့ နင်က ကြည့်ရက်လို့လားဟင်... နင်က အဖေ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲဟင်...”

သခင်မကု က နေရာမှာတင် အပြစ်တင်လိုက်လေတော့သည်။

အိမ်ရှင် - "..."

နောက်ဆုံးတွင်မူ အိမ်ကို ရောင်းချခဲ့ရလေသည်။ ဈေးနှုန်းမှာမူ အများကြီး ကျမသွားသော်လည်း အရင်ကထက်စာလျှင် များစွာ သက်သာသွားခဲ့ချေပြီ။

“အဘွား က အရမ်း တော်တာပဲနော်... အဘွား ရှေ့ထွက်လိုက်တိုင်း အိမ်အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သက်သာသွားတာပဲလေ...”

နျိုနျိုသည် သခင်မကု အား အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။

သခင်မကု သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီစကို သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘွားကတော့ ရွာမှာ တစ်သက်လုံး နေလာခဲ့တာလေ... မြို့တော်ကို လိုက်လာတယ် ဆိုတာကလည်း..သမီးလေးတို့ မြို့တော်မှာ အခြေချနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ပဲ မဟုတ်လား...”

သခင်မကု ထိုသို့ ပြောဆိုနေချိန်တွင်မူ သူမ တစ်ချိန်တုန်းက မြို့ထဲဝင်ရမှာကို မည်မျှအထိ ကြောက်လန့်ခဲ့ဖူးသည် ဆိုသည်ကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ချေပြီ။ ဘေးနားရှိ အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီ ကလည်း ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘွားရယ်... အဘွား ကတော့ ဉာဏ်လည်း ကောင်းသလို အတွေ့အကြုံလည်း များတာပဲနော်... စကားပြောတာလည်း တကယ်ကို ထက်မြက်ပါတယ်ဗျာ... အကယ်၍ အဘွား သာ ပိုက်ဆံ မရှားဘူး ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်မိတာပါပဲလေ...”