အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း(၆၃)

ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေကတော့ ခုန်းကို အံ့သြမှင်သက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ငေးကြည့်နေကြပါတယ်။ သူတို့ တစ်သက်လုံး သိလာခဲ့တဲ့ မျောက်လူနဲ့ အခုမြင်နေရတဲ့သူဟာ တစ်ယောက်တည်းဆိုတာကို သူတို့ ယုံတောင်မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေတာပါ။

"မင်းက... တကယ်ပဲ... မျောက်လူလား..."

"အမွှေးတွေ ပြောင်းသွားတယ်... ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပြောင်းသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ မျောက်လူ အစစ်ပဲလား..."

ခုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါဟာ အရင်က မျောက်လူပါပဲ" လို့ သူတို့ဘက် လှည့်ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ငါက ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုအဖြစ် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားတာ"

ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေက ခုန်းရဲ့ ရုပ်သွင်သစ်ကို တအံ့တသြ ငေးမောကြည့်နေကြတယ်။ ခုန်းရဲ့ ဘေးမှာ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူ့အမွှေးတွေကို လက်နဲ့ တို့ကြည့် ဆွဲကြည့်ပြီး ကစားနေကြပါတယ်။

ခုန်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲသွားရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံးကလည်း သာမန် မျောက်လူတစ်ကောင်နဲ့ လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့တာပါ။

မိုက်ကယ်ဆီကနေ ရရှိထားတဲ့ အခြေခံ သဟဇာတ စုစည်းခြင်း စွမ်းရည်ကြောင့် ခုန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင်တွေက အလိုအလျောက် စီးဝင်နေပါတယ်။ ရေ၊ လေ၊ မီးနဲ့ အဓိကအားဖြင့် မြေဓာတ်တွေဟာ သူ့ရဲ့ အရေပြားမှာ စုစည်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အင်အားတွေနဲ့ ဖြည့်တင်းပေးနေတယ်။ သူဟာ အရင်ကလို သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီး ပိန်လှီခြောက်ကပ်နေတဲ့ မျောက်လူ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေဟာ ဒီလိုမျိုး အရှိန်အဝါကို လူပုတွေ ဒါမှမဟုတ် နတ်သူငယ်တွေလိုမျိုး ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ဖြစ်တည်မှုတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ လူတစ်ပိုင်း သတ္တဝါတွေဆီမှာပဲ ခံစားဖူးတာပါ။

အဲဒီလို ဖြစ်တည်မှုမျိုးတွေက လူသားတွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ ထိပ်တန်း အဆင့်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။

အခုတော့ သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ မျောက်လူဟာ အဲဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ မျိုးစိတ်တွေနဲ့ တူညီတဲ့ အင်အားမျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေတာပါ။

သူတို့ ဒါကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ဟာ မိုက်ကယ်ကို ပိုပြီးတော့ ရိုသေကိုးကွယ်လာကြပါတယ်။ မျိုးစိတ်တစ်ခုရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့သူဟာ နတ်ဘုရားပဲ ရှိနိုင်မယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတာကိုး။ အခုတော့ သူတို့က မိုက်ကယ်ကိုလည်း ဘုရားသခင်တစ်ပါးလို ဆက်ဆံလာကြပါပြီ။

"အနန္တတန်ခိုးရှင် စေတနာရှင်ကြီး"

အခြေအနေတွေ လက်လွန်မသွားခင် မိုက်ကယ်က သူတို့ကို တားလိုက်ပါတယ်။

"အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ကြပါဦး။ ငါက နတ်ဘုရား မဟုတ်ပါဘူး" သူက လက်ခါပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မျိုးနွယ်စု မျိုးသုဉ်းတော့မယ့် အခြေအနေကနေ တစ်ဦးတည်း ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မကိုးကွယ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ အခုဆိုရင် ခုန်းက သူ့မျိုးနွယ်ရဲ့ နောက်ထပ် အဆင့်မြင့် မျိုးဆက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရွာရဲ့ လူနေမှုဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားကို သူ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီလေ။

သူတို့က မိုက်ကယ်ကို အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ပြပ်ဝပ်ဦးညွှတ်လိုက်ကြပါတယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ ဒီလိုမျိုး ကိုးကွယ်ခံနေရတာကို စိတ်ထဲမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။ သူက လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းယူလိုက်ရပါတယ်။

"ကဲ... နောက်ထပ် ဘယ်သူ ပါရမီ နိုးထချင်သေးလဲ" သူက မေးလိုက်တယ်။

ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေကတော့ ဝေခွဲမရတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ မိုက်ကယ်ကို ကြည့်နေကြပါတယ်။ သူတို့က ခုန်းကို လုပ်ပေးပြီးတာနဲ့ ပြီးပြီလို့ ထင်ထားကြတာပါ။ ခုန်းကို အဆင့်မြင့်မျိုးစိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးဆိုရင် မိုက်ကယ်အတွက် တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားမယ်လို့ သူတို့ ထင်ထားကြတာကိုး။

မိုက်ကယ်ဟာ မျောက်လူ ထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ ပါရမီကို နိုးထစေဖို့အတွက်တောင် ချွေးတစ်စက်မထွက်ဘဲ လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတယ်ဆိုတာကို ခုန်းက သူ့သူငယ်ချင်းတွေကို နားဝင်အောင် ပြောပြရပါတယ်။

ပါရမီ နိုးထလာတဲ့အချိန်မှာ ခုန်းဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုကို ခဏလောက် မြင်လိုက်ရတာပါ။ အဲဒီမှာ မြင်လိုက်ရတာနဲ့တင် ခုန်းဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီးကို ငေးကြည့်နေရသလို ခံစားခဲ့ရပါတယ်။

မိုက်ကယ်ရဲ့ စွမ်းအားက အဆုံးမရှိပါဘူး။

နောက်ဆုံး မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ မိုက်ကယ်ဟာ ကျန်တဲ့ မျောက်လူ လေးယောက်ရဲ့ ပါရမီကိုလည်း နိုးထစေခဲ့ပါတယ်။

မျောက်လူ သုံးယောက်ကတော့ C-အဆင့်နဲ့ အောက်က ပါရမီတွေကိုပဲ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ သတ္တုပစ္စည်းတွေကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ပါဝင်တဲ့ D-အဆင့် ပန်းပဲပညာကို ရရှိခဲ့တယ်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတောင် သစ်ပင်တွေကို ရှင်သန်ကြီးထွားစေနိုင်တဲ့ C-အဆင့် သစ်ပင်များနှင့် စကားပြောသူ] ဆိုတဲ့ ပါရမီကို ရခဲ့ပြီး ဒါက တော်တော်လေး အသုံးဝင်ပါတယ်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ နွားတွေကို မွေးမြူစောင့်ရှောက်တဲ့နေရာမှာ ပါရမီပါတဲ့ [D-အဆင့် နွားထိန်းကျောင်းသူ] ပါရမီကို ရရှိခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံး မျောက်လူကတော့ အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အရင်ဆုံး အနေနဲ့ ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေနဲ့ မတူဘဲ သူဟာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမွှေးအမျှင် လုံးဝ မပါဘဲ ပြောင်းလဲလာတာပါ။

ဘယ်သူမဆို ဒီမျောက်လူကို ကြိုမသိဘဲ ကြည့်မိမယ်ဆိုရင် လူသားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်လို့တောင် မှားနိုင်လောက်ပါတယ်။

သူမရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ လှပတဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတယ်။

ပြီးတော့ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းတွေပါတဲ့ အဝါရောင် အမွှေးအမျှင်တွေ ရှိမနေဘဲ သူမမှာ ရှည်လျားလှပတဲ့ အဝါရောင် ဆံနွယ်တွေနဲ့ အလားတူ ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းတွေပါတဲ့ မျက်ခုံးမွေးတွေ ရှိနေပါတယ်။

သူမကို လူသားတွေနဲ့ ခွဲခြားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အချက်ကတော့ ကျောဘက်မှာရှိတဲ့ အဝါနဲ့ ရွှေရောင်စပ်နေတဲ့ အမြီးလေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မိုက်ကယ်က သူမကို အန်း လို့ နာမည်ပေးလိုက်ပြီး သူမကလည်း ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့တယ်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်။ အန်း က အရှင့်ကို အမှုထမ်းပါ့မယ်" သူမက အမြီးလေးကို ဟိုဘက်ဒီဘက် မြန်မြန်လေး ခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ဒါထက် ပိုထူးခြားတာတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။

အန်းမှာ ခုန်းထက်တောင် ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် မိုက်ကယ် အံ့သြသွားခဲ့တယ်။

[ဒြပ်စင်ကျွမ်းကျင်မှု: သဟဇာတ ဒြပ်စင်]

[မျိုးစိတ်: အသိဉာဏ်ရှိ အဝါရောင် မျောက်လူ]

[အမျိုးအစား: စိုက်ပျိုးရေး မျောက်လူ]

[ပါရမီ: SS-အဆင့် စိုက်ပျိုးရေး ပြယုဂ်]

[အဆင့်: ကြယ်တစ်ပွင့် လယ်သမား]

- - အသုံးပြုသူ စိုက်ပျိုးတဲ့ မည်သည့်သီးနှံမဆို ရာသီဥတု ဒါမှမဟုတ် မိုးလေဝသနဲ့ မဆိုင်ဘဲ ရှင်သန်ကြီးထွားပါမယ်။

- - ထပ်ပွားရိတ်သိမ်းခြင်း

- - အသုံးပြုသူဟာ သီးနှံတစ်ခုတည်းကနေ အကြိမ်ကြိမ် ရိတ်သိမ်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

- - အခြေခံ သဟဇာတ စုစည်းခြင်း

- - အခြေခံ သဟဇာတ အကာအကွယ်

မိုက်ကယ် အထင်မှားသွားခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ ရွှေနှာခေါင်း စွမ်းရည်က ပြောနေခဲ့တာဟာ သူမအကြောင်း ဖြစ်ပုံရပါတယ်။

သူဟာ ဖာ့ဂျ်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေကို အသုံးပြုပြီး ကင်းစ်ဘရစ်ချ် တစ်မြို့လုံးမှာ ပါရမီရှင်တွေ ရှိမလားလို့ လိုက်ရှာခဲ့ဖူးပေမဲ့ အကောင်းဆုံးက A-အဆင့်လောက်ပဲ တွေ့ခဲ့တာပါ။

အခုတော့ ဒီခြောက်သွေ့လွင်ပြင်မှာတင် S-အဆင့်နဲ့ အထက်မှာရှိတဲ့ ဖြစ်တည်မှု နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတာပါ။

"သခင်... ဒီဆုလာဘ်အတွက် ကျွန်မတို့ နှလုံးသားထဲကနေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကို ယုံကြည်ပေးရတာ နောင်တရစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင့်ရဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မတို့ လက်တွေ့ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင်တောင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့ ပိုကြီးကျယ်တဲ့ အရာတွေကို လုပ်ဆောင်ပြပါ့မယ်"

အန်းက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ကျန်တဲ့ ပါရမီနိုးထလာတဲ့ မျောက်လူတွေကလည်း သူတို့ဘဝကို ပိုကောင်းအောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တဲ့သူကို သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကျေးဇူးသိတတ်မှုကို ပြသရင်း ကျေးဇူးတင်ကြပါတယ်။

ခုန်းက မိုက်ကယ်အနားကို လာပြီး ဒူးထောက်လိုက်တယ်။

"သခင်... ကျွန်တော်တို့ အရှင့်ရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ သူ လုပ်ချင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့လည်း ဒီကမ္ဘာမှာ အရေးကြီးဆုံး အရာကို သူ မေ့မထားချင်ပါဘူး။

"မင်းတို့ရဲ့ ရွာကို ငါ့ကို လမ်းပြပေးပါ"

သူက တည်ကြည်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"သူတို့ ရေ လိုအပ်နေတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ အခုပဲ သွားကြရအောင်။ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး"

ခုန်း၊ အန်းနဲ့ ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေဟာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာကြတယ်။ မိုက်ကယ်ဟာ သူတို့ရွာကို ကယ်တင်ပေးဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိပေမဲ့ ဒါကို သူက ပထမဆုံး ဦးစားပေးအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့တာကိုး။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူတို့ အားလုံးက အော်ဟစ်ပြီး ပြောလိုက်ကြပါတယ်။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၆)

အခန်း(၆၄)

မိုက်ကယ်နဲ့ အခုလေးတင် ပါရမီနိုးထလာတဲ့ အဝါရောင်မျောက်လူတွေဟာ သူတို့ရွာကိုရှာဖို့ ကားနဲ့ သဲကန္တာရထဲကို ဖြတ်သန်းသွားကြပါတယ်။ ကားဘီးတွေက မြေကွဲအက်ကြောင်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရှားစောင်းပင်တွေကြားထဲမှာ မောင်းနှင်နေစဉ် ခုန်းကတော့ သူ့ရွာတည်နေရာကို မှတ်မိသလောက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး လမ်းပြနေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ မိုက်ကယ်ရဲ့မျက်စိထဲ အဝေးက သက်ရှိမှော်စွမ်းအင် အစုအဝေးကြီးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပါတယ်။ ကြယ်တစ်ပွင့်မန္တန်ဖြစ်တဲ့ အဝေးကြည့်ခြင်းကို အသုံးပြုပြီး သူဟာ ရွာတည်ရှိရာနေရာကို အတည်ပြုလိုက်နိုင်တယ်။

ထူးဆန်းတာက ရွာဟာ မီးတောင်ဝလိုမျိုး မြေနိမ့်ချိုင့်ခွက်ကြီးထဲမှာ တည်ရှိနေတာဖြစ်လို့ သဲကန္တာရ ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲမှာ ရှာဖွေရ တော်တော်လေး ခက်ခဲတာပါ။ ကားကို ရပ်လိုက်တာနဲ့ မျောက်လူတွေအားလုံး ကားပေါ်ကနေ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားကြပြီး မြေနိမ့်ပိုင်းက သူတို့ရွာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။

အရင်က ရွှံ့တွေ၊ မြေစေးတွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတွေနဲ့ စည်ကားသက်ဝင်နေခဲ့တဲ့ ရွာလေးဟာ အခုတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အနက်ရောင် အရည်တွေနဲ့ တစ်ရွာလုံး ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပါပြီ။

ဒါဟာ ရွာသားတွေ အကူအညီ အပူတပြင်း လိုအပ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။ ဒီထူးဆန်းတဲ့ အနက်ရောင်အရည်တွေက သူတို့အိမ်တွေကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခိုလှုံရာနေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပါ။

ဒီအခြေအနေအရ သူတို့ဟာ ပိုပြီး ဘေးကင်းတဲ့နေရာကို ပြောင်းရွှေ့ကြရတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ မျောက်လူဦးရေကြီး တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ဆိုတာ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး လိုအပ်ပြီး အထူးသဖြင့် ရေက အဓိကပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ခုန်းတို့တစ်သိုက်ဟာ အခြေချဖို့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှာဖွေဖို့ ရွာကနေ ခရီးထွက်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ခုန်း၊ အန်းနဲ့ ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေက အောက်ကို ခုန်ဆင်းသွားကြပါတယ်။ အဲဒီအခါ မြေနိမ့်ချိုင့်ခွက် ဘေးတစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ အိမ်တွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြတဲ့ ရွာသားတွေဟာ အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။

ကလေးတွေက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြပြီး မိဘတွေကလည်း ဘာသံမှ မထွက်အောင် ဝိုင်းတားနေကြပါတယ်။ သူတို့ကတော့ ကျူးကျော်သူတွေ ရောက်လာပြီလို့ ထင်နေကြတာပါ။

ဒီထူးဆန်းတဲ့ လူငါးယောက်ဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ တန်ခိုးနဲ့ မှော်စွမ်းအင်တွေဟာ သူတို့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အမျိုးအစားတွေ ဖြစ်နေပါတယ်။ သူတို့နဲ့ အတူတူပဲ အဝါရောင်အမွှေးတွေ၊ မျောက်လို ရုပ်သွင်ပြင်တွေ ရှိနေပေမဲ့ သာမန်မျောက်လူတွေနဲ့တော့ လုံးဝ ကွာခြားနေပါတယ်။

သူတို့ဟာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ မတ်မတ်ရပ်နေကြပြီး အဝါရောင်မျောက်လူတွေမှာ မရှိနိုင်တဲ့ ခွန်အားတွေ ရှိနေကြတာပါ။

"ကျွန်တော်တို့... အရှုံးပေးပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... သက်ညှာပေးပါ..."

အဝါရောင်အမွှေးတွေ ဖြူချင်နေပြီး ခါးကလည်း စက်ဝိုင်းပုံနီးပါး ကုန်းနေတဲ့ အသက်ကြီးကြီး မျောက်လူအိုကြီးတစ်ယောက်ဟာ အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး ဒီလူစိမ်းငါးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူငါးယောက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မျောက်လူအိုကြီးဟာ ရှေးဟောင်းပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုခုကို ကြည့်နေရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

သူတို့ဟာ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရင်းနှီးသလို ခံစားနေရပေမဲ့ ဒါကလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သူ ထင်နေမိတယ်။

"ကျွန်မတို့ပါ အဘ" လို့ အန်းက ပြောလိုက်ပေမဲ့ အဘိုးကြီးကတော့ မယုံကြည်နိုင်သေးပါဘူး။ သူမက လူသားအမျိုးသမီးတွေထက်တောင် ပိုပြီး လှပနေတာကိုး။

စကားနဲ့ပြောလို့ အဘိုးကြီး ယုံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခုန်းက သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူက အဘိုးကြီးနားကို ချဉ်းကပ်သွားပြီး အဘိုးကြီးရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ယူကာ သူ့နဖူးပေါ်မှာ ရိုရိုသေသေ တင်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ မျောက်လူတွေပဲ သိတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီတော့မှ အဘိုးကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှတ်မိသွားတဲ့ အမူအရာနဲ့ တောက်ပလာတယ်။

"မင်း... ဒါပေမဲ့... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး"

အဘိုးကြီးရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသံကြောင့် အိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေကြတဲ့ ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေလည်း အပြင်ကို ထွက်လာကြပါတော့တယ်။

မျောက်လူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြတဲ့အခါမှာတော့ ဒီ လူစိမ်းငါးယောက်ကို မှတ်မိတဲ့သူတွေ ပိုများလာတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်ဆက်ကြ၊ ပျော်လွန်းလို့ ခုန်ပေါက်ကြနဲ့ မျောက်လူတွေကြားမှာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

သူတို့တွေ ရက်အတော်ကြာတဲ့အထိ ပြန်မလာကြတော့ သေပြီလို့ အားလုံးက ထင်နေခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေဟာ အသက်ရှင်ရုံတင်မကဘဲ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အားအနည်းဆုံး မျိုးနွယ်စုမှာ မရှိနိုင်တဲ့ ခွန်အားတွေ၊ တန်ခိုးတွေနဲ့ မျိုးစိတ်သစ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပြန်ရောက်လာကြတာပါ။

"ဒါ... ဒါတွေက... ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" လို့ အားလုံးက မေးကြတယ်။

ခုန်းနဲ့ အန်းက ပြုံးပြီး အပေါ်ကို လက်ညွှန်ပြလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအခါ မျောက်လူရွာသားတွေ အားလုံး ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတဲ့ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် လူသားကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက လက်တွေကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြုံးနေပါတယ်။

မိုက်ကယ်က မြေနိမ့်ချိုင့်ခွက်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံဆင်းလာပြီး "နေကောင်းကြလား" လို့ မျောက်လူတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ" လို့ ခုန်းက မိုက်ကယ်အပေါ် လေးစားအားကျတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"သူက ကျွန်တော်တို့ကို ရေပေးတယ်၊ အစားအစာပေးတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အရာမှန်သမျှကို ဘာမှပြန်မတောင်းဘဲ ပေးခဲ့တာ" လို့ အန်းကလည်း မိုက်ကယ်အကြောင်း ပြောတဲ့အခါ မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပပြီး ပြောပါတယ်။

သူ့ရဲ့တန်ခိုးတွေက သူတို့ကို သာမန်မျောက်လူကနေ ပါရမီတွေ၊ မှော်ပညာတွေနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ မျိုးစိတ်သစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း သူတို့က ရွာသားတွေကို ရှင်းပြကြပါတယ်။

မျောက်လူအိုကြီးကတော့ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ မိုက်ကယ်ကို ကြည့်နေတယ်။ ဒီရွာမှာ အသက်အကြီးဆုံးသူအနေနဲ့ သူဟာ လူသားတွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံဖူးခဲ့ပါတယ်၊ အစွမ်းအထက်ဆုံး မှော်ဆရာတွေကိုတောင် တွေ့ဖူးခဲ့ပေမဲ့ အခုလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့သူကိုတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပါဘူး။

"သခင်..." အဘိုးကြီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ် "သခင်က... ကျွန်တော်တို့ရွာကို... ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲ... မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ကျွန်တော်တို့က... မျိုးသုဉ်းတော့မယ့် အခြေအနေပါ... ဒီမြေရဲ့ ကျိန်စာက... ကျွန်တော်တို့ အိမ်တွေကို... သိမ်းပိုက်သွားပါပြီ..."

အိမ်တစ်ဝက်ကျော်လောက်ဟာ ဒီထူးဆန်းတဲ့ အနက်ရောင် အရည်ပျစ်ပျစ်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အချို့အိမ်တွေဆိုရင် လုံးဝ နစ်မြုပ်နေလို့ နေထိုင်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။

ဒီမျောက်လူတွေကတော့ ဒါကို ကျိန်စာလို့ပဲ သတ်မှတ်ထားကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်က ဒီအနက်ရောင်အရည်တွေကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ကျိန်စာလို့ မမြင်ပါဘူး။ သူ မြင်တာကတော့ အရည်ပျော်နေတဲ့ ရွှေတွေပါပဲ။

ဒါဟာ ရေနံတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီရွာဟာ ရေနံတွင်းကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တည့်တည့်ကြီး တည်ရှိနေတာဖြစ်ပြီး ရေနံတွေက ဘယ်လောက်တောင် များသလဲဆိုရင် မြေပြင်ပေါ်ကို လျှံတက်နေတဲ့အခြေအနေပါ။ အကယ်၍သာ ဒီကမ္ဘာမှာ အမေရိက ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဒီမြေကို ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်တာ ကြာလှပါပြီ။

မိုက်ကယ်ကတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို လုံးဝ အဆုံးရှုံးခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ငါ ဒီရွာကိုလာတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်ခုတည်းရှိပါတယ်" လို့ မိုက်ကယ်က ရွာသားအားလုံးကို ပြောလိုက်တယ်။

"ငါက မင်းတို့ကို အစားအစာ၊ ရေ ဒါမှမဟုတ် နေစရာအတွက် ပူစရာမလိုဘဲ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ပေးဖို့ လာတာပါ"

မျောက်လူအိုကြီးက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်တို့မှာ... ပြန်ပေးစရာ... ဘာမှ မရှိပါဘူး..."

မိုက်ကယ်က သူတို့နောက်က အနက်ရောင်အရည်တွေကို လက်ညွှန်ပြလိုက်တယ်။

"အဲဒီ အနက်ရောင်အရည်တွေကို ငါ့ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တာထက် ပိုတဲ့အရာမှန်သမျှကို ငါ ပေးပါ့မယ်"

သူတို့ကတော့ နေ့တိုင်း အစားအစာနဲ့ ရေကို ဝဝလင်လင် စားချင်သောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကလွဲလို့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အဲဒီလို လုပ်ပေးနိုင်မယ့်သူကလည်း မိုက်ကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး။

သူတို့က မိုက်ကယ်အတွက် ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ကျွန်တွေအဖြစ် ခံယူဖို့တောင် အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်က သူတို့ ကျိန်စာလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အနက်ရောင်အရည်တွေကိုပဲ လိုချင်နေတာပါ။ ဒါဟာ သူတို့အတွက်တော့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းလွန်းတဲ့ အခွင့်အရေးပါပဲ။

သူ့မှာ စေတနာအစစ်အမှန်ရှိတယ်ဆိုတာကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားအောင် မိုက်ကယ်က လက်ကို ဖြောက်ခနဲ တီးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအခါ ရေစည်ပိုင်း အကြီးကြီး ငါးလုံးက အပေါ်ကနေ ပျံဆင်းလာပြီး ရွာလယ်မှာ ကျလာပါတယ်။

မျောက်လူအိုကြီးက ရေစည်ပိုင်းနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ အေးမြလန်းဆန်းတဲ့ ရေတွေ အပြည့်ရှိနေတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အဘိုးကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တုန်ယင်လာပါတော့တယ်။

သူ တုန်ယင်နေရင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ခေါင်းကို ရေစည်ထဲ နှစ်လိုက်ပြီး ရေတွေကို ဝဝလင်လင် သောက်ပါတော့တယ်။ ကျန်တဲ့ မျောက်လူတွေလည်း အပြေးအလွှား လိုက်လာကြပြီး သူတို့ကို အသက်ဆက်ပေးမယ့် ရေတွေကို ဝဝလင်လင် သောက်ကြရင်း ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

* * * * * * * * *