အခန်း (၂၂၁-၂၂၂)

အခန်း။ ၂၂၁

ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ထန်းဖန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ ထိုကျန်းဟန့်အမည်ရှိ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အဘိုးအိုကြီး၏ ဖိအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။

ထွက်ပြေးရသည့် အချိန်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေများ ဝိုင်းရံထားစဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုအန္တရာယ်များသည့် အခြေအနေဟု သူ ခံစားနေရသည်။

သို့သော်လည်း သူ အောင်မြင်သွားခဲ့၍ သူသည် စိတ်ကို အတည်ငြိမ်ဆုံးထားကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြိုးကို ဖြည်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဆီသို့ ထူးကဲချီများကို စုစည်းလိုက်သော်လည်း အဆင့်ကိုးသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှေ့ဆက်တိုး၍ မရတော့ချေ။

"တောက်... ဒါက ဘယ်လိုဆန်းကြယ်တဲ့အရာလဲ ငါ့ရဲ့ သွေးနီရောင်နန်းတော်အဆင့် 'ခြောက်ဘုံသွေး' စွမ်းအားတွေကိုတောင် အသုံးမပြုနိုင်ပါလား"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သွေးနီရောင်နန်းတော် စွမ်းအားတွေကို သုံးလို့မရဘူးဆိုရင် ဒီကြိုးကို ငါ မဖြည်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား"

"ပွင့်စမ်း"

သူ၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ထူးကဲချီများသည် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ကြိုးပေါ်သို့ ဖြတ်ခုတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ကြိုးပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခုပင် ထင်မကျန်ခဲ့ချေ။

သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်လည်း ကြိုးမှာ ပို၍ပင် တင်းကြပ်လာတော့သည်။

နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်ခဲတစ်ခုကို ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် တစ်ဖက်မှ တုံ့ပြန်မှု ရောက်လာခဲ့သည်။

...

"ဟင်..."

ဖန်းချင်းရွှယ်၏ အသံသည် ဆက်သွယ်ရေးကျောက်ခဲအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

သူမသည် "မင်း အောင်မြင်ခဲ့လား" ဟုပင် မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

ထန်းဖန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "မမဖန်း... ကျွန်တော် လွတ်လာပြီ မမရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ်ကို လုပ်လို့ရတယ်။ အဲဒီ မိစ္ဆာအိုကြီးက တကယ်ပဲ လူသားဆန်ပြီး သံယောဇဉ်ကြီးနေတာဗျ။ သူက သာမန်လူတွေကိုတောင် ဂရုစိုက်နေသေးတာ။ သူ တောင်ကမ်းပါးထိပ်မှာ အတွေးလွန်နေတဲ့အချိန် ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း သတိလက်လွတ်ထားတာနဲ့ ပေါင်းလိုက်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် အခွင့်အရေး ရသွားတာပေါ့။ ဟဲဟဲ... ကျွန်တော် ပြောသားပဲ ဘယ်သူပဲလာလာ ထန်းဖန်ကိုတော့ ဖမ်းထားလို့ မရစေရဘူး"

"ကြွားပြန်ပြီ"

ဖန်းချင်းရွှယ်က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့က အဘိုးအိုရှေ့မှာ မင်း ပျို့အန်တဲ့အသံတွေ လုပ်ပြီး ငါ့ကို အေးစက်တယ်လို့ ပြောတုန်း ငါဆို တကယ် ကြောက်သွားတာ"

ထန်းဖန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "နတ်သမီးဖန်းရဲ့ နာမည်က ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းမှာ ဘယ်လောက်ကြီးလဲဆိုတာ တပည့်တိုင်း သိတာပဲ။ မမကို အဲဒီလိုမြင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ပြောပြတာက သဘာဝကျတာပဲလေ။ အဲဒီ မိစ္ဆာအိုကြီးက ဘယ်လိုလုပ် သံသယဝင်မှာလဲ" ဟု ပြောပြီးနောက် ဖားသည့်လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ မမဖန်းရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တာပါ။ တောင်ဘက်ပြောင်းရွှေ့မယ့် နေရာကို ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေနဲ့ နီးအောင် တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ပေးခဲ့တာက တကယ့်ကို ထက်မြက်လွန်းတယ်။ အခုဆို အဲဒီ မိစ္ဆာအိုကြီးက ကျွန်တော့်ကို နေရာအနှံ့ ရှာနေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဗူးသီးခြောက်ကြီးပေါ် ခိုးတက်ပြီး လိုက်သွားပြီလို့ပဲ သူ ထင်နေမှာ။ သူ အဲဒီကို လိုက်ရှာတဲ့အခါမှာတော့ အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ဟဲဟဲ..."

ဖန်းချင်းရွှယ်က "တော်တော့... အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။ ကြိုးကို ဖြည်နိုင်ပြီလား"

ထန်းဖန်က အားငယ်စွာ "မဖြည်နိုင်ဘူး။ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ ကြိုးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒီကြိုးနဲ့ အချုပ်ခံလိုက်ရရင် သွေးနီရောင်နန်းတော်အဆင့် စွမ်းအားတွေကို သုံးလို့မရတော့ဘူး။ အဲဒါကို ဖြည်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး သွေးနီရောင်နန်းတော် အလယ်အလတ်အဆင့်စွမ်းအားရှိတဲ့သူရဲ့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ်။ မမဖန်း... ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်မယ့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ယောက် သိလား"

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖန်းချင်းရွှယ်၏ သက်ပြင်းချသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါကို မစဉ်းစားနဲ့တော့။ တိုက်ချင်ခိုက်ချင်တဲ့ အကြီးအကဲတွေ အကုန်လုံးက ငါနဲ့အတူ တောင်ဘက်ကို လိုက်လာကြပြီ။ ဂိုဏ်းမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေက အခြေအနေကိုပဲ ကြည့်တတ်တဲ့ အေးဆေးတဲ့သူတွေပဲ။ မင်းသာ သူတို့ရှေ့သွားပြရင် သူတို့က မင်းကိုချက်ချင်းဖမ်းပြီး ကျန်းဟန့်ဆီ အပ်ပြီး တောင်းပန်ကြလိမ့်မယ်"

ထန်းဖန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် ကြိုးဖြည်ဖို့အတွက် မမဆီကို တောင်ဘက်အထိ လိုက်လာရမယ်ပေါ့"

ဖန်းချင်းရွှယ်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီး "ခဏလောက်တော့ ပုန်းနေဦး။ အခြေအနေတွေ ငြိမ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပါ။ သူတို့မှာ မင်းကို ဖမ်းဖို့ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိပုံပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျော်သွားရင် သူတို့ အရင်လို အသည်းအသန် လိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထန်းဖန်က "မမဖန်း... ဒီမှာ ပုန်းနေတာက ပြဿနာမရှိပေမယ့် မမကို မတွေ့ရတာ ကြာရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ညဘက် အိပ်ပျော်ပါ့မလား"

ဖန်းချင်းရွှယ်က စိတ်မရှည်သလိုဖြင့် "လျှာအရိုးမရှိသလို ပြောနေပြန်ပြီ ငါက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာ။ မင်းနဲ့ ဘယ်လို အချစ်ကစားပွဲတွေမှ ဆော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ထန်းဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က အမျိုးသမီးတိုင်းကို အဲဒီလို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မမဖန်းက အရမ်းကို..."

သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဖန်းချင်းရွှယ်က ဆက်သွယ်ရေးကို ချက်ချင်း ဖြတ်လိုက်သည်။ ထန်းဖန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မတတ်သာဘဲ ချလိုက်မိသည်။

သူသည် တကယ်တော့ ဖန်းချင်းရွှယ်ကို တောင်ဘက်သွားစဉ် ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားလိုခြင်းပင်။

တောင်ဘက်တွင် ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းနှင့် မတူဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ဂိုဏ်းငယ်များ ရှိနေသည်ကို သူ သိထားသည်။

သို့သော် သူသည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြိုးကို ပြန်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချပြန်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ အချိန်ဆွဲ၍ မရပေ။ ဤအတိုင်း နှစ်နှင့်ချီ၍ စောင့်နေရပါက အကြီးအကျယ် နစ်နာပေလိမ့်မည်။

သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် မျက်စိထောင့်မှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝတွင် ဒဏ်ရာအနာအဆာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝတ်ရုံရှည်ဝတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားပြီး မယုံနိုင်စရာ အကောင်းဆုံးအရာကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ထိုကျင့်ကြံသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စုန်ယန်ပင်။

အခန်း။ ၂၂၂

ထန်းဖန်သည် သူ၏နှလုံးခုန်သံ ရပ်တန့်လုနီးပါး ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသော်လည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်မိသည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ဟားဟား... ကျွန်တော်က..."

ဖြောင်း…

ထန်းဖန်က ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးကာ အားတက်သရော ချီးကျူးလိုက်ပြန်သည်။

"စီနီယာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ရှာတွေ့ပြန်ပြီပဲ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပါပဲ စီနီယာရယ်။ စီနီယာ ဘာလို့ ခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးနေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ ဟဲဟဲ..."

စုန်ယန်သည် ထိုကောင်လေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထန်းဖန်အနေနဲ့ ဒီသွေးအချုပ်အနှောင်ကြိုးကို ဖြည်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားခဲ့တာ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် ပတ်သက်၍မူ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေရုံဖြင့် သူ၏ အားကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ အတွင်းမှ စကားပြောသံများကိုပင် သူ နားထောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့ပြင် ထူးကဲချီကြည့်ပုတီးစေ့မှာလည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော သွေးနီရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အစွမ်းထက်မြက်ဆဲပင်။

အကယ်၍ လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် လူ့လောကသည် တကယ့်ကို သီးခြားကမ္ဘာနှစ်ခု ဖြစ်နေလျှင်မူ တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သဋတို့ကြား၌ တကယ့် ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးမရှိဘဲ အလွန်ပါးလွှာသော စက္ကူလွှာတစ်ချပ်သာ ခြားထားခြင်းပင်။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ထန်းဖန်က အသုံးမကျခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်၏ စွမ်းအားနှင့် ရတနာများမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူသာ ဤကြိုးနှင့် အချည်ခံရပါက သူကိုယ်တိုင်လည်း ရုန်းထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထန်းဖန်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌သာ အချိန်ဆွဲနေရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ ဝှက်ဖဲနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိမြင်လိုသော စုန်ယန်၏ အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပြီး မျက်နှာသေဖြင့် ထန်းဖန်ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့လေတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းနေကြသည်။

သူတို့သည် တောင်ဘက်အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်နေခြင်းပင်။

စုန်ယန်သည် ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းထံမှ ချူးနိုင်ငံနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် အများအပြားကို စုဆောင်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ချူးနိုင်ငံ မြောက်ဘက်အရပ်ရှိ စူးစမ်းနိုင်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများမှာ အားလုံးသိပြီးသား လျှို့ဝှက်ချက်အတုများသာ ဖြစ်နေသဖြင့် ပိုမိုထူးခြားသော အရာများကို ရှာဖွေရန်အတွက် တောင်ဘက်သို့ ဆင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်း၏ မှတ်တမ်းများနှင့် ချူးနိုင်ငံ အစိုးရမှတ်တမ်းများတွင် တောင်ဘက်အရပ်ကို ရိုင်းစိုင်းသော နယ်မြေဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအရပ်တွင် ခက်ထန်သော လူများရှိရုံသာမက တောရိုင်းကျင့်ကြံသူများ မရေမတွက်နိုင်သော အဆိပ်ရှိသည့် ပိုးမွှားများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများလည်း ရှိနေသည်။

သူတို့သည် မြောက်ဘက်တွင် မြို့တော်တည်ခဲ့ခြင်းမှာ တောင်ဘက်တွင် ထူးကဲချီမလုံလောက်၍ မဟုတ်ဘဲ တောင်ဘက်အရပ်မှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးလွန်းသောကြောင့်ပင်။

မှတ်တမ်းများထဲတွင် စုန်ယန်သည် ဂိုဏ်းငယ်အချို့၏ အမည်များကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သွေးအလောင်းကောင်ဂိုဏ်း၊ ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်ရေးဂိုဏ်း ...

ထိုအမည်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် စုန်ယန်သည် သူတို့နှင့် သူ၏ကြားတွင် ရေစက်တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ကျန်းဟန့် အနေဖြင့် သူ၏လက်ထဲတွင် ထုတ်ပြရလောက်သော ရတနာ အလွန်နည်းပါးနေသောကြောင့်ပင်။

နတ်ဆိုးနဂါးဓားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရာ မိစ္ဆာခန္ဓာကဲ့သို့သော ယခင်က သူအသုံးပြုခဲ့သည့် အတတ်များမှာ အမှတ်အသား အလွန်ထင်ရှားလွန်းလှသည်။ တစ်ကြိမ်အသုံးပြုမိရုံဖြင့် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားပေလိမ့်မည်။

ယခုမူ သူသည် ဝိညာဉ်သူငယ်ကျမ်းထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံခြင်း မန္တန်အချို့ကိုသာ အားကိုးနေရသည်။ ၎င်းမှလွဲ၍ အခြားဘာမျှ မရှိတော့ချေ။

ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းတာလဲ။

"ကျားဟိန်းဝိညာဉ်တံခါးကို မသွားခင်မှာ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲအချို့ကို ပြင်ဆင်ထားရမယ်"

ညနေခင်းအချိန် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပျံသန်းနေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် တောသမင်အချို့ ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်းဖန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော် ဒီအလုပ်တော့ ကျွမ်းကျင်တယ်ဗျ။ စီနီယာ့အတွက် သမင်သားဟင်း ကောင်းကောင်းလေး ပြင်ပေးပါရစေ"

စုန်ယန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "စားစရာ ဘာရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထန်းဖန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရယ်မောလျက် "ဟဲဟဲ... စားကြည့်ရင် သိပါလိမ့်မယ်။ စီနီယာ တစ်ခါမှ မစားဖူးသေးတဲ့ အရသာမျိုး ဖြစ်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ထိုကောင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် တောသမင်ကို ဖမ်းဆီးကာ သမင်သားဟင်း ပြင်ဆင်ရန် စတင်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သမင်တစ်ကောင်တည်းမှ ဟင်းလျာ သုံးမျိုး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ကင်ထားသည့်အသား၊ ချက်ထားသည့်အသားနှင့် စွပ်ပြုတ် တစ်မျိုးချင်းစီမှာ ထူးခြားသော အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံလှသည်။

သူ၏ ချက်ပြုတ်မှု အတတ်ပညာမှာ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ထားခြင်းပင်။ သူသည် လီသခင်ကြီးအဖြစ် နေထိုင်စဉ်ကပင် သူ၏ လက်ရာမှာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့ပြီး နှစ်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ရာ ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။

ထန်းဖန်မှာမူ ဤမိစ္ဆာအိုကြီးသည် လူသားတို့၏ အစားအစာကို စားလေ့ရှိမည်မဟုတ်ဘူးဟု ထင်မှတ်ထားပြီး သူ၏ လက်ရာဖြင့် အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ကာ မျက်နှာသာရရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအဘိုးအို ပြင်ဆင်ထားသည့် အစားအစာကို တစ်လုပ်စားကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လတ်ဆတ်သော အရသာကြောင့် ပြူးထွက်သွားကာ "အရမ်းကောင်းတယ်။ တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းလို့ ထပ်ပေးပါဦး။ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ" ဟု မရပ်မနား ချီးကျူးတော့သည်။

ထို့နောက် စုန်ယန်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကောင်းမွန်သော အရက်အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အပေါ်မှ မြေစေးချိပ်ပိတ်ကို ခွာလိုက်ပြီး စတင်သောက်သုံးတော့သည်။

ထန်းဖန်မှာ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေရင်းမှ ဖားသည့်လေသံဖြင့် "စီနီယာ... ကျွန်တော့်ကိုလည်း တစ်အိုးလောက် ပေးလို့ရမလားဗျ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အရက်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေဝါရောင် သမင်ကင်တစ်ဖဲ့ကို ကိုက်ကာ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထန်းဖန်မှာမူ အရက်နံ့ကို ရနေပြီဖြစ်ရာ တံတွေးများ မျိုချနေမိတော့သည်။

သူသည် အရှက်မရှိဘဲ အနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ "ဘိုးဘိုးကြီး... ကျွန်တော့်ကို တစ်ငုံလောက် တိုက်ပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး မန္တန်ရွတ်ဆိုသကဲ့သို့ "ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နတ်ဘုရား... ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နတ်ဘုရား..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်းဖန်မှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူဘာသာ ရေအနည်းငယ် သွားခပ်ကာ ထိုရေနှင့်ပင် အသားကို ဆက်စားနေတော့သည်။ ဤမိစ္ဆာအိုကြီး၏ အသားကင်လက်ရာမှာ သူ့ထက် သာလွန်ကြောင်း သူ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် သူ၏ စွန့်စားခန်းခရီးစဉ်များတွင် အသားကင်လက်ရာဖြင့် တောရိုင်းသားရဲများကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ မိစ္ဆာအိုကြီး၏ အသားကင်နံ့က သူ့ကို ပြန်လည်ဆွဲဆောင်နေသည်မှာ သားရဲတွေက အသားကင်ပြီး သူ့ကို ပြန်ဖမ်းနေသလို ခံစားနေရတော့သည်။

သူက ရေကို ခါးသီးစွာ သောက်နေစဉ် အဝေးမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေ့..."

ထန်းဖန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အဘိုးအိုက လက်ကို မြှောက်ကာ ကောင်းမွန်သော အရက်အိုးတစ်လုံးကို သူ့ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် "စီနီယာ... ကျွန်တော် သိချင်နေတဲ့ အရာကိုတော့ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတာပဲလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က စီနီယာ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ စီနီယာ သိသွားလည်း ဘာမှ ထူးလာမှာမဟုတ်သလို ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်လို့လည်း ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ရအောင် ဟုတ်ပြီလား"

စုန်ယန်က "မရဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထန်းဖန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် အရက်အိုးကို ပြန်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် စုန်ယန်က သူ၏ အရက်အိုးကို မြှောက်ကာ အဝေးမှ ဂုဏ်ပြုသည့် အမူအရာ လုပ်ပြရင်း "လူရှုပ်လေး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်းဖန်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် မထင်မှတ်ဘဲ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူသည် အရက်အိုး၏ ချိပ်ပိတ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ခွာလိုက်ပြီး အရက်အိုးကို မြှောက်ကာ "အောင်မြင်ပါစေ စီနီယာ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။