နတ်ဆိုးနဂါးအိုကြီး တစ်ကောင်သာသာပါပဲ
Vol. 32 Ch. 317
ချူဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။
ထိုအလင်းတန်းအတွင်းမှ ကြင်နာတတ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါး ထွက်လာသည်။
ထိုနတ်ဆိုးသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် လူစုမှာ စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်း လျော့နည်းသွား၏။
သို့သော် ချူဖုန်းသည် ထိုအကောင်၏ မူလအသွင်အပြင်မှာ ယုတ်မာသော ရေနဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။
“အောမိတော်ဖော”
ဆရာကြီးရွှမ်ပေ့ အေးအေးလူလူပင် ရွတ်ဆိုလိုက်၏။
“မင်းတို့အားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ အရမ်းများနေတာပဲ။ ဒီရဟန်းကို သန့်စင်ပေးခွင့်ပြုပါ”
“ဟမ့်”
ဝန်ကြီးမင် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။
“နတ်ဆိုး မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်စမ်း။ ငါတို့ မင်းရဲ့ အသွင်ကို သိထားတယ်”
“မှန်တယ်။ နတ်ဆိုး... အခုချက်ချင်း အညံ့ခံစမ်း”
နင်ချီအန်း အားကျမခံ အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဆရာကြီးရွှမ်ပေ့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တရားစာများကို စတင်ရွတ်ဆိုတော့သည်။
ဓမ္မသံစဉ်ပျံ့လွင့်လာသည်နှင့် နင်ချီအန်းတို့သည် ခေါင်းကိုဆုပ်ကာ နာကျင်စွာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေကြတော့၏။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ယန်ချီရှ ချက်ချင်းပင် မန္တန်တစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ရှိ ပျံသန်းနေသော ဓားများကို ဆရာကြီးရွှမ်ပေ့ထံသို့ ဦးတည်စေလိုက်သည်။
“ခုတ်ပိုင်းစမ်း”
ဓားအလင်း ကျရောက်သွားသည်နှင့် ဓမ္မသံစဉ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ဆရာကြီးရွှမ်ပေ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ယန်ချီရှကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့၏။ တစ်ခဏအကြာ၌ မီတာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“အာမိတော်ဖော်။ လောကီလူသားတို့သည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ကြလေစွ။ ညစ်နွမ်းလှတဲ့ ဒီလောကကြီးကို ငါကိုယ်တိုင် သန့်စင်ပေးမယ်”
ယန်ချီရှ ၎င်းကိုမြင်သောအခါ ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“မိုက်ရူးရဲဆန်လိုက်တာ။ မင်းက ဗုဒ္ဓကိုတောင် အတုခိုးဝံ့တယ်ပေါ့။ မင်း ဘာတွေများ လုပ်ရဲသေးလဲ။ မင်းရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးပညာကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်”
ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးသည် ယန်ချီရှ၏ ပြစ်တင်မှုကို လုံးဝဂရုမစိုက်ချေ။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချူဖုန်းတို့ထံ ကျဆင်းလာသည်။
ယန်ချီရှ လက်ချိတ်စည်းတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်၏။
“အဆုံးမဲ့ မိုးမြေ ငါ့ကို ခွန်အားတွေပေးပါ”
စကားအဆုံးတွင် သူ့အနောက်ဘက်ရှိ ရတနာဓားများသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး စက်ဝိုင်းပုံ ဓားအစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်၏။
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးထံ ပြေးဝင်သွားသည်။
ထို့နောက်အလင်းတန်းနှစ်ခုမှာ ကောင်းကင်အလယ်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြ၏။
ဝုန်း
ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားပြီး တောင်တန်းများကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ယန်ချီရှ ထိုအကွက်နှင့် ၎င်းကို နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။ သူ ဓားအစီအရင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ ဓားအစင်းပေါင်းများစွာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာပြီး လူတိုင်းကို ဝိုင်းရံကာ အကာအကွယ်ပေးထားသည်။
“ငါနဲ့အတူ လိုက်ဆိုကြ”
“ပက်ဂျူတ္တ ပါရီတာ”
နင်ချီအန်းတို့သည် ထိုဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။
ရွှီချိုက်ချန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နတ်ဆိုးရှိမည့်နေရာကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ရှာဖွေနေလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ စုတ်တံမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာ၏။
မကြာမီတွင် သူတို့ အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်မှာ တုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဓားများပင် တုန်ယင်သွားကြ၏။
ရွှီချိုက်ချန် သူ့စုတ်တံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နှိမ်နင်းခြင်း ဟူသော စာလုံးကို ရေးလိုက်သည်။
“နှိမ်နင်းစမ်း”
ထိုစကားလုံးကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တုန်ခါနေသော မြေပြင်မှာ ငြိမ်ကျသွား၏။
“ဝူး...”
မြေအောက်မှ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝုန်း
ခဏအကြာတွင် လက်သည်းသုံးခုပါသော အပြာရောင်ရေနဂါးတစ်ကောင်သည် မြေအောက်မှ ဖောက်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွား၏။
ကိုယ်ထည်မှာ မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အဆုံးကို မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ယန်ချီရှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ယုတ်မာတဲ့ နတ်ဆိုးနဂါးပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ် ထင်တယ်”
ရွှီချိုက်ချန် ရယ်မောလိုက်သည်။ “စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းနှောင်းပိုင်းအဆင့် နတ်ဆိုးနဂါးလေး တစ်ကောင်တည်းပါ။ ကျွန်တော်အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ပါတယ်”
“….”
ယန်ချီရှ သူ နားကြားမှားသလားဟု သံသယဝင်ကာ ရွှီချိုက်ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ယန်ချီရှ၏ အံ့အားသင့်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှီချိုက်ချန် လေပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်၏။ သူ နတ်ဆိုးနဂါးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်လေ၏။
“မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပေးမယ်”
နင်ချီအန်း “....”
မင်ယွဲ့ရှီး “...”
သူတို့မျက်နှာအမူအရာများ ကွဲပြားသော်လည်း အတွေးများသည် အတူတူပင်။
ဤလူငယ်သည် အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းလှသည်။
နတ်ဆိုးနဂါး တွေဝေသွား၏။
“မောက်မာတဲ့ ကောင်လေး ဒီနေ့တော့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ ကလီစာကျောင်းတော်ထဲ အရင်ဆုံး ယဇ်ပူဇော်ပြီးမှ ကျန်တဲ့လူတွေကို တစ်ယောက်မကျန် ဝါးမျိုပစ်မယ်”
“မင်း အရင်က လူသားတွေကို စားဖူးတာလား”
ရွှီချိုက်ချန် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
‘ဒါက အခုချိန် ပြောရမဲ့ စကားလားဟ’’
နတ်ဆိုးနဂါး မှင်သက်သွားပြီ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းလို ကွန်ဖြူးရှပ်ကျင့်ကြံသူက ငါ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”
“မင်း သေသင့်တယ်”
ရွှီချိုက်ချန် တီးတိုး ပြောလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်၏ ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဖြောင့်မတ်သည့် အလင်းရောင်များ သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွား၏။
နတ်ဆိုးနဂါးမှာ ထိုအရာကို မြင်သောအခါ နောက်မဆုတ်တော့ချေ။ သူ့ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို ရွှီချိုက်ချန်ထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ရွှီချိုက်ချန် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး မီးတောက်များသည် သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားစေလိုက်၏။
သို့သော် ထိုမီးများသည် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း အလင်းရောင်ကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရပြီး အနည်းငယ်ပင် မထိခိုက်ချေ။
“ငါ့မှာ နတ်ဆိုးနဂါးတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ ဓားတစ်စင်း ရှိတယ်”
ထိုစကားကို သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့၏။
ဖြောင့်မတ်ခြင်း အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
ရွှီချိုက်ချန် လက်ကို ဆန့်၍ ၎င်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ဓားကြီးတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
နတ်ဆိုးနဂါးသည် ထိုဓားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုက ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။
‘ဒီလူက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ဆုတ်မှဖြစ်မယ်’
ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ရွှီချိုက်ချန် ဓားမှာ ကျရောက်လာသည်။
ဓားသွား ကျဆင်းလာသည်နှင့် နတ်ဆိုးနဂါး၏ ကိုယ်ထည်မှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။
လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် နတ်ဆိုးနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားကာ ကောင်းကင်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလောင်းမှ အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
ရွှီချိုက်ချန် ၎င်းကို လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးချေ။ သူ့ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အပြာရောင်အလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုအခိုက်၌ ကောင်းကင်ယံမှ နတ်ဆိုးတိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ကျရောက်လာ၏။
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွား၏။
ယန်ချီရှတို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ ရွှီချိုက်ချန်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မှင်သက်နေကြသည်။
‘အရမ်းသန်မာတာပဲ’
အတွေးတစ်ခု သူတို့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။
ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...
လက်ခုပ်တီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ချောင်ရို့ချန်၏ အသံက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
“မဆိုးဘူး ညီလေးရွှီ။ မင်းရဲ့ ခုနက လှုပ်ရှားမှု ငါတို့ ဆရာရဲ့ ပုံစံကို တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံလောက်တော့ မှီသွားပြီ”
ရွှီချိုက်ချန် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“စီနီယာအစ်ကိုက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော့် ပညာက ဆရာသခင်ရဲ့ တစ်သောင်းပုံ တစ်ပုံတောင် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး”
သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ချီးမွမ်းနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မိုးကြိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု အထက်တွင် ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွား၏။
“ငါ့ရဲ့ မြေးလေးကို သတ်ရဲ့တဲ့ ကောင်တွေ မင်းတို့ အသက်ကို ငါ ယူမယ်”
ဒေါသတကြီး အော်သံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော လက်သည်းကြီးတစ်ခု မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း မြေပြင်သို့ မကျရောက်သေးမီ ယန်ချီရှ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်သွား၏။
“နီဗားနားရှင်သန်သန်ခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးပဲ။ ပြေးကြတော့”
“ဟမ့်”
ချောင်ရို့ချန် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။
“အရင်က အငယ်၊ အခု အကြီး မင်းတို့ နတ်ဆိုးနဂါးမျိုးနွယ်တွေက တကယ်ကို အရှက်မရှိကြတာပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါ့နည်းလမ်းတွေကို ပြပေးရတာပေါ့”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ လေပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ကြီးမားသော လက်သည်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်၏။
ထိုမြင်ကွင်းက ယန်ချီရှတ်ို့ကို ကြောင်အသွားစေသည်။
နင်ချီအန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ “တကယ့် သတ္တိခဲပဲ”
ဝုန်း
လက်သီးနှင့် လက်သည်းမှာ လေထဲတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမိသွား၏။
မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ၏ အပြင်ဘက်မှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တိမ်တိုက်များမှာ ကွဲလွင့်သွားကာ မကျေနပ်သော အသံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။
“ကောင်လေး... စောင့်နေလိုက်။ ငါတို့ အရှေ့ပင်လယ် နဂါးမျိုးနွယ်က ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟီးဟီး”
ချောင်ရို့ချန် ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။
ယန်ချီရှမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရွှီချိုက်ချန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ညီလေးရွှီ အရှေ့ပင်လယ် နဂါးမျိုးနွယ်ဆိုတာ လျှော့တွက်လို့ရတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်း သတိထားမှ ဖြစ်မယ်”
ရှောင်ချန် ပြုံးလိုက်၏။
“ရပါတယ်။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့် နတ်ဆိုးနဂါးတစ်ကောင်တည်းနဲ့တော့ အရှေ့ပင်လယ် နဂါးမျိုးနွယ်ကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ပါဘူး၊ နဂါးနန်းတော် ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် ဝေးသေးတယ်”
သူ့ယုံကြည်မှုကို မြင်သောအခါ ယန်ချီရှ စကားထပ်ပြောချင်သော်လည်း ပြန်မျိုချလိုက်ရ၏။
ဝန်ကြီးမင် ကိစ္စများ ပြေလည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး အရိုအသေပြုကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မင်ရွေ့ ဆရာသခင်တို့ရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာတို့သာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဝူနိုင်ငံက ဒီနတ်ဆိုးနဂါးရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရတော့မှာ”
ရွှီချိုက်ချန် ပြုံးလိုက်၏။
“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကလည်း ဝူနိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပဲလေ။ ကိုယ့်တိုင်းပြည်အတွက် နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းပေးတာဟာ မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်ပါပဲ”
ထိုစကားကြောင့် ဝန်ကြီးမင် မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။
“ဒါဆို အင်မော်တယ်ဆရာသခင်က ဝူနိုင်ငံသားပေါ့။ ဘယ်မြို့ကလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား”
ရွှီချိုက်ချန် မဖုံးကွယ်ပေ။
“ကျွန်တော်က လင်အန်းကပါ”
ဝန်ကြီးမင်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားလေ၏။
“ဒါဆို အင်မော်တယ်ဆရာသခင်က မိသားစုဆီ အလည်ပြန်လာတာလား”
ရွှီချိုက်ချန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်”
ဝန်ကြီးမင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“အင်မော်တယ်ဆရာသခင် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် လင်အန်းမြို့ကို အတူတူ ခရီးသွားကြမလား”
“ကောင်းပြီ”
ရွှီချိုက်ချန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကောင်းတာပေါ့၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ ကြွပါ အင်မော်တယ်ဆရာသခင်”