နှင်းလွှာများအောက်ဝယ်

အမှောင်ထု... အေးစက်မှု...

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နာကျင်မှုများကြားမှ ချူကျန့် ခံစားသိရှိနိုင်သော အာရုံဆို၍ ဤနှစ်ခုသာ ရှိတော့ချေသည်။

ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြိုကျလာသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးမှာ အတန်ကြာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေပြီ။ ထိုနှင်းတောင်ပြိုကျမှုကြီးသည် တောင်အောက်သို့ ဆက်လက် လိမ့်ဆင်းသွားမည်လော၊ သို့တည်းမဟုတ် လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပြီလော ဆိုသည်ကိုတော့ ချူကျန့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

သူသည် ကိုယ်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါထုတ်လိုက်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေလက်များကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ သိပ်မပြင်းထန်လှချေ။ ထို့နောက် ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေးကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သတိလစ်နေသော်ငြား အသက်ရှူနေဆဲပင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

နောက်ဆုံး စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်း၌ သူသည် ချန်လင်းစုကို ပွေ့ချီကာ တောင်ခါးပန်းရှိ ချိုင့်ခွက်လေးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါကတော့ ကံဆိုးမသွားလေရာ မိုးရွာကျခြင်းများထဲမှ ကံကောင်းမှုလေးတစ်ခုပင်။

ထိုချိုင့်ခွက်လေးမှာ လူနှစ်ယောက် ဝင်ဆံ့ရုံမျှသာ ကျဉ်းကျပ်လှသော်လည်း တရကြမ်း ပြိုကျလာသော နှင်းထုကြီး၏ ဧရာမ ဖိအားနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတို့ကို ကာကွယ်ပေးရန်တော့ လုံလောက်ခဲ့၏။ သို့တိုင်အောင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပြန့်ကျဲနေသော နှင်းပွင့်များအောက်တွင် မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေရဆဲပင်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံးမှာလည်း လက်တစ်ကမ်းပင် မမြင်ရအောင် မှောင်မိုက်နေသဖြင့် ချူကျန့်၏ အမြင်အာရုံဖြင့်ပင် ဘေးဘက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ချေ။ ယခင်က မှတ်မိခဲ့သော အာရုံနှင့် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကာ အချက်အလက် စုဆောင်းရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ချူကျန့်၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားတော့သည်။

ချိုင့်ခွက်၏ နေရာအများစုမှာ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နှစ်ပေ၊ သုံးပေခန့်မျှသာ နေရာလွတ် ကျန်ရှိတော့၏။ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါက ခေါင်းနှင့် အပေါ်ဘက် ဝင်ဆောင့်မိမည်မှာ သေချာလှသည်။

ချန်လင်းစု အသက်ရှူကျပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချူကျန့်သည် အမှောင်ထဲတွင် သူမကို နှင်းထုထဲမှ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး ထိုကျဉ်းမြောင်းလှသော နေရာလွတ်လေးထဲတွင် သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ဖော်ထားပေးလိုက်၏။

သို့သော် ထိုလေအနည်းငယ်လေးမှာလည်း ကြာရှည် ခံမည်မဟုတ်ပေ။

မီးတောက်ကြောင့် ရှိစုမဲ့စု လေများ ကုန်ခမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချူကျန့်သည် မီးမှုတ်တံကို ထုတ်ယူမီးမညှိရဲချေ။ သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းထုကို တွန်းဖယ်ကြည့်လိုက်ရာ လက်က အနည်းငယ်မျှသာ နစ်ဝင်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။

အပေါ်မှ ဖိကျနေသော ပေါင်သောင်းချီသည့် နှင်းထုကြီးက သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေပြီ။

ချူကျန့်သည် ဆက်၍ အသက်မရှူရဲတော့ဘဲ အတွင်းအားများကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်လိုက်၏။ လေအောက်ဆီဂျင် သုံးစွဲမှုကို လျှော့ချရန်နှင့် ချန်လင်းစု၏ အသက်ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲဆန့်ထားနိုင်ရန် သူ၏ အတွင်းအားများကို စတေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒါသည် သေမင်းတံခါးဝတွင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရခြင်းမျှသာ။

‘အာ... ဒီဂိမ်းကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လက်တွေ့ဆန်နေရတာလဲ ဂိမ်းထဲမှာတောင် အပြင်လောကလို အသက်ရှူဖို့ လေလိုသေးတာလား လာနောက်နေတာလားဟ’

‘နေဦး... ဒါက ဂိမ်း တစ်ခုပဲ...’

ချူကျန့်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ချန်လန် ရှောင်ယောင် ဝတ်ရုံကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်၏။ ရုတ်တရက် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဖြာထွက်လာကာ ထိုနေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

‘ဝတ်ရုံကနေ အလင်းရောင်လေး ထွက်လာတာ တော်သေးတာပေါ့’

ချူကျန့်သည် ချန်လင်းစု၏ အခြေအနေကို ကပျာကယာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေပြီး မျက်နှာနှင့် လက်တို့တွင်လည်း ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ကိုယ်တွင်းကလီစာများ ဒဏ်ရာရမရကိုတော့ လောလောဆယ် သူ မသိနိုင်သေးပေ။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ ရေခဲမှတ်အောက် ဆယ်ဒီဂရီကျော်ခန့်အထိ အလွန်အမင်း အေးခဲနေရာ၊ သတိလစ်နေသော ချန်လင်းစုမှာ ချမ်းတုန်နေရှာသည်။ လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ကျိလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းများလည်း မောဟိုက်မြန်ဆန်လာတော့၏။

ချူကျန့်သည် သူမကို ချန်လန် ရှောင်ယောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး၊ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သားရေအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိုက်လုံးလေးတစ်ခုကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်ကာ ချန်လင်းစု၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တေ့ပေးလိုက်ပါ၏။

ထိုသားရေအိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်သော လေများ အပြည့်ပါဝင်၏။ သိုင်းလောကအတွင်းရှိ ကြာရှည်၍ အန္တရာယ်များလှသော ဘဝက သူ့အား မည်သည့်အရာကိုမဆို ကြိုတင်ပြင်ဆင်တတ်သည့် အကျင့်တစ်ခု ရစေခဲ့သည်။ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ခုနစ်ရက်စာခန့် စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ရေများသာမက၊ ရေအောက်တွင် ရန်သူများကို ပုန်းရှောင်ရပါက အချိန်ပိုမို ကြာမြင့်စွာ နေနိုင်ရန် ဤလေအိတ်ကိုပါ ဆောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ယခုအချိန်တွင် အသုံးတည့်လာခဲ့ချေပြီ။

သားရေအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်စဉ် နှင်းထုအချို့ကို အလိုအလျောက် တွန်းဖယ်သွားကြောင်း ချူကျန့် သတိပြုမိလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဘယ်နေရာက ရလာမှန်း မမှတ်မိတော့သော လှံရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ လှံ၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ နှင်းထုထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ချူကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ တောက်ပလာတော့၏။ သူသည် ချန်လင်းစုကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ချီကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်ခွေနေလိုက်၏။ ထို့နောက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဝယ်ထားခဲ့သည့် မဆင်ရသေးသော တဲအိမ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ချန်လင်းစုသည် သူနှင့်အတူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် အမိုးအကာမဲ့ အိပ်စက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြို့တစ်မြို့တွင် သူတို့နှစ်ယောက် အိပ်ရန်အတွက် ဤတဲအိမ်ကြီးကို ချူကျန့် တကူးတက ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတဲအိမ်ကြီးမှာ အတော်လေး ကြီးမားလှရာ ချိုင့်ခွက်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးတွင် လုံးဝ ဝင်ဆံ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သိုင်းလောကကို အလွန် လက်တွေ့ဆန်သည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသော ဤဂိမ်းကြီးသည် "နေရာလွတ် မလုံလောက်သဖြင့် ပစ္စည်းထုတ်ယူ၍ မရနိုင်ပါ" ဟူသော စာတန်းကို ပြသလာခြင်း မရှိပေ။ တဲအိမ်ကြီးသည် အလိုအလျောက် ပေါ်လာပြီး၊ ချူကျန့်ဘက်သို့သာမက နှင်းထုဆီသို့ပါ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်သွားကာ၊ ရူပဗေဒ နိယာမများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလျက် အတော်အတန် ကြီးမားသော နေရာလွတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်တော့သည်။

ချူကျန့်သည် တဲအိမ်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ရာ နှင်းထုထဲတွင် ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။ ကြီးမားလှသော အလေးချိန်ကြောင့် နှင်းများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ မာကျောနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအပေါက်ကြီးမှာ ပြိုကျမသွားခဲ့ချေ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုအပေါက်ကြီးထဲတွင် လေမရှိသဖြင့်၊ မူလကတည်းက ပါးလွှာနေသော လေထုကို ပို၍ပင် ခေါင်းပါးသွားစေတော့သည်။

ဖိအားကြောင့် ထိုအပေါက်ကြီး ချက်ချင်း ပြိုကျလာမည်ကို ချူကျန့် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါက ဂိမ်း၏ ဟာကွက်တစ်ခုကြောင့်လော သို့တည်းမဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လော မသိရဘဲ အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နှင်းပေါက်ကြီးမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားချေ။ ချူကျန့်သည် ချန်လင်းစုကို ပွေ့ချီကာ ထိုနှင်းပေါက်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ ယခုအခါ လက်ခြေများကိုပင် ဆန့်ထုတ်နိုင်နေပြီပင်။

ချူကျန့် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားတော့သည်။ ဤသို့ အမြတ်ထုတ်နိုင်သော ဟာကွက်မျိုးကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အန္တရာယ်ကင်းစေရန်အတွက် သူသည် ချန်လင်းစုကို ထောင့်တွင် ပြန်ထားလိုက်၏။ မိမိရောက်နေသော နေရာနှင့် တောင်ပေါ်လမ်း၏ ဦးတည်ရာကို ပြန်လည် စဉ်းစားတွက်ချက်လိုက်ပြီး၊ နှင်းဂူ၏ ဘေးဘက်သို့ စမ်းသပ်သွားရောက်ကာ သိုလှောင်အိတ်ကို နံရံတွင် ကပ်လျက် တဲအိမ်ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

ပြင်းထန်လှသော တွန်းကန်အားကြောင့် သူ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ရသော်လည်း၊ တဲအိမ်ကြီးသည် ရေခဲကဲ့သို့ မာကျောနေသော နှင်းထုကြီးကို ဖောက်ထွင်းကာ ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံ ဖန်တီးပေးလိုက်ပြန်သည်။ ဖိသိပ်ခံလိုက်ရသော နှင်းများမှာ ဘေးဘက်များသို့ ပြန့်ထွက်မသွားဘဲ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေ၏။

‘ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ။ ဂိမ်းထဲမှာ တကယ်ကြီး ဒီလိုဟာကွက်မျိုး ရှိနေတာပဲ’

ချူကျန့်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး၊ သူနှင့် ချန်လင်းစုတို့သည် နှင်းမုန်တိုင်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်းနှင့် ပေအနည်းငယ်မျှ တူးလိုက်ရုံဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် နောက်ကျောဘက်မှ အလွန် အားနည်းလှသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“အစ်ကိုချူ...”

ချူကျန့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက သတိရနေမှန်းမသိသော ချန်လင်းစုသည် ဝတ်ရုံမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ့အား ငေးမောကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်မ... သတိရလာပြီလား ဘယ်နေရာတွေများ အရမ်းနာနေသေးလဲ”

ချူကျန့်သည် ကပျာကယာ သွားရောက်၍ သူမကို တွဲထူပေးလိုက်၏။

ချန်လင်းစုသည် သူ့အား မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်စက်နှစ်ပေါက် ရုတ်တရက် လိမ့်ဆင်းလာတော့သည်။

“အရမ်းနာနေလို့လားဟင်”

သူမ၏ မျက်ရည်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချူကျန့် လန့်ဖျတ်သွားကာ [ပန်းကိုးပွင့် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ဆေးလုံး]များကို အမြန်ထုတ်ယူ၍ သူမအား တိုက်ကျွေးလိုက်၏။

ဤအဖိုးတန် ဆေးပုလင်းတစ်လုံးတွင် ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကျော်ခန့်သာ ပါဝင်ပြီး ယခုအခါ ထက်ဝက်နီးပါး ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ချူကျန့်မှာ လုံးဝ နှမြောတွန့်တို မနေပေ။ ဤမိန်းမငယ်လေးအပေါ် သူ ကျေးဇူးကြွေး အများကြီး တင်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ ပန်းကိုးပွင့် ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ဆေးလုံး တစ်ပုလင်းဆိုသည်မှာ ဘာမျှ မပြောပလောက်ပါချေ။

ချန်လင်းစု ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ သူမသည် ဝတ်ရုံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလာသည်။

“သိပ်မိုက်မဲတာပဲ... ကောင်းကင်ပြို မြေကြီးကွဲမတတ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကြီးကို... ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ ရှင်.. ဘယ်လိုလုပ် မြင်းပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းရဲရတာလဲ”

ချူကျန့် မချိပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်၏။

သူသည် ချန်လင်းစု နှင်းထုထဲ မြုပ်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်ပါမည်လော။ ထို့အပြင် သူမအပေါ် ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးကြွေးများ တင်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ချန်လင်းစုသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးပုလင်းပေါ်မှ သေးသွယ်လှပသော စာလုံးလေးများကို ငေးကြည့်နေရင်း မျက်ရည်များ ထပ်မံ ဝဲတက်လာပြန်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... ရှင်က ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် အသက်စွန့်ခဲ့ပေမယ့်... ကျွန်မကတော့ စိတ်ကောက်ပြီး ရှင့်ကို အမြဲ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်...”

ငိုယိုနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အရောင်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာ၏။ လေအောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ချူကျန့် သိလိုက်၏။ လေအိတ်လေးထဲတွင် နှစ်မိနစ်စာခန့်သာ လေပါဝင်သည်။ သူသည် ဟာကွက်ကို အသုံးချ၍ ကြီးမားသော နှင်းပေါက်ကြီး နှစ်ပေါက်ကို ဖန်တီးခဲ့ရာ၊ ဖိအား ကွာခြားမှုကြောင့် လေအိတ်ထဲမှ လေ အတော်များများကို စုပ်ယူသွားပုံရသည်။

အခိုင်လုံဆုံး သက်သေမှာ ယခုလေးတင် သူ အသက်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရှူသွင်းလိုက်စဉ် ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လိပ်ပြာကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ လေလိုအပ်ချက်ကို လျှော့ချရန် အတွင်းအားများကို စတေးထားသော်ငြား၊ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူ အသက်တစ်ကြိမ်တော့ ရှူရပေမည်။

“ဘာမှ ဆက်မပြောနဲ့တော့ မင်းကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ ငါ.. နည်းလမ်းစဉ်းစားထားပြီးပြီ”

ချူကျန့် ဆက်၍ အချိန်မဆွဲရဲတော့ပေ။ အကယ်၍ ချန်လင်းစုကို နောက်ချန်ထားခဲ့ပြီး တစ်နေရာရာမှ နှင်းဂူပြိုကျသွားပါက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို ကျောပေါ်သို့ ကုန်းပိုးလိုက်၏။

“အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းပဲ ရှူဖို့ ကြိုးစားပါ။ ပြီးရင် ခဏနေတိုင်း ငါ့ကျောကို တစ်ချက်လောက် ပုတ်ပေးပါ။ အဲ့ဒါဆို မင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ သိရမယ်”

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင် စကားပြောတာကို နားထောင်ချင်တယ်”

လေအောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှုကြောင့်လော၊ ဒဏ်ရာများကြောင့်လော မသိရသော်လည်း ချန်လင်းစု၏ အသံလေးမှာ ကြားရသူကို ရင်ကွဲလုမတတ် သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် အလွန်ပင် အားနည်းတိုးညှင်းနေချေပြီ။

“ကောင်းပါပြီဗျာ... ကောင်းပါပြီ... ပြောပြမယ်”

သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီး ပြန်မနိုးလာတော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချူကျန့်သည် သူမကို ကျောပေါ်တွင်ပိုးကာ နှင်းဂူထဲသို့ ကပျာကယာ ပြေးဝင်သွားလိုက်၏။ တဲအိမ်ကို တူးစူးသဖွယ် အသုံးပြုရင်း စကားများကိုလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေလိုက်သည်။

ဘာအကြောင်း ပြောပြရမည်နည်း။

ချူကျန့် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် စည်းစိမ်ချမ်းသာစံအိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ကောတလု၏ ပေါ့တန်တန်နိုင်ပုံ၊ ဝမ်တုံး၏ ပျင်းရိပုံ၊ ယန်ချီ၏ ယောက်ျားလေးအသွင် ဝတ်ဆင်ပုံ၊ လင်းထိုက်ဖျင်၏ သန့်ရှင်းရေးကို အနည်းငယ် အစွဲအလမ်းကြီးပြီး မိန်းကလေးဆန်ဆန် အမူအရာများအကြောင်း။ ပြောနေရင်းနှင့်ပင် စည်းစိမ်ချမ်းသာစံအိမ်တော်မှ ထိုလူများကို သူ၏ မိတ်ဆွေစစ်များအဖြစ် သူ အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ထားမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

နှင်းထုများကြားတွင် သူ၏ စကားသံများ လွင့်ပျံနေစဉ် သူတို့ ဖန်တီးထားသော လမ်းကြောင်းလေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ရှည်လျားလာ၏။

ချန်လင်းစုသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို သူ၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးတွင် အပ်ထားရင်း ဘာမဟုတ်သော သူ၏ စကားများကို နားထောင်နေမိသည်။ ဤလောကတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူမအပေါ် ဤမျှ မကောင်းခဲ့ဖူးဟု ခံစားနေရ၏။

သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော ဆရာကြီးဝူချန်းပင်လျှင် သူမအပေါ် ဤမျှလောက် မကြင်နာ သည်းမခံခဲ့ဖူးချေ။ သူမ၏ ဆန္ဒများကို မည်သည့်အခါမှ လိုက်လျောမပေးခဲ့သလို သူမ၏ ကလေးဆန်ဆန် စိတ်ကောက်မှုလေးများကိုလည်း ဤသို့ အလိုလိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ချန်လင်းစု၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။ ဤသို့ ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံပေးမည့်သူ တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက သူမ၏ ဘဝအတွက် နောင်တရစရာ မရှိတော့ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

‘အစ်ကိုချူ... ရှင်နဲ့ပတ်သက်ရင် ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ဒေါသမထွက်တော့ပါဘူး ရှင်က ရှင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မလေးအပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ စိတ်မကောက်တော့ဘူး...’

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေအောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှုကြောင့် ချန်လင်းစုမှာ စကားပြောရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ချေ။ ဆယ်စက္ကန့်လျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် ချူကျန့်၏ ကျောပြင်ကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် မနိုင်မနင်း ပုတ်ပေးရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။