နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ် (အပိုင်း ၁)

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

တိယွင်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်သာမက ရွှေရှန်းကပါ မနေနိုင်ဘဲ အနားသို့ ကပ်လာ၏။

သူမ၏ရှေ့မှ အသက် (၂၀) ကျော်အရွယ် လူငယ်လေးသည် သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့်၏ တံခါးပိတ်တပည့်၊ နာမည်ကျော်ကြားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော သူရဲကောင်း သခင်လေးချူ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရချိန်မှစ၍ ရွှေရှန်းသည် မသိမသာပင် အနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့ချေပြီ။

စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း သဘာဝကျလှသည်။ တစ်ယောက်က စိတ်သဘောထား အောက်တန်းကျလှသော သူမ၏ ဦးလေး၊ နောက်တစ်ယောက်က မည်သူမည်ဝါမှန်း ခွဲခြားရခက်သော သွေးဓားဂိုဏ်းမှ သံဃာဆိုး တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးကမူ သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့် ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြု လက်ခံထားသည့်အပြင် သိုင်းလောကတစ်ခွင်၌ သူရဲကောင်းဆန်သော ဂုဏ်သတင်းများ မွှေးပျံ့နေသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။ ဤမျှ အန္တရာယ်များလှသော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမအနေဖြင့် မည်သူ့ကို ပို၍ ယုံကြည်အားကိုးမည်ဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းလွန်းလှသည်။

ချူကျန့်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး ချန်လင်းစု၏ သွေးကြောစမ်းသပ်ရန် လက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ ဆေးပညာကို သူ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် မတတ်မြောက်သော်ငြား လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချန်လင်းစုထံမှ စတင်သင်ယူခဲ့ဖူးရာ အခြေခံ ဆေးပညာရပ် အချို့ကိုတော့ တတ်မြောက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

ချန်လင်းစု၏ သွေးခုန်နှုန်းမှာ ဖရိုဖရဲနှင့် အားနည်းနေသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ကြောက်ခမန်းလိလိ ပူလောင်နေသည်ကို သူ စမ်းသပ်မိလိုက်၏။ အအေးပတ်ပြီး အအေးမိ အဖျားဝင်သွားခြင်း ဖြစ်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေတော့သည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း ချန်လင်းစုမှာ မနားမနေ ခရီးနှင်ခဲ့ရသည့်အပြင် အထူးသဖြင့် "စိတ်ကြည်လင်ခြင်း နတ်အပ်စိုက်ပညာ" ကို အသုံးပြုပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ခွန်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်မပြည့်ဖြိုးသေးခင်မှာပင် ချူကျန့်နှင့်အတူ ခရီးဆက်ခဲ့ရပြီး နှင်းဖုံးတောင်တန်းများဆီသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌ ရုတ်တရက် အပူချိန် ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် အအေးမိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သွေးဓား သံဃာဆိုး၏ ကန်ချမှုကြောင့် မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျခဲ့ရပြီးနောက် နှင်းထုအောက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေအောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်စွာ ပိတ်မိနေခဲ့ရသေးရာ မည်သို့လျှင် အပြင်းအထန် ဖျားနာခြင်းမှ ကင်းလွတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ချူကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားတော့သည်။ သူ၏ အကန့်အသတ်ရှိသော ဆေးပညာဖြင့်ပင်လျှင် ချန်လင်းစု၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ အမှားအယွင်း ရှိလိုက်သည်နှင့် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိမြင်နေ၏။

ကုသရန်အတွက် သမားတော်နှင့် ဆေးဝါးများ လိုအပ်သည်။

သို့သော်ငြား ချန်လင်းစု၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေဖြင့် ဆေးကုသမှု ခံယူရန် အကြမ်းပတမ်း ခရီးသွားခြင်းနှင့် အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်လှသော လေပြင်းများကို လုံးဝ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ချူကျန့်သည် တိယွင်နှင့် ရွှေရှန်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဆေးပညာ နားလည်ကြလား"

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းခါပြလိုက်ကြ၏။

ချူကျန့်၏ အကြည့်တို့က ဟွာထျဲကန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဟွာထျဲကန်က သူ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ဆေးပညာ တတ်ကျွမ်းကြောင်း လိမ်လည်ပြောဆိုရန် အစောပိုင်းက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ချူကျန့်၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျောချမ်းသွားကာ ကပျာကယာပင် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

ထိုအခါ ချူကျန့် အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။ သူ အပြင်ထွက်ပြီး သမားတော်တစ်ဦးကို ပြန်ပေးဆွဲကာ သာမန် ဆေးဖက်ဝင် အပင်တချို့ကို ယူဆောင်လာရခဲ့မည်ပင်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲအကဲခတ်လိုက်၏။ နှင်းတောင်ကြား တစ်ခုလုံးမှာ တောင်တန်းများနှင့် ရေခဲနံရံများဖြင့် ဝန်းရံပိတ်ဆို့နေပြီး လုံးဝ အေးခဲနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တိယွင်နှင့် ရွှေရှန်းတို့အား ထပ်မံ၍ မေးမြန်းရတော့၏။

"ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ရမယ့် လမ်းကို သိကြလား"

ရွှေရှန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"နှင်းတွေ ပြိုကျလာလို့ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့သွားပြီလေ။ ကျွန်မတို့ နေရာအနှံ့ ရှာကြည့်ပြီးပေမယ့် နံရံတွေက မတ်စောက်လွန်းတယ်။ ပေပေါင်းများစွာ မြင့်တာ နောက်နှစ် နှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားတဲ့အချိန်အထိ မစောင့်ရင် ကျွန်မတို့ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချူကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ လေးလံသွားတော့သည်။ သူ နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေကြည့်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် လေအကာအကွယ် ရနိုင်မည့် ဂူပေါက်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ချန်လင်းစုကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ ဂူထဲသို့ ခြေဖွဖွနင်း၍ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုဂူမှာ မကြီးမားလှသလို အတွင်းဘက်ရှိ ကျောက်နံရံများမှာလည်း အေးခဲနေသဖြင့် အလွန်အမင်း အေးစက်နေ၏။

ချူကျန့်က တဲအိမ်ကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂိမ်းစနစ်မှ အသိပေးချက် ပေါ်လာတော့သည်။

[သင် ရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ နေရာလွတ် မလုံလောက်တဲ့အတွက် တဲအိမ်ကို ထုတ်ယူလို့ မရနိုင်ပါ]

‘သောက်ကျိုးနည်း... ခုနက နှင်းထုအောက်မှာတောင် ထုတ်လို့ ရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား’

‘အခုအချိန်အထိ နှင်းပြိုကျတဲ့ အထဲကနေ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ ကစားသမား တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးလို့လား။ ခုနက နှင်းပြိုကျတဲ့ အခြေအနေလိုမျိုး ပတ်ဝန်းကျင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အချိန်မှာ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ယူခွင့် ပေးထားတဲ့ ဂိမ်းစနစ်ရဲ့ ဟာကွက် တစ်ခုများ ရှိနေတာလား။ အခုက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေတဲ့ ကျောက်ဂူဆိုတော့ ပုံသေ မြေပြင်အနေအထား ဖြစ်သွားလို့ ပစ္စည်း ထုတ်လို့ မရတော့တာလား’

ချူကျန့်မှာ ဆက်လက် တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ချန်လင်းစုကို ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ပွေ့ချီသွားလိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် နေရာလွတ် အနည်းငယ် ပိုကျယ်ဝန်းရာ တဲအိမ် ထုတ်ယူရန် လုံလောက်နိုင်သည်။

သူ ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သော်လည်း လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။ ကျောက်နံရံတစ်ခုခုက နေရာလွတ်ကို ထိခိုက်စေသဖြင့် လုံလောက်မှု မရှိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ချူကျန့်သည် သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ရွှေရှန်းအား လှည့်ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးရွှေ... ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းတူအစ်မကို အအေးမပတ်အောင် ခဏလောက် ပွေ့ထားပေးလို့ ရမလားဗျာ"

ဤမျှ သာမန်ရုပ်ရည်သာရှိသော မိန်းကလေးအပေါ် ဂရုတစိုက် ယုယကြင်နာလွန်းလှသည့် သူ၏ အပြုအမူကြောင့် ရွှေရှန်းမှာ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးသွားကာ ဤသို့သော လူမျိုးမှာ လူဆိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယုံကြည်သွားတော့သည်။ သူမက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ကပျာကယာ တိုးသွားပြီး ချန်လင်းစုကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ညင်သာစွာ လွှဲပြောင်းယူလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန် နီးကပ်လွန်းလှရာ ချူကျန့်၏ လက်နှင့် မတော်တဆ ထိမိသွားသဖြင့် ရွှေရှန်း၏ ပါးပြင်များမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီရဲသွားတော့သည်။

ချူကျန့်ကမူ ဤသို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သတိမပြုမိချေ။ သူမအား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သွေးစွန်းနေသော ဓားကောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ အတွင်းအားများကို စုစည်းကာ ကျောက်နံရံမှ အပြင်သို့ ငေါထွက်နေသော အပိုင်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

သွေးဓားမှာ ထက်မြက်လှသော်လည်း ချူကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် သိုင်းကွက်တစ်ခု၏ စွမ်းအား ပါဝင်မနေသဖြင့် ကျောက်စအနည်းငယ်ကိုသာ အနိုင်နိုင် ခုတ်ဖြတ်နိုင်၏။

ချူကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ရွှေရှန်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်ပင် ဂူအတွင်း၌ အလွန် သေသပ်ပြောင်မြောက်လှသော ဓားကောက်သိုင်းကွက် တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တော့၏။

စွယ်စုံရ ထိပ်တန်း သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ သိရှိထားသော ဓားသိုင်းကွက်ပေါင်းမှာ ရာဂဏန်းမက ရှိပြီး၊ ဓားကောက်သိုင်းကွက်များပင် (၇) ခု၊ (၈) ခုမျှ ပါဝင်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းကွက်ဖြစ်သော "နဂါးသတ် ဓားကွက် (၁၇) ကွက်" ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်ခဏအကြာတွင် ဂိမ်းစနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုင်းကွက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စနစ်က ရယ်စရာ နာမည်တစ်ခုခု ပေးလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ ချူကျန့်က "နဂါးသတ် ဓားကွက် (၁၇) ကွက်" ဟူသော နာမည်ကို အမြန်ပင် သူကိုယ်တိုင် ရိုက်နှိပ်ထည့်သွင်းလိုက်၏။

[ဂုဏ်ယူပါတယ်.. သင်၏ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးထားတဲ သိုင်းကွက် 'နဂါးသတ် ဓားကွက် (၁၇) ကွက်' အား အောင်မြင်စွာ မှတ်တမ်းတင်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်]

သိုင်းပညာ မှတ်တမ်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ (၅) ခုမြောက် သိုင်းပညာဖြစ်သော "ငွေရောင်နှင်းခဲ လခြမ်းကွေး ဓားသိုင်း" နှင့် (၆) ခုမြောက် သိုင်းပညာဖြစ်သော "မြောင်မိသားစု ဓားသိုင်း" တို့၏ နောက်တွင် (၇) ခုမြောက် သိုင်းပညာအဖြစ် "နဂါးသတ် ဓားကွက် (၁၇) ကွက်" က ထပ်တိုး ဝင်ရောက်လာသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

[နဂါးသတ် ဓားကွက် (၁၇) ကွက်] (ဓားမသိုင်း)

အဆင့် - [ရတနာအဆင့်]

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် - (၁) အနက် (၇)

အကျိုးသက်ရောက်မှု - ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု (၂၈၀) ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာမည်၊ ပျော့ပြောင်းမှု (၅၀) ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာမည်၊ အတွင်းအား ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှု (၁၀) ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာမည်

ဖော်ပြချက် - ကစားသမား ချူလော့ကျွင်းမှ ဖန်တီးထားသော ဓားမသိုင်းကွက် ဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှု (၁၇) ခု ပါဝင်သည်။ သိုင်းကွက်များမှာ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သကဲ့သို့ ပြေပြစ်လှပပြီး၊ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေကာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသည်။

ယခင်က ရတနာအဆင့် ဓားသိုင်းတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သိုင်းလောကတစ်ခွင်သို့ ကြေညာချက် ထွက်ပေါ်မလာရာ ချူကျန့်၏ ရင်ထဲတွင် အတော်လေး စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ဂိမ်းစနစ်၏ သိုင်းကွက်စွမ်းအား မြှင့်တင်မှုအောက်တွင် ချူကျန့် ကိုင်ဆောင်ထားသော သွေးဓား၏ စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုးတက်သွားတော့၏။ မိနစ်ပိုင်းပင် မကြာလိုက်ဘဲ ကျောက်နံရံမှ ငေါထွက်နေသော အစွန်းအထင်း အားလုံးမှာ လုံးဝ ပြောင်စင်ချောမွေ့သွား၏။

ရွှေရှန်းမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မှင်တက်ငေးမောနေမိသည်။ ဓားသိုင်းပညာကို သူမ မကျွမ်းကျင်သော်ငြား သူမ၏ အမြင်အာရုံကမူ စူးရှလှသည်။ ယခုလေးတင် သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသော ဓားကွက်များမှာ ပြင်းထန်ပြီး အားပါလွန်းလှရာ သွေးဓား အဘိုးအို၏ သွေးဓားသိုင်းနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ သူမ၏ ရှေ့မှ ဤဓားသမား လူငယ်လေးမှာ သူမထက် အသက်အများကြီး ကြီးမနေသော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာများမှာမူ သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန် မြင့်မားနေချေပြီ။

ရွှေရှန်း၏ လေးစားအားကျနေသော အကြည့်များကို ချူကျန့်က လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။ သူသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူ တဲအိမ်ကို အခက်အခဲမရှိ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တဲအိမ်မှာ အတော်လေး ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှပြီး လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားကာ လူသုံးယောက်ခန့် တိုးဝှေ့အိပ်စက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်၏။

ချူကျန့်က ချန်လင်းစုကို တဲအိမ်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီးနောက် ထင်းခြောက် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ အနီးတွင် မီးမွှေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ရွှေရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးရွှေ... ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းတူအစ်မရဲ့ အထုပ်ထဲမှာ အဝတ်ခြောက်တွေ ပါတယ် ခဏနေရင် သူ့ကို အဝတ်လဲပေးလို့ ရမလား"

ထိုသို့ပြောရင်း အစပြု ကစားသမား ဘဝတုန်းက ရရှိခဲ့ဖူးသည့် သေရည်ပြင်း တစ်အိုးကိုပါ သူ ထုတ်ယူလိုက်၏။

"အဝတ်မလဲပေးခင် သူ့ကိုယ်ထဲက အအေးဓာတ်တွေ ထွက်သွားပြီး အဖျားကျသွားအောင် သေရည်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ပေးပါလား"

ရွှေရှန်းက အားလုံးကို လက်ခံသဘောတူလိုက်ရာ ချူကျန့်က အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် ဂူထဲမှ ထွက်ခွာသွား၏။

တိယွင်သည် ဂူအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ သူ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းမေးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားရဲ့ အဖော် အခြေအနေ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ချူကျန့်က မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

ချန်လင်းစုမှာ အလွန်အမင်း ဖျားနာနေချေပြီ။ အအေးဓာတ်ကို နှင်ထုတ်ရန်နှင့် အဖျားကျစေရန် သေရည်ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဆေးဝါးမရှိဘဲ သူမ၏ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသရန်မှာ အလွန် ခဲယဉ်းလှသည်။

ချန်လင်းစု သတိရလာမည်ကိုသာ သူ မျှော်လင့်မိတော့၏။ သူမသည် ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာ နှစ်မျိုးစလုံးကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ အထုပ်ထဲတွင် ဆေးပုလင်း အများအပြား ပါဝင်ရာ သင့်လျော်သော ဆေးကို ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

တိယွင်က သူ့ထံသို့ မြင်းသားကင် တုတ်ထိုး တစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဗိုက်ပြည့်သွားအောင် တစ်ခုခု အရင်စားမလား"

ချူကျန့်မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ အနည်းငယ် ထုံထိုင်းပြီး အစွန်းရောက်တတ်သော ဤလူငယ်လေးသည် ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ပြီးနောက်တွင် ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် သစ္စာရှိလှ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ ဂူပေါက်ဝနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ စကားပြောနေကြသည်။ ချူကျန့်သည် စကားပြောရင်း စားသောက်နေသော်ငြား သူ၏ စိတ်အာရုံ အားလုံးကမူ ဂူထဲသို့သာ ရောက်ရှိနေတော့၏။

သူသည် နတ်ဘုရားများကို မည်သည့်အခါကမျှ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံက ဤသဘောကောင်းလှသော မိန်းကလေးအပေါ် မျက်နှာသာပေးပါစေဟု မသိမသာပင် ဆုတောင်းနေမိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကံကြမ္မာက သူ၏ ဆုတောင်းသံများကို လျစ်လျူရှုထားပုံ ရ၏။ ချန်လင်းစုမှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ည အပြည့် သတိလစ်နေခဲ့ပြီး နိုးထလာမည့် လက္ခဏာ လုံးဝ မပြခဲ့ချေ။ ရွှေရှန်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေရည်ဖြင့် အဖျားကျအောင် ကြိုးပမ်းပေးတိုင်း နေ့ဝက်ခန့်အကြာတွင် အဖျားက ပြန်တက်လာမြဲပင်။

ချူကျန့် တစ်ယောက် ဒေါသထွက်ကာ ယူကျုံးမရ ဖြစ်နေတော့သည်။ ချန်လင်းစု၏ အထုပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်း အားလုံးကို သူ ထုတ်ယူကြည့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် အမည်စာတန်းမျှ ကပ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် မည်သည့်အတွက် သုံးရမည်ကို သူ မသိချေ။ ဂိမ်း၏ အချက်အလက် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကြည့်သော်လည်း၊ သူသည် ဆေးပညာ သို့မဟုတ် အဆိပ်ပညာ ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူထားခြင်း မရှိသဖြင့် ခွဲခြား၍ မရနိုင်ကြောင်းသာ အသိပေး၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွာထျဲကန်က မြင်းသားကင် ကျွေးရန် အဆက်မပြတ် တောင်းဆိုနေသည်။ ရွှေရှန်းက အပြင်ထွက်လာပြီး ချန်လင်းစု၏ အခြေအနေကို ချူကျန့်အား ပြောပြနေစဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"ဒီအရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာကို ငါ့မြင်းသား လုံးဝ မကျွေးနိုင်ဘူး"

ရွှေရှန်းသည် ညဘက်တွင်ပင် ကောင်းစွာ မအိပ်စက်ဘဲ ချန်လင်းစုကို အထူးဂရုစိုက် ပြုစုပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ကြင်နာမှုအတွက် ချူကျန့်က အလွန် ကျေးဇူးတင်နေမိသဖြင့် သူက ဟွာထျဲကန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ စကားပြောအကြောနှင့် ခါးဆစ်အကြောတို့ကို ခြေထောက်ဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ကန်၍ ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ အကြောပိတ်ချိန် ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ထိုလူကြီးမှာ လှုပ်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်သလို စကားလည်း ပြောနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

ရွှေရှန်းက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"တော်ပါသေးရဲ့... အခုမှပဲ တိတ်ဆိတ်သွားတော့တယ်"

ချူကျန့်သည် သူ၏ ခြေချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ဟွာထျဲကန်၏ အစွမ်းထက်လှသော အတွင်းအား ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူ၏ ခြေချောင်းများမှာ အနည်းငယ် နာကျင်နေဆဲပင်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသဖြင့် ကပျာကယာ မေးလိုက်၏။

"မိန်းကလေးရွှေ... ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် သွေးကြောလေး တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်လို့ ရမလား"

"ရှင်... အင်း... ရပါတယ်"

ချူကျန့်က သူမအပေါ် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံပြီး ဂူထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူသည် သိုင်းပညာ အလွန်မြင့်မားပြီး တိယွင်ကိုပါ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ကို မြင်သောကြောင့်လား မသိရသော်လည်း ရွှေရှန်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ချူကျန့်အပေါ် ပို၍ ယုံကြည်သွားဟန် ရှိသည်။ သူမ၏ လှပသော ပါးပြင်များထက်တွင် ရှက်သွေးများ ဖြာကျလာပြီး ဖြူဝင်းသော လက်ကောက်ဝတ်လေးကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်၏။

"ခွင့်ပြုပါဗျာ"

ချူကျန့်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ သွေးကြောပေါ်တွင် ညင်သာစွာ စမ်းသပ်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်၏။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပါပဲ"

အပ်စိုက်ကုသခြင်းနှင့် ဆေးဝါးများ မရှိသော ချန်လင်းစု၏ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် အအေးဓာတ်ကို နှင်ထုတ်ရန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးရန်အတွက် အတွင်းအားကို အသုံးပြုခြင်းသည်သာ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခုနလေးတင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် ကျင့်ကြံသူ၏ အတွင်းအားမှာ အလွန် တင်းကျပ်သော လိုအပ်ချက်များ ရှိနေသည်။ အတွင်းအားမှာ ယန် အမျိုးအစား ဖြစ်ရမည့်အပြင် အသက်ဓာတ်များ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေရမည် ဖြစ်သည်။ ယခု သွေးကြော စမ်းသပ်မှုအရ ရွှေရှန်း၏ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်မှာ ယင် အမျိုးအစား ဖြစ်နေရာ ပထမဆုံး လိုအပ်ချက်ကိုပင် မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ချေ။

ချူကျန့် ကိုယ်တိုင်၏ ချွမ်ကျန်း အတွင်းအား ကျင့်စဉ်မှာ ညင်သာပြီး သန့်စင်လှသော်လည်း ဤအခြေအနေအတွက်မူ သင့်လျော်မှု မရှိပေ။

သူ နှစ်ချက် ကန်လိုက်စဉ်က ရိုက်ခတ်လာသော ဟွာထျဲကန်၏ အတွင်းအားကို ထောက်ရှုကြည့်လျှင် ထိုလူကြီး ကျင့်ကြံထားသော အတွင်းအားမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ရန်လိုသော အမျိုးအစား ဖြစ်နေရာ ပို၍ပင် အသုံးမဝင်ချေ။

"အစ်ကိုချူ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ရွှေရှန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလာ၏။

ချူကျန့်က အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရှန်းမှာ အားလုံးကို နားလည်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှက်သွေးဖြာမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူမက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒီနှင်းတောင်ကြားထဲမှာ ဒီလို အတွင်းအား ကျင့်စဉ်မျိုး ကျင့်ထားတဲ့သူကို ဘယ်သွားရှာရမှာလဲ"

ရွှေရှန်း အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာတိုင်း တိယွင်က တိတ်တဆိတ် ထလှည့်ထွက်သွားလေ့ ရှိသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများမှာ အလွန် နက်ရှိုင်းလှ၏။ တိယွင်က တောင်းပန်ရန် ဆန္ဒမရှိသလို၊ ရွှေရှန်းကလည်း သူမ၏ သတိထားမှုကို မလျှော့ချနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ချူကျန့်နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြသော်လည်း အချင်းချင်း တစ်ခွန်းမျှ စကားမဆိုခဲ့ကြပေ။

ရွှေရှန်း ဂူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသောအခါ တိယွင်က အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ လက်ကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် သွေးကြောကိုရော တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပါလား အဆင်ပြေမလား မသိဘူး"

ချူကျန့်သည် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ပွင့်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားတော့သည်။

"ဒါက ဘယ်လို အတွင်းအား ကျင့်စဉ်မျိုးလဲ"

တိယွင် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ ထို့နောက် ချူကျန့်၏ ရိုးသားသော မျက်နှာထားကို သေချာ ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်သော လေသံဖြင့် စကားလုံး အနည်းငယ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။

"နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ်”