ငှက် အကောင် ကြီးလေ ပိုစားကောင်းလေလား

သွေးအန်နေသော ဟွာထျဲကန်ကို ချူကျန့်က ဆွဲမလိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော တောင်ကြားလမ်းအတိုင်း မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် ပြေးသွားကာ ပေအတော်နက်သော ရေခဲကျင်းတစ်ခုထဲသို့ ပစ်ချခဲ့လိုက်၏။ မေ့ဆေးမှုန့်၏ အာနိသင်က တစ်ရက်သာ ခံမည်ဖြစ်သော်လည်း ဟွာထျဲကန် သတိရလာချိန်တွင် အကြောများ ပြတ်တောက်ကာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေမည် ဖြစ်သည်။ အစားအသောက် သောက်ရေ မရှိဘဲ ရေခဲကျင်းထဲတွင် ပိတ်မိနေမည့် သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ (၃) ရက်၊ (၅) ရက်မျှ အသက်ရှင်နိုင်ပါမည်လော ဆိုသည်ကပင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်ပြီး အအေးဒဏ်နှင့် အငတ်ဘေးကြောင့် သေပွဲဝင်ရမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေတော့၏။

သို့သော် ဤကိစ္စများက ချူကျန့်နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ချေ။ ထိုရွံရှာဖွယ် အဘိုးကြီးကို သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိသရွေ့ ဂိမ်းစနစ်မှ ဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့စေမည့် အခြေအနေများ ပေါ်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ တိယွင်နှင့် ရွှေရှန်းတို့မှလွဲ၍ ဟွာထျဲကန် သူ့လက်တွင်းသို့ ကျရောက်သွားကြောင်းကို မည်သူကမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်။

တိယွင်နှင့် ရွှေရှန်းတို့ကိုမူ ဤရက်ပိုင်း အတူတကွ ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင် သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့်သည် ဂူဆီသို့ ပြန်လာပြီး ရွှေရှန်းနှင့် တိယွင်တို့၏ ပိတ်နေသော အကြောများကို ပြန်လည် ဖွင့်ပေးလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဟွာထျဲကန်၏ ကံကြမ္မာကို တစ်ခွန်းမျှ မမေးမြန်းခဲ့ကြချေ။ အထူးသဖြင့် ရွှေရှန်းမှာ ဟွာထျဲကန်၏ မျက်နှာကို တွေးမိရုံဖြင့် ရွံရှာကြောက်လန့်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ရွံရှာကြောက်လန့်စိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လေလေ ချူကျန့်အပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာလေလေပင်။ သူမက အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် နားနေရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ချန်လင်းစုအတွက် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ပေးရန် ဂူပေါက်ဝသို့ ကပျာကယာ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့တစ်သိုက်မှာ နှင်းတောင်ကြားထဲ၌ ပိတ်မိနေကြပြီး၊ ချူကျန့်က အပိုအဝတ်အစားများ၊ အထူးသဖြင့် အနွေးထည် အထူကြီးများကို ထုတ်ပေးထား၏။ မြင်းသားမှလွဲ၍ သူတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာများ အားလုံးမှာ ချူကျန့်၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ အရန်ရိက္ခာများအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချူကျန့်သည် ယခင်က ကစားသမား အမြောက်အမြား၏ သိုလှောင်အိတ်များကို လုယက်သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ရာ၊ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းမျိုးစုံ အလုံအလောက် ရှိနေခဲ့သည်။ ကစားသမား မိန်းကလေး တစ်ဦးဆိုလျှင် ဒယ်အိုး၊ ပန်းကန်များနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် မျိုးစုံကိုပင် သယ်ဆောင်လာခဲ့သေး၏။

ဩော်... သူမက အရသာရှိသော သရေစာ မုန့်မျိုးစုံကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ ဘဝကျွမ်းကျင်မှု ဒုတိယအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်ကို ရွေးချယ်ထားသူ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ယခုတော့ ထိုပစ္စည်းများ အားလုံး ချူကျန့်၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ရွှေရှန်းမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည့် အထက်တန်းလွှာ သခင်မလေး တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ ယခင်က အိမ်မှုကိစ္စများကို လက်ဖျားနှင့်ပင် မတို့ခဲ့ဖူးချေ။ သို့သော် ယခုအခါ ချူကျန့်နှင့် တိယွင်တို့က ချန်လင်းစုကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သိုင်းကျင့်စဉ်များကို အပူတပြင်း လေ့ကျင့်နေကြရာ၊ ထမင်းဟင်းချက်ခြင်းနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်း စသည့် အလုပ်များက သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်လှသော ရာသီဥတုတွင် မီးမွှေးခြင်း၊ ဆန်ဆေးခြင်း၊ ဟင်းချက်ခြင်းနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်းတို့မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်များတော့ မဟုတ်ချေ။ အစပိုင်းက အခြေအနေအရ မလုပ်ချင်လုပ်ချင် လုပ်ခဲ့ရသော ရွှေရှန်းသည် ယခုအခါ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် တက်တက်ကြွကြွနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ရှားနေလေပြီ။

အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများနှင့် ရေခဲများက လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားသော်လည်း၊ ဂူပေါက်ဝရှိ မီးပုံငယ်လေးက ထိုလူငယ်လေး၏ အရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေကာ ရွှေရှန်းအား နွေးထွေးမှုနှင့် လုံခြုံမှုတို့ကို ပေးစွမ်းနေ၏။ ဤနှင်းတောင်ကြားထဲတွင် ပိတ်မိနေသော်ငြား၊ စားသောက်ရန်နှင့် မည်သို့ ထွက်ပြေးရမည်ကို သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ သူမ မတွေးတောရသေးခင်မှာပင် ထိုလူငယ်လေးက ပြဿနာ အားလုံးကို အမြဲတမ်း ဖြေရှင်းပေးထားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။

ဒါက ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူကြီးပြင်းလာခဲ့သော သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပင် မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည့် လုံခြုံမှုနှင့် စိတ်အေးချမ်းမှုပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သတိလစ်နေသော သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် မိန်းကလေးအပေါ် မနာလို ဝန်တိုစိတ်များပင် မသိမသာ ဖြစ်ပေါ်လာမိတော့၏။

မိမိအား ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေသော အကြည့်များကို သတိမပြုမိဘဲ ချူကျန့်သည် ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကာ သူ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချွမ်ကျန်း အတွင်းအား ကျင့်စဉ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိခဲ့ချိန်တွင် (၂၀၀) မှတ် ရှိခဲ့ရာမှ ယခုအခါ (၃၀၀) မှတ်အထိ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်သွားချေပြီ။

သူ၏ အရိပ်မဲ့ နတ်လက်သီးက ဤမျှ အစွမ်းထက်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဤနတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ်သည် တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင်။ လက်ရှိ ခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် ထိပ်တန်း ကစားသမားများ စာရင်းထဲတွင် သေချာပေါက် ပါဝင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူကျန့် ဇာတ်ကောင် အချက်အလက် မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး တိယွင်ကို ခေါ်ကာ ချန်လင်းစု၏ ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်ကို ကုသရန် ဂူထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်၏။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ချန်လင်းစုကို ကယ်တင်ရန် အန္တရာယ်ကင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ စဉ်းစားတွေ့ရှိခဲ့၏။ တိယွင်မှာ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ်ကို အဆင့် (၈) အထိ တတ်မြောက်ထားရာ သူ၏ အတွင်းအားမှာ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေ၏။ ထို့ကြောင့် တိယွင်၏ နက်ရှိုင်းလှသော နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားများကို မိမိထံသို့ ကူးပြောင်းပေးစေပြီး မိမိ မှတစ်ဆင့် ချန်လင်းစု၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းပေးရန် ချူကျန့် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ နှစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်မှာ အရင်းအမြစ် တူညီသဖြင့် ချူကျန့်၏ ကုန်ခမ်းသွားသော အတွင်းအားများကို အလွယ်တကူ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ တိယွင်ထံမှ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာသော အတွင်းအားများကြောင့် ချူကျန့်သည် ချန်လင်းစု၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အအေးဓာတ် အားလုံးကို နှင်ထုတ်ရန် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်သွား၏။

ဤနည်းလမ်းသည် ချူကျန့်၏ သိမ်မွေ့လှသော အတွင်းအား ထိန်းချုပ်မှုနှင့် တိယွင်၏ ပေါများလှသော အတွင်းအားတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်တရာ အလုပ်ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

သေချာစွာ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ဤနည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ချူကျန့်နှင့် တိယွင်တို့သည် ပူးပေါင်း၍ အကောင်အထည် ဖော်လိုက်ကြတော့၏။

နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအား၏ တောက်လောင်သော ယန်မီးတောက်နှင့် အဆုံးမဲ့ အသက်ဓာတ် ထူးခြားချက်များက အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းပင်။ ချူကျန့်၏ သိမ်မွေ့လှသော အတွင်းအား ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ချန်လင်းစု၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းအောင်းနေသော အအေးဓာတ်များ အားလုံး လုံးဝ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရ၏။ ရက်အတန်ကြာ အဖျားကြီးနေခဲ့သော ချန်လင်းစုမှာ နောက်ဆုံးတွင် အဖျား လုံးဝ ကျသွားတော့၏။ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော နီရဲနေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသက်ရှူနှုန်းနှင့် သွေးခုန်နှုန်းများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာကာ အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယခုဆိုလျှင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံကို ဂရုတစိုက် အားဖြည့်ပေးပြီး စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပါက အပြည့်အဝ ကျန်းမာလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်မှုကြောင့် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားသော ချူကျန့်နှင့် တိယွင်တို့သည် အချင်းချင်း လက်ဝါးချင်းရိုက်ကာ အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။ သတင်းကြား၍ ပြေးလာသော ရွှေရှန်းသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ချူကျန့်နှင့် လက်ဝါးချင်း လာရိုက်၏။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်တိတိ ချူကျန့်နှင့် တိယွင်တို့သည် နံနက်၊ နေ့လယ်၊ ည ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ချန်လင်းစု၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံကို ဆက်လက် အားဖြည့်ပေးခဲ့ကြသည်။ တတိယနေ့သို့ ရောက်သောအခါ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ် အဆင့် (၄) သို့ ရောက်ရှိသွားသော ချူကျန့်သည် သူတစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် ချန်လင်းစုအား ကုသပေးနိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

တိယွင်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိတော့၏။ သူရဲကောင်း သခင်လေးချူ၏ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်မှု အမြန်နှုန်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင်။ အစ်ကို တင်းတျန်ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန် မြန်ဆန်နေချေပြီ။

နှင်းတောင်ကြားထဲတွင် အလုပ်မရှိသဖြင့် စကားနည်းလှသော တိယွင်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူကာ စတင် ဖတ်ရှုနေ၏။ သွေးဓား အဘိုးအိုထံမှ သူရရှိခဲ့သော သိုင်းကျမ်းနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေကြောင်း ချူကျန့် သတိပြုမိလိုက်၏။ မေးမြန်းကြည့်ရာမှ သွေးဓားဂိုဏ်းမှ သံဃာဆိုး တစ်ပါးထံမှ တိယွင် ခိုးယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ထားသော တိယွင်သည် လောကရှိ မည်သည့် သိုင်းပညာကိုမဆို အလွယ်တကူ သင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးဓားဂိုဏ်း၏ အတွင်းအား လှည့်ပတ်ပုံနှင့် သွေးဓားသိုင်းများကို လေ့ကျင့်ရန်မှာ သူ၏အတွက် အလွန် လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် သူ၏ သိုင်းပညာ အခြေခံမှာ အလွန် အားနည်းလွန်းလှရာ နားမလည်သည့် အပိုင်းများရှိလျှင် ချူကျန့်ထံသို့ မကြာခဏ လာရောက် မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

ကြီးမားလှသော အကူအညီကို ရရှိထားသဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်လိုသော ချူကျန့်ကလည်း သူ၏ သိုင်းကျမ်းကို ဖွင့်ကာ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြ သင်ကြားပေး၏။ တစ်ခါတစ်ရံ ရွှေရှန်းက ဓားသိုင်းများ လေ့ကျင့်ရင်း မေးခွန်းများ ရှိလာပါက ချူကျန့်ထံ လာရောက် မေးမြန်းတတ်ရာ ချန်လင်းစုအား နေ့စဉ် ဂရုစိုက် ပြုစုပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ချူကျန့်က သူမ၏ မေးခွန်းများ အားလုံးကိုလည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေး၏။

ချူကျန့်က တံတားတစ်စင်းသဖွယ် ဆက်သွယ်ပေးမှုကြောင့် တိယွင်နှင့် ရွှေရှန်းတို့ကြားရှိ တင်းမာမှုများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။ စကားများများစားစား မပြောဖြစ်ကြသေးသော်ငြား အနည်းဆုံးတော့ အတူတကွ ထိုင်၍ ထမင်းစားနိုင်လာကြချေပြီ။

ချန်လင်းစု၏ အခြေအနေမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း ဖျားနာစဉ်က တောင်ပြိုသကဲ့သို့ လျင်မြန်သလောက် နာလန်ထချိန်တွင်မူ နှေးကွေးလွန်းလှသည်။ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားဖြင့် ကုသပေးနေသည့်တိုင်အောင် အပြင်းအထန် ဖျားနာမှုမှ လုံးဝ သတိပြန်ရလာရန် နောက်ထပ် နှစ်ရက်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရ၏။

ထိုနေ့တွင် လဝက်နီးပါး သတိလစ်နေခဲ့သော ချန်လင်းစုသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာတော့၏။ ချူကျန့်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“နိုးပြီလား ဂိုဏ်းတူအစ်မ”

ချန်လင်းစု၏ မျက်ဝန်းများ အာရုံစိုက်မိလာရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းများကို လှုပ်ရွကာ တိုးညှင်းအားပျော့သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ဟို... ဂိုဏ်းတူအစ်မရော... သူ့ကို ကယ်နိုင်ခဲ့လားဟင်”

သူမ နိုးနိုးချင်း ပထမဆုံး မေးလိုက်သည့် မေးခွန်းက ဤအရာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သိသိသာသာ ပိန်ချုံးသွားသော သူမ၏ ဖြူရော်ရော် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ချူကျန့်၏ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ချေ။

ချန်လင်းစုက အားယူကာ ထထိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသည်။

“သူ့ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ဘူးလား”

ချူကျန့်က သူမကို ပြန်လှဲအိပ်စေလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဖမ်းခံရတာ ကောရှန် လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး သူက သူရဲကောင်းကြီး ကောကျင့်နဲ့ ဆရာကတော် ဟွမ်ရုံတို့ရဲ့ အသည်းနှလုံးလေးလေ သိုင်းလောကမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်ဖြစ် ဖြောင့်မတ်တဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူက သူ့ကို မျက်နှာမညှာဘဲ နေရဲမှာလဲ ပြီးတော့ သူ့သိုင်းပညာတွေကလည်း မဆိုးပါဘူး ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပါးနပ်တဲ့ ကောင်မလေးမို့ သူ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဤစကားများက ချန်လင်းစုကို နှစ်သိမ့်ရန် ထက်ဝက် မိမိကိုယ်မိမိ နှစ်သိမ့်ရန် ထက်ဝက်သာ ဖြစ်၏။

ချန်လင်းစုမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ထပ်မေး၏။

“ဒါက ဘယ်နေရာလဲ”

ရွှေရှန်းက ဆန်ပြုတ် ယူလာရင်း ချန်လင်းစု နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

“မိန်းကလေးလင်... နိုးလာပြီလား”

ထိုအခါ ချူကျန့်က သူမတို့နှစ်ဦးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ သတိလစ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်၏။

ချန်လင်းစုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ကျွန်မတို့ နောက်နှစ် နွေဦးပေါက်တဲ့အထိ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတော့မှာလား”

“စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး မကြာခင် ငါတို့ကို လာကယ်မယ့်သူ ရောက်လာပါလိမ့်မယ်”

ချန်လင်းစုနှင့် ရွှေရှန်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ နားမလည်နိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ချူကျန့်က ခပ်ပြုံးပြုံးသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ရှင်းပြမနေတော့ချေ။

...

သတိပြန်ရလာပြီးနောက် ချန်လင်းစုသည် သူမကိုယ်တိုင် ဆေးဝါးများကို စတင် ဖော်စပ်လာကာ ချူကျန့်၏ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအား အကူအညီဖြင့် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကျန်းမာလာတော့သည်။ နှစ်ရက်အကြာတွင် သူမ လမ်းလျှောက်နိုင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ ထပ်မံ ကျဆင်းလာသဖြင့် သူမအား ဂူအပြင်သို့ ထွက်ခွင့် မပြုတော့ချေ။

“ရှင် လိမ်တာပဲ ဒီဝံပုလွေသားက မာကျောလွန်းလို့ လုံးဝ စားမကောင်းဘူး ကျွန်မ အရသာရှိတဲ့ မုန့်လေးတွေ စားချင်တယ်”

လေကွယ်သော ချိုင့်ဝှမ်းထောင့် တစ်နေရာရှိ မီးပုံဘေးတွင် ချူကျန့်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူထားသော ယခင် အမဲလိုက်စဉ်က ကျန်ရစ်သည့် ဝံပုလွေ ခြေထောက်ကို ကင်နေ၏။

ချူကျန့်က ဝံပုလွေသားပေါ်သို့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ဖြူးထည့်ရင်း မျက်နှာဆူပုပ်နေသော တုန်းဖန်းပုပိုက်အား ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ကောင်းကောင်း မကျက်သေးခင် လုစားလိုက်တာကိုး အဲ့ဒါကြောင့် စားမကောင်းတာပေါ့ ခဏနေရင် ဒီအကင်ကို စားကြည့် သေချာပေါက် အရသာရှိစေရမယ်လို့ အာမခံတယ် အခုတော့ မုန့်တွေ အကုန်ပြတ်သွားပြီလေ နောက်နှစ်ရက်နေလို့ ဒီနှင်းတောင်ကြားထဲက ထွက်သွားနိုင်ရင် မင်းစားဖို့ မုန့်တွေ အများကြီး ထပ်ဝယ်ပေးမယ်”

မြို့ထဲတွင် မုန့်များ အများအပြား ဝယ်ယူထားခဲ့သော်လည်း တုန်းဖန်းပုပိုက်အား နေ့စဉ် အနည်းငယ်စီသာ ကျွေးခဲ့ရာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကပင် မုန့်များ အကုန်လုံး ပြတ်လပ်သွားခဲ့ချေပြီ။ ထို့ကြောင့် တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ သဘောကျမှုကို မြှင့်တင်နိုင်ရန် ချူကျန့် ကိုယ်တိုင် အသားကင်ပေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် အားထုတ် ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် တုန်းဖန်းပုပိုက်၏ သဘောကျမှု အမှတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အမှတ် (၅) သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အပေါင်းလက္ခဏာ ပြလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမသည် တစ်ရက်လျှင် နှစ်ကြိမ် တစ်ကြိမ်လျှင် ဆယ်မိနစ်ခန့် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး ယခင်ကလို စကားနည်းမနေတော့ဘဲ ချူကျန့်နှင့် အတော်လေး စကားပြောဆိုလာလေပြီ။

“အင်းပါ... ဒါဆို ဒီအသားက ဘယ်တော့လောက် ကျက်မှာလဲ”

တုန်းဖန်းပုပိုက်က နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ ချူကျန့်၏ လက်ထဲမှ အသားကင်ကို သွားရည်ကျမတတ် ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

“နီးပါပြီ တစ် ကနေ ရာ အထိ ရေတွက်လိုက်”

“တစ်ရာ... ရပြီလား”

“... မင်းအမေက မင်းကို ဂဏန်းရေတွက်နည်း မသင်ပေးလိုက်ဘူးလား”

ပိုမို မွှေးပျံ့လာသော အသားကင်ရနံ့ကြောင့် တုန်းဖန်းပုပိုက်သည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရာ သူမ၏ လောဘတကြီး အမူအရာလေးက သူမ၏ နတ်သမီးပမာ လှပကျော့ရှင်းလှသော အလှတရားကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားစေတော့၏။

“ရပြီ ရပြီ”

ချူကျန့်မှာ ဆက်လက် မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် ဝံပုလွေခြေထောက် ကင်ကို သူမထံ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်တော့သည်။

တုန်းဖန်းပုပိုက်က ပါးစပ်တစ်ဝိုက် ဆီများ ပေကျံသည်အထိ အငမ်းမရ စားသောက်ရင်း ညည်းတွားလိုက်၏။

“စားကောင်းလိုက်တာ... စားကောင်းလိုက်တာ... နောက်တစ်ခု ထပ်ကင်ပေးဦးနော်”

“ဒါက အကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးဘူး မြေပေါ်က ဆယ်ပိဿာထက် ကောင်းကင်ပေါ်က တစ်ကျပ်သားက ပိုကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ စကား မင်း ကြားဖူးလား”

တုန်းဖန်းပုပိုက်က ဝံပုလွေသား ကိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ချူကျန့်ကို ကြည့်လာ၏။

“ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ဒီထက် စားကောင်းတာတွေ ရှိသေးလို့လား”

“ဒါပေါ့... ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တွေကို ကင်စားရင် ပိုပြီးတောင် အရသာရှိသေးတယ်”

တုန်းဖန်းပုပိုက်က သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို သပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

“ငှက်အကောင်ကြီးလေ ပိုစားကောင်းလေလား”

“ဘယ်လောက်တောင် ကြီးတဲ့ ငှက်မို့လို့လဲ”

တုန်းဖန်းပုပိုက်က အဝေးဆီမှ ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဟိုမှာ... လူစီးလို့ရလောက်တဲ့အထိ ကြီးတဲ့ ငှက်ကြီးမျိုးလေ”

ချူကျန့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသော အမည်းစက်လေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဧရာမ ကြိုးကြာဖြူကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီး ကြိုးကြာဖြူကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်လိုက်လာသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်ခတ်နေသော ဝတ်ရုံများဖြင့် လှပကျော့ရှင်းလှသည့် မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦးပင်။