ရင်တွင်း ဝေဒနာ

အားကျောက်သည် ယန်လန် ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်သွားရလေသည်။

“ဒါကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ... ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေး ဖြစ်နေတာကိုး...”

ယန်လန် မှာမူ ထိုစကားကြောင့် လူကို ထိုးချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရတော့၏။ ကျန်းယွင်နန် နှင့် လျူရှောင်ရူ တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကလေးများကို နေရာ ဖယ်ပေးရန်အတွက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြကုန်၏။

နျိုနျိုသည် အားကျောက် ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကိုကိုလတ်... ကိုကိုယန်လန် ကို နည်းနည်းလောက် သင်ပေးလိုက်ပါဦးနော်...”

နျိုနျို ၏ တောင်းဆိုမှုကို အားကျောက် အနေဖြင့် မည်သို့ ငြင်းဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် ယန်လန် အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဆရာ ဆဲနေတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့... နားကို ပိတ်ထားလို့ မရဘူး ဆိုရင်လည်း၊ တခြား အကြောင်းအရာတွေကိုပဲ တွေးနေလိုက်ပေါ့လေ... ငါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပိုးကောင်လေးတွေကိုပဲ သတိရနေတာ... သူတို့ အကြောင်းကို တွေးနေလိုက်ရင် ဆရာ ပြောသမျှကို ငါ ဘာမှ မကြားတော့ဘူးလေ... ဟီးဟီး...”

ယန်လန် သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း အားကျောက် ၏ ထူးခြားလှသော ဝါသနာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ မျက်နှာလေး သွေးဆုတ်ဖြူဖျော့သွားကာ ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါပြလေတော့သည်။

ဒါမျိုးကို သင်ယူလို့ မရပါဘူး၊ လုံးဝ သင်ယူလို့ မရပါဘူးလေ။

“ငါ့မှာတော့ အထူးတလည် သဘောကျတာမျိုး မရှိပါဘူးလေ... အကယ်၍ တကယ် ရှိတယ် ဆိုရင်တော့... ငါက စာဖတ်ရတာကိုပဲ သဘောကျတာ...”

ယန်လန် က ရိုးသားစွာ ပြောပြလိုက်လေသည်။

အားကျောက် က ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်လည်း စာအုပ်တွေ အကြောင်းကိုပဲ အမြဲ တွေးနေလိုက်ပေါ့လေ...”

သို့သော်လည်း ယန်လန် ကမူ ထိုသို့ လွယ်ကူစွာ မတွေးနိုင်ပေ။

“ငါ့ မိဘတွေက ဆုံးသွားကြပြီလေ... အခု ငါ့မှာ အဘိုး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ... အဘိုး ကို စိတ်မပျက်စေချင်ဘူးလေ... အဘိုး က ငါ့ကို အောင်မြင်စေချင်တာ မဟုတ်လား...”

“ဒါပေမဲ့ ငါတကယ် ကြိုးစားပြီး စာသင်နေတာ မှန်ပေမဲ့... ပိုင်ယွင် ကျောင်းတော် မှာ ဆက်နေနိုင်ဖို့တောင် မနည်း ကြိုးစားနေရတာလေ... ကျောင်းနေဖက်တွေက တကယ့်ကို တော်ကြတဲ့သူတွေချည်းပဲလေ...”

ယန်လန် ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်ပျက်မှုများမှာ အစစ်အမှန် ပင် ဖြစ်ချေသည်။ တိုးတက်လိုစိတ် ရှိပါလျက်နှင့် အင်အား မလုံလောက်သလို ခံစားနေရသော ထို ဝေဒနာမှာ ရှန်ချန်ဖုန်း အား အသည်းထဲအထိ ထိခိုက်သွားစေခဲ့၏။

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စာသင်ကြားရာတွင် အသုံးမကျသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်ငြား သူသည် ကြိုးစားလိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ယန်လန် ၏ ခံစားချက်ကိုမူ သူ ကောင်းစွာ စာနာနားလည်နိုင်သည်မှာ အမှန် ပင်။

“အဘိုးယန် ကို ကျွန်တော် သွားပြောပေးမယ်လေ... ခဏခဏ အော်ဟစ် ဆဲဆိုနေတာဟာ မကောင်းဘူး မဟုတ်လား...”

ရှန်ချန်ဖုန်း က ထပ်မံ၍ မျောက်တစ်ကောင် ကဲ့သို့ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ယန်လန် က ချက်ချင်းပင် နောက်မှ အော်ပြောဟစ်အော်ရင်း လိုက်ပါသွားလေသည်။

“ကိုကိုရှန်... မလုပ်ပါနဲ့ဦး... အဘိုး ကို စိတ်မကောင်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့နော်...”

ယန်လန် သည် အဘိုးဖြစ်သူက သူ့အား ဆူပူနေခြင်းမှာ မှားသည်ဟု မယူဆပေ။ သူသည် အဘိုးဖြစ်သူက သူ့အား အားနည်းသူ တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်သွားမှာကိုသာ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ နျိုနျိုသည် ထို ကိုကို နှစ်ဦးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးခန်းရှိ အဘိုးယန် ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်း သည် ထိုအချိန်တွင် အဘိုးယန် အား အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုနေ၏။

“ယန်လန် က ပျင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူးလေ... သူများတွေ တတ်နိုင်သလောက်ကို သူက မလိုက်နိုင်သေးတာပဲ ရှိတာပါ... အဘိုး က ခဏခဏ အော်ဟစ် ဆဲဆိုနေမယ် ဆိုရင်တော့... သူ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရမလဲ...”

“မင်းက ဘာသိလို့လဲ... သွား... သွား... သွားဆော့စမ်းပါဦး...”

အဘိုးယန် သည် ဆေးဖော်စပ်နေသဖြင့် ရှန်ချန်ဖုန်း ၏ စကားများကို အလွန်ပင် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေတော့၏။ သူသည် ယင်ကောင်များကို မောင်းထုတ်သည့်အလား ရှန်ချန်ဖုန်း အား အပြင်သို့ ထွက်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်း ကမူ မပြန်သေးဘဲ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ကျွန်တော်က အဘိုးကို အကျိုးအကြောင်း ပြောပြနေတာလေ... ဘာလို့ နားမထောင်ချင်ရတာလဲ...”

အဘိုးယန် ကမူ စိတ်တိုသွားသဖြင့် ထိုသူအား အပြင်သို့ အတင်း တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

“မင်းမှာက မိခင်ကောင်း ရှိတာဆိုတော့... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဆော့ဆော့ မင်းအတွက် အနာဂတ် ရှိတာပေါ့လေ... သူကတော့ မင်းနဲ့ မတူဘူးလေ...”

သူ ထိုသူအား တံခါးဝအထိ တွန်းထုတ်လိုက်ချိန်တွင်မှ ယန်လန် နှင့် နျိုနျို တို့ အနောက်မှ လိုက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“မင်းကို ရှေ့နေလိုက်ခိုင်းလိုက်တာလား...”

သမားတော်ကြီး ယန် က သူ၏ မြေးအား အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

ယန်လန် က ခေါင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ခါပြလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သမားတော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာမူ ကြည်လင်မလာခဲ့ပေ။ ရှန်ချန်ဖုန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အော်ဟစ်နေသော်လည်း နျိုနျိုက သူ့အား ဆွဲထားလိုက်လေသည်။

“ကိုကိုရှန်... ကိုကို က စိတ်တိုတတ်တာဆိုတော့... စကားကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ပြောပါဦးနော်...”

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် သမားတော်ကြီးယန် ထံသို့ ပြေးသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

“သမားတော်ကြီးယန်... အဘိုး က ကိုကိုယန်လန် ကို မချစ်ဘူးလား...”

ယန်လန် သည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ မော့လိုက်ပြီး အဘိုးဖြစ်သူအား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းကြည့်နေမိတော့၏။

“သူက စာသင်တာကို ဒီလောက်အထိ အမှတ်မကောင်းတာလေ... သူများတွေလို စိတ်အားထက်သန်မှုတောင် မရှိတဲ့ပုံစံဆိုတော့... ဘယ်သူကများ သဘောကျနိုင်ပါ့မလဲ...”

အဘိုးယန် က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ယန်လန် သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားရရှာ၏။ နျိုနျိုက ပြောလိုက်လေသည်။

“စာသင်တာ အမှတ်မကောင်းရုံနဲ့တင်... မိသားစုဝင်တွေရဲ့ ချစ်ခြင်းကို မခံရတော့ဘူးလား...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှန်ချန်ဖုန်း သည်လည်း ပြန်လည် တက်ကြွလာပြန်သည်။

“ဟုတ်ပါ့... စာသင်တာ မတော်ရုံနဲ့တင်... ချစ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူးလား...”

အဘိုးယန် ကမူ ဘာမှ မပြောဘဲ သူ၏ ဆေးမြစ်များကိုသာ ဆက်လက်၍ ကိုင်တွယ်နေမိတော့၏။ နျိုနျိုက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ကိုကိုယန်လန် က အဘိုး က သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပါလို့ ပြောခဲ့တာလေ... အဘိုး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်လွန်းလို့... ကိုကိုရှန် ကိုတောင် အတင်း လာတားခဲ့တာ မဟုတ်လား...”

အဘိုးယန် ၏ ဆေးမြစ်ကို ကိုင်ထားသော လက်မှာ ရပ်တန့်သွားရပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခုနှင့် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ နျိုနျိုက ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ကိုကိုယန်လန် က စာသင်တာ အမှတ်မကောင်းရင်တောင်မှ... သူက တကယ့်ကို ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲလေ... အဘိုး က သူ့ရဲ့ အားနည်းချက် တစ်ခုတည်းကိုပဲ လိုက်ကြည့်မနေသင့်ပါဘူးနော်... လူတစ်ယောက်ရဲ့ အားသာချက်ကိုပဲ ကြည့်မှသာ... တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ဆက်ဆံတဲ့အခါမှာ ပျော်စရာ ကောင်းမှာပေါ့လေ...”

အဘိုးယန် သည် ကလေးမလေး တစ်ဦး၏ ဆုံးမခြင်းကို ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

“နင့်မေမေ သာ ငါ့လိုမျိုး အသုံးမကျတဲ့ ကလေးနဲ့ တွေ့မယ် ဆိုရင်တော့... ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်တိုနေမှာ သေချာပါတယ်လေ...”

အဘိုးယန် က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

နျိုနျိုမှာမူ ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“သမားတော်ကြီးယန်... အဘိုး ပြောတာ မှားနေပြီနော်... လောကမှာ အသုံးမကျတဲ့ ကလေးဆိုတာ မရှိပါဘူးလေ... အဘိုး မှာက သူများတွေရဲ့ အားသာချက်ကို မြင်နိုင်တဲ့ မျက်လုံး မရှိလို့သာ ဖြစ်မှာပါနော်...”

“ကိုကိုယန်လန် က အဘိုး အပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ အလိုက်သိပြီး ဂရုစိုက်ပေးတာကို... ဘာလို့ တစ်ချက်မှ မမှတ်မိရတာလဲ... အဘိုး က စာပဲ တော်ပြီးတော့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကိုတောင် အသိအမှတ် မပြုတဲ့ မြေးမျိုးကိုပဲ လိုချင်တာလား...”

ယန်လန် က နျိုနျိုအား ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ထပ်မပြောပါနဲ့တော့နော်... ကိုကို စာမတော်တာဟာ အမှန်ပဲလေ... အဘိုး ကိုကို့အပေါ် စိတ်ဆိုးတာလည်း မဆန်းပါဘူး... အဘိုး ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေမှာပေါ့လေ...”

နျိုနျိုသည် သူ့အား စိတ်ပျက်နေသော ပုံစံဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကိုကို ကလည်း... အမှားတစ်ခုခု ရှိရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်နေတော့တာပဲနော်... နည်းနည်းလောက်တော့ အကောင်းမြင်စမ်းပါဦး...”

ယန်လန် ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားရပြီး အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်လေသည်။ အဘိုးယန် သည် ရုတ်တရက် သူ၏ မြေးဖြစ်သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်လေတော့၏။ ယန်လန် က ပုန်းကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်ငြား အချည်းနှီးသာ။

“မလှုပ်နဲ့စမ်း...”

အဘိုးယန် က အသက်ကြီးသော်လည်း အားရှိလှသည်။

အဘိုးယန် သည် တစ်သက်လုံး သွေးစစ်ခြင်း ပညာဖြင့် အသက်မွေးခဲ့သူ ဖြစ်ရာ သူ၏ ပညာရပ်ကို သူ အလွန် ယုံကြည်ပေသည်။ သူ၏ မြေးမှာ အမြဲတမ်း ကျန်းမာသူ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် အမြဲတမ်း သွေးစစ်ပေးလေ့ မရှိပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကုပ်ကျလာရလေတော့သည်။

မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာက လိမ်ညာနိုင်သော်လည်း သွေးခုန်နှုန်းကမူ လိမ်ညာ၍ မရပေ။

“မင်း ဘာတွေများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့လဲ... ဘာလို့ သွေးခုန်နှုန်းက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ... မင်းက အသက် ဘယ်လောက် ရှိသေးလို့... ရင်ထဲမှာ ဒီလောက်တောင် အနည်ထိုင်နေတဲ့ ဝေဒနာမျိုး ခံစားနေရတာလဲ...”

အဘိုးယန် က ထပ်မံ၍ ဆဲဆိုချင်နေမိပြန်သည်။

ယန်လန် က ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေတော့၏။ အဘိုးယန် သည် အပ်နှင့် ထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်သွားရပြီး သူ၏ မြေးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“ဒါဟာ... ဒါဟာ ငါ မင်းအပေါ်မှာ အရမ်း ကြမ်းတမ်းခဲ့လို့ ဖြစ်ရတာလား...”

ယန်လန် သည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာရပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘိုး... အဘိုး က ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ စည်းကမ်း တင်းကျပ်တာဟာ ကျွန်တော့် ကောင်းဖို့အတွက်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်နော်... အဘိုး ပြောသမျှကို နားထောင်ရတာ စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရတာ မှန်ပေမဲ့... ကျွန်တော် အဘိုးကို တစ်ခါမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ပါဘူးနော်...”

အဘိုးယန် သည် သူ၏ မြေးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

“မင်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူး ဆိုရင်လည်း... ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိရမယ်လေ... ပိုင်ယွင် ကျောင်းတော် မှာ မင်း စိတ်မချမ်းသာစရာတွေ ရှိနေလို့လား...”

ယန်လန် မှာမူ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားရပြန်၏။ အဘိုးယန် က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလာ၏။

“မြန်မြန် ပြောစမ်းပါဦး... ကောင်လေးရယ်... ဘာလို့ စကားမပြောရတာလဲ...”

ယန်လန် ၏ မျက်လုံးများတွင် တွေဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။ နျိုနျိုက ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

“ကိုကိုယန်လန်... ကိုကို ကလည်း အဘိုးယန် က ကိုကို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပါလို့ ပြောခဲ့တာလေ... အဘိုး ကိုမှ မပြောပြရင်... တခြား ဘယ်သူ့ကို သွားပြောမှာလဲ...”

အဘိုးယန် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ် ယန်လန်... ငါ့ကိုတောင် မပြောပြရင် ဘယ်သူ့ကို ပြောမှာလဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်နေလို့လဲ...”

ယန်လန် က နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြောပြလိုက်ရလေတော့သည်။

“ကျင့်အန်းပေါ်အိမ်တော်က သခင်လေး ပါလေ... သူက ပြောတယ်... တို့ ယန်မိသားစု က သူတို့ အိမ်တော်ကို အသက်တစ်ချောင်း ကြွေးတင်နေတာတဲ့လေ... အရင်တုန်းက အဘိုး သွေးစစ်တာ မှားခဲ့လို့သာ... သူတို့ အဘိုး ဆုံးသွားရတာ ဖြစ်သလို၊ သူတို့ အိမ်တော်လည်း ပျက်စီးသွားရတာလို့ ပြောနေတာလေ...”