ဆရာကောင်း

အားယန် ကျောင်းတက်သွားသလို အားကျောက် ကလည်း ဆေးပညာ သင်ကြားနေရသဖြင့် ယခုအခါ နျိုနျို တစ်ဦးတည်းသာ အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေတော့၏။

နျိုနျိုသည် နေ့စဉ် စာသင်ရမည့် အလုပ်များကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အရူးမလေး နှင့် သွားဆော့ခြင်း သို့မဟုတ် ဆရာစွန်း တို့ လင်မယား၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံယူခြင်းများဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်နေခဲ့လေသည်။

ရက်နည်းနည်းလောက် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ တစ်အိမ်လုံးမှာ အလွန်ပင် အလုပ်များလာခဲ့ကြချေပြီ။ နွေဦးစာမေးပွဲကျင်းပမည့် အချိန် ရောက်ရှိလာသဖြင့် မြို့တော်အတွင်း၌ လူများစွာဖြင့် စည်ကားနေတော့၏။ ဆိုင်ရှင်လော် ၏ စားသောက်ဆိုင်သစ်မှာလည်း လူများ မြို့တော်သို့ မရောက်ရှိလာမီမှာပင် အလျင်အမြန် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အစည်ကားဆုံးသော နေရာတွင် ဆိုင်ဖွင့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်လှသော အိမ်ကြီး တစ်လုံးကို ဝယ်ယူကာ သီးသန့် အခန်းများအဖြစ် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ကုမင်တာ့ နှင့် ဆရာစွန်း တို့မှာမူ ဆိုင်ရှင်လော် ၏ စီးပွားရေး ဗျူဟာမှာ အဆင့်မြင့်လူတန်းစားများကိုသာ ရည်ရွယ်ထားမှန်း သိရှိလိုက်ကြကုန်၏။

ဆိုင်ရှင်လော် သည် ကုမင်တာ့ နှင့် ဆရာစွန်း တို့အား ဖောက်သည်များ ရှာဖွေပေးရန် ကြိုတင် အကူအညီ တောင်းခံခဲ့သလို သူတို့ နှစ်ဦးအား စားပွဲ ငါးလုံးစီကိုလည်း လက်ဆောင် ပေးခဲ့လေသည်။ ဆရာစွန်း သည် ဟန်လင်းကျောင်းတော်မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ဖိတ်ကြားကာ ထမင်းကျွေးခဲ့သဖြင့် သူတို့ကြားမှ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ပို၍ ရင်းနှီးလာခဲ့ချေပြီ။ ဆိုင်ရှင်လော် မှာလည်း လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် တော်သူ ဖြစ်ရာ သူ သင်ကြားပေးထားသော အစေခံများမှာ အခြားနေရာများထက် များစွာ ပို၍ အလိုက်သိကြပေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ဆိုင်ရှင်လော် ၏ စီးပွားရေးမှာ အရာရှိလောကတွင် အတိုဆုံး အချိန်အတွင်းမှာပင် နာမည်ကြီးလာခဲ့ချေပြီ။ ကုမင်တာ့မှာမူ ဆရာစွန်း ၏ ဧည့်ခံပွဲတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိဘဲ စာမေးပွဲအတွက်သာ ပြင်ဆင်နေခဲ့၏။ စာမေးပွဲသို့ မထွက်ခွာမီတွင် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ ချက်ပြုတ်ပေးသော “ရွှေရန်ဟင်းရည်” ကို မိသားစုဝင် အားလုံး၏ အကြည့်အောက်တွင် သောက်လိုက်လေသည်။

ဘေးနားရှိ နျိုနျိုသည် သမ်းဝေနေသော်လည်း အိပ်ချင်စိတ်ကို အတင်း အောင့်အီးကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ဖေဖေ... သမီး ဖေဖေ အိမ်ပြန်လာမှာကို စောင့်နေမယ်နော်...”

ကလေးမလေးသည် မိဘများ၏ အထပ်ထပ် မှာကြားချက်ကြောင့် ကတိကဝတ်ပြုသော စကားများကိုမူ ထုတ်ဖော် မပြောဆိုခဲ့ပေ။ ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့လှသော ဆံပင်လေးများကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“အိမ်မှာ လူကြီးတွေရဲ့ စကားကို နားထောင်နော်... ဘေးအန္တရာယ် ရှိတာတွေကိုလည်း လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦး... သိလားဟင်...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ပြကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လျက် အာမခံလိုက်လေသည်။

“ဖေဖေ စိတ်မပူနဲ့နော်... နျိုနျိုလေး က အလိမ္မာဆုံးပါ...”

ကုမင်တာ့သည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အစေခံ ချီတာရှန်းနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ နျိုနျိုသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လှဲကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ဖေဖေ ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲမှာ ဘေးကင်းပါစေလို့ သမီး ဆုတောင်းပါတယ်လေ...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင်မူ ကလေးမလေးမှာ ခေါင်းလေးစောင်းကာ သတိမေ့မြောသွားလေသည်။

အပြင်ထွက်ချိန်မှာ စောလွန်းသဖြင့် ကောင်းကင်မှာ မှောင်အတိ ကျနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ စာမေးပွဲ စစ်ဆေးမည့် အချိန်မှာ မနက် သုံးနာရီ ဖြစ်ရာ ကုမင်တာ့သည် မနေ့က တစ်နေကုန် အိပ်ခဲ့ပြီး မနက် တစ်နာရီ မှာပင် နိုးထလာခဲ့ခြင်း ပင်။

အခုတော့ ချီတာရှန်း က ရှေ့မှနေ၍ မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ လမ်းပြပေးနေ၏။ သူသည် ကုမင်တာ့ အား ခဏခဏ လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောနေမိသည်။

“သခင်ကြီး... ဒီ စာမေးပွဲ ခြင်းတောင်း က အရမ်း လေးတာလေ... ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပေးကိုင်ပါနော်... သခင်ကြီး က ပညာတတ် တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒီလိုမျိုးတွေ မလုပ်သင့်ပါဘူးလေ...”

ချီတာရှန်း သည် ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူရန် ပြင်သော်လည်း ကုမင်တာ့ကမူ ပေးအပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ရပါတယ်... လမ်းကိုပဲ သေသေချာချာ ကြည့်စမ်းပါဦး... ငါ့ကိုတော့ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့တော့...”

ချီတာရှန်း သည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရလေသည်။ သူတို့ မိသားစု သုံးဦးမှာ ကုမိသားစု ထံသို့ အရောင်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။ မိသားစုဝင် များသော်လည်း ပြဿနာ ရှာသူ မရှိသည့်အပြင် သူ၏ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်နေသော သမီးလေးမှာလည်း ယခုအခါတွင်မူ ဖွေးဖွေးတုတ်တုတ်လေး ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သခင်အိမ်တော်အတွက် အစွမ်းကုန် အလုပ်အကျွေးပြုရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ချီတာရှန်း သည် အတွေးများနေသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရာတွင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး မီတာ ရာဂဏန်းခန့် အကွာ လမ်းထောင့်တစ်ခုသို့ အရောက်တွင် သူသည် အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားလေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ ထားနေသူ ဖြစ်ရာ ချီတာရှန်း ၏ ထူးခြားလှသော အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူသည် လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲသော်လည်း တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။ ချီတာရှန်း သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လဲကျသွားသဖြင့် ဒူးခေါင်းမှ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကုမင်တာ့ပင် ကိုယ်စား နာကျင်သွားရလေသည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး...”

ချီတာရှန်း သည် ကုမင်တာ့ အား ချက်ချင်းပင် နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ သူ ကိုင်ထားသော မီးအိမ်ထဲမှ ဆီများ ဖိတ်မကျသွားသည်ကို မြင်ရမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။

ကုမင်တာ့သည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူ့အား မြေပြင်ပေါ်မှ တွဲထူပေးလိုက်လေသည်။

“ဒူးတွေ ဘယ်လောက်တောင် နာသွားလဲဟင်... ကြည့်ရအောင်လေ...”

ချီတာရှန်း က လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်၏။

“သွေးမထွက်ပါဘူးလေ... အလွန်ဆုံး ရှိလှရင် ညိုမည်းသွားရုံလေးပါ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သခင်ကြီး ကို စာမေးပွဲခန်း အရောက် ပို့ပေးပါရစေဦး... သခင်ကြီး စာမေးပွဲ ဖြေရမယ့် ကိစ္စက ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်... ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးလေ...”

“ခဏနေရင်တော့ ဆေးခန်းကို သေသေချာချာ သွားပြဦးနော်...”

ကုမင်တာ့က မှာကြားလိုက်လေသည်။

ချီတာရှန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မိမိအား ခလုတ်တိုက်မိအောင် လုပ်လိုက်သော ကျောက်တုံးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မြက်တွေကြားမှာ ဖုံးနေတဲ့ ကျောက်တုံး ဖြစ်ရမယ်လေ... နောင်ကျရင်တော့ သတိထားပါ့မယ်နော်...”

သို့သော်လည်း သူတို့ သွားနေသော လမ်းမှာ အေးချမ်းလှသည် မဟုတ်ပေ။ သတိထားရုံနှင့် ရှောင်ကွင်း၍ မရနိုင်သော အရာများစွာ ရှိနေသည်။ ချီတာရှန်း လမ်းလျှောက်လာရင်း နှစ်ထပ်အိမ် တစ်လုံး အနီးသို့ အရောက်တွင် ကုမင်တာ့ ၏ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

“သတိထားဦးလေ...”

ဘုန်းဟူသော အသံနှင့်အတူ ချီတာရှန်း သည် ကုမင်တာ့ ၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် အနောက်သို့ ပါသွားရလေသည်။ ကုမင်တာ့ က သူ့အား အချိန်မီ ဆွဲထုတ်နိုင်လိုက်သော်လည်း နှစ်ထပ်အိမ်ပေါ်မှ အဝတ်လှန်းတံမှာမူ လေတိုက်သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြုတ်ကျလာခဲ့ချေပြီ။

ချီတာရှန်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ပေါင်း များစွာ လိမ့်သွားသော အဝတ်လှန်းတံကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။

“ဒီလူတွေကတော့ ဘယ်လို ဖြစ်နေကြတာလဲ မသိဘူးနော်... အဝတ်လှန်းတံကို သေသေချာချာ မချည်ထားဘဲနဲ့... လူကို ထိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်...”

ချီတာရှန်း က မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲရင်း အင်္ကျီလက်ကို လိပ်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ တက်၍ ရန်တွေ့ရန် ပြင်လေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ထပ်မံ၍ ပြဿနာများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ငွေတစ်တုံးကို ထုတ်ကာ ချီတာရှန်း ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ဒီပိုက်ဆံကို ယူပြီးတော့ ဆေးခန်းကို အရင် သွားလိုက်ပါတော့... ငါ့ကို လိုက်ပို့နေဖို့ မလိုတော့ဘူးလေ... ရန်တွေ့ချင်ရင်လည်း တွေ့လိုက်ပေါ့... ငါကတော့ အရင် သွားတော့မယ်နော်...”

ချီတာရှန်း သည် ငွေကို ရရှိသဖြင့် ကျေးဇူးတင်သော်လည်း အိမ်ပေါ်သို့ တက်ရန် စိတ်ကူးကိုမူ ဖျက်လိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး... သခင်မ နဲ့ အဘွားကြီး တို့က မှာထားတာလေ... သခင်ကြီး ကို စာမေးပွဲခန်း အရောက် ပို့ပေးပါလို့... ကျွန်တော် ကတိပေးထားပြီးသား ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထားခဲ့လို့ ရပါ့မလဲဟင်...”

ကုမင်တာ့ လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ချီတာရှန်း သည် ရှေ့မှ ဆက်လက် လမ်းပြသော်လည်း ဒူးဒဏ်ရာကြောင့် လမ်းလျှောက်ရာတွင် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေရရှာ၏။ စာမေးပွဲခန်း အနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ လူများမှာ ပို၍ များပြားလာခဲ့ချေပြီ။

ချီတာရှန်း မှာမူ ခြောက်လှန့်ခံထားရသော ငှက်ကလေး တစ်ကောင် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့၏။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ထပ်မံ တိုက်မိပြန်သဖြင့် သူ၏ ပုခုံးမှာ နာကျင်သွားရသလို လက်ယာဘက် လက်မောင်းမှာလည်း မြှောက်မရ ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘူးနော်... သခင်ကြီး ကိုတောင် အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလို ဖြစ်နေပြီလေ...”

ချီတာရှန်း သည် မိမိကြောင့် သခင်ဖြစ်သူ၏ စာမေးပွဲ ကံကောင်းမှုကို ထိခိုက်မှာကို အစွမ်းကုန် စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူးလေ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့...”

ကုမင်တာ့ကမူ သူ့ထက်ပင် ပို၍ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလေသည်။

သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ချီတာရှန်း အား အိမ်ပြန်ခိုင်းသော်လည်း ထိုသူမှာ အလွန်ပင် ခေါင်းမာလှသဖြင့် စာမေးပွဲခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်မှသာ စိတ်အေးသွားရတော့၏။ ကုမင်တာ့သည် တန်းစီနေစဉ်အတွင်း ချီတာရှန်း အား နောက်ထပ် ငွေတစ်တုံးကို ထပ်မံ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

“မင်း ချည်အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည် သွားဝယ်လိုက်ဦးလေ... ပြီးတော့ အဝတ်အစားတွေကိုလည်း အမြန် ပြန်လဲလိုက်ဦး... မဟုတ်ရင် အအေးမိလိမ့်မယ်နော်...”

ကုမင်တာ့သည် သူ့အား ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးချင်သော်လည်း များလွန်းလျှင် ထိုသူ ပို၍ အတွေးများမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့်သာ အောင့်အီးထားရလေသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ နောင်ကျရင် ထို မိသားစု သုံးဦးအား လစာ ပိုပေးမည်ဟုသာ တေးထားလိုက်လေတော့သည်။

ချီတာရှန်း မှာမူ တစ်မနက်အတွင်းမှာတင် ဆုငွေ နှစ်ကြိမ် ရရှိလိုက်သဖြင့် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်မတတ် ရှိနေတော့၏။ မိမိကသာ ကံမကောင်းဖြစ်နေတာကို သခင်ကြီးက အပြစ်မတင်သည့်အပြင် ဒဏ်ရာကုဖို့နဲ့ အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ပါ ပိုက်ဆံပေးနေသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ "ငါ တစ်သက်လုံး ဒီ သခင်ကြီး ဆီမှာပဲ အလုပ်အကျွေး ပြုတော့မယ်" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။