ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်မှုကြီး

အစိုးရ အရာရှိစာမေးပွဲကို သုံးနှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ ရှိသော်လည်း ယခင်နှစ်ကမှ တစ်ကြိမ် ကျင်းပခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင်မူ ယခုနှစ်တွင် ကျင်းပရန် မသင့်သော်လည်း ယခုနှစ်မှာမူ ထူးခြားလှပေသည်။ မယ်တော်ကြီး၏ အသက် ခုနစ်ဆယ် ပြည့် မွေးနေ့နှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်နေသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မယ်တော်ကြီးအတွက် ဆုတောင်းပေးရန်အတွက် အထူး စာမေးပွဲကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာမူ ယခင်နှစ်က ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲနှင့် များစွာ မထူးခြားလှပေ။ စာမေးပွဲ သုံးကြိမ် ဖြေဆိုရမည် ဖြစ်ပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် သုံးရက်ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ရာ အချိန်ဇယားမှာမူ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှပေသည်။

လမ်းခရီးတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဆင်မပြေမှုများကြောင့်လား မသိ၊ ကုမင်တာ့ ၏ မျက်ခုံးများမှာ လှုပ်နေသဖြင့်မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။ စာမေးပွဲခန်းတံခါးရှေ့တွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် မီးအိမ် ကိုင်ထားရန် မလိုပေ။ သူသည် ခြင်းတောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ လူထူသော နေရာသို့ တိုးမဝင်ဘဲ မိမိ၏ ခြင်းတောင်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကိုသာ သေသေချာချာ ထပ်မံ စစ်ဆေးနေမိတော့၏။

စစ်ဆေးမှုများကို စောစောစီးစီး ပြုလုပ်သော်လည်း မနက် ခုနစ်နာရီရောက်မှသာ စာမေးပွဲခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။ လေးနာရီခန့် အချိန် ရရှိသဖြင့် ဖြေဆိုသူ အားလုံးကို စစ်ဆေးရန်အတွက် လုံလောက်လှသည်။

စောစောဝင်နိုင်လျှင် စောစော အနားယူနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ သုံးရက်ကြာမည့် စာမေးပွဲ ဖြစ်ရာ ခဏတာ အချိန်အတွက်နှင့် လူအုပ်ကြားထဲတွင် တိုးဝှေ့နေရန် မလိုဟု သူ ယူဆထားပေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ပုခုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြင်းထန်စွာ ပုတ်လိုက်လေသည်။

“ညီလေး... မင်းကတော့ အလျင်မလိုတဲ့ ပုံစံပဲနော်... ငါ့ကို အရင် ပေးဝင်လို့ ရမလားဟင်...”

ကုမင်တာ့သည် စကားပြောသူအား လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မျက်နှာရှည်ရှည်နှင့် ဘဝတွင် အဆင်မပြေသူများ၏ လက္ခဏာရပ်များ ရှိနေသော အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း အဝတ်နက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော စာမေးပွဲ ခြင်းတောင်း တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ကုမင်တာ့သည် ထိုသူအား မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်၏။ ထိုသူက မိမိအား ပြင်းထန်စွာ ပုတ်လိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲမှ အပြစ်တင်မိသော်လည်း သူသည် ထိုသူနှင့် ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ မိမိ၏ နေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထို မျက်နှာရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားမှာမူ ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ မိမိ၏ နည်းလမ်းမှာ ထိရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကိုပါ ထိုသို့ ပြုလုပ်၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေတော့သည်။ အချို့သော စိတ်ရှည်သူများကမူ ကုမင်တာ့ ကဲ့သို့ပင် လမ်းဖယ်ပေးကြသော်လည်း စိတ်တိုတတ်သူများမှာမူ လုံးဝ အလျှော့မပေးကြပေ။

“ဘာလို့ ရှေ့ကို ဒီလောက်တောင် တိုးနေရတာလဲ... သေဖို့ စောနေလို့လား... လူကို ရိုက်တာကလည်း အရမ်း နာတာပဲ... မင်းက သေချင်နေတာလား...”

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမျိုးသား တစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“မင်းက တကယ်ပဲ ငါ့ကို မဖယ်ပေးဘူးပေါ့လေ...”

မျက်နှာရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသား၏ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားရတော့၏။ တစ်ဖက်မှအမျိုးသားကလည်း မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါက စောစောထပြီး ငါ့အရည်အချင်းနဲ့ ငါ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလေ... ဘာလို့ မင်းကို ဖယ်ပေးရမှာလဲ...”

ထို စကားလုံးများမှာ မျက်နှာရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသား၏ နာကျင်မှုကို တိုက်ရိုက် သွားထိလိုက်သည့်အလား ရှိနေတော့၏။ သူသည် သူ၏ ခြင်းတောင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်နက်ကို ချက်ချင်းပင် ဖြည်လိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ သူသည် အေးစက်လှသော ဓားမြှောင် တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ မျက်နှာဝိုင်းနှင့် အမျိုးသား၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်လေတော့သည်။

ထိုသူမှာမူ မည်သည့် အကာအကွယ်မျှ မရှိသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားခဲ့ချေပြီ။

“မင်း...”

ထိုသူမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

အနားရှိ အခြားသော ဖြေဆိုသူများမှာလည်း ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် အနောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာခဲ့ကြကုန်၏။ သို့သော်လည်း မျက်နှာရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားမှာမူ သွေးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ရှိနေတော့၏။ သူသည် ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အနားရှိ အခြားသူများကိုပါ လိုက်လံ ထိုးနှက်လေတော့သည်။

ဖြေဆိုသူ အများစုမှာ ပညာတတ်များသာ ဖြစ်ကြရာ ဤမျှအထိ ရက်စက်လှသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြသဖြင့် အုပ်စုလိုက် ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။ စာမေးပွဲခန်း တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားရ၏။ ကုမင်တာ့သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသဖြင့် ကံကောင်းသွားရလေသည်။ သူသည် အရှေ့တွင် ပြဿနာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် လူနည်းသော နေရာသို့ ချက်ချင်းပင် သွားရောက် ပုန်းကွယ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း အချို့သော စပ်စုချင်သူများမှာမူ အခြေအနေကို မသိဘဲ ရှေ့သို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်သွားကြသည်မှာ အမှန် ပင်။ ပထမဆုံးသော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကုမင်တာ့လည်း အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အနောက်သို့ ပို၍ ဝေးရာသို့ ဆုတ်လိုက်လေသည်။

ယခုအခါ သင်္ဘောပေါ်မှာ မဟုတ်ဘဲ စာမေးပွဲခန်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သည့် မတော်တဆမှုမဆို သူ၏ စာမေးပွဲကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သူသည် သူ၏ စပ်စုချင်စိတ်ကို အတင်း အောင့်အီးထားလိုက်ရလေသည်။

“လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ... အရှေ့မှာ ဖြစ်ပျက်သမျှကတော့ တစ်ချိန်ကျရင် အနောက်ကို ရောက်လာမှာပါလေ... စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့...”

ကုမင်တာ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိုသို့သာ နှစ်သိမ့်နေမိတော့၏။

သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌လည်း အမျိုးမျိုးသော ခန့်မှန်းချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေတော့၏။ အရှေ့တွင် ရန်ဖြစ်နေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ငြင်းခုံနေကြတာလား ဆိုသည်ကို သူ မသိရှိရသေးပေ။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ “လူသတ်နေပြီဗျို့...” ဟူသော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ကျောပြင်မှာပင် စိမ့်တက်သွားရပြီး ဘေးဘယ်ညာသို့ လှည့်ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် လက်နက်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေမိတော့၏။ ပြဿနာ ဖြစ်ပွားရာ နေရာမှ လူများမှာမူ ဒီရေဒီလှိုင်းများကဲ့သို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြချေပြီ။ လူတွေ အများကြီး စုပြုံနေသဖြင့် ထွက်ပြေးရာတွင်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်မိကာ လဲကျကုန်ကြသည်။

ထိုအရူးမှာမူ ကိုယ်လုံးက သေးသော်လည်း လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင် ပါရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ သူ့အား ရင်မဆိုင်ရဲဘဲ ရှိနေကြကုန်၏။

“မတွန်းနဲ့လေ... မတွန်းကြပါနဲ့ဦး...”

“ဘယ်သူ ငါ့ခြေထောက်ကို နင်းနေတာလဲ...”

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံစွာဖြင့် တိုးဝှေ့နေကြသလို ကုမင်တာ့မှာမူ အဝေးမှနေ၍ ထို အော်ဟစ် ငိုညည်းသံများကို ကြားနေရလေသည်။ ဖြေဆိုသူ တစ်ဦးမှာ အချိန်မီ အနောက်သို့ မဆုတ်နိုင်သဖြင့် လူအုပ်ကြားထဲသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက် အသက်ရှင်သလား၊ သေသွားသလား မသိနိုင်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်မှုကြောင့် စာမေးပွဲခန်း ရှေ့ရှိ စစ်သည်များမှာ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ရှေ့ထွက်လာခဲ့ကြသော်လည်း ဒဏ်ရာရသူများမှာမူ များပြားလှပေသည်။ ထို အရူး၏ ဓားဖြင့် ထိုးခြင်းကြောင့် တစ်ဦး သေဆုံးကာ ငါးဦး ဒဏ်ရာရခဲ့သလို လူအုပ်ကြားထဲတွင် တိုးဝှေ့ နင်းမိခြင်းကြောင့်လည်း လေးဦး သေဆုံးခဲ့ရသည်။ အခြား ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာလည်း ထွက်ပြေးရင်း ခြေလက်များ ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့ကြလေသည်။

“အသုံးမကျတဲ့အကောင် အရူး တစ်ယောက်က စာမေးပွဲခန်း တံခါးဝကို ဒီလောက်တောင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်သွားတယ်ပေါ့လေ... စုံစမ်းကြစမ်း... အဲ့ဒီ အရူး က ဘယ်က လာတာလဲ ဆိုတာကို သေသေချာချာ စုံစမ်းကြစမ်းပါ... သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲ ဆိုတာကိုပါ သိအောင် လုပ်ကြစမ်း...”

စာမေးပွဲ စစ်ဆေးရေးမှူး ဖြစ်သူ ဖန်းကျန်းရန်သည် အလွန်ပင် စိတ်ဆိုးလွန်းသဖြင့် စားပွဲကိုပင် ဆွဲမှောက်ပစ်မတတ် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ သူသည် စာမေးပွဲ စစ်ဆေးခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တာဝန်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် စာမေးပွဲမှာ မယ်တော်ကြီးအတွက် ဆုတောင်းပေးသည့် အထူးစာမေးပွဲ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍သာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမည် ဆိုပါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို သူ ခံရတော့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဖန်းကျန်းရန် သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အား တမင် ရည်ရွယ်ပြီး ပြဿနာ ရှာနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သံသယဖြစ်နေမိ၏။ ထို အရူးကို စုံစမ်းရန်အတွက် အချိန် လိုအပ်သော်လည်း အပြင်ရှိ ဖြေဆိုသူများမှာမူ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“ဆရာဖန်း... စာမေးပွဲကို ဆက်ပြီး ကျင်းပမှာလား...”

အရာရှိ အချို့က သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ကြလေသည်။

ဖန်းကျန်းရန် သည် မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရသဖြင့် ခေါင်းကိုက်နေသည့် ကြားမှပင် အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နေရလေသည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“စာမေးပွဲကို ဆက်ပြီး ကျင်းပမယ်လေ... ဖြေဆိုသူတွေကိုလည်း တန်းစီပြီး စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်ပါ... လူတွေ အရမ်း စုပြုံမနေစေနဲ့ဦးနော်...”

ဖန်းကျန်းရန် က ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ငါ အခုပဲ အစီရင်ခံစာ ရေးလိုက်မယ်... မြို့ပြင်က ခရိုင်တွေမှာ ရှိတဲ့ အရာရှိတွေကိုလည်း လာပြီး ကူညီခိုင်းလိုက်စမ်းပါ...”

တကယ်တမ်းမှာမူ သူသည် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ ဆီမှ လူတောင်းရန် အရင်ဆုံး တွေးတောမိသော်လည်း ထို အတွေးကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်လိုက်လေသည်။ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ မြို့တော်၏ လုံခြုံရေးအတွက် အဓိက အင်အားစု မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ သူ လူတောင်းလိုက်သဖြင့် မြို့တော်အတွင်း၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားမည် ဆိုပါက သူသည် တစ်သက်လုံး အပြစ်ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးတောမိလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

စာမေးပွဲခန်း အပြင်ဘက်တွင်မူ နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စစ်သည်တစ်ဦး ရောက်လာကာ တန်းစီခိုင်းပြီး စစ်ဆေးမှုများကို ပြန်လည် စတင်လေတော့သည်။ ကုမင်တာ့သည် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်လျက် တန်းစီနေသူများ၏ အနောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့၏။ ဖြေဆိုသူ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးကြားတွင် အနည်းဆုံး သုံးလှမ်းခန့် ဝေးကွာနေရမည် ဖြစ်သဖြင့် နေရာမှာမူ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ရှိနေတော့၏။

တန်းစီနေသူများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့ရာ ပြဿနာ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။ ကုမင်တာ့သည် ကောင်းကင်မှ အလင်းရောင်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်ကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ ထို အရူး ထိုးနှက်ခဲ့သော သွေးများ ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ကုမင်တာ့ ၏ အကြည့်များမှာ ထို သွေးကွက်များ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရင်းနှီးလှသော မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

သူမှာ ရှန့်ကုန်း အိမ်တော်မှ သခင်လေး ချင်ကျင့် ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသော ထို သခင်လေးမှာမူ ယခုအခါတွင်မူ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသလို သူ၏ မျက်ခုံးများ ကြားတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။