အကြီးမားဆုံးသော ဆန္ဒ

ချင်ကျင့် သည်လည်း ကုမင်တာ့ အား မြင်တွေ့သွားခဲ့ချေပြီ။ လမ်းဘေး ဝဲယာတွင် စစ်သည်များ ရှိနေသဖြင့် စကားပြောဆိုရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြကာသာ အချက်ပြနိုင်ခဲ့ကြကုန်၏။

တန်းစီနေသူများမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေခဲ့ရာ ကုမင်တာ့သည် သူ၏ ခြင်းတောင်းကို ခဏခဏ ပြန်လည် စစ်ဆေးနေမိတော့၏။ နောက်ထပ် စိတ်မနှံ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က သူ၏ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ပစ္စည်းများ လာရောက် ပစ်ထည့်မှာကို သူ အရမ်း စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ သူ ထိုသို့ ခဏခဏ စစ်ဆေးနေမှုမှာ စစ်သည်အချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားလေတော့သည်။

စစ်သည် လေးဦးမှာ ကုမင်တာ့ ၏ ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ဝန်းရံထားကြချေပြီ။ အကယ်၍ ကုမင်တာ့ ကသာ ထူးဆန်းသော အပြုအမူတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်မည် ဆိုပါက သူတို့သည် သူ့အား ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးတော့မည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေတော့၏။ ကုမင်တာ့မှာမူ မိမိ၏ အပြုအမူများကြောင့် အခြားသူများ၏ သံသယကို ခံနေရမှန်း လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကုမင်တာ့ ၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။ စစ်ဆေးရေး အရာရှိသည် ကုမင်တာ့ ၏ မှတ်ပုံတင်စာရွက်ကို ချက်ချင်းပင် စစ်ဆေးလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဖြေဆိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထား ဖြစ်ပြီး မည်သည့်နှစ်၊ မည်သည့်နေရာတွင် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို အသေးစိတ် ရေးသားထားခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကုမင်တာ့ မှာ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲတွင် “ပထမဆု” ရရှိထားသူ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ထို အရာရှိမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားရရှာ၏။ ဤမျှအထိ တော်လှသော လူတစ်ယောက်က ဘာကြောင့်များ ဟို အရူးကဲ့သို့ပင် သူ၏ ခြင်းတောင်းကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတော့၏။

ထို အရာရှိမှာမူ အတွေးများနေသော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း ကုမင်တာ့ အား အစအဆုံး စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်မှ နေရာရွေးချယ်ရန်အတွက် အဆောင်တစ်ခုကို နှိုက်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

“ခအဆောင်၊ အမှတ် ၃၅...”

အရာရှိက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် ထို နေရာအမှတ်ကို ကုမင်တာ့ ထံသို့ ကမ်းပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏ လက်မှာ တုန်ယင်သွားသဖြင့် ထို နေရာအမှတ်ပြားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ လိမ့်ထွက်သွားပြီး စားပွဲအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။ အရာရှိသည် ထိုအမှတ်ပြားကို ကောက်ယူရန် ငုံ့ကြည့်သော်လည်း ချက်ချင်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် ဆက်လက်၍ ရှာမနေတော့ဘဲ နောက်ထပ် အမှတ်ပြား တစ်ခုကို ထပ်မံ နှိုက်ယူလိုက်ပြီး မှတ်ပုံတင်စာရင်းတွင် ပြန်လည် ရေးသားလိုက်လေသည်။

“ခအဆောင်၊ အမှတ် ၄၅...”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အမှတ်ပြားကို ကုမင်တာ့ ၏ လက်ထဲသို့ သေသေချာချာ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ ကုမင်တာ့သည် အမှတ်ပြားကို ယူပြီးနောက် ညင်သာစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်ပြီး ခ အဆောင် ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

သူသည် အရင်ဆုံး အမှတ် ၃၅ နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာမှာ အိမ်သာနှင့် အလွန် နီးကပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အနံ့ဆိုးထွက်သော နေရာတစ်ခု ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် လှမ်းလျှောက်လာခဲ့ရာ အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မှ မိမိ ရရှိလိုက်သော အမှတ် ၄၅ နေရာမှာ အိမ်သာနှင့် အလွန် ဝေးကွာလှသဖြင့် စိတ်အေးသွားရလေတော့သည်။

အကယ်၍သာ အိမ်သာနှင့် နီးကပ်လွန်းလျှင်မူ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးများကြောင့် စာမေးပွဲကို အာရုံစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ယခုတော့ အရာရာမှာ ကွက်တိပင် ဖြစ်ချေသည်။ မကြာခင်မှာပင် စာမေးပွဲခန်း တံခါးကြီးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် စာမေးပွဲ စတင်ကြောင်း အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။ စစ်သည်များမှာလည်း စာမေးပွဲ မေးခွန်းများ ပါဝင်သော ဆိုင်းဘုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖြေဆိုသူတိုင်း မြင်နိုင်ရန်အတွက် လှည့်လည် ပြသနေကြလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုမိသားစု အိမ်၌မူ အလွန်ပင် စိတ်မချမ်းသာစရာ အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူမှာ စောစောထခဲ့သဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ယူဆကာ မနှိုးခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း နေမြင့်လာသည်အထိ နိုးမလာသဖြင့် သူမ စိုးရိမ်သွားရ၏။ သူမသည် နျိုနျို ၏ မွေးရာပါ အမှတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။

မွေးရာပါ အမှတ်ကလေးမှာ အရောင်မှာ သိသိသာသာ မှိန်သွားခဲ့ချေပြီ။ ဤသည်မှာ သမီးဖြစ်သူက သူတို့ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ဒေါသလည်း ထွက်သလို စိတ်လည်း မကောင်း ဖြစ်သွားရလေသည်။ သူမသည် သမားတော်ကို ပင့်ခေါ်သော်လည်း မည်သည့် ရလဒ်မှ မရရှိခဲ့ပေ။ ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူအား အတင်းအကျပ် နှိုးရန် မဝံ့ရဲဘဲ ရှိနေတော့၏။ ယခုအခါတွင်မူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ စာမေးပွဲခန်းထဲ ရောက်နေသလို သားဖြစ်သူ နှစ်ဦးမှာလည်း မြို့ပြင်သို့ ရောက်နေကြသည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင်သာ တစ်နေကုန် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

မှောင်လာချိန်တွင်မှ ကျန်းယွင်နန်သည် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျူရှောင်ရူ က ရှူးယင်း ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရှူးယင်း သည် နျိုနျို အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို မ လျက် ထို အမှတ်ကလေးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“သူ မေ့မြောသွားတိုင်း သမားတော်တွေက အကြောင်းရင်းကို မသိကြဘူးလေ...”

ကျန်းယွင်နန်က ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရှူးယင်း က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကာ ပြောလိုက်၏။

“နန်းတွင်း သမားတော်ကြီးတွေတောင်မှ မကုနိုင်တဲ့ အရာကို... သာမန် သမားတော်တွေက ဘာကို မြင်နိုင်မှာလဲ...”

ကျန်းယွင်နန် က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နင်ကော... သူ အခုလို မေ့မြောသွားတာကို အကြိမ်ပေါင်း များစွာ တွေ့ဖူးလို့လား... တစ်ခုခု စိုးရိမ်ရမှာလား...”

ရှူးယင်း က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“မေ့မြောသွားတာကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးနေရတာလဲ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကြောင့် အံ့သြသွားရပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

“နင်က... နျိုနျို ရဲ့ အစွမ်းကို သိလို့လား...”

ရှူးယင်း က ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး က တခြားသူများကို ဖုံးကွယ်ထားချင် ထားမှာပေါ့လေ... ကျွန်မကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

သူမ၏ မျက်နှာတွင် မိမိမှာ နျိုနျို အတွက် “ယုံကြည်ရဆုံးသူ” ဖြစ်သည်ဟု ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာများ ရှိနေတော့၏။

“အဲ့ဒီ အစွမ်းကို သုံးလိုက်ရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမှာလဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

ရှူးယင်း သည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ နျိုနျိုအား စိတ်မကောင်းစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“သေသွားမှာပေါ့လေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။

“သူက...”

ရှူးယင်း သည် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဆိုတာ ကန့်သတ်ချက် ရှိတာလေ... အဲ့ဒီ ငါးလေးပုံစံ အမှတ်ကလေး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေ့ဟာ... သူ လောကကြီးထဲကနေ ထွက်ခွာသွားရမယ့် နေ့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့လေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားရလေသည်။ ရှူးယင်း သည် အရူးမတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နျိုနျိုလေးကိုမူ သူမ၏ အရှင်သခင်အဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားသူ မဟုတ်ပါလား။ ရှူးယင်း ၏ ပုံစံမှာလည်း နျိုနျိုလေးအား ဆုံးရှုံးရတော့မည့်အလား စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။

“အရမ်း လောဘမကြီးပါနဲ့ဦးနော်... လောဘကြီးရင်တော့ ပြန်ပြီး ဘေးသင့်တတ်တယ်လေ...”

ရှူးယင်း က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သူမအနေဖြင့် နျိုနျိုအား ထိုအစွမ်းကို သုံးရန် တစ်ခါမျှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ကြောင်းကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

နျိုနျိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ ကျန်းယွင်နန်က ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလိုက်ပြီး မျက်နှာကို တင်းထားလိုက်၏။

“မေမေ... သမီး ဗိုက်ဆာတယ်...”

နျိုနျိုလေးက သနားစရာကောင်းအောင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဆန်ပြုတ် နွေးထားတာ ရှိတယ်လေ... ကျွန်မ ကြက်စွပ်ပြုတ်နဲ့ လုပ်ထားတာဆိုတော့ ဆီတွေကိုလည်း အကုန် ဖယ်ထားပေးပါတယ်... ကျွန်မ သွားယူလာပေးမယ်နော်...”

ရှူးယင်း က ဦးအောင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က သမီးဖြစ်သူအား ဆုံးမတော့မည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသဖြင့် လျူရှောင်ရူ သည် နျိုနျို ၏ အကူအညီ တောင်းခံနေသော အကြည့်များကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

“သမီး မေမေ့နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေများ ဆုတောင်းခဲ့ပြန်ပြီလဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

နျိုနျိုက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အဲ့ဒါက...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရလေသည်။ သူမသည် နျိုနျိုလေး အပေါ်မှာသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် စာမေးပွဲခန်း ထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲ ဆိုသည်ကို မသိရှိရသေးပေ။ နျိုနျို တစ်ယောက် ယခုကဲ့သို့ မေ့မြောသွားသည် ဆိုပါက စာမေးပွဲခန်း အတွင်း၌ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာမူ သမီးဖြစ်သူ၏ အစွမ်းကြောင့်သာ ဘေးဒုက္ခများမှ ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

“သမီးမှာကော... တစ်ခုခု နေလို့မကောင်းတာ ရှိလား...”

ကျန်းယွင်နန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးကမူ ထိုကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မေမေ စိတ်မပူနဲ့နော်... သမီး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးလေ...”

ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်မှ အသည်းအသန် လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ရှူးယင်း သည် အစားအစာများကို ယူဆောင်လာခဲ့ချေပြီ။

“သခင်မလေး... တစ်နေကုန် ဗိုက်ဆာနေတာဆိုတော့... အရသာရှိတာလေးတွေကို အရင် စားလိုက်ဦးနော်...”

ရှူးယင်း ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။

သူမသည် နျိုနျို အတွက် ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်လုံးကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်လေသည်။ နျိုနျိုသည် ထို ဆန်ပြုတ်ကို စားပြီးနောက်တွင်မှ ဗိုက်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားရလေသည်။

“အခုတင် စားပြီးတာဆိုတော့ ခဏလောက်တော့ အနားယူရဦးမှာပေါ့... ကျွန်မ ခြံထဲမှာ ခဏလောက် အဖော်ပြုပေးမယ်လေ... ဟုတ်ပြီလား...”

ရှူးယင်း က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် မှောင်အတိ ကျနေသော ခြံဝင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြလိုက်လေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူ ထမင်းစားနေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုလေး... သမီးရဲ့ အကြီးမားဆုံးဆန္ဒက ဘာလဲ...”