နေမကောင်းချင်ယောင် ဆောင်ခြင်း

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ ခေါင်းလေးစောင်းကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီး ရဲ့ အကြီးမားဆုံးဆန္ဒကတော့... မိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံး ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ သမီးဘေးမှာ အမြဲ ရှိနေပေးဖို့ပါပဲလေ...”

ကျန်းယွင်နန် ဘာမှ မပြောရသေးမီမှာပင် ရှူးယင်း က မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်လေသည်။

“မိဖုရားကြီး ကတော့လေ... အမြဲတမ်း မိသားစုဝင်တွေကိုပဲ အလေးထားတာ... တစ်စက်မှ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲနော်...”

နျိုနျိုသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်လှသော လက်ကလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှူးယင်း ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို အပြုအမူကြောင့် ရှူးယင်း မှာမူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။ သူမသည် နျိုနျို လက်ကလေး ညောင်းမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို နျိုနျို ၏ လက်ကလေးနှင့် အလိုက်သင့် ဖြစ်အောင် ထားရှိလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုမိန်းကလေး၏ စူးရှလှသော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းပင် ကျိန်းသွားရ၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုနှစ်ဦးကြားမှ သံယောဇဉ် ပြသမှုများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် ကျန်းယွင်နန် က ပြောလိုက်လေသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... တို့တွေ ဒီတစ်ခါပဲ ဆုတောင်းကြရအောင်နော်... နောက်ကျရင်တော့ ထပ်ပြီး ဆုမတောင်းရဘူးနော်... ဟုတ်ပြီလား...”

နျိုနျိုသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားသော်လည်း ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြလျက် ပြောလိုက်၏။

“နောင်ကျရင် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို သမီးလည်း မသိဘူးလေ...”

နျိုနျိုလေးသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“မေမေ... တောင်းပန်ပါတယ်နော်... သမီး က ကလေးဆိုးကြီး ဖြစ်သွားပြီလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန် မှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရရှာ၏။ နျိုနျိုက ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေး က လိမ်ညာတဲ့စကား မပြောရဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ သမီး က... တကယ်တမ်းကျတော့ သမီး မေမေ့နောက်ကွယ်မှာ ဆုတောင်းခဲ့တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူးလေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရပြီး နျိုနျိုအား မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့၏။ နျိုနျိုသည် သူမ၏ မိခင်အား မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲဘဲ ရှိနေတော့၏။

“အရင်တစ်ခါ နှင်းမြူမုန့်လေး စားချင်တုန်းကလည်း... ညနေကျတော့ ဆိုင်ရှင်လော် က တကယ်ပဲ ယူလာပေးတာလေ...”

“ပြီးတော့ ပိုင်ယွင် ဘုရားကျောင်း မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဦးလေးကြီး သနားဖို့ကောင်းလို့... သူ့မိန်းမ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနိုင်ပါစေလို့လည်း သမီး ဆုတောင်းပေးခဲ့တာပေါ့...”

“သမီး တစ်ခုခု လိုချင်တိုင်း... အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းခဲ့တာလေ... ခဏလောက် အိပ်ပျော်သွားပြီးရင်တော့ သမီးရဲ့ ဆန္ဒက ပြည့်ဝသွားတာပဲ မဟုတ်လား...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာရလေသည်။ သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သမီးဖြစ်သူအား ရိုက်နှက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရ၏။ သူမသည် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားမျိုး ကလေးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းအပေါ် ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေမိတော့၏။

နျိုနျိုသည် မည်မျှပင် လိမ္မာပါစေ၊ အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်မလေး တစ်ဦးသာ။ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးအား မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိရမည်ဟု မည်သို့ တောင်းဆိုနိုင်ပါမည်နည်း။ ကလေးဆိုသည်မှာ အစားမက်သလို ဆော့ကစားချင်စိတ် ရှိကြသည်မှာ သဘာဝပဲလေ။

“နောက်ကျရင် စားချင်တာ ရှိရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဆော့ချင်တာ ရှိရင်ဖြစ်ဖြစ်... အမေ့ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပြောပါနော်... တိတ်တဆိတ်တော့ ဆုမတောင်းရဘူး... သိလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန် က မှာကြားလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း ပြောလိုက်ပြန်၏။

“ဒါပေမဲ့ အချို့ အရာတွေကိုကျတော့... မေမေ က အများကြီး စားခွင့် မပေးဘူး မဟုတ်လား...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကြောင့် လက်သီးကိုပင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိ၏။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူမှာ သားဖြစ်သူနှင့် မတူဘဲ အလွန် လိမ္မာသည်ဟု အမြဲ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အားကျောက် နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။ ဤကလေး နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်က အပြင်ပန်းအရ ဆော့ကစားသလို တစ်ယောက်ကမူ တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်လေသည်။ သူမသည် နျိုနျို ၏ အရှေ့တွင် တစ်ခါမျှ ဒေါသ မထွက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သမီးဖြစ်သူ ထိတ်လန့်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“အချိုတွေ အများကြီး စားရင် သွားကိုက်တတ်တယ်လေ... ဒါကြောင့် နည်းနည်းပဲ စားခိုင်းတာပေါ့... မဟုတ်ရင် သမီးရဲ့ ကိုကို လိုမျိုး ညဘက်ကျရင် သွားကိုက်လို့ အော်ငိုနေရမှာနော်...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလာ၏။

“ဒါဆိုရင်တော့... စားဖို့အတွက်တော့ သမီး ဆုမတောင်းတော့ပါဘူးလေ...”

“တခြား ကိစ္စတွေကောဟင်...”

ကျန်းယွင်နန် က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

နျိုနျိုသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရလေသည်။

“ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို သမီး ကတိပေးပါ့မယ်လေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် လွယ်လွယ်နှင့် မယုံကြည်ဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

“တို့တွေ လက်သန်းချင်း ချိတ်ပြီး ကတိပေးကြရအောင်လေ...”

နျိုနျိုသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေနေပြီးမှ ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် လက်သန်းချင်း ချိတ်လိုက်ရလေသည်။

“သမီးလေး... လူတွေရဲ့ စိတ်က ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တတ်ဖို့ လိုတယ်နော်... သမီးရဲ့ အရည်အချင်း အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောရဘူး... သိလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်က မှာကြားလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုက သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်၏။

“သမီး သိပါတယ် မေမေ ရယ်... ဒါကြောင့်လည်း တိတ်တဆိတ်ပဲ ဆုတောင်းတာပေါ့လေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဂုဏ်ယူနေသော ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးကာ ပြောလိုကိသည်။

“တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းတာလည်း မရဘူးလေ... အကယ်၍သာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး စိတ်ပုပ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့လို့ သမီး ကို တို့တွေဆီကနေ အတင်း လုယူသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်...”

နျိုနျိုသည် ထို ဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားရပြီး ကျန်းယွင်နန် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်လေသည်။

“သမီး ဖေဖေ နဲ့ မေမေ ဆီကနေ မခွဲချင်ပါဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူ ကြောက်လန့်သွားသည်ကို မြင်မှသာ စိတ်အေးနိုင်တော့၏။ ကောင်မလေးက အကြောက်အလန့် မရှိဘဲ လျှောက်လုပ်မှာကို သူမ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

မိသားစုဝင်များအတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်းကို တားမြစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်ရာ ယခု သူမ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ အခြားသော ဆုတောင်းမှုများကို တားမြစ်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

“နောက်ကျလို့ လိုချင်တာ ရှိရင် ဖေဖေ တို့ကို အရင် ပြောနော်... အခု တို့ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ မရှားပါဘူးလေ... သမီး လိုချင်တာ မှန်သမျှကို မေမေတို့က အစွမ်းကုန် ရှာပေးမှာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန် က ခိုင်မာသော ကတိကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“မေမေ... သမီး က ကလေးဆိုးကြီး ဖြစ်နေလို့၊ မေမေ သမီးအပေါ်ကို စိတ်ဆိုးနေတာလားဟင်...”

ကျန်းယွင်နန် က မတတ်သာဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“သမီး က အမေ့ရဲ့ အဖိုးတန် သမီးလေး ပဲလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမြဲ စိတ်ဆိုးနေနိုင်ပါ့မလဲဟင်...”

“တကယ်လားဟင်... သမီး စကားမနားထောင်ရင်တောင်မှ သမီး က မေမေ့ရဲ့ အသည်းကျော်လေး ဖြစ်နေဦးမှာလားဟင်...”

နျိုနျိုက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလာသည်။

“သမီး စကားမနားထောင်ရင်တော့... အမေ က အလွန်ဆုံး ရှိလှရင် ရိုက်ရုံပဲ ရှိမှာပေါ့လေ... သမီး က အမေ့ရဲ့ သမီးလိမ္မာလေး ဖြစ်နေတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ ပြောင်းလဲလို့ မရပါဘူးနော်...”

နျိုနျိုက ထပ်မံ မေးလိုက်ပြန်သည်။

“အကယ်၍ သမီးက အမှားကြီးတွေ လုပ်မိရင်ကောဟင်... တကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အမှားမျိုး ဆိုရင်ကောဟင်...”

ကျန်းယွင်နန် က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီး အမှားလုပ်ရင်တော့ အမေ က ကာကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကိုတော့ သေချာပေါက် ခံယူရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ သမီး ကတော့ အမြဲတမ်း အမေ့ရဲ့ သမီး ပါပဲလေ...”

နျိုနျို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ မိခင်ဖြစ်သူက ဤကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိမ့်မည်ဟု သူမ ကြိုတင် သိရှိထားသော်လည်း မိသားစုဝင်များ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် ပျားရည်များ တဝကြီး သောက်လိုက်ရသည့်အလား ချိုမြိန်နေတော့၏။

ကျန်းယွင်နန် က ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“သမီး မေ့မြောသွားတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ... အမေ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ခဲ့ရလဲ သိလားဟင်... ထမင်းလည်း ကောင်းကောင်း မစားနိုင်၊ အိပ်လည်း ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ဘဲနဲ့... သမီးနဲ့အတူတူ မေ့မြောသွားလိုက်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်ရတယ်လေ...”

နျိုနျိုက ချက်ချင်းပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မေမေရယ်... သမီး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးလေ... စိုးရိမ်မနေပါနဲ့တော့နော်...”

ကျန်းယွင်နန် က ပြောလိုက်၏။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မစိုးရိမ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲဟင်... စကားပုံတောင် ရှိတယ် မဟုတ်လား... အကြောက်တရားမရှိရင် တစ်နေ့ကျရင် ဆိုးဝါးတာတွေ တကယ် ဖြစ်လာတတ်တယ် ဆိုတာလေ...”

နျိုနျိုသည် ရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ စကားပြောနေစဉ် အတွင်းမှာပင် ကျန်းယွင်နန်သည် နျိုနျိုအား အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လှဲစေပြီး သူမ ထရပ်လိုက်ချိန်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးသွားခဲ့ချေပြီ။

“မေမေ...”

နျိုနျိုလေး စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ရှူးယင်း သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး ကျန်းယွင်နန် အား တွဲကူပေးလိုက်၏။ ကျန်းယွင်နန်သည် တမင်တကာပင် အားနည်းဟန် ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီးလေး... အမေ နေလို့မကောင်းလို့ပါ... အဒေါ်လျူ နဲ့ အဒေါ်ချီ တို့ကို အမြန် သွားခေါ်ပေးပါဦးနော်...”

ထိုနှစ်ဦးမှာ ဘေးခန်းတွင် ရှိနေကြသဖြင့် နျိုနျိုလေး အော်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြကုန်၏။ ကျန်းယွင်နန် ၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူရှောင်ရူ မှာမူ ထိတ်လန့်သွားရလေတော့သည်။

“ကျွန်မ နေလို့ သိပ်မကောင်းဘူးလေ... ဘေးခန်းမှာ ခဏ သွားလှဲနေချင်လို့... တွဲပေးပါဦးနော်...”

ကျန်းယွင်နန် သည် လျူရှောင်ရူ ၏ တွဲထူမှုဖြင့် ဘေးခန်းသို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီး အဒေါ်ချီ ကိုမူ နျိုနျို နှင့်အတူ နေခဲ့ရန် ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

“အစ်မရယ်... ကျွန်မ အခုပဲ သမားတော် သွားခေါ်ပေးမယ်လေ...”

လျူရှောင်ရူ က စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါပြလျက် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“ရပါတယ်... အစ်မ ဟန်ဆောင်နေတာ...”

လျူရှောင်ရူ မှာမူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတော့၏။ ကျန်းယွင်နန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒီကလေး က အကြောက်တရားမရှိဘူး ဖြစ်နေတာလေ... ဒါကြောင့် သူ့ကို နည်းနည်းလောက်တော့ စိုးရိမ်စိတ် ရှိလာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့လေ...”

ဤသည်မှာ ကျန်းယွင်နန် သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ ထုတ်ဖော်လိုက်သော နည်းလမ်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူမသည် ကလေးကို မရိုက်ရက်သဖြင့် ဤနည်းလမ်းကို သုံးကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာအောင်နှင့် ဆုတောင်းခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို သိရှိလာအောင် သင်ကြားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ပင်။

လျူရှောင်ရူ က သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဟာ ပြဇာတ်တစ်ခု ဆိုရင်တော့... အစအဆုံး ပြည့်စုံအောင် လုပ်ရမှာပေါ့လေ... မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သမားတော် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီးတော့... အိမ်ကို လာပြခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်နော်...”

ကျန်းယွင်နန် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“ဒီ နှစ်ရက်အတွင်းမှာတော့... နျိုနျိုလေး ကို သေသေချာချာ ဝိုင်းကြည့်ပေးပါဦးနော်...”

လျူရှောင်ရူ သည် နျိုနျိုအား အလွန် ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်ရာ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်းမှာ နှပ်ဟင်း အလုပ်ရုံ ကို သွားပြီး ကြည့်ရမှာဆိုတော့... နျိုနျိုလေး ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားလိုက်ပါ့မယ်လေ...”

နှပ်ဟင်း အလုပ်ရုံ တည်ဆောက်ရေး ကိစ္စများမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသည်နှင့် စတင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သော်ငြား လျူရှောင်ရူ အနေဖြင့်မူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်ချေသည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၏ အချိုးအစားကိုမူ အပြင်လူများအား ပေးသိလို့မရပေ။

ကျန်းယွင်နန် က ထပ်မံ မှာကြားလိုက်ပြန်သည်။

“နျိုနျို ရဲ့ စာသင်ရမယ့် အလုပ်တွေကိုလည်း သေသေချာချာ ကြည့်ပေးပါဦးနော်... သူ့ကို ဆော့ခွင့် မပေးနဲ့ဦးလေ...”

နောက်တစ်နေ့တွင် နျိုနျိုလေးသည် လျူရှောင်ရူ နှင့်အတူ အပြင်ထွက်ရန် ငြင်းဆိုလိုက်လေသည်။

“မေမေ နေမကောင်း ဖြစ်နေတာလေ... သမီး မေမေ့နားမှာပဲ နေပြီးတော့ ပြုစုပေးချင်လို့ပါ...”

နျိုနျိုသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် အားနည်းဟန်ဖြင့် လှဲနေသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေတော့သည်။