အခန်း (၁-၂)

အခန်း (၁) ဧကရာဇ်ဆရာတစ်ယောက် တောရိုင်းတောင်တန်းများထဲ၌ နေထိုင်ခြင်း

“သင်ယူခြင်းမဟာတာအိုဆိုတာ ထူးမြတ်တဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကို လင်းလက်တောက်ပစေဖို့၊ လူတွေအပေါ် ချစ်ခင်ကြင်နာဖို့နဲ့ အမြင့်မားဆုံးသော ကောင်းမွန်မှုမှာ အနားယူဖို့ပဲ...”

“ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတာအိုဆိုတာ ကျယ်ပြန့်တယ်၊ နက်ရှိုင်းတယ်၊ မြင့်မားတယ်၊ တောက်ပတယ်၊ ထာဝရတည်တံ့ပြီးတော့ ခိုင်မြဲတယ်...”

“လူက မြေကြီးကို ပုံသက်သေယူတယ်၊ မြေကြီးက ကောင်းကင်ကို ပုံသက်သေယူတယ်၊ ကောင်းကင်က တာအိုကို ပုံသက်သေယူတယ်၊ တာအိုက သဘာဝတရားကို ပုံသက်သေယူတယ်...”

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ဘက်မလိုက်ဘူး၊ အရာခပ်သိမ်းကို ကောက်ရိုးခွေးတွေလို သဘောထားတယ်၊ သူတော်စင်ကလည်း ဘက်မလိုက်ဘူး၊ သာမန်လူတွေကို ကောက်ရိုးခွေးတွေလို သဘောထားတယ်...”

“သင့်တော်တဲ့ အကြောင်းတရားကို စိုက်ပျိုးရင် သင့်တော်တဲ့ အကျိုးတရားကို ရိတ်သိမ်းရလိမ့်မယ်၊ အရာအားလုံးက စိတ်ကနေ ဖန်တီးထားတာပဲ...”

“အဝလောကီတေသွာရ ဗောဓိသတ္တဟာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ပညာပါရမီကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ခန္ဓာငါးပါးစလုံးဟာ အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်ခဲ့ပြီးတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တယ်...”

တောရိုင်းဒေသကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်နေရာတွင် လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေပေသည်။

ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်များက သစ်တောများအဖြစ် ဖြစ်တည်နေပြီး ရေနေအပင်များက စိမ်းလန်းစိုပြည်ကာ လှပနေပေသည်။

ဤနေရာရှိ မြစ်များက ကျောက်စိမ်းဖဲကြိုးများပမာ စီးဆင်းနေပြီး ရွာလေးကို ရစ်ပတ်ကာ တောင်တန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားလေရာ ရစ်ခွေနေသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ဝပ်တွားနေသော ကျားတစ်ကောင်နှင့် တူပေသည်။

ရွာ၏ အနောက်တောင်ဘက်ထောင့်တွင် သက်ကယ်မိုးတဲသုံးလုံးရှိပြီး ၎င်းတို့က စာသင်ကျောင်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေကာ ထိုနေရာမှ ကြည်လင်သော စာဖတ်သံများ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

စာသင်ခုံပေါ်တွင် ချောမောပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော လူငယ်တစ်ယောက်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို အပြာရောင်အဝတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်တွင် စည်းကမ်းထိန်း ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ စာသင်ကြားပေးနေသည်။

ထိုသူသည် အဟောအပြောကောင်းစွာဖြင့် စကားပြောဆိုနေပြီး သူ၏စကားလုံးများက ပြီးပြည့်စုံသော စာစီစာကုံးများအဖြစ် ဖြစ်တည်နေပေသည်။

သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာများအကြောင်း အတန်ကြာပြောဆိုပြီးနောက် တာအိုဂိုဏ်း၏ အဆိုအမိန့်များကို ဆွေးနွေးကာ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာများကိုလည်း ငြင်းခုံဆွေးနွေးခဲ့သည်။

အယူဝါဒသုံးခု၏ သွန်သင်ချက်များသည် သူ၏နှုတ်မှ သဘာဝကျစွာ စီးဆင်းလာပြီး အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ စကားလုံးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ပတ်ပတ်လည်တွင် မြေကြာပန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ချီများ အခိုးအငွေ့သဖွယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသင်ကြားပေးသော သင်ခန်းစာများသည် တိရစ္ဆာန်များကို အသိဉာဏ်ပွင့်စေနိုင်ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို နတ်ဆိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ကာ နတ်ဆိုးများကိုလည်း လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပေသည်။ စကားလုံးတိုင်းက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူငယ်၏အမည်က ယဲ့ချန်ဖြစ်ပြီး ချောမောကာ တင့်တယ်လှပသော အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက မျက်မမြင်ဖြစ်နေကာ သူ၏မျက်လုံးများကို အပြာရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူက ဤကမ္ဘာမှ ဒေသခံတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ခန့်က ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းစဉ် ကောင်းကင်တာအို၏ လည်ပတ်မှုစည်းမျဉ်းများကို လေ့လာရန် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်မိသောကြောင့် တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ကန်းသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ဤကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာချိန်၌ မတော်တဆ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ် တောင်ပေါ်တွင် ဆေးမြစ်ရှာဖွေနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်ရွာလေးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အဘိုးအိုက ဆေးမြစ်များရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ ထွက်သွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မလာခဲ့တော့ပေ။

ရွာတစ်ရွာသည် တစ်နေ့မျှ အကြီးအကဲမရှိဘဲ မနေနိုင်သောကြောင့် ရွာသူရွာသားများက ယဲ့ချန်ကို တောင်ပေါ်ရွာအား ဦးဆောင်ရန် အဆိုပြုခဲ့ကြသည်။

ယဲ့ချန်တစ်ယောက် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေချိန်မှာပင် သူသည် ဧကရာဇ်ဆရာစနစ်၏ နိုးထလာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အသိပညာအမျိုးမျိုးကို သင်ကြားပေးနေသရွေ့ စနစ်၏ ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူ၏အမြင်အာရုံကို ပြန်လည်ရရှိစေကာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စနစ်က သူ့ကို အစပြုသူ လက်ဆောင်ထုပ်တစ်ခုလည်း ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးပါဝင်သော လောကပေါင်းစုံ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူသာ သုံးနှစ်တိတိ စာသင်ကြားပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာ၏ သတ္တမမြောက် ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထခြင်းကို စတင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဒဏ္ဍာရီများ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ပြန့်နှံ့လာကာ ပြင်ပနယ်မြေများက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး လူမျိုးနွယ်ပေါင်းသောင်းချီက အာဏာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ကျောင်းသားများ ပို၍သန်မာလာလေလေ ယဲ့ချန်ရရှိမည့် စနစ်ဆုလာဘ်များက ပို၍အားကောင်းလာလေလေ ဖြစ်ပေမည်။

စနစ်၏အဆိုအရ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်နိုးထခြင်းဖြစ်ပြီး သန်မာသူများကိုသာ လေးစားသည့် ကြီးမြတ်သော ပဋိပက္ခခေတ်တစ်ခု ဖြစ်လာကာ အလောင်းများမှာ သန်းရာချီ၍ ရှိလာမည်ဖြစ်ပေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ယဲ့ချန်သည် တောင်ပေါ်ရွာအား လွှဲပြောင်းရယူကာ ဤနေရာ၌ စာသင်ကြားပေးရန်နှင့် ရွာမှကလေးများကို စာသင်ကျောင်းသို့ အပ်နှံရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ အသက်အရွယ်မရွေး မည်သူမဆို တက်ရောက်ရန် ကြိုဆိုပေသည်။

ဤကလေးများ သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် နည်းလမ်းများ ရှိလာမည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိလာပြီး ဤကြီးမြတ်သောခေတ်ကြီးတွင် အမြောက်စာများ မဖြစ်လာစေရန်သာ သူမျှော်လင့်မိသည်။

ဤနေရာက လျှပ်စစ်မီး သို့မဟုတ် အင်တာနက် မရှိဘဲ အရာအားလုံးက ရှေးဟောင်းလူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကဲ့သို့ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေသော ဝေးလံခေါင်သီသည့် တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ရွာ ဖြစ်ပေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူက အသားမကျခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဖုန်း သို့မဟုတ် ကွန်ပျူတာ မရှိဘဲ တစ်ခုခုလိုနေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

အယူဝါဒသုံးခု၏ သွန်သင်ချက်များကို သူသင်ကြားပေးသည်နှင့်အမျှ သူ၏အတွင်းစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာသည်လည်း မြင့်မားလာခဲ့ပြီး သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို လက်ခံကာ ကျေနပ်ရောင့်ရဲပြီး သက်တောင့်သက်သာ ခံစားလာရသည်။

တာအိုကို ဖြန့်ဝေခြင်း၊ အသိပညာများ မျှဝေခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖြေရှင်းပေးခြင်းတို့တွင် သူ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အချိန်သည် ကွက်လပ်တစ်ခုကို ဖြတ်ပြေးသွားသော မြင်းဖြူလေးတစ်ကောင်ပမာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နှစ်နှစ်တာ အချိန်ကာလက ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ဘာသာ၏ စာအုပ်လေးအုပ်နှင့် ကျမ်းစာငါးအုပ်မှစတင်၍ ကဗျာများနှင့် သီချင်းများ၊ ထို့နောက် တာအိုတိကျင်းမှစတင်၍ သုရင်္ဂမသုတ္တန်ကျမ်းစာအထိ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

မဟာဂန္ထဝင်ဝတ္ထုကြီးလေးအုပ်၊ အွန်လိုင်းဝတ္ထုများနှင့် ကောင်းကင်ကမ္ဘာပေါင်းများစွာနှင့် လောကပေါင်းများစွာ၏ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပုံပြင်များအကြောင်းကိုလည်း သူက ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဟောပြောခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်အတွင်း ကလေးတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကားမပြောနိုင်ရာမှ ဗလုံးဗထွေးပြောလာနိုင်ပြီး ယခုအခါ မေးခွန်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ကာ ကျမ်းစာအမျိုးမျိုးကို ရွတ်ဆိုနိုင်လာကြသည်။ ယဲ့ချန်သည် လွန်စွာကျေနပ်အားရမိပေသည်။

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ပန်ကုက ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရာခပ်သိမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ဘယ်ဘက်မျက်လုံးက နေမင်းဖြစ်လာပြီး ညာဘက်မျက်လုံးက လမင်းဖြစ်လာခဲ့တယ်...”

“မဟာတောရိုင်းကမ္ဘာကြီးမှာ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေက နေရာတိုင်းမှာ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး သူတော်စင်တစ်ပိုင်းတွေကလည်း ခွေးတွေလိုပဲ ပေါများတယ်...”

“ဒီကမ္ဘာကြီးက သူ့ရဲ့နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထခြင်းကို ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ မင်းတို့က ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံရမယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာတွေကို လေ့လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်းကျပ်တဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားရမယ်...”

“ငါပြောတဲ့ ကျမ်းစာတိုင်းက မင်းတို့ကို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ ရရှိစေနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိထားရမယ်...”

“ကဗျာတွေနဲ့ သီချင်းတွေကိုတောင်မှ မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးသင့်ဘူး၊ ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထပြီးတဲ့နောက် ငါပြောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ဖန်တီးမှုနဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိထားကြ...”

“အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး အဲဒီထဲကနေ အားကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်သူတွေဟာ စာတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ တိုင်းပြည်ကို တည်ငြိမ်စေနိုင်တယ်၊ ကဗျာတစ်ပုဒ်တည်းနဲ့ ထာဝရကို ဖိနှိပ်နိုင်တယ်၊ စာသားတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို ချေမှုန်းနိုင်ပြီး စာလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ လက်နက်ပေါင်းသောင်းချီအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်...”

“ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒက ကိုယ်ကျင့်တရား ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းရဲ့ အခြေခံဖြစ်တယ်၊ တာအိုဝါဒက နည်းလမ်းအားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာက အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းခြင်းရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်တယ်...”

“ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာက ဒီမှာပဲပြီးပြီ၊ အားလုံးပဲ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာတွေထဲက စာကြောင်းတစ်ရာကို ကူးယူပြီး ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ငါ့ကို ရွတ်ပြရမယ်...”

“အတန်းဆင်းပြီ...”

ယဲ့ချန်က ညင်သာစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် လမ်းလျှောက်တုတ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လမ်းတစ်လျှောက် ခေါက်ရင်း စာသင်ကျောင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေလိုက်သည်။

လေတိုက်သံများ၊ ပန်းရနံ့များနှင့် ဖားအော်သံများက သူ၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏နှလုံးသားကို ငြိမ်းချမ်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

ဤနေရာတွင် နှစ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် မြေတစ်လက်မတိုင်းက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေပေသည်။ သူ မမြင်နိုင်လျှင်တောင်မှ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရွာတစ်ဝိုက်တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပေသည်။

စာသင်ကျောင်းထဲ၌။

ယဲ့ချန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျောင်းသားများက နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းထွက်လာကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးများ ချလိုက်ကြသည်။

“ဆရာက နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီပဲ...”

“ငါက ပိုလေ့လာလေလေ ဆရာ့ကို လှည့်စားချင်စိတ် နည်းလာလေလေပဲ...”

“ပိုလေ့လာလေလေ ပိုပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလေလေပဲ...”

“ဒီလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေရတာ အရမ်းခက်ခဲတာပဲ...”

“ဘယ်တော့များမှ ငါတို့တွေ လူသားအသွင်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ...”

သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တီးတိုးပြောဆိုကာ စတင်ဆွေးနွေးလာကြသည်။

အကယ်၍ ပြင်ပလူတစ်ယောက်သာ ရှိနေပြီး စာသင်ကျောင်းထဲမှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်ကာ ထိတ်လန့်သွားမည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤကျောင်းသားများမှာ လူသားမျိုးနွယ်များ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးများဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရပေမည်။

ရေပုံးတစ်ပုံးခန့် တုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိသည့် စပါးကြီးမြွေတစ်ကောင်သည် စာလုံးများရေးရန် ၎င်း၏ခေါင်းကို အသုံးပြုနေပြီး အံ့မခန်း လက်ရေးကို ပြသနေသည်။

နဖူးပေါ်တွင် ‘ဘုရင်’ ဟူသော စာလုံးပါရှိသည့် အစင်းကျားရက်စက်သော ကျားတစ်ကောင်သည် တိုးညင်းစွာ စကားပြောကာ သေးငယ်ပြီး သပ်ရပ်လှပသော စာလုံးများကို ရေးရန် ၎င်း၏ချွန်ထက်သော လက်သည်းများကို အသုံးပြုနေသည်။

သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော အမွေးအတောင်များနှင့် တောက်ပနေသော မီးလျှံဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်သည် ၎င်း၏အတောင်ပံများကို မင်ရည်ထဲနှစ်ကာ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ကောင်းမွန်မှုဆိုင်ရာ စာစီစာကုံးများကို ခမ်းနားစွာ ရေးသားနေသည်။

သူတို့၏အနောက်တွင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ပို၍ပင် ရှိနေသေးပြီး အားလုံးက သူတို့၏ အိမ်စာများကို အာရုံစိုက်ကာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

တောက်ပသော အမွေးအမှင်များနှင့် နဂါးမြင်း။

နွားခေါင်းနှင့် လူကိုယ်လုံး ပါရှိသော ခွေ့နျူ။

အမြီးသုံးချောင်းပါသော မြေခွေးနတ်ဆိုး။

ကောင်းကင်မျက်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝက်ဝံနက်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အရောင်ငါးမျိုး ပါရှိသော အရောင်ငါးမျိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ငှက်။

သတ္တဝါတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်၊ သားရဲတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်က လူသားများ၏ အသိဉာဏ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရရှိထားကြပေသည်။

ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ပြင်းထန်သော ရေလွှမ်းမိုးနဂါး၊ နွားတစ်ကောင်ခန့် ကြီးမားသော အစာအိမ်ပါရှိသည့် ကောင်းကင်ဘုံခွေး၊ အငြိမ်မနေတတ်သော ကျူးယန်၊ ရိုးသားပြီး တိတ်ဆိတ်သော နဂါးလိပ်၊ ဒေါသထွက်နေသော ရွှေတောင်ပံ ဖန်ငှက်ကြီး၊ နဂါးခြင်္သေ့နှင့်တူသော ဟော်၊ မြွေကိုယ်လုံးနှင့် ကျားခေါင်းပါရှိသည့် နဂါးကျောင်း၊ နှင့် လူမျက်နှာနှင့် ယုန်ကိုယ်လုံးပါရှိသော အီးသားရဲ စသည်တို့ ဖြစ်ပေသည်။ (Electronic beast ကိုပြောတာပါ)

သူတို့က လူသားများ၏ စကားပြောဆိုမှုကို သင်ယူကာ လူသားများ၏ အသွင်အပြင်ကို အတုခိုးကြပြီး လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲရန် သိပ်မဝေးတော့ပေ။

ယဲ့ချန်က ဤအရာအားလုံးကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

ဤကောင်လေးများသည် သန့်ရှင်းမှုကို မကြိုက်ကြဘဲ ကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူရှုကာ ထူးဆန်းသော အနံ့အသက်များကို အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်လာတတ်ကြောင်းကိုသာ သူ သိထားသည်။

အတန်းချိန်အတွင်း သူ ဘယ်လောက်ပဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ပါစေ သူတို့က ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

သူတို့က မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သဘောတူကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မေ့သွားတတ်ကြသည်။

နတ်ဆိုးအားလုံး၏ ကလောင်တံများက စက္ကူပေါ်သို့ ထိတွေ့ကာ အမြစ်တွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ စာမျက်နှာပေါ်ရှိ စာလုံးတိုင်းက အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်လာပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်သော မြူခိုးဖြူများဖြင့် ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထခြင်းအတွက် တစ်နှစ်သာ လိုတော့ပေသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် မှေးမှိန်သော ဝိညာဉ်ချီများ တည်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်၏ မျက်နှာသာပေးခံရသူများက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ရေးသားခဲ့သော စာလုံးများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အမှန်တရားများကို ကိုယ်စားပြုပြီး အားလုံးက သူတော်စင်များ ၎င်းတို့၏ သွန်သင်ချက်များကို တည်ထောင်ရန် အသုံးပြုသည့် စကားလုံးများဖြစ်ကာ နတ်ဆိုးများနှင့် မိစ္ဆာများကို သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသိဉာဏ်ပွင့်စေရန် ကူညီပေးနိုင်ပြီး အရာခပ်သိမ်းကို ကျင့်ကြံရာတွင် အထောက်အကူပြုနိုင်ပေသည်။

သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ငှက်များသည် စာသင်ကျောင်းထဲရှိ မဟာနတ်ဆိုးများကို မနာလိုစွာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ ဘယ်တော့များမှ စကားပြောနိုင်မည်ကို တွေးတောနေကြသည်။

မြစ်ထဲတွင် မြွေများ၊ ငါးများ၊ လိပ်များ၊ လိပ်ပျော့များနှင့် ပုစွန်များကဲ့သို့သော ရေနေသတ္တဝါများသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကြပြီး ရေကူးရင်း ခေါင်းခါနေကြသည်။

ကျောက်တုံးများ၏ အက်ကြောင်းများထဲတွင် အင်းဆက်ပိုးမွှားများကလည်း နားလည်သဘောပေါက်ရန် ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကြပြီး ဤဝိညာဉ်ချီများကို စုပ်ယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

လှိုဏ်ဂူများထဲတွင် ကြွက်များ၊ ပုရွက်ဆိတ်များ၊ ကင်းခြေများများနှင့် ကင်းမြီးကောက်များ အားလုံးသည် လုံးဝ စွဲမက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသိဉာဏ်ကို လျင်မြန်စွာ စတင်ဖွင့်လှစ်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ဝိညာဉ်အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

လယ်ကွင်းများထဲတွင် ပန်းများ၊ မြက်များ၊ သစ်ပင်များ၊ စပါးများ၊ ဖရဲသီးများ၊ သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကဲ့သို့သော အပင်များသည် နတ်ဆိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မည့်အလား ကြီးထွားရန် ကြိုးပမ်းရင်း ၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်များကို ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

အခန်း (၂) ငါ့ရဲ့ ကျောင်းသားတိုင်းက နတ်ဆိုးကြီးတွေချည်းပဲ

“ဆရာ... ပူနေလား...”

“သမီး အိမ်စာကူးလို့ ပြီးသွားပြီ... ဆရာ့ကို ယပ်ခတ်ပေးမယ်နော်...”

အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော နတ်ဆိုးမလေးတစ်ဦးသည် စာသင်ဆောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အဖြူရောင်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုလို အလွန်မြန်ဆန်ပေသည်။

သူမက အမှန်တကယ်တော့ လူမျက်နှာနှင့် ငှက်ကိုယ်လုံးရှိသည့် ငှက်ကျားတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး လူအသွင်ပြောင်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

သူမ၏ ရုပ်သွင်က ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သမီးတစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား အလွန်တင့်တယ်လှပပေသည်။

သူမသည် ယဲ့ချန်၏ အစောဆုံး ကျောင်းသားအသုတ်တွင် ပါဝင်ပြီး လည်ပင်းရိုးကို ပထမဆုံး သန့်စင်နိုင်ခဲ့ကာ စကားပြောနိုင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသံလေးက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားထောင်လို့ အလွန်ကောင်းပေသည်။

ဤနေရာက ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ပေါ်ရွာလေးဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ သာမန်ကလေးများတွင် နာမည်မရှိကြသောကြောင့် ယဲ့ချန်က သူ၏ကျောင်းသားများကို နာမည်ပေးခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ နတ်ဆိုးမလေး၏ အမည်မှာ လင်လင်းအာ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ချန်၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ တောင်ပံတစ်စုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ခတ်လိုက်ပြီး အေးမြသော လေပြေလေညင်းများကို ပို့လွှတ်ပေးနေသည်။

သူမသည် တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသော်လည်း အနည်းငယ် ပါးနပ်သော ဇာတ်ကောင်တစ်ကောင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ယဲ့ချန်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သူမကို ဖြည်းညင်းစွာ ‘ဖျန်း’ ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ သူက ခွန်အားသိပ်မသုံးဘဲ ညင်သာစွာ ဆူပူလိုက်သည်။

“ပထမဆုံး ပြေးထွက်လာတာ မင်းဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ... မင်းက ဆရာမျက်မမြင်ဖြစ်နေလို့ စစ်လို့မရတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အိမ်စာကို အမြဲတမ်း လိမ်ညာနေတာမလား...”

“သေချာရပ်ပြီး ‘မူလတန်းကဗျာ’ ထဲက ‘ပညာရေးတည်ထောင်ခြင်း’ အခန်းကို ရွတ်ပြစမ်း...”

အရိုက်ခံရပြီးနောက် လင်လင်းအာက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမသည် အရိုက်ခံရတိုင်း စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေတတ်သည်။

အရိုက်ခံရခြင်းက သံယောဇဉ်ဖြစ်ပြီး ဆူပူခြင်းက အချစ်ကိုပြသခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ၏ ဆရာထံမှ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ကြားဖူးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းလာကာ ဆရာ့ထံမှ ဆူပူသည့်စကားများကို ပိုကြားချင်သဖြင့် အိမ်စာကို တမင်တကာ မပြီးအောင် လုပ်လေ့ရှိသည်။

“ဆရာ့နောက်လိုက်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က ကျောင်းစည်းကမ်းတွေကို အရင်ဆုံး လိုက်နာရမယ်...”

“မိမိကိုယ်ကို စည်းကမ်းဘောင်အတွင်း ထားရှိခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို လေ့ကျင့်ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်တယ်...”

“အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်အေးချမ်းရမယ်... နေထိုင်သွားလာဖို့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်...”

“လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်က တိတ်ဆိတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်ရမယ်... လုပ်ရပ်တွေက ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဖြစ်ရဘူး...”

..ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်။

လင်လင်းအာ၏ ရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ ယဲ့ချန်၏ ကြိမ်လုံးက မြေပြင်ကို စည်းချက်ကျကျ ညင်သာစွာ ခေါက်နေခဲ့သည်။

ယဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးယောင်သမ်းသွားသည်။ အကယ်၍ လင်လင်းအာသာ သူ၏ကမ္ဘာ ဗီဒီယိုတိုလေးများ ခေတ်စားနေသည့်ခေတ်တွင် နေထိုင်နိုင်ပါက သူမသည် အင်တာနက်ပေါ်ရှိ နာမည်ကြီး ဆယ်လီတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။

သူမ၏ ဤအသံလေးက ကောင်းကင်ဘုံမှ လက်ဆောင်တစ်ခုလိုပင်ဖြစ်ပြီး စာရွတ်နေသည်ကို နားထောင်ရုံဖြင့် နွေဦးလေပြေလေညင်းနှင့် ရေချိုးနေရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သံစဉ်လေးက အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွဲလန်းနေစေသည်။

ရွတ်ဆိုအပြီးတွင် လင်လင်းအာက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏အနောက်တွင် ရပ်ကာ ဆက်လက်ယပ်ခတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာ... ထျန်းယွီတောင်တန်းကနေ တပည့်တို့ ဘယ်တော့ ထွက်သွားလို့ရမလဲ... အပြင်ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလား... တပည့်တို့ ထွက်သွားဖို့ လိုလို့လား... ဒီမှာပဲနေပြီး ဆရာ့ကို အဖော်ပြုပေးလို့ မရဘူးလား... တပည့်တို့ ဘယ်သူမှ အပြင်မသွားဖူးကြဘူးလေ...”

သူ စာသင်ပေးသည့် နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း ယဲ့ချန်သည် အပြင်ကမ္ဘာအကြောင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့အား ပြောပြလေ့ရှိပြီး တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာချင်သည့်ဆန္ဒကို နှိုးဆွပေးကာ သူတို့၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို ကြိုတင်ကျယ်ပြန့်လာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

“မင်းတို့ ပညာသင်ယူလို့ အောင်မြင်သွားတာနဲ့ ဒီခေတ်ကြီးကို မြင်တွေ့ဖို့အတွက် ထျန်းယွီတောင်ကနေ ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ... ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ မင်းတို့က နာမည်တစ်လုံးနဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အရာတွေကို သေချာပေါက် အောင်မြင်နိုင်မှာပါ...”

ယဲ့ချန်တွင် တော်ဝင်ဆရာစနစ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသင်ပေးသော ကျောင်းသားများ ပိုမိုသန်မာလာလေ၊ သူလည်း ပို၍ အစွမ်းထက်လာလေဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤကလေးများသည် ပညာသင်ယူမှု အောင်မြင်ပြီးနောက် ဤတောင်ပေါ်ရွာလေးတွင်သာ ဆက်နေရန် တောင်းဆိုပါက၊ ယဲ့ချန်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားပေမည်။

သို့ပေမဲ့ သူက ဤကလေးများကို တောင်ပေါ်မှ ထွက်သွားရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမည်မဟုတ်ပေ။ အရာအားလုံးက မိမိဆန္ဒအလျောက်သာ ဖြစ်သည်။

“ဆရာ...”

လင်လင်းအာက သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏ နားရွက်ထဲသို့ နွေးထွေးသော လေတစ်ချက် မှုတ်သွင်းလိုက်သည်။

“ဗိုက်ဆာနေပြီလား... ဆရာ့အတွက် နေ့လယ်စာ သွားလုပ်ပေးမယ်... ဒီနေ့ ဘာစားချင်လဲ...”

ယဲ့ချန် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

“ဆရာနဲ့ တာအိုကို လေးစားဖို့ ငါမင်းကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ပြောရမလဲ... မင်းဒီလို မသင့်တော်တာတွေ လုပ်ရဲရင် မင်းရဲ့ လက်ဖဝါးကို ရိုက်မယ်... မင်းက ဟူမိန်အာဆီကနေ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေကို တစ်နေ့လုံး သင်ယူနေပြီး လမ်းလွဲနေတာပဲ...”

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ကြိမ်လုံးကို မြှောက်ကာ ရိုက်မည့်ဟန်ဖြင့် လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်သည်။

“ခစ်ခစ်”

လင်လင်းအာက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြေးထွက်သွားကာ ပြေးရင်းဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ဟုန်... မြန်မြန်ထွက်ခဲ့ပြီး မီးမွှေးတော့... ဆရာက စားချင်နေပြီ... ဒီနေ့ ငါက စားဖိုမှူးပဲ... နင်တို့တွေ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ စားရတော့မယ်... အားလုံးက ဆရာ့ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပဲ...”

“လာပြီ...”

ရှောင်ဟုန်ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးမှာ မူလက ဂျင်ဝေးငှက် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်က လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်တိုအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်က မည်သူ့ကိုမဆို မနာလိုဖြစ်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယဲ့ချန် မျက်စိမမြင်၍သာဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ အံ့အားသင့်သွားပေမည်။

ဂျင်ဝေးငှက်သည် မွေးရာပါ မီးဓာတ်ဖြင့် မွေးဖွားလာခြင်းဖြစ်ရာ မီးမွှေးခြင်းနှင့် ဟင်းချက်ရန် အလွန်သင့်လျော်ပေသည်။

သူမသည် များသောအားဖြင့် လင်လင်းအာနှင့် ဆက်ဆံရေး အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံးက တက်ကြွကာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းကြသည်။

စာသင်ချိန်၌သာ သူမက သိမ်မွေ့ပြီး အလေးအနက်ထားကာ ယဲ့ချန်ပြောသည့် စကားတိုင်းကို သေသေချာချာ နားထောင်လေ့ရှိသည်။

ရိုးရှင်းသော မီးဖိုချောင်ထဲတွင်။

ရှောင်ဟုန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး မီးဖိုဆီသို့ မီးတောက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမက ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်ရာ သူမ၏ တက်ကြွသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် အနီရောင်မြူခိုးများကဲ့သို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမက လင်လင်းအာကို သတိပေးလိုက်သည်။

“အစ်မလင်းအာ... ခုနက ဆရာ့ကို နောက်ပြောင်နေပြန်ပြီလား... အတန်းခေါင်းဆောင် မသိစေနဲ့နော်... မဟုတ်ရင် အစ်မ အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်...”

“ဒါနဲ့ စကားမစပ်... အတန်းခေါင်းဆောင်က သာမန်နောက်ခံကနေ လာတာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကတော့ သေချာပေါက် အမြင့်ဆုံးမှာရှိတယ်...”

ရှောင်ဟုန်က လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် ချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမက အတန်းခေါင်းဆောင်ကို လုံးဝလေးစားသွားခဲ့သည်။

“ဟွန့်...”

လင်လင်းအာက ရွံရှာသည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သော်လည်း ပြန်မပြောရဲပေ။

အတန်းခေါင်းဆောင်အကြောင်း ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမ အနည်းငယ် သတိထားသွားမိသည်။

ထိုကောင်လေးက အန္တရာယ်မရှိပုံပေါ်သော်လည်း သူ၏ထံတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါရှိနေသည်။ သူက သူတော်စင်နှင့် နတ်ဆိုးနှစ်မျိုးလုံးပုံစံ ပေါက်နေသော သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ယနေ့တိုင်အောင် အတန်းဖော်တစ်ယောက်က သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆရာ့ဆီသို့ အနီရောင်လျှာကြီး ဆန့်ထုတ်ခဲ့သည်ကို သူမ မမေ့နိုင်သေးပေ။

ယခုအချိန်အထိ ထိုအတန်းဖော်မှာ အရှင်လား အသေလား ဆိုသည်ကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ ဤအရာအားလုံးက သဘာဝကျကျပင် အတန်းခေါင်းဆောင်၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်။ မြန်ဆန်၊ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လှပေသည်။

သို့ပေမဲ့ သူက ဆရာ့အပေါ်တွင်လည်း သစ္စာအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး မည်သည့် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်မှ လုံးဝမရှိပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သည့် နတ်ဆိုးကြီးမှ ဆရာ့အပေါ် မကောင်းသည့် အကြံအစည်များ မထားရဲတော့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့က လူသားစားချင်သည့် ဆန္ဒကို အမှန်တကယ် မခုခံနိုင်ပါက သူတို့ကိုယ်သူတို့ နယ်နှင်ဒဏ်ပေးကြကာ တောင်ပေါ်ရွာလေးနှင့် အဝေးသို့ ထွက်သွားကြပြီး ကိုယ့်ဝမ်းကိုယ်ကျောင်းရန် ထျန်းယွီတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပေသည်။

“အိမ်စာ ပြီးသွားပြီ...”

“ငါ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်...”

“ခဏနေမှ ထမင်းလာစားမယ်...”

“အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်ရမယ်လို့ ဆရာက ပြောထားတယ်... အားလုံးပဲ ငြိမ်မနေကြနဲ့... တစ်ခုခု သွားလုပ်ကြ...”

ပို၍များပြားလာသော နတ်ဆိုးကြီးများသည် စာသင်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ အလုပ်များဆီသို့ အသီးသီး ထွက်သွားကြသည်။

ယဲ့ချန်ကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ သူတို့အားလုံးက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။

အကယ်၍ အပြင်လူတစ်ယောက်က ဆရာနှင့် တာအိုကို လေးစားသည့် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပါက၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများက သူတို့ကို လှည့်စားနေသည်ဟု သေချာပေါက် ထင်မိကြပေမည်။

နတ်ဆိုးကြီးများအဖွဲ့က အမှန်တကယ်တော့ လူသားများထက်ပင် စည်းကမ်းများနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများကို ပို၍ လိုက်နာစောင့်ထိန်းကြသည်။

“တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ကလေးတွေပဲ... နေထွက်ရင် အလုပ်လုပ်ကြပြီး နေထွက်လာတာနဲ့ စာသင်ကြတယ်...”

ယဲ့ချန်က သူ၏ကြိမ်လုံးဖြင့် မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မွန်းတည့်ချိန်တွင် စာသင်ချိန်ပြီးသွားသော်လည်း သူတို့က တစ်ခဏမျှ အနားမယူဘဲ လယ်ကွင်းထဲသို့ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကြသေးသည်။

သူက သူတို့အတွက် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသော်လည်း သိပ်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို စောစီးစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဤကလေးများသည်လည်း သနားစရာကောင်းလှပေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိဘမဲ့ကလေးများဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို အဖြစ်ဆိုးလှသည်။

သူတို့၏ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သူတို့၏ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင်။

သူ၏ခါးတွင် ခါးဖုံးကို စည်းထားသော နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက အမှန်တကယ်တော့ အစင်းကျားတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

သို့ပေမဲ့ ဤကျားတွင် မျက်လုံးလေးလုံး ရှိသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ယောက်၏ မူလဝိညာဉ်ကို မူးဝေသွားစေရန် လုံလောက်ပြီး တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

သူက ချွန်ထက်သော လက်သည်းများနှင့် ယပ်တောင်ကြီးများကဲ့သို့ဖြစ်နေသော သူ၏ ကျားလက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဒီနေ့ ငါက ဆရာ့အတွက် ဟင်းချက်မှာ... နင်အားနေရင် အစ်ကိုဝူကို သွားကူညီလိုက်... နေမင်းလောင်ကျွမ်းတောင်က ကျောက်တုံးတွေကို အစ်မကျိုးအာက ပြန်သယ်လာပြီ... အဲဒါတွေကို ရွာထိပ်က ကွင်းပြင်ဆီသယ်ဖို့ သွားကူညီလိုက်ဦး...”

လင်လင်းအာက ကျားနတ်ဆိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ...”

ကျား၏ နာမည်က မှတ်ရလွယ်ကူပြီး ပိတ်တုံး ဖြစ်သည်။ သူသည် အတော်လေး သဘောကောင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး နတ်ဆိုးအားလုံးနှင့် မည်သည့်အခါမျှ ပဋိပက္ခ မရှိခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်သည်ဟု သင်ထင်ပါက သင် လုံးဝမှားသွားပေလိမ့်မည်။ တောင်တန်းများကြားတွင် မကြာခဏ ပျံသန်းလေ့ရှိသော အစ်မကျိုးအာ၏ အဆိုအရ သူမသည် တစ်ခါက ပိတ်တုံးတစ်ယောက် တောင်ကြားတစ်ခုထဲ၌ ဒေါသထွက်ကာ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အပျက်အစီးများဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်ကို မြင်ခဲ့ရဖူးသည်ဟု ဆိုသည်။

ပိတ်တုံးဟူသော အမည်၏ ဇာစ်မြစ်နှင့်ပတ်သက်၍၊ ကျောင်းစတက်ချိန်၌ သူသည် အိပ်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး ဆရာက ပြစ်ဒဏ်အနေဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းချိန်တွင်ပင် အိပ်ပျော်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန် နာမည်ပေးသည့်အခါ နတ်ဆိုးအားလုံးက ပျော်စရာအဖြစ် ဝင်ပါခဲ့ကြသောကြောင့် သူသည် ပိတ်တုံး ဟု အမည်ရသွားခြင်းဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပိတ်တုံးသည် မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။

ယခုတော့ သူ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ပြီး နာမည်က နားထောင်လို့ကောင်းသည်ဟုပင် ခံစားလာရသည်။ ၎င်းက ဆရာ့ထံမှ ပေးသနားထားခြင်းဖြစ်ရာ ခွေးဥ ဟု ခေါ်လျှင်ပင် သူ ကျေနပ်နေမည်ဖြစ်သည်။

ရွာထိပ်တွင်။

နဂါးလိပ်တစ်ကောင်က သူ၏ နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေကာ လက်တစ်ဖက်စီတွင် ဓားတစ်ချောင်းစီကိုင်ထားပြီး တစ်ခုခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ခြင်္သေ့ကိုယ်လုံးနှင့် ဆံပင်ဖြူပိုင်ကျယ်တစ်ကောင်နှင့် နဖူးတွင် မျက်လုံးသုံးလုံးပါသော ထျန်းကော်တို့သည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လာကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပိတ်တုံးက ကူညီရန် အမြန်သွားလိုက်သည်။

ကျောက်တုံးက အမြင့် သုံးမီတာနှင့် အကျယ် နှစ်မီတာရှိပြီး မီးကဲ့သို့ တစ်ခုလုံး နီရဲနေသည်။

နဂါးလိပ်ဆီသို့ သယ်ယူလာပြီးနောက် ပိတ်တုံးက ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုဝူ... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်ကို စပြလိုက်တော့...”

အစ်ကိုဝူ၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ ဝမ်ဝူ ဖြစ်သည်။

ဤသည်က နဂါးလိပ်၏ အမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် နဂါးခေါင်းနှင့် လိပ်ကိုယ်လုံးရှိပြီး အမြင့် နှစ်မီတာ အပြည့်ရှိသည်။ သူသည် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အသွားထက်မြက်သည့် သစ်ခုတ်ဓားမကြီး နှစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ရွှစ်... ရွှစ်... ရွှစ်။

သူသည် ဓားမကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျောက်တုံးကြီးကို မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သောအမြန်နှုန်းဖြင့် စတင်ထုဆစ်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ချန်ရိပ်များက ပန်းများကဲ့သို့ ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။

ကျောက်စများ လွင့်စင်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက ယဲ့ချန်၏ ရုပ်သွင်နှင့် ကွက်တိဖြစ်ပြီး အသက်ဝင်လှပေသည်။

“အဲဒီနေ့က ဆရာက ‘လီလေးရဲ့ ပျံသန်းနေသော ဓားမြှောင်’ ပုံပြင်ကို ပြောပြတုန်းက ငါ့မှာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပြီး ပျံသန်းနေတဲ့ ဓားမြှောင်နည်းစနစ်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်... မင်းတို့အားလုံး ဒီဓားနည်းစနစ်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ...”

ဝမ်ဝူ၏ အသံက အတော်လေး ရိုးသားပြီး ထူထဲသဖြင့် လူများကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။

များစွာသော နတ်ဆိုးကြီး၊ နတ်ဆိုးငယ်များသည် ဝန်းရံလာကြပြီး သူတို့၏ ချီးကျူးမှုများကို ကမ်းလှမ်းကြကာ ယဲ့ချန်၏ ရုပ်တုရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရှိခိုးကြသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် အမွှေးတိုင်များ ရှိပါက၊ သူတို့သည် တစ်ရက်လျှင် သုံးတိုင်စီ ပူဇော်ကြပြီး သူတို့ဆရာ၏ အမြင်အာရုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ဆုတောင်းပေးကြမည် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ တောင်ပေါ်ရွာလေး တစ်ခွင်လုံးတွင် အလုပ်များနေသော နတ်ဆိုးကြီးများ၏ ပုံရိပ်များကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

ရေနဂါးတစ်ကောင်က သီးနှံများကို ရေလောင်းရန် မိုးရေများ ဖျန်းပေးနေသည်၊

ရွှေတောင်ပံငှက်တစ်ကောင်က ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းကာ မျိုးစေ့များ ကြဲချနေသည်။

ကျောင်းတစ်ကောင်က မြေကြီးများကို ရွှေ့ရန်နှင့် နံရံများ တည်ဆောက်ရန် ၎င်း၏ ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားကို အသုံးပြုနေသည်၊

စပါးကြီးမြွေတစ်ကောင်က ၎င်း၏ပါးစပ်တွင် စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ပန်းချီဆွဲရန် မင်ရည်များ ပက်ဖျန်းနေသည်။

ခြင်္သေ့ခေါင်းနှင့် နဂါးကိုယ်လုံးရှိသော ဟော်တစ်ကောင်က မြေကြီးကို အသစ်ပြန်ဖြစ်စေရန် မြေလှန်ကာ လယ်ထွန်နေသည်၊

အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင်က နတ်ဆိုးအားလုံးကို အားပေးရန်အတွက် ကျက်သရေရှိသော အကတစ်ခုကို ကပြနေသည်၊

ခွေ့နျူတစ်ကောင်က လမ်းခင်းနေပြီး ၎င်း၏ ခြေတစ်ချောင်းတည်းက လမ်းမျက်နှာပြင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည့်အခါ အဆုံးမဲ့ခွန်အားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်၊

အရောင်ငါးမျိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ငှက်တစ်ကောင်က ယိုစိမ့်နေသော ခေါင်မိုးကို ပြုပြင်ရန် အရှေ့အနောက် ပျံသန်းနေသည်။

သစ်ပင်အောက်တွင် ယဲ့ချန်က တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သူ၏ကြိမ်လုံးက မြေပြင်ကို စည်းချက်ကျကျ ခေါက်နေသည်။

ရွာထဲတွင် နတ်ဆိုးအားလုံးက အလုပ်များနေကြပြီး တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

အရှေ့တောင်ဘက် ဆယ်မိုင်အကွာတွင်။

လူတစ်စုသည် ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ချီတက်လာနေကြပြီး ဤနေရာရှိ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းမှုကို မကြာမီ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။