အခန်း (၅-၆)

အခန်း (၅) ဟူမိန်အာ၊ ကောင်းကင်နတ်သမီးနှင့်ပင် အပြိုင်လှပသူ

ရှေ့မလှမ်းမကမ်းရှိ စပါးခင်းတစ်ခုထဲတွင် ရေလွှမ်းမိုးနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ လယ်ကွင်းများကို ရေသွင်းရန် မိုးရွာသွန်းပေးပြီးနောက် ၎င်းသည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အစိုဓာတ်မှာလည်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ ထို့ကြောင့် ရေထဲတွင် လဲလျောင်းကာ အနားယူရင်း ရေဓာတ်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေခဲ့သည်။

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ ၎င်းက ခေါင်းထောင်၍ ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

နဖူးအလယ်တွင် ထောင်လိုက်မျက်လုံးတစ်လုံးပါသော ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်သည် ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးခန့်ကြီးသော ပျားအုံကြီးကို ပိုက်ထားကာ တောင်ပေါ်ရွာလေးဆီသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။

လမ်းပေါ်တွင် သူရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှန့်ကွမ်းချီနှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

စောစောကမှ လင်လင်းအာက သတင်းပို့လာပြီး ပန်းတစ်ရာတောင်ကြားရှိ ပျားဘုရင်အုံကို သွားယူရန် ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ဆရာကို အရသာအသစ်အဆန်း ပြောင်းလဲပေးနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ကျောက်တံတားအောက်၊ မြစ်ဘေးတွင်ကား မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

လူသားခန္ဓာကိုယ်၊ မြေခွေးအမြီးနှင့်ဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် မြင့်မြတ်လှပလှသည်။

သူမသည် လက်ထဲတွင် သစ်သားဘီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရေပြင်ဘေး၌ ဆံပင်ကို ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ခြေထောက်လေးများကို မြစ်ရေထဲတွင် နှစ်ထားစဉ် မရေမတွက်နိုင်သော ငါးလေးများက ဝိုင်းအုံခဲနေကြသည်။

သူစိမ်းနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန့်ကွမ်းချီ၏ လှပမှုကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ညှိုးလေးကို ကွေးကာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။

ကျောက်တံတားအထက်တွင်မူ...

ခြေတစ်ဖက်တည်းပါသော ခွေ့နျူက တံတားတိုင်ကို မှီကာ နေ့လယ်ခင်း တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စက်နေပုံရသည်။ ၎င်း၏ ဟောက်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ပင် တစ်တံတားလုံးကို တုန်ခါနေစေသည်။

တံတားအောက်တွင် သစ်သားဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဘယ်ညာယိမ်းခါနေခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် မြစ်ကြမ်းပြင်ရှိ ကျောက်တုံးများသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ပဲစိမ်းခန့် ကျောက်စရစ်ခဲလေးများအဖြစ် အဖြတ်ခံထားရသည်။

ထိုကျောက်တံတားကို ရွာရှိ လူကြီးသူမများက တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုသစ်သားဓားနှင့် ပတ်သက်၍ကား ဒဏ္ဍာရီများ ပို၍ပင် များပြားလှသည်။

အချို့က ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး အချို့ကမူ အတိတ်မျိုးဆက်မှ ဂရင်းမာစတာကြီးတစ်ဦး ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အမွေအနှစ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြန်သည်။ အချို့ကလည်း မိုးကြိုးပစ်ခံရ၍ သေဆုံးသွားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ အနှစ်မှ ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အတိုချုပ်ရလျှင် အယူအဆ အမျိုးမျိုး ရှိနေကြခြင်းပင်။

မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် လူတစ်ရပ်ခန့်ရှိသော မျောက်ကလေးတစ်ကောင် ရပ်နေသည်။ လူမျက်နှာ၊ မျောက်ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဖြစ်ပြီး အဖြူရောင်အမွှေးအမျှင်များ၊ အနီရောင်ခြေထောက်များနှင့် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လက်ထဲတွင် ကျောက်စရစ်ခဲလေးများကို ကစားနေပြီး နတ်ဆိုးကြီးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပစ်ပေါက်ကာ သူတို့၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

“ဒုန်း”

ရှန့်ကွမ်းချီမှာ ခြေထောက်များ အားနည်းသွားကာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။

သစ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ လူငယ်ကို တွေ့လိုက်စဉ်က ဤနေရာတွင် လူသားများ နေထိုင်သည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ယခုမှသာ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် နတ်ဆိုးများဖြစ်နေကြသည်မှာ အထင်အရှားပင်။ ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်သားများ လိမ်ညာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ယခုမှသာ သူမ နားလည်သွားတော့သည်။

ဤနေရာတွင် တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေ၏။

သူတို့၏ ကားတာယာများကို ဖောက်ခဲ့မိသည်ကို သူမ နောင်တရနေမိသည်။

၎င်းမှာ ကျေးဇူးကို ရန်တုံ့ပြန်ခဲ့မိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းလဲထားပြီး စစ်မှန်သော လူသားတစ်ယောက်နှင့် မခြားနားပေ။

သူသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသော နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ရပေမည်။

စောစောက သူမသည် သူရှိရာသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားရန် ကြံရွယ်ခဲ့မိသည်။ ၎င်းမှာ ကျားပါးစပ်ထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်သွင်းလိုက်သလိုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...”

“ပြေးရမှာပေါ့...”

“အမြန်ပြန်ဆုတ်ကြ...”

“အဘိုးကြီးထန်ကို ငါ သွားတိုင်ရမယ်... ဒါက ဘယ်လိုဗေဒင်မျိုးလဲ... ဘယ်မှာလဲ ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်အပျက်အစီး... ဒါက နတ်ဆိုးအသိုက်ကြီးဖြစ်တာ သိသာနေတာပဲ...”

ရှန့်ကွမ်းချီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

“ဝှစ်…”

“ညီမလေး...”

မလှမ်းမကမ်းတွင် မြေခွေးနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆီးနှင်းလို ဖြူဖွေးသော အမြီးသုံးချောင်းက ညင်သာစွာ ယိမ်းခါနေပြီး ညာဘက်လက်က ဆံပင်ကို အဆက်မပြတ် ဘီးဖီးနေခဲ့သည်။

သူမက ညင်သာစွာ စကားပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးအမူအရာတိုင်းမှာ ညှို့ယူဖျားယောင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အပြစ်တစ်ခု ကျူးလွန်ချင်စိတ်ကို နှိုးဆွနေသကဲ့သို့ပင်။ ရှန့်ကွမ်းချီပင်လျှင် ကြောင်အမ်းကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမနှင့်အတူပါလာသော အဖော်ရှစ်ယောက်မှာမူ ပို၍ပင် စွဲလန်းသွားကြပြီး သွားရည်ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။

“ခုမှ ရောက်လာပြီး ခုချက်ချင်း ပြန်တော့မလို့လား... အဲ့ဒါက စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးနော်... ဧည့်သည်တိုင်းကို တန်ဖိုးထားရမယ်လို့ ငါတို့ဆရာက သင်ပေးထားတယ်... အဝေးကလာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိနေတာက ဝမ်းသာစရာပဲလေ... ဒါကြောင့် ငါက မင်းတို့ကို အိမ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ချင်တယ်... သဘောတူရဲ့လား...”

သူမသည် ရှန့်ကွမ်းချီ၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ကိုင်း၍ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် မိန်းမောနေသော အမူအရာကို ပြလိုက်သည်။

“လူသားကမ္ဘာရဲ့ အနံ့အသက်... တကယ့်ကို အားကျစရာပဲ... ဒါပေမဲ့ ခုနစ်ကြိမ်မြောက် ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထခြင်း မတိုင်ခင်အထိ ရွာထဲကနေ မထွက်ရဘူးလို့ ဆရာက ပြောထားတယ်လေ...”

“တကယ့်ကို လှပတဲ့ ညီမလေးပဲ... နင့်ရဲ့အသားက အရသာရှိမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား...”

“ခစ်ခစ်…”

သူမက ပါးစပ်ကို ပိတ်၍ တခိခိ ရယ်မောလိုက်ရာ ကိုယ်လုံးလေးမှာ လှုပ်ခါသွားခဲ့သည်။

ရှန့်ကွမ်းချီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားငယ်စိတ် ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ သက်တူရွယ်တူများထဲတွင် သူမသည် မည်သည့်မိန်းကလေးကိုမဆို လွှမ်းမိုးနိုင်သော်လည်း ဤနတ်ဆိုးမရှေ့တွင်မူ သူမ၏ အလှမှာ မှေးမှိန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အလှအပတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း အစားခံရမှာကိုတော့ မည်သို့လုပ်ရမည်နည်း။

သူမမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိသည်။

“နတ်... နတ်ဆိုးနတ်သမီးလေး... ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်မကို မစားပါနဲ့... ကျွန်မအသားက မကောင်းပါဘူး... ကျွန်မက ရေလည်းမချိုးဘူး၊ ညတိုင်း ဂိမ်းဆော့လို့ အိပ်ရေးလည်း ပျက်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆိပ်အတောက်တွေလည်း အများကြီးပဲ... ကင်ဆာတောင် ရှိနေနိုင်တယ်...”

“အရှင်မလေး... ကျွန်တော့်ကို မစားပါနဲ့... ကျွန်တော့်မှာ အထက်မှာ မိဘတွေ ရှိသလို အောက်မှာလည်း ကလေးတွေ ရှိတယ်... ကျွန်တော့်ဇနီး ဗိုက်ထဲမှာလည်း မွေးကင်းစကလေး ရှိနေပါသေးတယ်...”

“ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမမြင်ပါဘူး... အခုပဲ ထွက်သွားပါမယ်... ဒီတစ်သက် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူးလို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်...”

“ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်တော့်အရိုးတွေက မာပြီး အရသာလည်း မရှိပါဘူး...”

“ခစ်ခစ်…”

မြေခွေးနတ်ဆိုးက ရယ်မောလိုက်ကာ ရှန့်ကွမ်းချီကို ညင်သာစွာ ထူမပေးလိုက်ပြီး အားလုံးကို ပြောလိုက်သည်။

“ငါနဲ့အတူ အိမ်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ကြ... မင်းတို့ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာကတော့ ဆရာပဲ ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်...”

“ဝှစ်…”

သူမက အဖြူရောင်မြူခိုးများကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်နေသော လူများသည် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ကြပြီး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်များကဲ့သို့ သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြလေတော့သည်။

အားလုံးမှာ စိတ်အသိရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးနေခဲ့သည်။

*မြေခွေးနတ်ဆိုးရဲ့ ဆရာလား…*

*အဲဒါ အဲဒီလူငယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်*

*လူသားပုံစံ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးပေါ့*

*တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ*

*ငါ့ကို တစ်လုပ်တည်းနဲ့ မျိုချပစ်မလား*

ရှန့်ကွမ်းချီသည် မိမိကိုယ်ကို မည်သည့်ယောက်ျားထက်မဆို ကြိုးစားအားထုတ်မှုရှိပြီး သတ္တိရှိသူဟု အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့သူဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး ဝိညာဉ်ပင်လျှင် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်နေရချေပြီ။

“သူတို့ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ... အတန်းခေါင်းဆောင် သိရဲ့လား... သူတို့က ငါတို့ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရင် ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်တွေကို နင် စဉ်းစားပြီးပြီလား…”

ကျောက်တံတားပေါ်သို့ ခြေချလိုက်စဉ် ခွေ့နျူ နိုးလာခဲ့သည်။ မြေခွေးနတ်ဆိုးက လူသားတစ်စုကို ဦးဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်း၏ နွားမျက်လုံးကြီးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

“ရပါတယ်”

မြေခွေးနတ်ဆိုးက ခေါင်းယမ်းပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“သူတို့ကို ဒီနေရာအကြောင်း သိစေချင်ယုံတင်ပါ... ဒါမှ သူတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ တခြားသူတွေကို ထပ်မခေါ်ရဲတော့မှာလေ... သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်... ပြီးတော့ အပြင်လူတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ သိချင်လို့ပါ…”

သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီလေ”

ခွေ့နျူမှာ သိပ်ပြီး ဉာဏ်မကောင်းသဖြင့် အရေးမလုပ်တော့ပေ။

*ငါတို့တော့ သေပြီ... ဒါက ငါတို့ ပါးစပ်ပိတ်အောင် သတ်ပစ်ဖို့ ခေါ်လာတာပဲ…*

*ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... စကားလည်း ပြောလို့မရ၊ လှုပ်လို့လည်း မရဘူး... ငါ ထွက်ပြေးလို့ ရနိုင်မလား…*

*အဘိုးကြီးထန်… ရှင်က တကယ့်လူယုတ်မာပဲ... ဒါ ဘယ်လိုဗေဒင်မျိုးလဲ... ဒီမှာ ဘယ်မှာလဲ အခွင့်အရေး... ဒါက သေတွင်းကြီးပဲဟာကို…*

*အဖေ... အမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပါ... အဖေတို့ အမေတို့ ငယ်သေးတာပဲ... နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ယူလိုက်ကြပါတော့…*

အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အတွေးများ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ တံတားကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရွာထိပ်ရှိ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ရှန့်ကွမ်းချီသည် ရုပ်တုတစ်ခုကို ဝန်းရံထားသော အားကောင်းသည့် နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲတွင် နဂါးလိပ်တစ်ကောင်သည် မတ်တတ်ရပ်လျက် လက်ထဲတွင် ဓားအမွှာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် အသေးစိတ် ပုံဖော်ထုဆစ်နေခဲ့သည်။

ထိုရုပ်တုမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်တုဖြစ်ပြီး အသက်ဝင်လှသည်။ အဆိုပါ နတ်ဆိုးဘုရင် ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ထိုရုပ်တုရှေ့တွင် ဒူးထောက် ကိုးကွယ်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“လူသားတွေလား…”

“အပြင်လူတွေလား…”

“စီနီယာအစ်မမိန်အာက သူတို့ကို ဘာလို့ ခေါ်လာတာလဲ…”

“အရသာ ပြောင်းစားမလို့လား... သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုရဘူးလို့ ဆရာ ပြောထားတယ်လေ…”

နတ်ဆိုးများက တီးတိုးပြောဆိုရင်း ဝေခွဲမရစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အေးစက်လှသော ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

*စဉ်းစားကြည့်ပါဦး…*

နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီးက သင့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို။ သူတို့မှာ လူသားမဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း လူသားဆန်သော စိတ်ခံစားမှုများကို ပြသနေကြသည်။

ရှန့်ကွမ်းချီသည် သူမ၏ အဘိုး ပြောပြခဲ့ဖူးသော ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ ခန့်က ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တချို့သော တိရစ္ဆာန်များသည် လူသားပုံစံ မရရှိသော်လည်း အသိဉာဏ်များ ရရှိလာခဲ့ကြသည်ဟု အဘိုးက ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့သည် စကားပြောနိုင်ကြပြီး မိစ္ဆာများဟု ခေါ်တွင်ကြသည်။

ထိုခေတ်က သိုင်းပညာရှင်များသည် ထိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူစရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး ထိုအမွေအနှစ်မှ ဂိုဏ်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤနတ်ဆိုးများသည် ကမ္ဘာကြီးနှင့် အဆက်ပြတ်ကာ တောင်နက်ကြီးထဲတွင် ထိုအချိန်ကတည်းက ပုန်းကွယ်နေခဲ့ကြခြင်းလော။

ထိုသိုင်းပညာရှင်များကို ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင်ဟု ခေါ်ကြသည်။

သူတို့သည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် အစစ်အမှန်ချီကို အသုံးပြုနိုင်ကြသည်ဟု အဘိုးက ပြောခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အစစ်အမှန်ချီ ပညာရပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယနေ့ခတ် သိုင်းပညာရှင်များသည် နတ်စွမ်းအားများ မရှိတော့ဘဲ လက်ဝှေ့၊ လက်ပန်းနှင့်သာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

*ဟူး…*

အကယ်၍ ထိုအချက်သာ မှန်ကန်ပါက သူမ သေချာပေါက် သေရပေလိမ့်မည်။

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်မှာ သွေးကြွေးများ ရှိခဲ့ကြပြီး ပြန်လည်ရင်ကြားစေ့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

နဂါးလိပ်က သူ၏ ဓားများကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဤအားကောင်းသော နတ်ဆိုးများထဲတွင် အတန်းခေါင်းဆောင်၊ အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေးနှင့် အရောင်ငါးမျိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ငှက်တို့မှာ အထက်မြက်ဆုံးသော စိတ်အသိများ ရှိကြသည်။

သူမ၏ အစီအစဉ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။ အကယ်၍ ကန့်ကွက်လိုသူရှိလျှင်ပင် အတန်းခေါင်းဆောင် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပယ်ဖျက်နိုင်သည်။

သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင်...

ယဲ့ချန်သည် သူ၏ လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ဘေးချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်မှ ရလိုက်သော ရနံ့ကြောင့် သူက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်မိသည်။ လင်လင်းအာက မည်သို့သော အရသာရှိသည့် အစားအစာကို ပြင်ဆင်နေမည်နည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကောက်ကျစ်တတ်သော သူမသည် ဘယ်တော့မှ ဟင်းမချက်တတ်ပေ။ ယနေ့မူ သူမက ချက်ပေးမည်ဟု အတင်းအကျပ် ဆိုနေသောကြောင့် သူ စိတ်ဝင်စားနေမိခြင်းဖြစ်သည်။

“ဆရာ”

ဟူမိန်အာ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယဲ့ချန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“အာလူးကို ထပ်ပြီး နှိပ်စက်နေပြန်ပြီလား...”

နတ်ဆိုးများထဲတွင်...

လူမျက်နှာနှင့် ယုန်ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်မှာ ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာဖြင့် ပုခုံးလေး တွန့်နေခဲ့သည်။

အဲဒါက အာလူးပါ။

သူသည် အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေး၏ နှိပ်စက်မှုကို ခဏခဏ ခံရလေ့ရှိသည်။

“ခစ်ခစ်…”

ဟူမိန်အာက ရယ်မောလိုက်ကာ ယဲ့ချန်၏ ဘေးသို့ လှပစွာ လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်သည်။

“တပည့် အာလူးကို နှိပ်စက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာ့ကို မေးစရာ ရှိလို့ပါ...”

“စနစ်တကျ ရပ်စမ်း”

ယဲ့ချန်က သူ၏ လက်မောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မေးချင်တာကို မေးပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ သတိရစမ်း... မင်း ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး...”

ဟူမိန်အာက အောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေထောက်များကိုပင် မမြင်ရချေ။ သူမက တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။

“တပည့်က ငယ်သေးတာပဲလေ... ဆရာ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ တပည့်က အမြဲတမ်း ဆရာ့ရဲ့ တပည့်လေး၊ ထာဝရ ကလေးလေးပဲပေါ့”

“ပြောမှာဖြင့် ပြောတော့...”

“ခုနစ်ကြိမ်မြောက် ဝိညာဉ်ချီ ပြန်လည်နိုးထလာပြီးတဲ့နောက်မှာ... အကယ်၍ လူသားတစ်ယောက်ယောက်က ရွာထဲကို မှားပြီး ဝင်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆရာ...”

“ဟူးးးးး”

ထိုစကားကြောင့်...

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်နတ်ဆိုးမှ အသံမထွက်ရဲကြတော့ပေ။

အခန်း (၆) ဓားတစ်လက်မှ လက်နက်အပေါင်းသို့ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း၊ သတ္တဝါအပေါင်း ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း

ရှန့်ကွမ်းချီသည် မိမိမျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် မှော်ဆန်လွန်းလှပြီး လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိအောင် ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယဲ့ချန်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည့် အမျိုးမျိုးသော နတ်ဆိုးကြီးများ၏ အမူအရာမှာ အသက်ဝင်လှပြီး မျှော်လင့်ချက်နှင့် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ လူသားတို့ထက်ပင် ပို၍ စိတ်ခံစားချက် ကြွယ်ဝနေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ဆရာက ရင်ထဲမှ သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သောမျက်နှာနှင့် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးအလား တည်ရှိနေသည့် အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် အမျက်ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

မြေခွေးနတ်ဆိုး ဟူမိန်အာမှာ သူ၏အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ ပုခုံးလေးတွန့်ကာ ငြိမ်နေခဲ့သည်။

အတန်းခေါင်းဆောင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူတော်စင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေတတ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ နတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ အကယ်၍ သူမက သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိပါက ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူမကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လိုအပ်ပါက အလျှော့ပေးလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ငှက်ကျားမလေး လင်လင်းအာသည် အရသာရှိလှသော အစားအသောက်များ တင်ဆောင်ထားသည့် လင်ဗန်းကို ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ သတ်သတ်လွတ် ဟင်းလျာများဖြစ်သော်လည်း အရောင်အဆင်း၊ အနံ့နှင့် အရသာတို့မှာ ပြည့်စုံလွန်းလှပြီး ယဲ့ချန်ကို တည်ခင်းပေးရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ဘေးတွင်ကား ဂျင်ဝေးငှက်အသွင်ရှိသော အနီရောင်ဝတ် မိန်းကလေးငယ် ရှောင်ဟုန် ရှိနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေခဲ့သည်။

“စီနီယာအစ်မ မိန်အာက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... ငါတို့လို နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ရှေ့မှာမှ ဘာလို့ နတ်ဆိုးတွေအကြောင်း လာမေးနေရတာလဲ…”

သူမက ခေါင်းလေးကို ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။

ခါးစည်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မျက်လုံးလေးလုံးကျားနတ်ဆိုး သွမ့်ကျီက မျက်လုံးများကို မှေးထားသည်။ သူ၏ထက်မြက်သော အကြည့်နှင့် လျှပ်စီးပမာ အငွေ့အသက်များကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း သူ၏ဝိညာဉ်မှာ အားအင်အပြည့် ရှိနေသည်။ သူသည် ညာဘက်လက်တွင် သားလှီးဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏ဓားသွားမှာ အေးစက်ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေခဲ့သည်။

လူခေါင်းနှင့် မြွေခန္ဓာကိုယ်ရှိသော နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ရစ်ပတ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာ ယဲ့ချန်၏ခေါင်းအထက် နှစ်မီတာခန့်တွင် တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သစ်ရွက်များကြားမှ ဖြာကျနေသော ကျောက်စိမ်းရောင် နေရောင်ခြည်များ သူ၏ဆရာအပေါ်သို့ မကျရောက်စေရန် ကာကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ၎င်းက လျှာကို ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက် လုပ်နေပြီး ဝိညာဉ်ချီများကို ရှူထုတ်ရှူသွင်းကာ မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေသည်။ ၎င်းမှာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ငှက်အုပ်များ ကျင့်ကြံရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်စေရန်နှင့် သူတို့ကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ဆီးနှင်းလို ဖြူဖွေးသော အမွှေးအမျှင်များရှိသည့် ကောင်းကင်ဘုံမြင်းမှာ အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထိုနေရာကို ဝန်းရံပျံသန်းနေသည်။

သူ၏အမြန်နှုန်းမှာ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် နားလည်မှုအသစ်တစ်ခုကို သူ လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

နွားခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ်ရှိသော ခွေ့နျူမှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ရွှေ့လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ နှာခေါင်းမှုတ်သံများထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းလေးများမှာ နဂါးလေးများအလား တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေပြီး နှာခေါင်းပေါက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ကူးလူးသွားလာနေကြသည်။ တကယ့်ကို အံ့မခန်း မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

မျက်ခုံးအလယ်တွင် နတ်မျက်စိပါသော ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ မျက်လုံးကို တဝက်မှိတ်လျက် ငိုက်မြည်းနေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ပိုက်ထားသော ပျားရည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

နတ်မျက်စိမပါဘဲ အနက်ရောင်အဆင်းရှိသော ခွေးတစ်ကောင်မှာ ယဲ့ချန်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ခွေနေပြီး အမြီးနံ့နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိနေပုံရပြီး မှေးစပြုနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် နေနှင့်လကို သိမ်းဆည်းထားသည့်အလား ထင်ရပေသည်။

လူမျက်နှာနှင့် ယုန်ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော အီးသားရဲဖြစ်သည့် ရှောင်ထူသော်လေးမှာကား အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် တိတ်တဆိတ် တွားသွားလာခဲ့သည်။ ၎င်းက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး စီးကျလာသော ပျားရည်များကို ခံယူကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဟူမိန်အာက သူ့ကို အမြဲ နောက်ပြောင်တတ်သော်လည်း အခါတိုင်းတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများဖြင့် ပြန်လည်ချော့မြှူလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အစားမက်သော ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အစားကောင်းကောင်း စားရရန်အတွက် မျက်လုံးလေးလုံးကျားနတ်ဆိုး သွမ့်ကျီ၏နောက်သို့ အမြဲ လိုက်ပါကူညီလေ့ရှိသည်။

သူတို့ပြင်ဆင်သော အစားအသောက်များမှာ ယဲ့ချန်တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်ပြီး အာဟာရပြည့်ဝကာ အရသာရှိလှပေသည်။

ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသော နဂါးလိပ်မှာကား ယဲ့ချန်၏ရုပ်တုကို အသေးစိတ် ပြင်ဆင်ထုဆစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှ အခြေအနေများကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ အာရုံစူးစိုက်နေခဲ့သည်။

ဤရိုးရှင်းသော ဓားမှာ ယဲ့ချန် အစောပိုင်းကာလများတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ဓားတစ်လက် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူ၏တပည့်များကို သနားသောကြောင့် သူကိုယ်တိုင် အစားအသောက်များ ချက်ပြုတ်ပေးကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူ နဂါးလိပ်မင်း ဝမ်ဝူ၏လက်ထဲတွင် ထိုဓားသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် မြင့်မြတ်သော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေကာ သံကိုပင် ရွှံ့လို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

ဝမ်ဝူ၏ ရင်ထဲတွင် ယဲ့ချန်မှာ သူ၏ဆရာဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံးလည်း ဆရာဖြစ်နေမည်သာ။ သူသည် ဟူမိန်အာ၏ မေးခွန်းကို စိတ်မဝင်စားဘဲ သူ၏ ထုဆစ်မှုအပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

ရေလွှမ်းမိုးနဂါး၊ ကျောင်း၊ အမွှေးထူဟော်၊ ရွှေတောင်ပံဖန်ငှက်ကြီးနှင့် ကျူးယန်တို့ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးကြီးများမှာ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို နားထောင်နေကြသည့်အလား အလွန်ပင် တည်ကြည်စွာ ထိုင်နေကြသည်။

(အမွှေးထူဟော်အကြောင်း မသိမှာစိုးလို့ ရှင်းပြချင်ပါတယ်။ ဟော်က ခြ‌ေင်္သ့ပုံဏ္ဌာန်ရှိပြီး ရှည်လျားတဲ့အမွှေးအမျှင်တွေရှိပါတယ်။ အချို့ကတော့ ဖုတ်ကောင်တွေကနေ ကျင့်ကြံပြီး ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အဆင့်မြင့်သက်ရှိတွေလို့ဆိုပါတယ်။ အမွှေးအရောင်အမျိုးမျိုးအပေါ် မူတည်ပြီး အစွမ်းသတ္တိတွေ ကွဲပြားပါတယ်။ အမွှေးဖြူ၊ အမွှေးနက်၊ ရွှေရောင်တို့ရှိပြီး ရွှေရောင်က အစွမ်းထက်ဆုံးပါ)

တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်၊ တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှန့်ကွမ်းချီနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ထိတ်လန့်တကြား ဆီးထွက်ကျကုန်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူတို့မှာ ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်မတတ်ပင် အကြီးအကျယ် ကြောက်လန့်နေကြရသည်။

သူမ၏အကြည့်က ယဲ့ချန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများကို အစိမ်းရောင်ပိုးစဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော်လည်း သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

ဤနတ်ဆိုးဘုရင်မှာ ဤမျှလောက်အထိ ခန့်ညားလှပလိမ့်မည်ဟု မြင်ယောင်ကြည့်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတော်စင်တစ်ပါး သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသည့်အလား မြင့်မြတ်သောအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ့ကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုများ ရရှိလာပြီး နတ်ဆိုးကြီးများ၏ ဖိအားပေးမှုကိုလည်း လျော့နည်းသွားစေခဲ့သည်။

ယဲ့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးအနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် သူ၏အစိမ်းရောင် လမ်းလျှောက်တုတ်ကို မတ်တတ်ကိုင်လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။

“ဒေါက်…”

ထိုညင်သာသော အသံမှာ နတ်ဆိုးအပေါင်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးကို အကြောက်တရားဖြင့် တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

ယဲ့ချန်မှာ ယခုအချိန်တွင် သာမန်လူသားတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ သူ၏အမျက်ဒေါသကို အလွန်ပင် ကြောက်လန့်ကြပေသည်။

အထူးသဖြင့် အမြီးသုံးချောင်း မြေခွေးနတ်ဆိုး ဟူမိန်အာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အားနည်းသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် မီးနှင့် ကစားနေမိကြောင်း သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း သိရှိထားသည်။

ဤမေးခွန်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်ကိုပင် ပြန်လည် ထိခိုက်စေနိုင်သည့် နှစ်ဖက်သွား ဓားတစ်လက် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“ငါ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ‘အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း’ရဲ့ အခန်း(၆) က အကြောင်းအရာကို ဘယ်သူ မှတ်မိသလဲ...”

“ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်... ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်!”

မျက်ခုံးဖြူဖြူနှင့် နားရွက်ခြောက်ဖက်ပါသော မျောက်ကလေးတစ်ကောင်က ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်မီတာခန့်သာ မြင့်ပြီး မျောက်အမြီးကို ယမ်းခါကာ ယဲ့ချန်၏ရှေ့သို့ ချက်ချင်းပင် ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

“အာ... လျူကျီကိုး!”

ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်း ပြောပြစမ်းပါဦး!”

“အခန်း(၆) မှာ မျောက်မင်းက လမ်းမှန်ပေါ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီး သူခိုးခြောက်ယောက်ကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ပြောပြထားတာပါ...”

“ဒါဆိုရင် ထန်စန်းကိုယ်တော် မျောက်မင်းကို ဘယ်လို ဆုံးမခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိသလား...”

“ဟို... ကျွန်တော် ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေ!”

လျူကျီဟု ခေါ်သော မျောက်ကလေးမှာ သူ၏နားရွက်ခြောက်ဖက်ကို ကုတ်ရင်း အမှန်တကယ် မမှတ်မိတော့ပေ။

သူသည် နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းပြီး ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ဆူပူသောင်းကျန်းခဲ့သည့် စွန်းဝူခုန်း၏ နည်းလမ်းများကိုသာ အားကျခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထန်စန်း၏ ဆုံးမစကားများကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှတ်မိနိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် ထိုအရာများကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။

“လက်ဝါးဖြန့်စမ်း...”

ယဲ့ချန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လမ်းလျှောက်တုတ်ကို မြှောက်လိုက်ကာ လျူကျီက ဖြန့်ပေးထားသော ညာဘက်လက်ဝါးကို ညင်သာစွာ တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

“ဖက်…”

“ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို သင်ကြားပေးပါဦး...”

လျူကျီမှာ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ သူ၏မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေပြီး ဆရာ့အပေါ်တွင် လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဆရာ့ထံမှ အသိပညာများကို သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

“အဲဒီထန်စန်းကိုယ်တော်က သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူဖြစ်ပြီး ‘ကြမ်းပြင်ကို လှည်းကျင်းတဲ့အခါ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်မှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်၊ ပိုးဖလံလေးတွေကို မြတ်နိုးလို့ မီးအိမ်ကို ပိုးစနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတယ်’ လို့ တစ်ခါ ပြောဖူးတယ်...”

“ငါတို့လို ဝေးလံတဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးကို နတ်ဆိုးတွေ တကယ်ပဲ လာလည်ခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ သူတို့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်စေလိုတဲ့ ဆန္ဒမရှိရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ...”

“အကယ်၍ ထိခိုက်စေလိုတဲ့ ဆန္ဒသာမရှိရင် နတ်ဆိုးနဲ့ လူသားမှာ ဘာကွာခြားလို့လဲ...”

ယဲ့ချန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လမ်းလျှောက်တုတ်ဖြင့် မြေပြင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ ယဲ့ချန်၏ ခြေဖဝါးအောက်မှနေ၍ တာအို၏ အငွေ့အသက်များက မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားများအဖြစ် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ပျံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်မီတာ။

ငါးမီတာ။

မီတာ သုံးဆယ်။

များပြားလှသော ဝိညာဉ်ချီများသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မြူခိုးများကဲ့သို့ တခဏအတွင်းမှာပင် စုစည်းလာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို နတ်ဘုံနတ်နန်းတစ်ခုအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

“ဟူးး...ဟူးးး”

များစွာသော နတ်ဆိုးကြီးငယ်တို့မှာ လောဘတကြီးသော အမူအရာများကို ပြသလာကြပြီး ထိုဝိညာဉ်ချီများကို အငမ်းမရ စားသုံးနေကြလေတော့သည်။

“ဟင်…”

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ထိုဝိညာဉ်ချီများသည် သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး သူမကို တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေကာ ညင်သာသော ညည်းညူသံပင် ထွက်ပေါ်လာချင်မိသည်။

အကျိုးကျေးဇူးကို သိရှိသွားသောအခါ ရှန့်ကွမ်းချီမှာလည်း ထိုဝိညာဉ်ချီများကို ဆက်လက် စုပ်ယူနေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယဲ့ချန်က ဟိန်းဟောက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို မှတ်ထားကြစမ်း... ရုပ်ဝတ္ထုတွေအားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှားတွေပဲ... မင်းတို့က ရုပ်ဝတ္ထုအားလုံးကို ရုပ်မရှိသလို မြင်နိုင်ရင် မင်းတို့က တထာဂတကို တွေ့ရလိမ့်မယ်...”

“လူသားမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ အပေါက်ကိုးပေါက်ရှိတဲ့ သက်ရှိမှန်သမျှ အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်ကြတယ်... မျိုးနွယ်စုတွေကို သူတို့ရဲ့ ရုပ်အသွင်အပြင်နဲ့ ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ ဆုံးဖြတ်တာ ဖြစ်တယ်... မွန်မြတ်တဲ့သူတွေက လူသားဖြစ်ပြီး ယုတ်မာတဲ့သူတွေက နတ်ဆိုးပဲ...”

“ဘုန်း…”

“ဝှီ…”

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ခုမှာ တစ်ရွာလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ရှန့်ကွမ်းချီ အပါအဝင် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ တခဏအတွင်းမှာပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသိစိတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူမ၏ စိတ်သည် သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ကြောင်း သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ အတိတ်က သူမ နားမလည်ခဲ့သော အရာများကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးမျိုးသော လက်ဝှေ့နည်းစနစ်များသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းများမှာ တည်ရှိခြင်း မရှိတော့သည့်အလား သူမ၏ အတားအဆီးများကို တခဏအတွင်းမှာပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုမျှသာမက သူမသည် ယဲ့ချန်၏ နောက်ဘက်တွင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်မှာ ပေပေါင်းသောင်းချီ မြင့်မားပြီး တည်ကြည်ထည်ဝါသော အမူအရာ ရှိပေသည်။

သောင်းပေါင်းများစွာသော ဗုဒ္ဓများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရဟန္တာများက ဝန်းရံထားကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ လက်အုပ်ချီလျက် ဘုရားရှင်၏ ဂုဏ်တော်များကို ရွတ်ဆိုနေကြသည်။

ရှန့်ကွမ်းချီက သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်မှာ ယဲ့ချန်နှင့် တူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကာ လောကပေါင်းများစွာကို သနားကြင်နာစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည့်အလားပင်။

များစွာသော နတ်ဆိုးကြီးများသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းကြီးများမှာ ထွက်ပေါ်လာခါစ နေမင်းကြီးအလား တောက်ပနေခဲ့သည်။

တစ်ရွာလုံးမှာ တောက်ပလှသော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သတ္တဝါများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာကို ကိုးကွယ်နေကြသည့်အလား ဝပ်စတွားနေကြသည်။

သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ငှက်များ၊ မြစ်ထဲရှိ ငါးများ၊ တွင်းထဲရှိ ပုရွက်ဆိတ်နှင့် အင်းဆက်များအားလုံးသည် ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာသုတ္တန်တစ်ခုတည်းကပင် သောင်းပေါင်းများစွာသော သတ္တဝါများကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ တရားဝင် ခြေချနိုင်စေခဲ့သည်။

“ဝှစ်…”

မျက်လုံးလေးလုံးကျားနတ်ဆိုး သွမ့်ကျီက ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်ထဲတွင် ပညာရှိအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သလို ကြံ့ခိုင်လှသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရွှေခေါင်းလောင်းဒိုင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် စိတ်ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သော ဗားဂျရာကျွမ်းကျင်မှု ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်က သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ဖြင့် လက်ချောင်းဓားပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဓားချီတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဓားချီမှာ တုတ်ရှည်တစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ဓားမကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ထို့နောက် လှံရှည်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တည့်တည့် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ဆေဘာ၊ လှံ၊ ဓား၊ ကွင်း၊ တုတ်၊ တင်းပုတ်၊ ပုဆိန်၊ တူ။

ဓားတစ်လက်မှ လက်နက်ပေါင်းစုံသို့ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း။

ဤသည်မှာ သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားသော အရာဖြစ်သည်။

ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်မှာ ဓားတစ်လက်တည်းအပေါ်တွင်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လောကရှိ အရာအားလုံးမှာ လက်နက်ဖြစ်နိုင်ကြောင်းနှင့် မိမိလက်ထဲရှိ ဓားတစ်လက်သည်လည်း လက်နက်ပေါင်းစုံသို့ အသွင်ပြောင်းနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း…”

အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်မှာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏ရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်ကာ ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရိုသေစွာ ဦးခိုက်လိုက်သည်။

မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင်။

သူ၏ခြေထောက်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူသားခြေထောက်များအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ခြေဗလာနှင့် အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့်...

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဓားအင်မော်တယ်တစ်ပါး ဖြစ်လာချေပြီ။