အခန်း (၇-၈)

အခန်း (၇) နတ်ဆိုးအပေါင်း လူသားအသွင်ပြောင်းခြင်း၊ ဆရာ့ပေတံ၏ အစွမ်းသတ္တိ

အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲနေပြီး ရှန့်ကွမ်းချီက ထိုအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သူမသည် မြေခွေးနတ်ဆိုး ဟူမိန်အာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ချန်၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်စတွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေခွေးအမြီး သုံးချောင်းမှာ ယိမ်းခါနေပြီး စတုတ္ထမြောက် အမြီးတစ်ချောင်းမှာလည်း စတင်ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး လူသားပုံစံကို အပြည့်အဝ ရရှိသွားခဲ့သည်။ မြေခွေးအမြီးများသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး မြေခွေးနားရွက်များပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ဖြူဖွေးသော မြင်းဖြူသည်လည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခွာများအောက်တွင် သတ္တု၊ သစ်သား၊ ရေ၊ မီးနှင့် မြေကြီး ဟူသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ပုန်းရှောင်ခြင်းအတတ်ပညာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ မြေကြီးကို တစ်ချက်နင်းလိုက်ရုံဖြင့် မြေလျှိုးနည်းစနစ် ဖြင့် မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကိုယ်ကိုအနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သစ်ပင်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအားက သူ့ကို လိုရာခရီးသို့ စိတ်ကြိုက် သွားလာနိုင်ခွင့် ပေးထားချေပြီ။

နတ်မျက်စိ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ယခုအခါ ထိုမျက်စိကို ဖွင့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အလင်းတန်းမှာ တောက်ပလှပြီး မည်သည့် လှည့်စားမှုမျိုးကိုမဆို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သဖြင့် ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။

သူသည် မြင်းဖြူ၏ အရိပ်ကို ဂျုံခင်းများထဲတွင်လည်းကောင်း၊ သစ်သီးခြံများထဲတွင်လည်းကောင်း၊ မြစ်များထဲတွင်လည်းကောင်း မြင်တွေ့နေရသည်။

မြင်းဖြူ မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးပါစေ ဝက်ဝံနက်ကြီးက မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းလဲထားသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည့် အတန်းခေါင်းဆောင်ထံသို့ အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ဝေဝါးသည့် အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ငှက်ကျားလေးတစ်ကောင်ပင်။

အနိမ့်ကျဆုံးသော ဇာစ်မြစ်မှသည် အမြင့်မားဆုံးသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အတန်းခေါင်းဆောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံထားရပြီး ကောင်းကင်တာအို၏ ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေပေသည်။

ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် သူ၏ နတ်မျက်စိကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရိုးသားအေးဆေးသော ပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ ပျားရည်များကို ပိုက်လျက် ငိုက်မြည်းနေလေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သွားရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေရင်းမှ အာလူး၊ ထိုကောက်ကျစ်သော ယုန်ကလေးမှာ ပို၍ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲသွားပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ခေါင်းပေါ်တွင်မူ ယုန်နားရွက်တစ်စုံ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရပ်မှာ ၁.၂ မီတာခန့်အထိ ကျုံ့သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ နုနယ်ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ရှန့်ကွမ်းချီသည် သူ့ကို ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့ချင်စိတ် ပေါ်လာမိသော်လည်း သူသည် နတ်ဆိုးလေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း…”

မလှမ်းမကမ်းတွင် မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ထိုမီးတောက်များထဲမှ အတုမရှိ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို အထပ်ထပ် ပုံဖော်ထားကာ မြင့်မြတ်ထည်ဝါလှပေသည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် မီးလျှံအမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေပြီး ဧကရီတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသည်။

သူမမှာ မီးလျှံဖီးနစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် လူသားအသွင်ကို အပြည့်အဝ ရရှိသွားသော ဒုတိယမြောက် နတ်ဆိုးမလေးပင်။

ယဲ့ချန်၏ ခြေရင်းတွင် ခွေနေသော ကောင်းကင်ဘုံခွေးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အစွယ်များကို တထုတ်ထုတ် လုပ်နေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ၎င်းသည် ကျင့်ကြံနေသော ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးကဲ့သို့ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ နတ်မျက်စိမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။

အတုမရှိသော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်ကာ တိမ်တိုက်များကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်နှင့် မီးလျှံဖီးနစ်တို့မှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကြပြီး စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံခွေးသည် မည်သည့်အရာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သနည်း။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း အလွန်အင်အားပြင်းလှပေသည်။

“ဝုန်း”

ခွေ့နျူမှာလည်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ ဒုတိယမြောက် ခြေထောက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှပ်စီးနဂါးကိုးကောင်အလား လျှပ်စီးကြောင်း ကိုးကြောင်းက ရစ်ပတ်ထားသည်။

နှာမှုတ်လိုက်တိုင်း လျှပ်စီးများမှာ မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ ဆင်းသက်လာသည့်အလား အရှိန်အဟုန်ပြင်းလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ နွားခေါင်းနှင့် လူကိုယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဦးချိုတစ်ခုပေါ်တွင် မိုးကြိုးတံဆိပ်တစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။

တစ်မီတာခန့် မြင့်သော လျူကျီဟု ခေါ်သည့် မျောက်ကလေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ နားရွက်ခြောက်ဖက်မှာ ပို၍ပင် ကြည်လင်လာပြီး အသံပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ကို ကြားနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။

လျူကျီသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို ရှာတွေ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

‘အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း’ ထဲမှ နားရွက်ခြောက်ဖက်ပါသော မျောက်ဝံကဲ့သို့ပင် နားထောင်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ ကံကြမ္မာကို သိရှိကာ၊ အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသော နဂါးလိပ်ဘုရင်ဝမ်ဝူမှာလည်း အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

၎င်း၏ လိပ်ခွံမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျုံ့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

လူသားခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နဂါးခေါင်းနှင့်ဖြစ်ပြီး အရပ်ရှည်ကာ တောင့်တင်းလှပေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ စာသားများ စီးဆင်းနေသည့်အလား လင်းလက်နေခဲ့သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်နှင့် ပညာရှိအငွေ့အသက်များ တောက်ပနေပြီး ယဲ့ချန်၏ ရုပ်တုအပေါ်တွင် နားလည်မှုအသစ်ကို ရရှိသွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုနေရာရှိ နတ်ဆိုးတိုင်းမှာ ပြောင်းလဲနေကြသည်။

မီတာရာပေါင်းများစွာ ဝေးသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်ပင် ရုတ်တရက် မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပလှပသော နေမင်းအသစ်တစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသလို မြင်လိုက်ရသည်။

စီနီယာအစ်မကျိုးအာ။

သူမသည်လည်း ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာနှင့် အခွင့်အရေးကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လူသားအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ချောမွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်သည် သူ၏ စကားများက မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ကို မသိရှိပေ။ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

*ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…*

*ဒီကလေးတွေ နားမလည်ကြဘူးလား... ငါပြောတာက အရမ်းနက်နဲသွားလို့လား... အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားနေကြတာလား…*

*ငါ တစ်ခုခုကို ပိုရိုးရှင်းအောင် ပြောသင့်လား…*

“အဟမ်း”

သူက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“လူသားမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ တစ်ဦးချင်းစီကို သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ကြစမ်း... ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ရှိတဲ့သူတွေကို နတ်ဆိုးလို့ မြင်ပြီး၊ ကြင်နာတတ်တဲ့ နတ်ဆိုးစိတ်ရှိတဲ့သူတွေကိုတော့ လူသားလို့ မြင်ရမယ်...”

“ဘုန်း…”

ကိုးထပ်သော ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် မိုးကြိုးပင်လယ်ကြီး စုရုံးလာခဲ့သည်။

ယဲ့ချန်၏ ရှေ့မှ နတ်ဆိုးတိုင်းမှာ သူ၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အချို့မှာ လူသားအသွင်ကို အပြည့်အဝ မရရှိသေးသော်လည်း နတ်ဆိုးလက္ခဏာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည့် လူသားပုံသဏ္ဌာန်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ဤသူများမှာ နတ်ဆိုးလူသားများ ဖြစ်ကြသည်။

အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်၊ မီးလျှံဖီးနစ်နှင့် အခြားသော နတ်ဆိုးများမှာ ယဲ့ချန်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးခိုက်လိုက်ကြသည်။

သူပြောလိုက်သော စကားတိုင်းမှာ ကောင်းကင်တာအို၏ မြင့်မြတ်လှသော အမှန်တရားများကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

လူသားနှင့် နတ်ဆိုးကြားတွင် မျိုးနွယ်စု ကွဲပြားမှုဆိုတာ လုံးဝ မရှိပေ။

စိတ်ရင်းမှန်သော လမ်းစဉ်သာ ရှိပေသည်။

ဤအရာကို နားလည်သဘောပေါက်သရွေ့ မည်သည့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မဆို အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး စစ်မှန်သော လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ဆရာသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူသည် ကောင်းကင်တာအိုနှင့် မခြားနားပေ။

“အိုး... ဘုရားရေ!”

“ဒါက ဘယ်လို နတ်ဆိုးဘုရင်မျိုးလဲ...”

“သာမန်စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် ဒီနတ်ဆိုးတွေကို ဒီလောက်အထိ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားစေတာလား...”

“ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဆိုးသောင်းပေါင်းများစွာ လူသားအသွင်ပြောင်းတဲ့ အခမ်းအနားကြီးပဲ...”

“ကံကောင်းလို့ ဒီနတ်ဆိုးဘုရင်က အန္တရာယ်ပြုမယ့် ဆန္ဒမရှိတာ...”

…

ဘာဖြစ်လို့လဲ... အခုထိ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးဘူးလား...

ယဲ့ချန်က တွေးနေမိသည်။ သူ့စကားတွေက အရမ်း နက်နဲသွားလို့လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ပိုရိုးရှင်းတာတစ်ခုခု ပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“အရင်က ငါ မင်းတို့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား... သူတော်စင်တစ်ပါးက သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံတယ်ဆိုတာလေ... တစ်နည်းပြောရရင် သူတော်စင်တစ်ပါးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မင်းတို့က လူသားဖြစ်စေ၊ နတ်ဆိုးဖြစ်စေ အားလုံးကို တန်းတူပဲ မြင်တယ်...”

“ဘုန်း…”

*အားလုံးကို လူသားတွေလိုပဲ မြင်တာလား…*

*ဆရာဆိုလိုတာက သူတော်စင်တစ်ပါးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သူတို့ အခု ဘာပဲဖြစ်နေနေ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူသားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား*

သူတော်စင်တစ်ပါးကတောင် သူတို့ လူသားဖြစ်လာမှာကို ထောက်ခံပေးနေတာပဲ။

ယဲ့ချန်၏ စကားအဆုံးတွင် ထိုနေရာတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အသိဉာဏ် စတင်ပွင့်လင်းလာခါစဖြစ်သော မရေမတွက်နိုင်သော သတ္တဝါလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် အသွင်ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ပျားများစွာမှာ လူသားခေါင်းများ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူတို့၏ သေးငယ်သော အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောနေကြသည်။

ငါးများစွာမှာ အရွယ်အစား မပြောင်းလဲသော်လည်း ငါးအမြီးများကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း လူသားကိုယ်ထည်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ငှက်များစွာမှာ လူသားမျက်နှာများ ရရှိသွားကြပြီး သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများပေါ်တွင် ရပ်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်၍ အောင်ပွဲခံနေကြသည်။

သေးငယ်သော အင်းဆက်များစွာမှာလည်း လူသားပုံသဏ္ဌာန်များ ရရှိသွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကခုန်ကာ လက်ခုပ်တီးနေကြလေတော့သည်။

*တောင်းပန်ပါတယ်*

*ပါးစပ်ပိတ်ပေးကြပါတော့*

ရှန့်ကွမ်းချီမှာ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ ဤနတ်ဆိုးဘုရင်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

သာမန်စကားတစ်ခွန်းကပင် တိရစ္ဆာန်များကို နိုးထစေပြီး နတ်ဆိုးများကို လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤတောင်နက်ကြီးထဲက ထွက်ပြီး လူသားမြို့ပြထဲကို ဝင်သွားရင်တော့ ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်မှာ သေချာပေသည်။

*မဖြစ်ဘူး*

*သူမ ဒီသတင်းကို ပြန်ပို့ရမယ်၊ ကမ္ဘာကြီးကို သိစေရမယ်။ နဂါးနိုင်ငံ အနောက်မြောက်ဘက်က ထျန်းယွီတောင်တန်းထဲမှာ နတ်ဆိုးအသိုက်ကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို*

*အဲဒီအသိုက်ထဲမှာ စကားတစ်ခွန်းပြောတိုင်း ဥပဒေဿကိုဖြစ်စေတဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါး နေထိုင်နေတယ်ဆိုတာကို*

“ကျွန်တော်တို့ ဆရာ့ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါပြီ...”

“ဆရာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပါတယ်...”

အမြီးလေးချောင်း မြေခွေးနတ်ဆိုး ဟူမိန်အာသည် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်ကို ရိုသေစွာ ဦးခိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ပြီး ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တပည့်တို့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဆရာက တပည့်တို့ကို အများကြီး သင်ကြားပေးတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးလိုပါပဲ!”

“ဆရာက ဇာစ်မြစ် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်အတန်းတွေကို ခွဲခြားမှုမရှိဘူး၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဒါမှမဟုတ် လူသားမျိုးနွယ်ဆိုပြီးလည်း ခွဲခြားတာ မရှိဘူး... အမြဲတမ်း တပည့်တို့ကို သူတော်စင်တစ်ပါးရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တတ်အောင် သင်ပေးတယ်... ဒါက တပည့်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာ့အမြင်တစ်ခုလုံးကို ပုံဖော်ပေးလိုက်တာပဲ...”

“ဆရာက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ!”

ဟူမိန်အာ၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပင် သိသာလှသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ လူသားအသွင် အပြည့်အဝ ရရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး ကွဲပြားခြားနားသော အရောင်လေးမျိုးရှိသည့် မြေခွေးအမြီး လေးချောင်းသာ ညင်သာစွာ ယိမ်းခါနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ တကယ့်ကို ပွတ်သပ်ချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူမသည် ယဲ့ချန်၏ လက်မောင်းကို သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူက ဟန့်တားလိုက်သည်။

“အတန်းခေါင်းဆောင် ငါ့ရဲ့ ပေတံကို သွားယူစမ်း... ဒီမိန်းကလေးက သုံးရက်တစ်ခါလောက်တော့ သင်ခန်းစာပေးဖို့ လိုနေပြီ...”

“ချက်ချင်း သွားယူပါ့မယ်!”

အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်က လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြိုးတစ်ခုက ပေတံကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး သူက ယဲ့ချန်ကို ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။

“အာ”

ဟူမိန်အာသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယဲ့ချန်က အော်ပြောလိုက်သည်။

“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ညာဘက်လက်ကို ဖြန့်ထား...”

“အွန်း”

သူမသည် သူမ၏ ဆီးနှင်းလို ဖြူဖွေးသော လက်ကလေးကို ပြုံးလျက် ဖြန့်ပေးလိုက်သည်။ ဆရာ့၏ သင်ခန်းစာကြောင့် သူမမှာ စတုတ္ထမြောက် အမြီးတစ်ချောင်း ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ စွမ်းအားမှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

လက်ဝါးကို ရိုက်တာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာက သူ၏ တပည့်တွေကို ချစ်တာပဲ၊ ဘယ်တော့မှ အင်အားသုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယားအောင် လုပ်တာလောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။

ကျောက်စိမ်းရောင် ပေတံမှာ ၃၃ စင်တီမီတာ ရှည်လျားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် မထင်မရှားသော ကြယ်ပွင့်ပုံစံ အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဖတ်ရခက်သော စာသားများကဲ့သို့ပင်။

ပေတံက ညင်သာစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရောင်အဆင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ညင်သာသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟူမိန်အာ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“အား…”

သူမသည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အမြီးလေးချောင်း မြေခွေးနတ်ဆိုးအသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ သိသိသာသာ အားနည်းသွားခဲ့သည်။

“ဆရာ!”

ပေတံထပ်မံ မြှောက်တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်က အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“မိန်အာ သူမရဲ့ အပြစ်ကို သိပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာပေးပါ... သူမကို နောင်ကျရင် ဒီထက်ပိုပြီး ယဉ်ကျေးအောင်၊ ဆရာ့ကို ထပ်ပြီး မစော်ကားမိအောင် ကျွန်တော် သေချာဆုံးမပါ့မယ်...”

“ခွင့်ပြုတယ်...”

ယဲ့ချန်သည် ပေတံကို ပြန်သိမ်းလိုက်သော်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

*ပုံမှန်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လက်ဝါးကို ငါရိုက်ရင် သူတို့က ပြုံးပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို နေကြတာပဲလေ...ဘာဖြစ်လို့ ဒီတစ်ခါကျမှ သူမက ဒီလောက်အထိ အော်နေရတာလဲ*

အခန်း (၈) ပေတံ၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ ကောင်းကင်တာအိုနှင့် တူပေသည်

ရှိနေသမျှ နတ်ဆိုးကြီးတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ အထင်အရှား ရှိနေကြသည်။

လင်လင်းအာနှင့် ရှောင်ဟုန်တို့သည် သူတို့၏ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် လက္ခဏာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အဝေးမှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လူသားနှင့် မခြားနားတော့ပေ။

သူတို့သည် ယဲ့ချန်၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး အသနားခံလိုက်ကြသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာ... စီနီယာအစ်မ မိန်အာကို ချမ်းသာပေးပါ! သူမက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်ဆိုရင် သူမ နောင်တရပြီး ဆရာ့ကို သစ္စာရှိရှိ ပြုစုပါ့မယ်။ ဆရာ့ရဲ့ အလိုကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဘယ်တော့မှ မဝံ့ရဲတော့ပါဘူး”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာ... သူမကို လွှတ်ပေးပါ!”

“ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ... သူမကို ချမ်းသာပေးပါဦး!”

စကားပြောနိုင်သေးသော နတ်ဆိုးကြီးတိုင်းသည် သူမအတွက် ကြားဝင်အသနားခံရန် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

အသိဉာဏ် စတင်နိုးထလာခါစဖြစ်ပြီး စကားမပြောနိုင်သေးသည့် နတ်ဆိုးငယ်လေးများမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စတွားကာ မြေကြီးပေါ်တွင် သွေးစွန်းသည်အထိ ဦးခိုက်နေကြလေတော့သည်။

“ဟင်…”

ယဲ့ချန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ လက်ဝါးရိုက်သည့်အခါ ထိုကလေးများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှောင်ပြောင်ကြပြီး လက်ခုပ်တီး အားပေးတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

*ဒီနေ့ ဘာတွေ ထူးခြားနေလို့လဲ*

သူတို့က ဒီလောက်တောင် စည်းလုံးညီညွတ်ပြီး သူမအတွက် တကယ်ကြီး အသနားခံပေးနေကြတာလား။

ကြည့်ရတာ သူ၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေက အလုပ်ဖြစ်ပုံရသည်။ တပည့်တွေက အရှက်နဲ့ နောင်တကို သင်ယူတတ်မြောက်သွားကြပြီပဲ။

သူတို့ကို တကယ်ပဲ ဆုံးမလို့ရတာပဲ!

‘ဧကရာဇ်ဆရာ’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပေသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်ပြီး မျက်နှာကို တည်ထားကာ ပေတံကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ လမ်းလျှောက်တုတ်ဖြင့် မြေပြင်ကို နှစ်ချက်ပုတ်ကာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ! အမှားကို ပြင်ဆင်တာက အမြတ်ဆုံးသော ကောင်းမှုပဲ။ အမှားကို ပြင်ဖို့ သတ္တိရှိရမယ်၊ ကောင်းရာမွန်ရာကို ရှာဖို့လည်း ထက်သန်ရမယ်လို့ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းတို့ အဝေးကြီး မရောက်ခင်မှာ လမ်းမှန်ကို ပြန်လှည့်ကြစမ်း”

“မင်းတို့ရဲ့ ဆရာအနေနဲ့ ငါ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်”

“စားကြစို့”

ယဲ့ချန်၏ စကားအဆုံးတွင် လင်လင်းအာသည် အစားအသောက်လင်ဗန်းကို ချက်ချင်း သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ရိုသေကိုင်းညွတ်နေပြီး ယခင်ကလို ပေါ့ပျက်ပျက် အမူအရာမျိုး မရှိတော့ပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

ဟူမိန်အာသည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်ဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည့် လျှပ်စီးအမာရွတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမျှလောက်အထိ အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော ပေတံ။

ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော နတ်ဆိုးဘုရင်။

ရှန့်ကွမ်းချီမှာ မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း ဤနတ်ဆိုးဘုရင်အပေါ်တွင် အတိုင်းအဆမရှိသော အကြောက်တရားတို့ဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

“မြန်မြန်စားကြ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကျရင် သင်ခန်းစာအသစ်တွေ သင်ရမယ်”

ယဲ့ချန်က ထမင်းစားနေစဉ် တပည့်များကို ညွှန်ကြားလိုက်သဖြင့် နတ်ဆိုးများမှာ လူစုခွဲသွားကြသည်။

မီးလျှံဖီးနစ်၊ အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်၊ ခြေတစ်ဖက်တည်းပါသော ခွေ့နျူ၊ နဂါးလိပ်နှင့် အခြားသူများသည် အသိဉာဏ်သစ် နိုးထလာသော နတ်ဆိုးငယ်လေးများကို စည်းကမ်းချက်များ သင်ကြားပေးရန် ထွက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ထိုနတ်ဆိုးငယ်များကို သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ဖော်မထုတ်ရန်နှင့် ဖောက်ဖျက်ပါက သေဒဏ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုသတိပေးချက်မှာ အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးငယ်လေးများသည် ယဲ့ချန်တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရိုသေကိုးကွယ်ရန်၊ ဆရာ့ကို ဘယ်တော့မှ မဆန့်ကျင်ရန်နှင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ မပေါက်ကြားစေရန် ကျိန်ဆိုလိုက်ကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် လိမ္မာယဉ်ကျေးသွားကြပြီး တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

အချို့သော အသွင်တဝက်ပြောင်းလဲထားသည့် နတ်ဆိုးငယ်လေးများမှာ လူခေါင်းနှင့် သားရဲကိုယ်ထည်များဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ယဲ့ချန်၏ ရုပ်တုဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး နေ့စဉ် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ကြကာ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ကြလေတော့သည်။

“ဆရာ”

ဟူမိန်အာသည် ဒဏ်ရာကို ကုသရန်အတွက် သူမ၏ နည်းပါးလှသော ဝိညာဉ်ချီများကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်၏ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

“တပည့်တို့ရဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးက အနှေးနဲ့အမြန်တော့ လူသိသွားမှာပဲ။ အပြင်လူတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ တပည့်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ လူဆိုးတွေ ပေါ်လာရင်ကော ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဟင်”

“ဒုန်း”

ရှန့်ကွမ်းချီ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခါသွားခဲ့သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ အဖော်များသည် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အဖြေကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေမိကြသည်။

“သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဖို့ သတိပေးလိုက်၊ မလိုက်နာရင်တော့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်ပေါ့”

“ကမ္ဘာကြီးက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲတော့မယ်။ ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ အစိုးရိမ်ရဆုံး၊ ဥပဒေအမဲ့ဆုံး အချိန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိကြမှာပါ”

“အဲဒီအချိန်ကျရင် နတ်ဘုရားတွေ နိုးထလာမယ်၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာတွေ လှည့်လည်သွားလာနေမယ်၊ ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူတွေ ပွင့်လာမယ်၊ ကောင်းချီးရနယ်မြေတွေ လျှံထွက်လာမယ်။ လောကသုံးပါးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရလိမ့်မယ်”

ယဲ့ချန်သည် ထမင်းစားရင်း အဖြေပေးနေခဲ့ရာ ရှန့်ကွမ်းချီတို့အုပ်စုမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ခြေကုန်လက်ကုန်ဖြစ်ကာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်ကို သူ မသိရှိပေ။

ကျန်ရှိသော သူ၏ စကားများကိုမူ သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

ရှန့်ကွမ်းချီသည် နောက်မှ အဘိုးကြီးထန်နှင့် ဆွေးနွေးရန်အတွက် ထိုစကားများကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

“ဆရာက တကယ့်ကို သနားကြင်နာတတ်တဲ့ သူတော်စင်ကြီးပါပဲ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ငဲ့ညှာပြီး လောကကြီးကို သူတော်ကောင်းတရားနဲ့ ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ အရှင်သခင်ပါပဲ...”

“မြှောက်ပင့်တာ တော်တော့၊ သွားစားကြတော့၊ ခဏနေရင် အတန်းစတော့မယ်”

ယဲ့ချန်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ အခုမှ ပိုပြီး အလေးအနက်ထားလာပုံရသော်လည်း သူမ၏ မြှောက်ပင့်တတ်သည့်အကျင့်က ပိုတိုးလာချေပြီ။ တကယ့်ကို ခေါင်းခဲစရာပင်။

“ဆရာ ဒီမှာပဲ စားနေပါ၊ တပည့်ကတော့ ဆရာ့ရဲ့ ပေတံရိုက်ချက်ကနေ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားလို့ မြစ်ဘေးမှာ သွားပြီး တရားထိုင်လိုက်ပါဦးမယ်”

“ဟီးဟီး”

ယနေ့တွင် အပြည့်အဝ အသွင်မပြောင်းနိုင်သေးသော်လည်း သူမသည် လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ မြေခွေးအမြီး လေးချောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

“ဘုန်း”

ဟူမိန်အာက သူတို့ကို ကိုင်တွယ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှန့်ကွမ်းချီ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ဟူမိန်အာက လက်ချောင်းကို တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်ရာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သူမ၏ အမိန့်ကို ပြန်လည်နာခံလာကြပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကျောက်တံတားကို ဖြတ်၍၊ ဂျုံခင်းများနှင့် သစ်သီးခြံများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သစ်တောအစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

“ဖျောက်”

နောက်ထပ် ညင်သာသော လက်ဖောက်သံလေးတစ်ခုနှင့်အတူ သူတို့ ပြန်လှုပ်ရှားနိုင်သွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ တုန်ယင်နေကြပြီး မြေခွေးနတ်ဆိုးကို မဟာရန်သူကြီးတစ်ဦးအလား စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

“နင်တို့ ဘာလို့ ဒီကိုလာကြတာလဲ”

“ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်အပျက်အစီးတွေက ဒီနားမှာရှိတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဗေဒင်ဟောလိုက်လို့ပါ”

“ပြီးတော့ နင်တို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ ဘာတွေ ပြောမှာလဲ”

“ဘာမှမသိပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ဘာမှမမြင်ခဲ့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်။ သေရင်တောင်မှ ဘာမှ ထုတ်မပြောပါဘူး”

“နောက်ထပ် စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်”

ဟူမိန်အာက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။

“ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့”

သူမက အသက်တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ လေပြင်းတစ်ချက်က ရှန့်ကွမ်းချီနှင့် အခြားသူများကို သစ်တောထဲသို့ မီတာရာပေါင်းများစွာ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

“ဝှစ်”

သူမသည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ညာဘက်လက်ကလေးကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ လျှပ်စီးအမာရွတ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

အပြည့်အဝ အသွင်ပြောင်းလဲပြီးနောက် သူမ၏ အစွမ်းမှာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ချီများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေပြီး သူမ၏ အရိုးအဆစ်များကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်ပေးနေခဲ့သည်။

“ဟားဟား”

တစ်ခုခုကို သဘောကျသွားပုံရပြီး သူမသည် လေချွန်ကာ ရွာဘက်သို့ အေးအေးလူလူ ပြန်လျှောက်သွားလေတော့သည်။

“ဝှစ်”

အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၄င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သစ်တောထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ ကင်းလှည့်ခြင်းကို ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။

“စီနီယာအစ်မချီ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်”

“ငါတို့ အသက်ရှင်နေတာကိုက ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီနေရာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်ဆိုးအသိုက်ကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ”

“အဘိုးကြီးထန်ရဲ့ ဗေဒင်ကတော့ အမှိုက်ပဲ။ ဒီမှာ ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်အပျက်အစီးတွေ မရှိဘူး၊ ငါတို့အတွက် သချိုင်းပဲ ရှိတယ်”

“ငါတော့ ဒီကနေ အသက်ရှင်ရက် လွတ်သွားရင် နာမည်ကို ပြောင်းပစ်တော့မယ်”

“တော်ကြစမ်း”

ရှန့်ကွမ်းချီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ ဖုန်နှင့် မြက်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်ရွာလေးကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများ၏ သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မိသားစုက သူမကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ပါဦးမည်လော။

*ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး ရောက်လာတော့မယ်*

*တစ်နှစ်ပဲ အချိန်ကျန်တော့တယ်*

နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အကြောင်း သတင်းများက သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမသာ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ပါက သူမ တစ်သက်လုံး နောင်တရနေမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

*နတ်ဆိုးတွေလား*

*နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါးလား*

ထိုသို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါများ တကယ်ပဲ တည်ရှိနေတာပဲ။

အဘိုးကြီးထန်၏ ဗေဒင်က လွဲချော်ခဲ့သော်လည်း သူသည် တစ်ခုခုကိုတော့ သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ့ငါးဆယ်က နတ်ဆိုးများ တည်ရှိခဲ့ပြီး သိုင်းပညာရှင်များသည် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသည်ဟု သူမ၏ အဘိုးက ပြောခဲ့ဖူးသည်။

*အကယ်၍ သူမ ထင်တာသာမှန်ရင် ထျန်းယွီတောင်တန်းက နတ်ဆိုးတွေက အတိတ်နဲ့ ဆက်စပ်နေမှာပဲ*

*သူမ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သေသေချာချာ စုံစမ်းရမယ်*

*သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံးကို သေလုနီးပါးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ အဘိုးကြီးထန်ဆီကနေ ပျက်စီးသွားတဲ့ သံလိုက်အိမ်မြှောင်အတွက်လည်း လျော်ကြေး တောင်းရမယ်*

ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့လေတော့သည်။ ထိုနေရာသည် သူမအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

သူတို့ ဝေါလုံသစ်တောထဲက ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်သားများမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့က သွားကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“စီနီယာအစ်မချီ၊ ဘာလုပ်ကြမလဲ”

“သူတို့ အခုထိ မထွက်သွားကြသေးဘူး”

“သူတို့ ထွက်သွားချင်ပေမဲ့ တာယာတွေက ပေါက်နေတာလေ”

“ငါတို့ သူတို့နဲ့ ပြဿနာမတက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်သားတွေက ရက်စက်ကြတယ်”

ရှန့်ကွမ်းချီသည် ရန်မဖြစ်လိုပေ။ ကြေးစားတပ်သားများတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သေနတ်များ ရှိနေကြသည်။

“သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာကြပြီဟေ့!”

“ကောင်စုတ်တွေ”

“သူတို့ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ”

“သူတို့ကို ဖမ်းပြီး စကားပြောခိုင်းကြစမ်း”

ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်သားများသည် ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။

“အခြားလမ်းကနေ ပတ်ပြေးကြ။ အခုချက်ချင်း”

သူမသည် သူမ၏ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့ကို ရှောင်ကွင်းပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်လုပ်။ သံလက်သီးဂိုဏ်းက ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေသေးလားဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး”

“ဝှစ်”

သူမသည် ရှေ့ဆုံးမှ အပြင်းနှင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ပတ်လမ်းတစ်ခုမှ ဦးဆောင်သွားခဲ့သည်။

“ဟင်”

သူမ၏ အမြန်နှုန်းမှာ တိုးတက်လာသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး ခွန်အားများမှာ တည်ငြိမ်ကာ အသက်ရှူရသည်မှာလည်း အေးဆေးနေခဲ့သည်။

*ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ*

အတွေးတစ်ခု သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

*အဲ့ဒါက မြူခိုးတွေကြောင့်လား*

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခံထားရသော်လည်း သာမန်စိတ်ဆန္ဒလေးတစ်ခုက ထိုမြူခိုးများကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အစစ်အမှန်ချီ အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အဲ့ဒါက အစစ်အမှန်ချီလား”

“ဒုတိယအဆင့် သိုင်းသခင်လား”

သူမသည် မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။