အခန်း (၁၁-၁၂)
Vol. 2 Ch. 11-12
အခန်း (၁၁) တကယ့်ကို နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေတာပဲ
ကျိန့်ဖုန်းသည် သူ၏လူများနှင့်အတူ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားခဲ့သည်။
သစ်တောထဲတွင်ပင် သူတို့သည် အရှိန်မလျှော့ဘဲ ရေထဲမှ ငါးများကဲ့သို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားလာနေကြရာ ဤသည်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အစွမ်းအစကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရှန့်ကွမ်းချီနှင့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်တို့သည် စောစောကတည်းက ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသူများကို မကျော်တက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့စလုံး ပြန်လှည့်လာကြပြီဖြစ်ရာ သူတို့ တစ်ခုခုတော့ ရခဲ့ကြမည်မှာ သေချာပေသည်။
သူ၏အဖွဲ့က နောက်ကျနေပြီဖြစ်၍ စက္ကန့်တိုင်းက အရေးကြီးလှပေသည်။
“စီနီယာအစ်ကို...”
“တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား...”
“အနီးအနားမှာ မြင်းခွာသံတွေ ကြားနေရသလိုပဲ...”
“ခုနလေးတင် မြင်းတစ်ကောင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်...”
သူတို့ အလျင်စလို သွားနေကြစဉ် ကျိန့်ဖုန်း၏နောက်မှ လူအနည်းငယ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
သစ်ပင်များကြားတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး မြင်းခွာသံများက သူတို့၏ နားထဲတွင် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးကတော့ အဖြူရောင်မြင်းတစ်ကောင်က အဝေးတစ်နေရာမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရှိန်က အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ဝေဝါးဝါးသာ မြင်လိုက်ရပြီး တံလျှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...”
ကျိန့်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှ သံကွင်းများကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သတ္တုခေါက်သံများက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်တောထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ အဖွဲ့သားများကို သတိဝင်လာစေသည်။
“စိတ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထားကြ၊ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်တာကို မခံကြနဲ့၊ ရှန့်ကွမ်းချီက နတ်ဆိုးတွေအကြောင်း သတိပေးသွားတာ မဆန်းပါဘူး၊ ဒါက ဒီသစ်တောထဲက အဆိပ်ငွေ့တွေကြောင့် ဖြစ်ရမယ်...”
“အရူးအုပ်စုတွေ၊ သူတို့က သစ်တောကိုတောင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပုံမပေါ်ဘူး...”
“ငါတို့မှာ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်၊ ခိုင်လုံတဲ့ သဲလွန်စကို အရင်ဆုံး ယူလာနိုင်တဲ့သူက သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဆုလာဘ်ကို ရလိမ့်မယ်...”
ကျိန့်ဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။
“ဒီနှစ်အတွင်းမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်းက အစီအစဉ်ကြီးတွေ လုပ်ဖို့ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို ရောက်ရှိမယ့် မူဝါဒသစ်တွေပဲ၊ လုပ်ငန်းစုကြီးတွေတောင်မှ အလျှော့ပေးရလိမ့်မယ်...”
“ခါမြို့တစ်ဝိုက်မှာ ငါတို့အတွက် ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်အပျက်အစီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အပျက်အစီးတွေ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်...”
သံလက်သီးဂိုဏ်း၏ စီနီယာအစ်ကိုတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက အနည်းငယ် ပိုသိနေခဲ့သည်။
ဂျူနီယာအစ်ကိုများ အကြောက်ပြေစေရန် သူက မဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်းအကြောင်းကို ပြောပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
“နိုင်ငံမှာ ပြည်နယ်ဆယ့်ရှစ်ခုနဲ့ မြို့ပေါင်း သုံးရာခြောက်ဆယ်ရှိတယ်၊ ခါမြို့ကလွဲရင် နေရာတိုင်းမှာ သိပ္ပံပညာနဲ့ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဆိုးတွေ ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”
သူတို့ကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် သူက စကားပြောရင်း နောက်ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူ၏ ဂျူနီယာများက မျက်လုံးပြူးကာ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို ပြန်ဆုတ်ရန် အသည်းအသန် လက်ဟန်ပြနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာများသည် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ကြောက်လန့်တကြား အေးခဲနေကြသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
“မြန်မြန်လာလေ...”
“နောက်ကျကျန်ခဲ့ရင် အပြန်ကျရင် သံကြိုးလက်သီးသိုင်းကို အကြိမ်သုံးဆယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ အကြိမ်ငါးဆယ် လေ့ကျင့်ခိုင်းမယ်...”
သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ချီတက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
ရွှီး...။
ကျိန့်ဖုန်းက အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လာကာ သူငယ်အိမ်များက အပ်ပေါက်အရွယ်အစားထိ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ အသက်ရှူသံများက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်လာပြီး သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ထိတ်လန့်မှုကြောင့် နှလုံးခုန်သံများက ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
“ဘယ်သူက ထျန်းယွီတောင်တန်းကို ကျူးကျော်ရဲတာလဲ...”
“ဆရာသခင်ရဲ့ ဟောပြောပွဲကို နှောင့်ယှက်တာက သေဒဏ်ပေးထိုက်တဲ့ ပြစ်မှုပဲ...”
မျက်လုံးလေးလုံး ကျားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်က သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျားခေါင်းရှိနေပြီး ခါးတွင် ဟင်းချက်ရာတွင်သုံးသည့် ခါးစညောင်းကို စည်းထားသည်။ သူ၏ဘေးတွင် အတောင်ပံပါသော ကောင်းကင်ဘုံမြင်းတစ်ကောင်က မြေကြီးကို ခြေဖြင့်ယက်နေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ကောင်ကြားတွင် အိုးကြီးတစ်လုံးက ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေသော မီးတောက်များပေါ်တွင် ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး ရေများဆူပွက်ကာ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
“အစ်ကိုသွမ့်ကျီ၊ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပြီး အသားစွပ်ပြုတ် လုပ်စားကြရအောင်...”
ကောင်းကင်ဘုံမြင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှာခေါင်းပေါက်များ ကျယ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“လူသားတွေက အရမ်းမွှေးတာပဲ၊ သူတို့ရဲ့ အရသာကို ငါ ဘယ်တော့မှ ရိုးမသွားဘူး...”
သွမ့်ကျီသည် အမြင့်သုံးမီတာခန့်ရှိပြီး အသက်ရှင်နေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။
သူက ကျိန့်ဖုန်း၏ ကော်လာမှ ဆွဲယူကာ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ဆူးများပါသော လျှာဖြင့် သူ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ သပ်လိုက်သည်။
ကျားတစ်ကောင်၏ လျှာက အရေပြားကို ခွာချနိုင်စွမ်းရှိသည်။ တစ်ချက်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လျက်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ကျိန့်ဖုန်း၏ မျက်နှာက သွေးသံတရဲရဲနှင့် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သွမ့်ကျီက ခြောက်လှန့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် အင်အားမသုံးခဲ့ပေ။
“န-နတ်ဆိုးတွေ...”
ကျိန့်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆီးများထွက်ကျကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များက ပျော့ခွေသွားပြီး အကြောက်လွန်ကာ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ဟင့်...နံစော်နေတာပဲ…”
နေ့စဉ်ဝိညာဉ်ချီကို ရှူရှိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဓာတ်ကြွယ်ဝသည့် အစားအစာများကိုသာ စားသုံးလေ့ရှိသော သွမ့်ကျီသည် ဆီးစော်နံလာသဖြင့် ရွံရှာစွာဖြင့် ကျိန့်ဖုန်းကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
ဖုန်း...။
ကျိန့်ဖုန်းသည် အဝတ်စတစ်ခုကဲ့သို့ ပျော့ခွေကာ လဲကျသွားခဲ့သည်။
“သနားစရာကောင်းတဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်၊ သတ္တိနည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး၊ ကြောက်လွန်းလို့ သတိတောင်လစ်သွားပြီလား...”
“ဆရာသခင်က လူသားတွေထဲမှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်၊ မင်းတို့ကတော့ အမှိုက်တွေပဲ...”
“အဲ့ဒါဆိုရင် အားလုံးကို စားပစ်လိုက်ကြစို့...”
သွမ့်ကျီက ဓားမကြီးကို နှစ်ပတ်လောက် လှည့်လိုက်သည်။ ဆေဘာချီက မြေပြင်ပေါ်တွင် မီတာဝက်ခန့် နက်သော အရာများကို ခုတ်ပိုင်းသွားပြီး လူတိုင်းကို နောက်ထပ် အကြောက်တရားသစ်တစ်ခုထဲသို့ ထပ်မံနှစ်မြုပ်သွားစေသည်။
“အယ်…”
ကောင်းကင်ဘုံမြင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“သူတို့အားလုံး သေးတွေ ပန်းကုန်ပြီ၊ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ၊ သူတို့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်၊ နောက်မိနစ်အနည်းငယ်နေရင် အတန်းစတော့မယ်...”
“ကောင်းပြီလေ...”
မျက်လုံးလေးလုံး ကျားနတ်ဆိုးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျိန့်ဖုန်းအပေါ်သို့ မိုးမတ်ကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ကစပြီး ထျန်းယွီတောင်ကို ဆယ်နှစ်တိတိ ခြေမချနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့...”
ရွှီး...။
သူ၏ ဓားတစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်မှုကြောင့် အချင်းသုံးမီတာရှိသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က ထက်ပိုင်းပြတ်ကာ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။
မီတာလေးဆယ်ရှိသော သစ်ပင်စည်ကြီး ပြိုကျလို့မဆုံးခင်မှာပင် သွမ့်ကျီက ၎င်းကို ထင်းခြောက်လေးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်လိုက်သည်။
သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ထမ်းထားသည့် ကျားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် သူ၏ဘေးမှ အတောင်ပံပါသော မြင်းတစ်ကောင်တို့သည် လူသားများကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။
ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...
“ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျားသခင်ကြီး...”
“ဆုတ်ခွာမယ်...”
“ခွင့်လွှတ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်...”
ကျိန့်ဖုန်းက ဦးညွှတ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကျန်လူများကလည်း လိုက်လုပ်ကာ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဒူးထောက်လျက် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ကျိန့်ဖုန်းက မတ်တတ်ရပ်ပြီး အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးတော့သည်။
နတ်ဆိုးတွေ...။
ရှန့်ကွမ်းချီရော ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်ပါ လိမ်ညာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် နတ်ဆိုးများ တကယ့်ကို ရှိနေခဲ့သည်။
လူကောင်းတွေ…။
တကယ့်ကို ရိုးသားကြတာပဲ…။
ဘုန်း...။
သူတို့ သိပ်မဝေးခင်မှာပင် ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး မထနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။
ကောင်းကင်ဘုံမြင်းသည် ချောမွတ်ပြီး အမွေးအမှင်များ တောက်ပကာ အတောင်ပံများကလည်း တင့်တယ်လှပပေသည်။
မျက်လုံးလေးလုံး ကျားနတ်ဆိုးကြီးကမူ မိုးမတ်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။
“စီနီယာအစ်ကို...”
“ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ ရွှေ့လို့မရတော့ဘူး...”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး...”
“ကျွန်တော်လည်းပဲ...”
“တကယ့်ကို နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေတာပဲ...”
တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအပြီးတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသကဲ့သို့ သူတို့အားလုံး တုန်ယင်စွာ လဲလျောင်းနေကြသည်။
“ထကြ...”
နောက်ဆုံးတွင် ကျိန့်ဖုန်းသည် အတင်းအကျပ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကျန်လူများကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာကြပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူတို့၏ ခြေထောက်များက တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မှီခိုရင်း သစ်တောထဲမှ ထွက်ခွာရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ကျားနတ်ဆိုးက ဘယ်အချိန် ပြန်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ပွက်ပွက်ဆူနေသော အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်မည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။
ကျိန့်ဖုန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
“ဟေး...”
“အစ်ကိုကျိန့်...”
သူတို့ သစ်တောအစွန်းသို့ ရောက်ချိန်မှာပင် သစ်တောထဲသို့ ဝင်လာသော ဓားအမွှာဂိုဏ်းမှ လီကန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဓားအမွှာဂိုဏ်းလား...
ယခုအခါ ကျိန့်ဖုန်းသည် ရှန့်ကွမ်းချီကို နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက အော်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့နဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ကြ၊ ရှေ့မှာ နတ်ဆိုးတွေ ရှိတယ်...”
“ဟင်…”
လီကန်က သူ အကြားအာရုံ မှားယွင်းသွားသည်ဟု သေချာမှတ်ယူကာ နားကို လက်ဖြင့် ကလော်လိုက်သည်။
ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ...နတ်ဆိုးတွေတဲ့လား၊ သူတို့က ဆင်ခြေအသစ်တစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ကြတော့ဘူးလား...။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ သွားကြပါ...”
“ဓားအမွှာဂိုဏ်းက ညီအစ်ကိုတွေ၊ ဓားတွေကို အသင့်ပြင်ထားကြ၊ ရှေ့မှာ နတ်ဆိုးတွေ ရှိတယ်တဲ့...”
လီကန်က သံမဏိဆေဘာကို ဆွဲထုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါတို့တွေ အတူတူ သူတို့ကို ခုတ်ပိုင်းကြတာပေါ့...”
“ဟားဟားဟား…”
“နတ်ဆိုးတွေဟလား…”
“အရေးစိုက်စရာလား…”
“သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်လိုက်ရုံပေါ့…”
“ဟမ့်…”
ကျိန့်ဖုန်းက နှာမှုတ်လိုက်သည်။ လီကန်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်ပြီး သတိပေးချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
အကြံကောင်းပေးခြင်းက သေမင်းခေါ်နေသူများအတွက်တော့ အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ငါ အမှန်ပြောခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလာပါလိမ့်မယ်...။
“သွားမယ်...”
သံလက်သီးဂိုဏ်းက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
နတ်ဆိုးများက သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှေ့သို့ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းခြင်းက သေချာပေါက် သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“စီနီယာအစ်ကိုလီ...”
“အဲ့ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို မင်းက ယုံလို့လား...”
“နတ်ဆိုးတွေကို ဆင်ခြေတစ်ခုအနေနဲ့ သုံးသွားတယ်... ဟားဟား...”
ဝေ့ဖေးတစ်ယောက်တည်းသာ လီကန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို... ရှေ့မှာ တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေနိုင်မလား...”
“ဟားဟား…”
သူတို့အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြပြီး လီကန်ကမူ ပခုံးတွန့်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
ထူးဆန်းပြီး ရှင်းပြ၍မရသော အဖြစ်အပျက်များ တိုးပွားလာနိုင်သော်လည်း နတ်ဆိုးများဆိုသည်မှာတော့ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။
သူတို့က ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားကြသည်။
သစ်တောကို ဖြတ်သန်း၍ပင်။
မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
“ဝိုး...”
လီကန်က သစ်တောထဲမှ ခြေလှမ်းကျွံလိုက်သည်နှင့် အလွန်လှပပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော ရှုခင်းတစ်ခုက သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပွင့်ဟလာခဲ့သည်။
အခန်း (၁၂) ဓားအမွှာဂိုဏ်းက တောင်ပေါ်ရွာကို ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း
သစ်တော၏ အရှေ့ဘက်၌။
သံလက်သီးဂိုဏ်းက ထွက်မသွားသေးဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ပေသည်။
ကျိန့်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ရာ မတော်တဆမှုမရှိပါက ထိုဓားအမွှာဂိုဏ်းမှ အရူးများသည် အလွန်တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လာလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သည်။
ခါမြို့၏ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်း လက်အောက်ရှိ သိုင်းဂိုဏ်းများအနေဖြင့် သူတို့က ဤပွဲကို ကြည့်ရှုမည့် အခွင့်အရေးကို သဘာဝကျစွာပင် လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
ဆယ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
နာရီဝက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
တစ်နာရီတိတိ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဓားအမွှာဂိုဏ်းက သစ်တောကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီလား
ကျိန့်ဖုန်းမှာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
ဝေါလုံသစ်တောကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော ဓားအမွှာဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် ယခုအခါ မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ အတင်းအဓမ္မချီတက်ခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ရှေ့တွင် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ရှင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုရှိနေပြီး ငှက်များသီကျူးကာ ပန်းများပွင့်လန်းနေသည်။ လယ်ကွင်းများက တစ်တန်းပြီးတစ်တန်းရှိနေကာ သစ်သီးပင်များကလည်း တောအုပ်များအဖြစ် ရပ်တည်နေကြသည်။
ကွေ့ကောက်နေသော မြစ်တစ်စင်းက ရွာလေးကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားပြီး အဆုံးအစမဲ့သော အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။
မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် တောင်ထွတ်များက အလွှာလိုက် အနိမ့်အမြင့် ထွက်ပေါ်နေပြီး နတ်ဘုရားများ နေထိုင်သည့်အလား အင်မော်တယ်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။
“အမွှေးထူတဲ့နတ်ဆိုးတွေ...”
“အဲ့ဒီသံလက်သီးဂိုဏ်းက ကောင်တွေ တကယ့်ကို လွန်လွန်းတယ်...”
လီကန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး လေထုကို လောဘတကြီး ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ မွေးညင်းပေါက်တိုင်းက ရှင်းလင်းလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရပြီး ရေပူစမ်းတွင် စိမ်နေရသည်ထက်ပင် ပိုကောင်းနေသေးသည်။
“စီနီယာအစ်ကို ဟိုမှာကြည့်လိုက် အဲ့ဒါ ရွာတစ်ရွာ မဟုတ်ဘူးလား...”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီအက်စ်အယ်လ်အာ ကင်မရာတစ်လုံးကို မြှောက်လိုက်ပြီး အဆုံးထိချဲ့ကာ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။
“ရွာတစ်ရွာလား...”
လီကန်က အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မီးခြစ်ဆံဘူးများကဲ့သို့ ခေါင်မိုးများ ပြည့်နှက်နေသည့် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးတစ်ရွာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မီတာတစ်ရာခန့် မြင့်မားပြီး အရွက်များ ဝေဆာနေသည့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရပ်တည်နေသည်။
အဝင်ဝ၏ အလွန်တွင် ကျောက်တံတားတစ်စင်း ခုံးနေပြီး ၎င်း၏အနောက်ဘက်၌ မီတာတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်တစ်ခုရှိနေသည်။ ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရုပ်တုတစ်ခုရှိသော်လည်း အလွန်ဝေးကွာနေသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။
ကွင်းပြင်ပတ်လည်တွင် လယ်ယာသုံး ကိရိယာအချို့ကို ချထားပြီး အားလုံးက အရွယ်အစား ကြီးမားလှသည်။
“တကယ့်ကို လှပတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ ဒီတောင်တန်းတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ ရွာတစ်ရွာရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ...”
“ဒါက တကယ့်ကို သာယာလှပတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရာမြေပဲ...”
“ဒီက လေကို တစ်ချက်ရှူလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့အသက်ကို နှစ်နှစ်လောက် ပိုရှည်စေနိုင်တယ်...”
“မြန်မြန်သွားကြရအောင် သဲလွန်စတွေ ရှိနိုင်တယ်...”
“အပျက်အစီးတွေသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ရွာသားတွေက ဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတာ သိမှာပဲ...”
လီကန်က စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်ကာ သရော်လိုက်သည်။
“သံလက်သီးဂိုဏ်းက သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်တွေက ငါတို့ကို နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ခြောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းတယ်...”
“မြန်မြန်လုပ်ကြ မမှောင်ခင် တစ်နေရာလုံးကို စူးစမ်းရှာဖွေလို့ အပြီးသတ်ရမယ်...”
“အဲ့လိုမှ မလုပ်နိုင်ရင် ငါတို့ဒီရွာမှာ တည်းလို့ရတယ်...”
သူက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ရွာလေးဆီသို့ သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများကို ငေးမောကြည့်ရှုလာခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီသစ်သီးခြံထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ် ခြေရာတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးနေရတာလဲ...”
“မင်း ဂျုံခင်းကို မြင်လိုက်လား စပါးကြီးမြွေကြီး ဖြတ်သွားသလိုပဲ...”
“ဒီနေရာက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ် ဝေ့ဖေး မင်းမှာ ကင်မရာပါတယ်မလား အရာအားလုံးကို ရိုက်ထားလိုက် အဲ့ဒီပုံတွေက ရောင်းရလိမ့်မယ် ရှုခင်းတွေက တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ပဲ...”
“တကယ့်ကို ဂန္တဝင်မြောက်တဲ့ တောနက်ထဲက ရွာလေးပဲ အဲ့ဒီမြစ်ကို ကြည့်လိုက်စမ်း ငါးတွေက အစည်းအဝေးလုပ်နေသလို ပြည့်ကျပ်နေပြီးတော့ လူတွေကိုလည်း မကြောက်ကြဘူး...”
“ရိက္ခာတွေမပါရင်တောင် ငါတို့က ငါးစားပြီး အသက်ရှင်လို့ရတယ်...”
“အဲ့ဒီပန်းပင်လယ်ကြီးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက် ပျားတွေ အများကြီးပဲ နေပါဦး တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရတယ်...”
လူခေါင်းနှင့် ပျားများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် လူအုပ်ကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားသွားကြသည်။
ဝေ့ဖေးက သူ၏ ကင်မရာကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို ဓာတ်ပုံမရိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက သူ့ကို အသိလွတ်သွားသည်အထိ ကြောက်လန့်သွားစေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
သူက ပုန်းကွယ်နေသော ထောင့်များတွင် ပျံသန်းသွားလာနေသည့် နတ်ဆိုးငယ်လေးများကို သတိမထားမိဘဲ ရှုခင်းများကိုသာ ဆက်လက်၍ ဓာတ်ပုံရိုက်နေခဲ့သည်။
အသိဉာဏ်ရှိသော ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၊ အသွင်ပြောင်းထားသော ပျားများ၊ ယင်ကောင်များ၊ ခြင်များနှင့် ပိုးတောင်မာများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဆက်သွယ်နေကြသည်။
“အစ်ကိုကောင်းကင်ဘုံမြင်းကို သွားပြောလိုက်ကြ...”
“သူတို့ ထပ်ရောက်လာကြပြန်ပြီ...”
“မဆင်မခြင် မလုပ်ကြနဲ့ ဆရာက စာသင်နေတယ်...”
“သူတို့အားလုံး နားထောင်နေကြတယ် ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့မရဘူး...”
“ငါတို့ သူတို့ကို မောင်းထုတ်သင့်သလား...”
“မလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ် ဆရာ့ရဲ့ စာသင်ကြားမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးတာက ကြီးလေးတဲ့ အပြစ်တစ်ခုပဲ...”
ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများက စပါးခင်းများ၊ သစ်သီးခြံများ၊ ပန်းပင်လယ်များနှင့် ကျောက်တံတားကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း နတ်ဆိုးငယ်လေးများသည် အရိပ်ထဲတွင် စုဝေးကာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ငါးများက သူတို့၏ အမြီးများဖြင့် ရေပြင်ကို ရိုက်ခတ်နေကြသည်။
ပျားများက တဝီဝီမြည်နေသော တောင်ပံများဖြင့် ပျံသန်းနေကြသည်။
ပန်းများက ကျက်သရေရှိသော ကကွက်တစ်ခုအဖြစ် ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။
ပျိုးပင်ငယ်များက သူတို့၏ အကိုင်းအခက်များကို လည်ပတ်နေသော တုတ်ကောက်များကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်...
တစ်ရွာလုံးက အသက်ဝင်နေသယောင် ထင်ရပေသည်။ မြက်ခင်းများပင်လျှင် ကျူးကျော်သူများကို မှတ်သားနေသည့် ကင်းစောင့်များကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညွှတ်ကိုင်းသွားကြသည်။
နေကြာပန်းတန်းများက နေမင်းကို ကျောခိုင်းလှည့်ကာ ဓားအမွှာဂိုဏ်းမှ ဧည့်သည်များကို မျက်နှာမူလိုက်ကြသည်။
တံတားကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့က ကွင်းပြင်ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
လီကန်၏ အဖွဲ့သည် ယဲ့ချန်၏ ရုပ်တုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြသည်။
“ဒီမှာ လူတွေနေထိုင်ကြတယ် ဒီရုပ်တုက သူတို့ရဲ့တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးဖြစ်ရမယ်...”
“တကယ့်ကို အသက်ဝင်လွန်းလို့ အချိန်မရွေး ဆင်းလာနိုင်တယ်...”
“ဟေး ငါက ဘာလို့ ဒူးထောက်ချင်နေရတာလဲ...”
“ငါ့အထဲက အသံတစ်သံက ငါ့ကို ဦးညွှတ်ဖို့ တိုက်တွန်းနေတယ်...”
“ချွင်”
အရေးကြီးသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီကန်က သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ ဓားအမွှာကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အားလုံးကို လန့်နိုးသွားစေရန် ဓားနှစ်လက်ကို ခတ်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ် ရုပ်တုတစ်ခုကို ဒူးထောက်ခိုင်းလုနီးပါးပဲ...”
“သဲလွန်စတွေကို ရှာဖွေကြ ဒါမှမဟုတ် မေးဖို့ ရွာသားတွေကိုရှာကြ...”
“ထူးဆန်းတယ် လူတွေအားလုံး ဘယ်ရောက်နေကြတာလဲ...”
“ဟင်...”
ဓားအမွှာဂိုဏ်းက ရုပ်တုကို အမြန်ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ အနီးကပ်လိုက်ပါလာသော ဝေ့ဖေးက သစ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို ဟိုမှာလူရိပ်တွေ လှုပ်ရှားနေတယ်...”
လီကန်က လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကျောင်းဆောင်ဖြစ်နေပေသည်။
သူတို့က တံခါးဆီသို့ တည့်တည့်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မရောက်မီမှာပင် စာသင်ကြားနေသည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာသစ်က ‘ကလေးသူငယ်သင်ယူခြင်းတောအုပ်’ ဖြစ်တယ် အဲ့ဒါက ဆရာကလေးဘဝတုန်းက သင်ယူခဲ့ရတာတွေပဲ...”
“ဆရာက တစ်ကြောင်းဖတ်ပြမယ် မင်းတို့က လိုက်ဆိုကြ ပြီးရင် ဆရာ ရှင်းပြမယ်...”
“ပထမတွဲ နက္ခတ္တဗေဒ...”
“အထက်သို့ တက်သွားသော ပေါ့ပါးကြည်လင်သည့် ချီက ကောင်းကင်ဖြစ်လာပြီး အောက်သို့ စုစည်းသွားသော လေးလံနောက်ကျိသည့် ချီက မြေကြီးဖြစ်လာတယ်...”
“နေ လနှင့် ဂြိုဟ်ငါးလုံးကို အုပ်ချုပ်သူခုနစ်ပါးလို့ ခေါ်ပြီး ကောင်းကင် မြေကြီးနှင့် လူသားတို့ကို စွမ်းအားသုံးပါးလို့ ခေါ်တယ်...”
“နေမင်းက ယန်အားလုံးရဲ့ သခင်ဖြစ်ပြီး လမင်းက မဟာယင်ရဲ့ ပုံရိပ်ဖြစ်တယ်...”
ထိုစကားသံများက လီကန်၏ နားထဲသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်မှုများ ပေါ်လာပြီး ဝေ့ဖေးက သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“နတ်ဆိုးတွေက ဘယ်မှာလဲ…”
ဤသည်က သင်ခန်းစာပေးနေသည့် လူတစ်ယောက်၏ အသံဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကျောင်းတစ်ကျောင်းရှိနေခြင်း၊ သာမန်ဆက်သွယ်မှုရှိခြင်းနှင့် ဘာသာစကား အတားအဆီးမရှိခြင်း၏ သက်သေပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့က ပြုံးလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်ကြသည်။ ဝေ့ဖေးကတော့ ဓာတ်ပုံများကို ဆက်တိုက် ရိုက်နေဆဲဖြစ်သည်။
ရွှီး…..
ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင်။
ကျောင်းဆောင်ထဲတွင်။
မဟာနတ်ဆိုးကြီးများစွာသည် အတူတကွ စုဝေးနေကြပြီး အချိန်ကိုက် ခေါင်းညိတ်ကာ စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်သားနေကြသည်။
ယဲ့ချန် ရွတ်ဆိုလိုက်သော အသံတိုင်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတာအို၏ အမှန်တရားများကို ကိုင်စွဲထားပုံရပြီး မည်သူကမျှ တစ်လုံးတလေတောင် မလွတ်ဟင်းရဲကြပေ။
ယခုမှသာလျှင် မဟာနတ်ဆိုးကြီးများသည် တံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့က ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး လူသားအနံ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရွာထဲကို အပြင်လူတွေ ထပ်ရောက်လာတာလား
ရှဲ…..
ရေလွှမ်းမိုးနဂါးက သူ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါနေပေသည်။
စပါးကြီးမြွေနတ်ဆိုးက ရစ်ခွေနေပြီး ၎င်း၏ လျှာက ကြာပွတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေသည်။
ကောင်းကင်ခွေးက ၎င်း၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ အကြည့်များက လျှပ်စီးကဲ့သို့ပင်။
မြေခွေးနတ်ဆိုးက သူမ၏ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်လိုက်ရာ အင်မော်တယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်ပေသည်။
မဟာနတ်ဆိုးတိုင်းက အဝင်ဝကို စိုက်ကြည့်နေရင်း တင်းမာပြီး အေးစက်သော မျက်နှာထားကို တပ်ဆင်ထားကြသည်။
ရွှီး ရွှီး ရွှီး…..
ခေါင်းများက အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လီကန်က စကားပြောတော့မည်လုပ်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့်
ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။