အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း (၁၉) စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာခြင်း

အလင်းရောင်များက နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျောင်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို ဦးစွာ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးအားလုံး၏ နတ်ဘုရားအာရုံက ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး အချိန်မရွေး သတ်ဖြတ်ခံရနိုင်ခြေရှိသည်ဆိုသော ခံစားချက်ကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

အလင်းရောင် ပျံ့နှံ့သွားသည့် အမြန်နှုန်းက ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာကာ ထျန်းယွီတောင်တန်း၏ တောင်ထွတ်ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာကို ဗဟိုပြုကာ နိုင်ငံတစ်ဝန်းသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ဝုန်း...

ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား ကောင်းကင်ယံရှိ အနက်ရောင် လက်သည်းကြီးက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထျန်းယွီတောင်တန်းဆီသို့ လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်ပေသည်။

ဂျွတ်...

ကောင်းကင်ဘုံတံခါး ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာတွင် ကမ္ဘာ့အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားပြီး ၎င်းအတွင်းမှ ရွှေရောင်ကြိုးတစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာကာ အနက်ရောင် လက်သည်းကြီးကို နောက်သို့ ဆွဲချသွားခဲ့သည်။

အက်ကွဲကြောင်းက ပိတ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းများကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုအနက်ရောင် လက်သည်းကြီးက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မရှိသည့်အလား ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ လူအားလုံးက ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားကြပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးများ ချလိုက်ကြပေသည်။

ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခံစားချက်က ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လုံကျုံး။

ကောင်းကင်ဌာန နက္ခတ်တာရာလေ့လာရေးအဖွဲ့အစည်း။

အကြီးအကဲများ၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း လူအားလုံးက မြေပြင်ပေါ်မှ အလုအယက် ထကြကာ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေကြသည်။

“ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုက ရှိနေရတာလဲ...”

“ငါတို့က အချိန်မရွေး ချေမွခံရနိုင်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ ဘာခုခံနိုင်စွမ်းမှ မရှိခဲ့ဘူး...”

“အဲ့ဒီ အနက်ရောင် လက်သည်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရတာပဲ၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်...”

“အားလုံးရဲ့ အခြေအနေက အတူတူလောက်ပါပဲ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အစစ်အမှန်ချီက ပုံမှန်ဆိုရင် မီးနဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရပြီး အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်တော့ဘူး...”

ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင်များနှင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်ဂိုဏ်းမှ လူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကားပြောဆိုနေကြသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားများက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အခြားသူများကမူ စကားပြောရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေကြသည်။

ဤငါးဦးစလုံးသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး အတွေ့အကြုံများပြားကာ ဗဟုသုတကြွယ်ဝသော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

ရှူတောင်။

ဓားဂိုဏ်း ဌာနချုပ်။

ဓားကျင့်ကြံသူတစ်စုက လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော တံခါးကြီးကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ယနေ့တိုင်အောင် သူတို့က ထိုအဝါရောင်ဝတ် ဓားအင်မော်တယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မရှာဖွေနိုင်သေးပေ။

အနောက်တိုင်း။

ရွှေတောင်တန်း နတ်စွမ်းအားအဖွဲ့အစည်း။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်က အလွန်ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး ခိုင်ခံ့သော စားပွဲမျက်နှာပြင်ကို အဆက်မပြတ် ထုနှက်နေလေသည်။

“မင်းတို့ခုနက ခံစားမိလိုက်ကြလား၊ အဲ့ဒီ အနက်ရောင် လက်သည်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ငါတို့ရဲ့စွမ်းအားတွေ တိုးလာနေတယ်...”

“ဘာလို့လဲ၊ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုမျိုး တည်ရှိမှုလဲ...”

“အနက်ရောင် လက်သည်းကြီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်ကို ရှာတွေ့တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို စွမ်းအင်သစ် ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ဆုချမယ်...”

“နဂါးနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ နတ်စွမ်းအားအဖွဲ့အစည်းက ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ နဂါးနိုင်ငံတွင်းက သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို မဖြစ်မနေ စုံစမ်းရမယ်...”

“မိတ်ဆွေဟောင်းတို့၊ နဂါးနိုင်ငံကို သွားဖို့ အချိန်မရွေး ပြင်ဆင်ထားကြ၊ စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါတို့ အားကုန်ထုတ်ရလိမ့်မယ်...”

အနောက်တိုင်းရှိ နိုင်ငံကြီးတစ်ခု။

နတ်ဘုရားများအစည်းအရုံး။

သူတို့ကလည်း ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြပြီး အလွန်အလေးအနက်ထားနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော သိပ္ပံပညာနှင့် မကိုက်ညီသည့် အရာများက သူတို့ကို မလုံခြုံမှုများ ခံစားရစေသည်။

ခုနက အနက်ရောင် လက်သည်းကြီး ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူတို့ကလည်း အံ့ဖွယ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရပြီး လူများစွာက သူတို့၏ စွမ်းအားများ အလွန်တိုးတက်လာသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သူတို့က အနက်ရောင် လက်သည်းကြီး၏ အချိန်မရွေး ချေမွခြင်းကို ခံရနိုင်သော်လည်း စွမ်းအား၏ အရင်းအမြစ်ကို တကယ်တမ်း ခံစားခဲ့ရပေသည်။

သူတို့က နတ်ဝိညာဉ်ကို ရောင်းစားရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ပို၍သန်မာလာရန် ဆာလောင်နေကြသည်။

“နဂါးနိုင်ငံမှာ ငါတို့ ဝယ်ယူထားတဲ့ လူတွေကို အသုံးပြုလို့ရပြီ...”

“သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်းမှာ စုစုပေါင်း သက်တော်စောင့်တစ်ဖွဲ့၊ ခန်းမနှစ်ခု၊ ဌာနသုံးခု၊ ဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်း၊ ဌာနခွဲ ခုနစ်ခုနဲ့ အဖွဲ့ခွဲ ကိုးခုရှိပြီး လူဦးရေက သန်းချီရှိတဲ့အထဲမှာ ငါတို့လူတွေ အများကြီး ပါဝင်တယ်...”

“သတင်းတစ်ခုခုရရင် ငါတို့ဆီကို မဖြစ်မနေ သတင်းပို့ရမယ်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်၊ မပူးပေါင်းဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်...”

“အဲဒီကောင်တွေက အထက်စီးဆန်ပြီး မြင့်မားတဲ့ ရာထူးတွေ၊ ကြီးမားတဲ့ အာဏာတွေ ရှိကြတော့ သတင်းအချက်အလက် တော်တော်များများကို သိထားသင့်တယ်...”

“လောကကြီးက နတ်စွမ်းအားအဖွဲ့အစည်းကိုပဲ သိပြီး ငါတို့ နတ်ဘုရားများအစည်းအရုံးကို မသိကြဘူး... အခုတော့ နတ်ဘုရားများအစည်းအရုံးက နှုတ်ပိတ်နေပေမဲ့ စကားပြောလိုက်ရင် လောကကြီးကို အံ့သြသွားစေမယ်ဆိုတာ သူတို့ကို သိခိုင်းလိုက်...”

ခါမြို့ အပြင်ဘက် ကီလိုမီတာ တစ်ရာအကွာ။

အချက်ပြလိုင်းများ ပြန်လည်ရရှိသွားပြီးနောက် ရှန့်ကွမ်းချီက ရှန့်ကွမ်းမိသားစုထံမှ အကြောင်းကြားစာတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းက သူမအား အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် သူမ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ထျန်းယွီတောင်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားရန် အမိန့်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေရှိတယ်...”

ရှန့်ကွမ်းချီက အလားတူ စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ထပ်မံပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းကို သူမဘာသာ ချလိုက်လေသည်။

အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်၏ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် တံခါးကြီးကို ခွဲခြမ်းလိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူမက ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်အောက်မှ အကြီးဆုံးတပည့်။

အဝါရောင်ဝတ် ဓားအင်မော်တယ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမတို့သာ ပြန်သွားပါက သေရာလမ်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

“အဘိုးကြီးထန်ကို သွားရှာကြစို့...”

ရှန့်ကွမ်းမိသားစု၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် မထမ်းဆောင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သောကြောင့် ရှန့်ကွမ်းချီ၏ ကံကြမ္မာကို တွေးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။ သူမက အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်ပေးမှုကို ခံရမည်မှာ သေချာပြီး မိသားစုစည်းမျဉ်းများကို အကောင်အထည်ဖော်ချိန်တွင် အရိုက်ခံရကာ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ရှန့်ကွမ်းမိသားစု။

မိသားစုခေါင်းဆောင်က စားပွဲတစ်လုံးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အလွန်အေးစက်နက်ရှိုင်းနေပေသည်။ ရှန့်ကွမ်းချီက အမိန့်ကို ဖီဆန်ရဲသောကြောင့် အသေခံရန် ရှာဖွေနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“လုပ်ငန်းစုကို သတင်းပို့လိုက်၊ ထျန်းယွီတောင်တန်းမှာ နတ်ဆိုးတွေရှိတယ်၊ ရှန့်ကွမ်းချီရဲ့အဖွဲ့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားပြီး လက်ရှိ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မသိရဘူးလို့ ပြောလိုက်...”

“စစ်ထူမိသားစုမှာ နောက်ဆုံးရ သတင်းတွေများရှိမလား မသိဘူး...”

သူက နက်ရှိုင်းသော အတွေးများထဲသို့ နစ်မျောသွားခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး စစ်ထူမိသားစုဆီသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူက ခါမြို့ရှိ မိသားစုကြီးများ၏ အစည်းအဝေးကို ခေါ်ယူရန် ဆွေးနွေးပြီး ဤအခွင့်အရေးကို အတူတကွ ရယူရန် လုပ်ငန်းစုများအားလုံး၏ စွမ်းအားကို စုစည်းရန် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

နတ်ဆိုးများအကြောင်းက အစပိုင်းတွင် နားထောင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံရပေသည်။ သို့သော် ဓားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ဖွင့်လှစ်သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် အရာအားလုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု သူတို့ ယူဆသွားကြသည်။ ရှန့်ကွမ်းချီက ထျန်းယွီတောင်တွင် နတ်ဘုရားများ ရှိသည်ဟု သတင်းပို့လျှင်တောင်မှ သူက ယုံကြည်ပေလိမ့်မည်။

ရှန့်ကွမ်းနှင့် စစ်ထူတို့ကဲ့သို့သော မိသားစုများသည် အဆင့်ကိုး အသေးစားမိသားစုများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်ပြီး မိသားစုကြီးများအဖြစ် သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ပေ။ လုပ်ငန်းစုမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်းက မျိုးဆက်ငါးဆက်အထိ လက်ဆင့်ကမ်းလာနိုင်သူများကိုသာ မိသားစုကြီးများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ထားသည်။ အဆင့်သုံးနှင့်အထက် မိသားစုများသည် မျိုးဆက်နှစ်ဆယ်နှင့်အထက်အထိပင် ရှိနိုင်ပြီး အမြင့်ဆုံးအနေဖြင့် ပဒေသရာဇ်ခေတ်များအထိ နောက်ကြောင်းပြန် ခြေရာခံနိုင်ပေသည်။

စစ်ထူမိသားစုသည် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်နှင့် စောစောစီးစီးကတည်းက ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ထျန်းယွီတောင်တွင် နတ်ဆိုးများရှိကြောင်းနှင့် အဝါရောင်ဝတ် ဓားအင်မော်တယ်သည် ဤတောင်တန်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများကြောင်းကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

ဤအရာက စစ်ထူမိသားစုကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့ပြီး သူတို့က ကြေးစားတပ်ဖွဲ့၊ စွန့်စားသူများအသင်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ ထျန်းယွီတောင်ကို ထပ်မံစူးစမ်းလေ့လာရန် အားကောင်းသော ကျွမ်းကျင်သူများကို စေလွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။

ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ နိုင်ငံပေါင်း ငါးဆယ်စလုံးသည် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။

ယဲ့ချန်က ဤကိစ္စများကို မသိရှိခဲ့သလို လုံးဝလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ကျောင်းဆောင်အတွင်း၌။

နတ်ဆိုးအားလုံးက ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြပြီး သူတို့၏ နေရာများတွင် ထိုင်ကာ သင်ခန်းစာများကို အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေကြသည်။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်လာခါစဖြစ်ပြီး စကားမပြောနိုင်သေးသော နတ်ဆိုးငယ်လေးများကလည်း အလွန်အလေးအနက်ထားနေကြကာ စာရေးလေ့ကျင့်ရန် စက္ကူနှင့် စုတ်တံများကိုပင် ကိုင်ဆောင်ထားကြပေသည်။

“သင်ခန်းစာကို ဆက်သွားကြမယ်...”

“ချီရဲ့ ပေါ့ပါးပြီး ကြည်လင်တဲ့အရာတွေက ကောင်းကင်အဖြစ် အပေါ်ကို တက်သွားတယ်၊ ချီရဲ့ လေးလံပြီး နောက်ကျိတဲ့အရာတွေက မြေကြီးအဖြစ် အောက်ကို စုစည်းသွားတယ်... ခုနက စာကြောင်းရဲ့ ပထမတစ်ဝက်ကို ရှင်းပြပြီးသွားပြီ၊ အခု ဒုတိယတစ်ဝက်ကို ရှင်းပြမယ်...”

“ချီရဲ့ လေးလံပြီး နောက်ကျိတဲ့အရာတွေက မြေကြီးအဖြစ် အောက်ကို စုစည်းသွားတယ်... ဒါက အရမ်းရှင်းလင်းတယ်၊ ချီကို လေးလံခြင်းနဲ့ နောက်ကျိခြင်းဆိုပြီး နှစ်မျိုးခွဲခြားထားတယ်၊ ဒီအခြေအနေနှစ်ခုနဲ့ ပြည့်စုံမှသာ အစိုင်အခဲအဖြစ် စုစည်းသွားနိုင်တယ်...”

ဝှစ်...

အပျက်အစီးချီ အစုအဝေးတစ်ခုက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ယဲ့ချန်၏ အရှေ့တွင် လွင့်မျောနေလေသည်။

သူ ရှင်းပြနေသည်နှင့်အမျှ ဤအပျက်အစီးချီ အစုအဝေးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ချီ၏ ပေါ့ပါးသောအရာများက ကြည်လင်သွားပြီး ကောင်းကင်အဖြစ် အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

ချီ၏ လေးလံသောအရာများက နောက်ကျိသွားပြီး မြေကြီးအဖြစ် အောက်သို့ စုစည်းသွားလေသည်။

လေထဲတွင် ခုနက အပျက်အစီးချီ အစုအဝေးဖြစ်နေသောအရာက ယခုအခါ ရှင်းလင်းစွာ ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အပေါ်ဘက်တွင် ကြည်လင်သော ချီအလွှာတစ်ခုက လွင့်မျောနေပြီး ကောင်းကင်မျက်နှာကြက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အောက်ဘက်တွင်မူ လေးလံပြီး နောက်ကျိသော ချီများက မြေစာခဲများအဖြစ် စုစည်းသွားကာ ကုန်းမြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ပါးလွှာသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံ ချီအလွှာတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ဤသည်မှာ ဂြိုဟ်တစ်လုံး မွေးဖွားလာခြင်း၏ လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ပြီး အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ဓားအမွှာဂိုဏ်းမှ လူများက နိုးမလာခဲ့ကြပေ၊ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် သူတို့၏ ကမ္ဘာ့အမြင်က လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

“နေ၊ လနဲ့ ဂြိုဟ်ငါးလုံး၊ အဲဒါတွေကို အုပ်ချုပ်သူခုနစ်ပါးလို့ ခေါ်တယ်...”

ရွှစ်...

ဂြိုဟ်၏ အတွင်းပိုင်း၌။ ကြယ်များ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ စုစုပေါင်း ခုနစ်ပွင့် ရှိပေသည်။

ထိုအထဲတွင် နေမင်းကြယ်က အတောက်ပဆုံးဖြစ်ပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော ဧရာမ မီးလုံးကြီးတစ်လုံးနှင့် တူပေသည်။

နတ်ဆိုးအားလုံးက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားကြပြီး ထိုနေမင်းကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

အခြားတစ်ခုဖြစ်သော လမင်းကမူ အလွန်မှေးမှိန်နေပြီး ထူးခြားချက်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပုံရပေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ တည်ရှိမှုက အလွန်အရေးကြီးပြီး နေမင်း၏ အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူနိုင်ကာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အေးမြသွားစေနိုင်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက နေမင်း၏ အလင်းရောင်က ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေမည်ဖြစ်ရာ အရာခပ်သိမ်းနှင့် သက်ရှိများ ရှင်သန်ရန်အတွက် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။

ကျန်ရှိသော ကြယ်ငါးပွင့်မှာ အရွယ်အစား မတူညီကြဘဲ ၎င်းတို့ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော လက္ခဏာများ အသီးသီး ရှိကြပေသည်။

၎င်းတို့အနက် ကြာသပတေးဂြိုဟ်က အရွယ်အစား အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် သစ်သားပုတီးစေ့တစ်စေ့နှင့် တူသော်လည်း အလွန်အားကောင်းသော သက်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

စနေဂြိုဟ်က အရွယ်အစားအားဖြင့် ဒုတိယလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ကွင်းတစ်ခု ပါရှိကာ မည်သည့်ထူးခြားချက်မျှ မရှိသော်လည်း လူများကို လုံခြုံမှုပေးစွမ်းနိုင်သော လေးလံသည့် ခံစားချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သောကြာဂြိုဟ်က အရွယ်အစားအားဖြင့် တတိယနေရာတွင် ရှိပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ရွှေဖြင့် သွန်းလောင်းထားသည့်အလား ထက်မြက်တောက်ပသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

အင်္ဂါဂြိုဟ်က အရွယ်အစားအားဖြင့် စတုတ္ထနေရာတွင် ရှိပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးတွင် မီးတောက်များ မရှိဘဲ မီးလောင်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ပြာများနှင့် ပိုတူသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ မီးချီများ ကိန်းအောင်းနေကာ နိဗ္ဗာန်ဘုံမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အလား အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်ပုံရပေသည်။

ဗုဒ္ဓဟူးဂြိုဟ်က အရွယ်အစား အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အရောင်က ကြည်လင်သော ဖန်ဂေါ်လီတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပေသည်။

ရွှစ်...

ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်မှာပင် ကျောင်းဆောင်၏ တံခါးဝတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး အလွန်ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“တပည့် ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

အခန်း (၂၀) အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ၊ ငါ့တပည့်က တကယ်တော့ ရွှေကျီးကန်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေခြင်း

မိန်းကလေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမက ရွှေစင်ဖြင့် သွန်းလောင်းထားသည့်အလား ရွှေရောင်လက်တိုအင်္ကျီနှင့် ရွှေရောင်ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များပင်လျှင် ရွှေရောင်ဖြစ်နေကာ လူများကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ရဲလောက်အောင် အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ထိုမျှမက သူမ၏အနားတွင် ရပ်နေရသည်မှာ မီးဖိုတစ်ခုဘေးတွင် ရှိနေရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ပူလောင်မှုကို ခံစားနေရပေသည်။

သူမက ဆံပင်တိုနှင့် သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ကြမ်းတမ်းပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

သူမ၏ အသားအရေက နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူစင်နေသော်လည်း ၎င်း၏အောက်တွင် ရွှေရောင်သွေးများနှင့် ချီများ စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ကျောင်းဆောင်၏ တံခါးဝတွင် အရပ်အမြင့် ၁.၇၅ မီတာခန့်ဖြင့် ရပ်နေသော သူမက နတ်ဆိုးငယ်လေးများစွာကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး အချို့ဆိုလျှင် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေကြပေသည်။

ဤပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်က အသက်ရှူကျပ်စေပေသည်။

“ကျိုးအာ ပြန်ရောက်လာပြီလား... နေမကောင်းတာ သက်သာသွားပြီလား... မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့လေ...”

ယဲ့ချန်က အလွန်အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် ကျိုးအာ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမက လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဝက်ခန့်က မြို့ကြီးတွင် ဆရာဝန်ပြရန် သူမ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နှစ်ဝက်တာ အချိန်ကာလက ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျိုးအာ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်က အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

“မင်းနေရာ မင်းပြန်သွားထိုင်လိုက်... ဒီနေ့ သင်ခန်းစာအသစ် စနေတာဆိုတော့ မင်းရောက်လာတာ အတော်ပဲ...”

“စီနီယာအစ်မကျိုးအာ...”

“စီနီယာအစ််မကျိုးအာ...”

နတ်ဆိုးအားလုံးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြကာ စီနီယာအစ်မကျိုးအာကို ကြည်ညိုလေးစားသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။ လင်လင်းအာ၊ ရှောင်ဟုန်နှင့် မီးလျှံဖီးနစ်ငှက်တို့၏ မျက်လုံးများက အလွန်တောက်ပနေပြီး မနာလိုမှုများနှင့် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။

အတိအကျပြောရလျှင် စီနီယာအစ်မကျိုးအမသည် လူသားအသွင်သို့ အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည့် ပထမဆုံးသူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူမတွင် မည်သည့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ လက္ခဏာမျှ မရှိတော့ပေ။ တစ်ခုတည်းသော ချွင်းချက်မှာ သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ နေမင်းအမှတ်အသားဖြစ်ပြီး သွေးကဲ့သို့ နီရဲကာ ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမည်ဆိုပါက နေမင်းအမှတ်အသားက ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သူမက ကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်ထားသော်လည်း တည်ငြိမ်ကာ ရင့်ကျက်ပုံရပေသည်။ ယဲ့ချန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် သူမက ပထမတန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ နေရာဟောင်းဖြစ်ပြီး အချိန်တစ်လျှောက်လုံး လွတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့် မဟာနတ်ဆိုးကမျှ ထိုနေရာတွင် မထိုင်ရဲကြပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စီနီယာအစ်မကျိုးအာက ဆေးကုသမှုခံယူရန် မြို့သို့ တကယ်ထွက်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထျန်းယွီတောင်တန်း၏ တောင်ထွတ်ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုအတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းလေ့လာရန် သွားခဲ့ကြောင်းကို သူတို့အားလုံး သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမက တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လာတတ်သော်လည်း ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လောကကြီးက ပုံမှန်မဟုတ်သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အတန်းခေါင်းဆောင်က ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို သူ၏ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့် သူမလည်း သက်ရောက်မှုရှိသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ထင်ပြလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမက အားကောင်းသော ခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးအာ၏ အကြည့်များက ပြင်းပြနေကာ လေထဲတွင်ရှိသော စက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ မူလပုံစံဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်းတွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် ပါဝင်နေပေသည်။

ကြယ်တစ်ပွင့်ချင်းစီ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် သက်ရှိများကို ပြုစုပျိုးထောင်နေသည့်အလား ပုံရိပ်ယောင်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

“ဆရာ...”

ကျိုးအာက စကားစပြောကာ မေးလိုက်သည်။

“အုပ်ချုပ်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆရာ...”

“ဟားဟား...”

ယဲ့ချန်က ကျေနပ်အားရသော အမူအရာကို ပြသကာ ချီးကျူးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကျိုးအာက အဝေးရောက်နေတုန်း သူမရဲ့ သင်ခန်းစာတွေမှာ နောက်ကျမကျန်ခဲ့ဘူးပဲ... ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အရေးအကြီးဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်တာပဲ...”

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြီးမားဆုံးသော အဓိပ္ပာယ်က ဒီစကားလုံးပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်...”

“အုပ်ချုပ်ခြင်းပဲ...”

“အာဏာစက်ပဲ...”

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ပထမဆုံးပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်က အုပ်ချုပ်ဖို့အတွက် ဖြစ်တယ်... ဆိုလိုတာက သူတို့က ကမ္ဘာကြီးအတွက် ကိုယ်စားလှယ်တွေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ဆန္ဒကို အကောင်အထည်ဖော်ကာ ဒီကမ္ဘာကြီးဆီကို သက်စွမ်းအားတွေ ယူဆောင်လာပေးဖို့ပဲ...”

“ဒဏ္ဍာရီတွေအရ ကြယ်တိုင်းမှာ ကြယ်အရှင်သခင်တစ်ပါးစီ ရှိကြပြီး ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ကလည်း ချွင်းချက်မရှိဘူး... အဲဒီအကြောင်းတွေကို နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့... အခုလောလောဆယ် မင်းတို့သိထားဖို့လိုတာက ကြယ်ခုနစ်ပွင့်က ဝိညာဉ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နတ်ဘုရားတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတယ်ဆိုတာပဲ...”

ဝုန်း...

စက်လုံးအတွင်းရှိ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်က ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ပို၍ပို၍ ဖောက်ထွင်းမြင်လာရပေသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် သွေးကြောများစွာပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ကြယ်တစ်ပွင့်ချင်းစီအတွင်း၌ လူရိပ်တစ်ခုစီ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုလူရိပ်များကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ပေ၊ လူသားနှင့်တူသလိုလို မတူသလိုလို ဖြစ်နေသည်ကိုသာ သိရှိနိုင်ပေသည်။

စုစုပေါင်း ခုနစ်ပါးရှိပြီး ကြယ်များအတွင်း၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြလေသည်။

ဤသည်တို့မှာ ကြယ်အရှင်သခင်များဖြစ်ပြီး ကြယ်နတ်ဘုရားများဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပေသည်။

ရွှစ်...

ကျိုးအာက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက လျှပ်စီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ နေမင်းအတွင်းရှိ လူရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လက်ဖြာနေပေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှ မီးတောက်အမျှင်များပင် ထွက်ပေါ်လာကာ မီးဝတ်ရုံတစ်ခုကဲ့သို့ သူမကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

“ကန့်သတ်...”

ဟူမိန်အာက သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ အဖြူရောင်ဝတ်စုံက မြူခိုးများကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အစ်မကျိုးအမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးတောက်များ၏ အပူရှိန်ကို ကာကွယ်ရန် ကန့်သတ်ချက် အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ထိုနေရာတွင်ရှိသော နတ်ဆိုးအများစုက ၎င်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အစိုဓာတ်များ အငွေ့ပျံသွားကာ မီးလောင်သေဆုံးသွားကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီး...

နတ်ဆိုးငယ်လေးများစွာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြတင်းပေါက်မှ ကျော်တက်ကာ ကျောင်းဆောင်နှင့် ဝေးဝေးတွင် နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ အသိဉာဏ်ပွင့်လာပြီးနောက် ဤပထမဆုံးသင်ခန်းစာက သူတို့နှင့် လုံးဝ မသင့်တော်ကြောင်းကို သူတို့ သိမြင်နိုင်ပေသည်။ အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ဓားများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ကို မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေခြင်းတို့ ပါဝင်နေပေသည်။

ဆရာ၏ စကားလုံးများက ဥပဒေဿများကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ကမ္ဘာများကို ဖန်တီးနေလေသည်။ မည်သူက ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်မည်နည်း။

၎င်းက အလွန် စိတ်အားထက်သန်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူတို့၏ ဗဟုသုတက ၎င်းကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်ပင် မလုံလောက်သေးပေ။

ကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ မဟာနတ်ဆိုးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အချို့က အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားကြသော်လည်း အချို့က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ လက္ခဏာအချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေဘုယျအားဖြင့် သူတို့က လူသားများနှင့် လုံးဝ မကွာခြားသလောက်ပင် ဖြစ်နေလေပြီ။

သူတို့သာလျှင် ဆရာသင်ကြားပေးသော အကြောင်းအရာများကို နားလည်နိုင်ပြီး ကံကောင်းပါက နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ သို့မဟုတ် ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကိုပင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဝှစ်... ဝှစ်...

ဟွမ်ဝူချွဲအပါအဝင် လူတိုင်းက ယခုအခါ ဝိညာဉ်ချီ အမြောက်အမြားကို မျိုချနေကြလေသည်။ သူတို့က အစ်မကျိုးအာ၏ မီးတောက်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်များကို သန့်စင်နိုင်ပြီး လူသားများအဖြစ်သို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်စေရန် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

အစ်မကျိုးအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှံကျလာသော မီးတောက်များက သူတို့အတွက် အလွန်အကျိုးရှိပြီး ထူးခြားသော သက်ရောက်မှုများ ရှိပေသည်။ သို့သော် သူတို့က ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူမည်ဆိုပါက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ လောင်ကျွမ်းသွားနိုင်ခြေရှိပေသည်။ ကန့်သတ်ချက်မှတစ်ဆင့် စစ်ထုတ်ပြီးမှသာ ၎င်းတို့ကို စုပ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဆရာ...”

“ဆရာက နေမင်းဟာ နတ်ဘုရားတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆိုရင် နေမင်းရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံက ဘာလဲဟင်...”

“နေမင်းက ယန်အားလုံးရဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်ပြီး လမင်းက ထိုက်ယင်ရဲ့ ကိုယ်ပွားပဲ...”

ယဲ့ချန်က အလွန်စိတ်ရှည်လေသည်။ ကျိုးအာက မည်သည့်အရာကို စွဲလမ်းနေသလဲဆိုတာကို သူ အတိအကျ သိထားပေသည်။

ကျိုးအာက ကျောင်းဆောင်သို့ ပထမဆုံးရောက်လာချိန်တွင် အလွန်အားနည်းပြီး မကြာခဏ ဖျားနာတတ်သည်။ သူမက နေရောင်ထဲတွင် အချိန်ဖြုန်းနေသရွေ့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုသန်မာလာတတ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏အထဲတွင် နေမင်းကို ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတို့ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ဝူချွဲကသာ ဓားရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် သူမက နေမင်းရူးသွပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

“တစ်စုံတစ်ယောက်က နေမင်းကို တိကျတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုပေးရမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ခြေထောက်သုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်တယ်...”

ကျီး…..

ယဲ့ချန်၏ စကားလုံးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျိုးအာက သူမ၏ မူလပုံစံကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ခြေထောက်သုံးချောင်း ထွက်ပေါ်နေပေသည်။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ လေထုကို မီးတောက်များက လောင်ကျွမ်းစေပြီး အလွန်အမင်း ပူပြင်းနေလေသည်။

ကျိုးအာ၏ မူလပုံစံက ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

သူမက မျိုးသုဉ်းလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဒဏ္ဍာရီလာ ခြေထောက်သုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းပင်ဖြစ်သည်။ ယဲ့ချန်သာ သိခဲ့ပါက အသေအလဲ ထိတ်လန့်သွားမည်မှာ သေချာပေသည်။

သူ၏ တပည့်များထဲတွင် တကယ်ပဲ နေမင်းတစ်စင်း ရှိနေခဲ့ခြင်းလား...။

နတ်ဆိုးများကိစ္စက တစ်ပိုင်းဆိုပေမယ့်လည်း နေမင်းကရော ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ...။

ဝှစ်...

အပူလှိုင်းက ယဲ့ချန်ဆီသို့ ဖိဆင်းလာသော်လည်း မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက တားဆီးထားလိုက်သောကြောင့် သူက လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

“နေမင်းက ခြေထောက်သုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းဖြစ်နေမှတော့ နေမင်းက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ နတ်ဘုရားကိုလည်း ခြေထောက်သုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းကိုယ်တိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်မလားဆရာ...”

သူမ၏ မျက်လုံးများက အလွန်ပြင်းပြနေကာ ယဲ့ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော နတ်ဆိုးများက ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ခံစားနေရပေသည်။

ဤသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းသော အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အစ်မကျိုးအာက နတ်ဘုရားများနှင့် တန်းတူရပ်တည်လိုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘုရားရေ...

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်က အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် တကယ့်ကို အံ့သြတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့အားလုံးက ယဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ နှလုံးသားများပင် ရပ်တန့်လုမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ လူတိုင်းက အသက်ရှူအောင့်ထားကြပြီး အသံတစ်ခုပင် မထွက်ရဲကြပေ။

ဆရာ၏ ဤစကားတစ်ခွန်းက အလွန် အရေးကြီးပေသည်။

အစ်မကျိုးအာအတွက်ဆိုလျှင် ၎င်းက သူမ၏ တာအိုနှင့် သက်ဆိုင်နေပေသည်။

အနာဂတ်တွင် သူမက နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်လာမည်လား၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာမည်လားဆိုသည်က ဤအရာပေါ်တွင် မူတည်နေပေသည်။

နေမင်းသည် ခြေထောက်သုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းက မှားယွင်းမှု မရှိသလို နေမင်းအတွင်း၌ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော နတ်ဘုရားက ခြေထောက်သုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းကလည်း လက်ခံနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သမိုင်းမတင်မီခေတ် ဝတ္ထုများစွာတွင် နေမင်းကိုယ်တိုင်က ခြေထောက်သုံးချောင်း ကျီးကန်း၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးအာ၏ ကောက်ချက်ချမှုက အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

၎င်းက အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသော်လည်း သူမ ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ အဆင်ပြေပေသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်...

ယဲ့ချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျိုးအာရဲ့ အဆိုအမိန့်က နည်းနည်းတော့ ဘက်လိုက်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”

သူက ထိုစကားလုံးကို တမင်တကာ ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော နတ်ဆိုးများအားလုံးက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဆရာက အစ်မကျိုးအာရဲ့ သီအိုရီကို သဘောမတူတာများလား...။

အဲဒီလိုဆိုရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ...။

အစ်မကျိုးအာက တစ်သက်လုံး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ်ပဲ နေသွားရတော့မှာလား...

“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲဆရာ...”

“ကျွန်မကို လမ်းညွှန်ပြသပေးဖို့ ဆရာ့ကို တောင်းဆိုပါတယ်...”

ကျိုးအာ၏ သူငယ်အိမ်များက ကျုံ့ဝင်သွားကာ သူမ၏ နှလုံးသားက ရပ်တန့်လုမတတ်ဖြစ်သွားပြီး ဆရာက သူမကို ကူညီနိုင်ပါစေဟု စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေလေသည်။

ဘုတ်...

သူမ၏ မူလပုံစံကို ထုတ်ဖော်ပြသထားလျက် သူမက မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။