အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း (၂၃) ဟွမ်ဝူချွဲက မူလဝိညာဉ်ကို မကျင့်ကြံဘဲ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ကျင့်ကြံခြင်း

နတ်ဆိုးအားလုံး၏ မျက်နှာထက်တွင် မနာလိုမှုနှင့် ငြူစူမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မုန်းတီးမှုအငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခဲ့ပေ။

အတန်းခေါင်းဆောင်၏ နားလည်နိုင်စွမ်းက ကောင်းကင်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းကြောင်း သူတို့ သိထားကြပေသည်။ အစ်မကျိုးအာပင်လျှင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစ်မကျိုးအာ၏ အစစ်အမှန်ပုံစံမှာ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်သော ခြေထောက်သုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း ဖြစ်ပေသည်။

အတန်းခေါင်းဆောင်မှာမူ သာမန်အဖြစ်ဆုံးသော ရိုးရိုးစာငှက်ဝါလေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာတွင်ရှိနေသော မဟာနတ်ဆိုးများထဲ၌ ငှက်များသာလျှင် အရေအတွက်များစွာ ရှိနေပေသည်။ ငှက်ကျား လင်လင်းအာ၊ ဂျင်ဝေးငှက် ရှောင်ဟုန်၊ ရွှေတောင်ပံ ဖန်ငှက်ကြီး ရှောင်ကျင်း၊ အရောင်ငါးမျိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ငှက်နှင့် အခြားငှက်များစွာလည်း ရှိပေသည်။

သွေးမျိုးဆက်နှင့် ဇာစ်မြစ်ကို ကြည့်မည်ဆိုပါက အတန်းခေါင်းဆောင်မှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။

သို့သော် ဆရာ စာသင်ပေးတိုင်း သူက သင်ခန်းစာကို သဘောပေါက်နားလည်ကာ ဥပမာတစ်ခုမှနေ၍ အခြားအရာများကိုပါ ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူက အခြားနတ်ဆိုးများထက် ပို၍ထက်မြက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အပိုဆောင်း ဝိညာဉ်ရေးရာအသိဉာဏ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤဝိညာဉ်ရေးရာအသိဉာဏ်က ဆရာ တစ်ကြိမ်ပေးခဲ့ဖူးသော အရိပ်အမြွက်တစ်ခုမှ လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတို့ သံသယရှိခဲ့ကြသည်။

ကျောင်းဆောင် ပထမဆုံးဖွင့်ချိန်က အတန်းခေါင်းဆောင်သည် နံရံပေါ်တွင် စောစီးစွာ ရပ်နားရန် ရေစက်ပါခဲ့ပေသည်။ သူ၏ တေးသီသံကို ကြားသောအခါ ဆရာက သူ၏ဉာဏ်ရည်ကို ချက်ချင်းနိုးကြားလာစေသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုခဲ့လေသည်။

ယနေ့အချိန်အထိ ထိုကဗျာတိုလေးကို သူတို့ ရွတ်ဆိုနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

“စိမ်းလန်းသော ဧကရာဇ်က မြူတိမ်များကြားမှ သူ၏ရထားလုံးကို လှည့်လိုက်သည်၊ တောက်ပလွန်းလှသော ရွှေရောင်ငှက်ဝါလေးက ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေသည်...”

ထိုစကားလုံးများကို ကြားသည်နှင့် အတန်းခေါင်းဆောင်ထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆရာက စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ထိုစာကြောင်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့ရာ သူ၏ ကံကြမ္မာကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပေသည်။

ကဗျာအသစ်မှာ ဤသို့ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီနေ့ ကျောင်းဆောင်က ပထမဆုံးအတန်းကို စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်တယ်၊ ငှက်ဝါလေးတစ်ကောင်ပဲ ဒီလောက်စောစော ရောက်လာခဲ့တယ်...”

ရိုးရှင်းသော်လည်း ထိုစကားလုံးများက ဆရာ၏ အစစ်အမှန် ဝမ်းမြောက်မှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ထိုစကားများကို ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် အတန်းခေါင်းဆောင်သည် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ တင့်တယ်လှပသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ သူက ကျွမ်းကျင်မှုများစွာနှင့် ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်ကို ဆက်လက်ကျွမ်းကျင်လာပြီး အတန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

သူ၏ တိုးတက်မှု ခြေလှမ်းတိုင်းကို နတ်ဆိုးအားလုံးက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူက ပို၍အာဏာရှိလာခဲ့ပေသည်။

လုံးဝသူတော်စင်လည်း မဟုတ်သလို လုံးဝနတ်ဆိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်က သူ၏ဓားသည် ကောင်းကင်တံခါးကို ထိုးနှက်ခဲ့ရာ ထိုအံ့မခန်းစွမ်းဆောင်ချက်က သူ၏ မယိမ်းယိုင်နိုင်သော အဆင့်အတန်းကို အခိုင်အမာ ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ ဤထိုးထွင်းသိမြင်မှုအသစ်နှင့်အတူ ထူးခြားသောအရာတစ်ခု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာနေပေသည်။

ကျောင်းဆောင်ထဲ၌။

မဟာနတ်ဆိုးတိုင်းက အသက်ရှူအောင့်ကာ အတန်းခေါင်းဆောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အသေးအဖွဲ အချက်အလက်လေးကိုမျှ လက်လွတ်မခံချင်ကြပေ။

ဟွမ်ဝူချွဲ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် ပွင့်ဟသွားကာ သူ၏ထံမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သုံးလက်မခန့်သာ အရပ်မြင့်သော်လည်း ၎င်းက ဟွမ်ဝူချွဲနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေပေသည်။

မူလဝိညာဉ်ပေလော။

နတ်ဆိုးအားလုံးက လုံးဝမှင်တက်သွားကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဤသည်က မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

အတန်းခေါင်းဆောင်က တကယ်တမ်း မည်သည့်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေသနည်း။ သူက အသံတိတ်ဖြင့်ပင် မူလဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ပြီလော။

ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သူက သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ကို ယခုမှစတင် ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုပုံရိပ်လေးသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို အင်မော်တယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖက်တွယ်ရန် ၎င်း၏လက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးနောက် ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဝုန်း...

ထိုအချိန်မှာပင်။

သူ၏ဒန်ထျန်မှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့ပြီး မြေကြီးကိုယ်တိုင် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခိုက်အတန့်အကြာတွင် သူက ဒန်ထျန်ကိုဖွင့်ကာ သူ၏ချီပင်လယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရွှီး...

သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးက လေထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ချီများကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ချီပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ပေါင်းစည်းခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက တစ်သားတည်း ဖြစ်တည်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဟွမ်ဝူချွဲ၏ နားလည်မှုအရ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးက မူလက တစ်သားတည်းဖြစ်ပြီး ပေါင်းစည်းခြင်းမှာ မူလအစ ဖြစ်ပေသည်။

ဖောင်း... ဖောင်း...

သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်မှ သွေးများထွက်လာပြီး သူ၏ချီပင်လယ်က ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ တမင်တကာ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အသိစိတ်ပင်လယ်နှင့် ချီပင်လယ် နှစ်ခုစလုံး ပိတ်သွားခဲ့ပေသည်။

အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ချီစီးကြောင်းတစ်ခုက အောက်ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး ချီပင်လယ်အတွင်းရှိ စီးကြောင်းတစ်ခုက အထက်သို့ စီးဆင်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အလယ်ဒန်ထျန်၌ ဆုံဆည်းသွားကြသည်။

ဤသည်မှာ မူလအစမြေနေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝုန်း...

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မူလဝိညာဉ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်လိုက်ပေသည်။

သူက မှော်အတတ်နှင့် ချီသန့်စင်ခြင်းတို့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ လျှို့ဝှက်သိုလှောင်မှုများကို ဖွင့်လိုက်ပေသည်။

ဟူး... ဟူး...

အကြိမ်အနည်းငယ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က ငြိမ်သက်သွားကာ လက္ခဏာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဟွမ်ဝူချွဲသည် သဘာဝတရားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းကာ တန်ဆာဆင်မှုကင်းမဲ့နေပြီး အလွန်တင့်တယ်ချောမောသော လူငယ်တစ်ယောက်မျှသာဖြစ်ကာ သူ့ထံတွင် ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိတော့ပေ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း အရှိန်အဝါများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟိုက်...

နတ်ဆိုးအားလုံးက မှင်တက်သွားကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်ပင်လယ်နှင့် ချီပင်လယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရလောက်အောင်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှပေသည်။

ခဏတာမျှ သူက ကျင့်ကြံမှုအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

အနီးကပ် သေချာစစ်ဆေးကြည့်မှသာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းအောင်းနေသော အဆုံးမရှိသည့် စွမ်းအားများကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အတိုင်းမသိ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။

သာမန်လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်စွမ်းရှိပုံ ပေါ်နေပေသည်။

သူတို့က ပို၍နက်ရှိုင်းသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် အကြောက်တရားကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးများသည် ဝေးကွာနေသော်လည်း ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေခဲ့ကြသည်။

ဂျွတ်...

ဟွမ်ဝူချွဲက ညင်သာစွာ ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း ကုလားထိုင်မှာ သူ၏အလေးချိန်ကို မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။

“အာ…”

သူက အံ့သြစွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကုတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လူငယ်ဆန်သော အမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်ကာ ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်နေပေသည်။

ကောင်းကင်တံခါးကို ထိုးနှက်ခြင်းဖြင့် ပွင့်လာသော အသိစိတ်ပင်လယ်ကို သူ လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို များစွာမြှင့်တင်လိုက်ပေသည်။

သူ့အတွက် ဤသည်က ပြိုင်ဘက်ကင်းခြင်းဆီသို့ သွားရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူက ဓားထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဓားအင်မော်တယ်အဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ ဘာကိုမှ မဆုံးရှုံးခဲ့ဘဲ အဆုံးမရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် ကံကြမ္မာများကိုသာ ရရှိခဲ့ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးက ဆရာ၏ သွန်သင်ညွှန်ကြားမှုကြောင့်ဖြစ်ရာ ထိုကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားကို မှတ်သားထားကာ ပြန်လည်ဆပ်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘယ်သူ ပြဿနာရှာနေတာလဲ...”

ယဲ့ချန်က ဆူညံသံကြောင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကျောင်းသားများကို သတိပေးရန် စားပွဲပေါ်ရှိ ပေတံကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ဆရာ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ကျွန်တော့် ကုလားထိုင်က ရုတ်တရက် ကျိုးသွားလို့ပါ... ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်ပြီး နားထောင်နိုင်ပါတယ်... ဆရာ ဆက်ပြီးတော့ စာသင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားကြောင့် အတန်းဖော်တွေကို မထိခိုက်ပါစေနဲ့...”

သူက ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်လိုက်ပြီး နှိမ့်ချကာ ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ရှိနေပေသည်။

“ခွင့်ပြုတယ်...”

ယဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နောက်ထပ် မှတ်ချက်မပေးတော့ဘဲ သင်ခန်းစာကို ဆက်လက်သင်ကြားလိုက်သည်။

ရွှီး...

သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လျှိုဝင်လာကာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းနေပေသည်။

၎င်းက သူ့ဘာသာသူ ကုလားထိုင်တစ်လုံးအဖြစ် ယက်လုပ်လိုက်သည်။

“ဟင်…”

ထိုကဲ့သို့ လုပ်နိုင်သလော။

ကျိုင်းပင်ကြီးက အတန်းခေါင်းဆောင်အတွက် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်သစ်ကိုင်းမှ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယက်လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသိဉာဏ်ရရှိထားသဖြင့် သစ်ကိုင်းငယ်လေးတိုင်းတွင် သူ၏အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်သည့် စွမ်းအင်များ ပါရှိနေပေသည်။

အတွင်းရှိ စွမ်းအားကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်နှင့် သာမန် ကုလားထိုင်တစ်လုံးသို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်...”

ဟွမ်ဝူချွဲက ပြုံးလျက် အသံတိတ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပေးပို့လိုက်သော်လည်း သူ ထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က နာခံမည်မဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

“ဟင်…”

သူက ရုတ်တရက် နားလည်သွားကာ ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သူက မတ်တတ်ရပ်မည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး ဆရာကလည်း သဘောတူခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် သူ ထိုင်၍မရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ဆက်လက်၍သာ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ရသည်။

“အတန်းခေါင်းဆောင်က တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်သွားတာပဲ...”

“ကုလားထိုင်အသစ်က အသုံးမဝင်တော့ဘူး...”

“ဟားဟားဟား...”

“သူက ကျောက်တုံးကိုမပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ပြန်ချလိုက်တာပဲ...”

“ဆရာ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းက ကောင်းကင်တာအိုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို စိုးမိုးထားတယ်...”

“ငါတို့တွေ ဆရာ့အပေါ် သစ္စာရှိရမယ်... ဘယ်လို ပုန်ကန်မှုမျိုးမဆို အဆုံးသတ်က မကောင်းနိုင်ဘူး...”

ယခုအခါ ဟွမ်ဝူချွဲက အလွန်စွမ်းအားကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ နတ်ဆိုးများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး ယဲ့ချန်အပေါ် သူတို့၏ အကြောက်တရားက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာကာ ပုန်ကန်လိုသည့်အတွေးတစ်ခုမျှပင် မတွေးရဲကြတော့ပေ။

“သင်ခန်းစာကို ဆက်သင်မယ်...”

ယဲ့ချန်၏ ရှေ့မှောက်ရှိ နေရာသည် ယခုအခါ လွတ်လပ်နေသော်လည်း ထိုအရာကို သူ မသိခဲ့ပေ။

“နေမင်းဆိုတာ ယန်စွမ်းအင်အားလုံးရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး လမင်းက မဟာယင်စွမ်းအင်ရဲ့ ပုံရိပ်ဖြစ်တယ်...”

“မင်းတို့ ဒီအရာကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသင့်တယ်... ဆက်သွားကြစို့...”

“…”

“လေတိုက်တော့မယ့်အချိန်မှာ ကျောက်ပျံလွှားတွေ ပျံသန်းကြပြီး မိုးရွာတော့မယ့်အချိန်မှာ ရှန်းယန်ငှက်က ကခုန်ကြတယ်...”

ဝေါလုံသစ်တော။

အနောက်တောင်ဘက်။

လီတစ်ရာအကွာ။

အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် မရပ်မနား အလျင်စလို ခရီးဆက်နေကြသည်၊ ၎င်းတို့မှာ နတ်စွမ်းအားအဖွဲ့အစည်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေရောင်ဆံပင်၊ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများဖြင့် အံ့မခန်းခံနိုင်ရည်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

အရေအတွက်မှာ သုံးဆယ့်ငါးဦးရှိပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

တချို့က ခေတ်မီသေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အလွန်ကောင်းမွန်စွာ တပ်ဆင်ထားကြသည်။

သူတို့၏ အနောက်တွင် ရဟတ်ယာဉ်များက ရိက္ခာများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြီးစား သံချပ်ကာယာဉ်များက ပစ္စည်းကိရိယာ အားလုံးကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။

သူတို့၏ တာဝန်မှာ ထျန်ယွီတောင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စူးစမ်းလေ့လာရန် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့တွင် တင်းကျပ်သော အမိန့်တစ်ခု ရှိထားပေသည်၊ အောင်မြင်မှုမရရှိဘဲ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“အားလုံးပဲ ရပ်လိုက်...”

“ငါတို့ နတ်ဘုရားများအစည်းအရုံးဆီက သတင်းအချက်အလက်တွေကို ခုလေးတင် ကြားဖြတ်ရယူနိုင်ခဲ့တယ်...”

“နဂါးနိုင်ငံ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်း အတွင်းက သူလျှိုတစ်ယောက်က အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို ပြန်ပို့လိုက်တယ်...”

“…”

အခန်း (၂၄) ရှောင်ယန်ကျီ လေဆင့်ခေါ်ခြင်းနည်းစနစ်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း၊ ကျောင်းသားသစ်များ ရောက်ရှိလာခြင်း

ထိုလူများသည် အနောက်တိုင်း နတ်စွမ်းအင်အဖွဲ့အစည်းမှ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် အဖွဲ့အစည်း၏ အမှတ်အသား ပါရှိပေသည်။

ဦးဆောင်လာသူ၏အမည်က ဂျွန်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်တိုတို၊ မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်နှင့် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

သူသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောဘက်တွင် ရိုင်ဖယ်သေနတ်တစ်လက်ကို လွယ်ထားကာ ခါးတွင် ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ကျည်ဆန်များနှင့် လက်ပစ်ဗုံးများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ထို့ထက်ပို၍ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း လွန်စွာသန်မာပေသည်။

သူသည် တစ်ချိန်က အဖွဲ့အစည်း၏ ဌာနချုပ်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့ပြီး အနက်ရောင်ဝတ် အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ လက်ခံတွေ့ဆုံခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရပေသည်။

ဤသည်မှာ နတ်စွမ်းအင်အဖွဲ့အစည်း၏ မူလအစပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ လက်ဆောင်ဖြင့် မည်သူမဆို မိမိတို့၏ အကန့်အသတ်များကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး နတ်စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ကမ္ဘာ့အမြင့်ဆုံးတောင်ကြီးကို ရှောင်ကွင်းကာ ပင်လယ်များ၊ တောင်ထွတ်များ၊ သဲကန္တာရများနှင့် ရှေးဟောင်းသစ်တောများကို ရဲဝံ့စွာ ဖြတ်သန်းလာရဲခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့က လူနှစ်ရာကျော်ဖြင့် စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သုံးဆယ့်ငါးယောက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ရဟတ်ယာဉ်သုံးစီးလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ရဟတ်ယာဉ်၏ လေယာဉ်မှူးမှာ အဖွဲ့အစည်းမှ မဟုတ်ဘဲ မြွေတိုင်းပြည် ကြေးစားတပ်ဖွဲ့မှ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကြေးစားစစ်သားများသည် နက်ရှိုင်းသော သစ်တောများကို စူးစမ်းရှာဖွေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သောကြောင့် သူက ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံကာ ငှားရမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဂျွန်က နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကို သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ ထျန်းယွီတောင်တန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်သတင်းကိုမျှ ပေါက်ကြားခွင့် မပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

မြွေတိုင်းပြည်မှ လူများသည် သစ္စာမရှိသော ဝံပုလွေများဖြစ်ကြရာ သူက မည်သည့်ကရုဏာမျှ ပြသမည်မဟုတ်ပေ။

“မင်းတို့ ဘယ်လိုသတင်းတွေ ကြားဖြတ်ရခဲ့တာလဲ၊ မြန်မြန်ပြောစမ်း...”

“ထျန်းယွီတောင်မှာ တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိနေတာလား၊ အဲဒါကို ငါတို့ရှာတွေ့တာနဲ့ အကြီးအကဲရဲ့ နတ်စွမ်းအားလက်ဆောင်ကို ရနိုင်မှာလား...”

“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားက အခု နွားတစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုသန်မာနေပြီပဲ၊ နတ်စွမ်းအားရှင် စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီကိုး၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ခင်ဗျားကို အားကျမိတယ်...”

“ခင်ဗျားမှာ တခြားစွမ်းအားတွေလည်း ရှိသေးတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ငါတို့ အထဲဝင်သွားတဲ့အခါ ပြပေးလို့ရမလား...”

အဖွဲ့ဝင်များက သိချင်စိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြသည်။ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများက ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ မည်သူမဆို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့ နတ်စွမ်းအားရှင် စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဟဲဟဲ…”

ဂျွန်က မြှောက်ပင့်ခံရသောကြောင့် ကျယ်ပြန့်စွာ ပြုံးရွှင်နေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ချိန်က သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကြီးမားသော ကုသိုလ်တစ်ခုကြောင့် အကြီးအကဲ၏ လက်ဆောင်ကို ရရှိခဲ့ကာ သူ့အား သာလွန်ထူးကဲသော နတ်စွမ်းအားရှင် စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အဖြစ်၊ လူစွမ်းကောင်းနီးပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ သူ မည်မျှသန်မာနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

နတ်စွမ်းအားကို ရရှိပြီးကတည်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အချိန်တိုင်း ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် သူသည် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ပို၍သန်မာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြားသူများ နောက်ပြောင်နေကြစဉ် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားခဲ့သည်။

အခြေအနေက ဆိုးရွားနေသောကြောင့် သူ လုံးဝ မရယ်မောနိုင်ခဲ့ပေ။

အားလုံးက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူက စိတ်ကိုတင်းထားကာ “ထျန်းယွီတောင်မှာ နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေတယ်... ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် သေချာတယ်...”

“ဝိုး…”

ဤသည်မှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများနည်း။ လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခုဟု သူတို့ကို ပြောထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အပျက်အစီးများအကြောင်းလော။ ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ် သင်္ချိုင်းတစ်ခုအကြောင်းလော။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အင်မော်တယ်ဂူ တစ်ခုအကြောင်းလော။ ယခု သူက နတ်ဆိုးများအကြောင်း ပြောနေသည်လော။

“ဒါက အဲဒီတံခါးကြီးနဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်...”

“မင်းမျိုးမင်းနွယ်လုပ်ငန်းစုရဲ့ အဆိုအရ တံခါးရှေ့က ပုံရိပ်ဟာ ထျန်းယွီတောင်က လာတာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်...”

ဂျွန်တစ်ယောက် အံ့သြမှင်တက်သွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သွားမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထျန်းယွီတောင်ထဲကို ဝင်ကြမယ်... နတ်ဆိုးတွေလား... ဒါက အဲဒီနေရာရဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုပြီး သက်သေပြနေတာပဲ... သဲလွန်စတစ်ခု ရအောင်ယူ... ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဖမ်း... ဒါဆိုရင် မင်းတို့အားလုံး နတ်စွမ်းအားရှင် စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

“အကြီးအကဲရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တွေဟာ ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... တချို့က ကျင့်ကြံဖို့ ခရိုင် ငါးကိုတောင် ဝင်ရောက်ကြတယ်... ဂြိုဟ်သားတွေနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး သေးငယ်တဲ့ နတ်စွမ်းအင်သင်္ဘောတွေကို သုတေသန လုပ်ကြတယ်...”

ဂျွန်က မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နတ်စွမ်းအားများက အလွန်ထက်မြက်စွာ ယိုစိမ့်ထွက်လာသောကြောင့် သူ၏လူများသည် စစ်ဝတ်စုံများကို ဖောက်ထွင်းကာ သူတို့၏ အရေပြားပေါ်တွင် ဓားများဖြင့် အခြစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အမြန်ဆုံး ရှေ့ဆက်သွားမယ်...”

“တိုက်ခိုက်ကြ...”

“အပြေးအလွှား သွားကြမယ်...”

“ဘယ်သူက နတ်ဆိုးကို အရင်ဖမ်းနိုင်မလဲ...”

သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အဖွဲ့ဝင်များသည် မနာလိုမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားကြပြီး ဝေါလုံသစ်တောဆီသို့ ချီတက်စဉ် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားဖြည့်ထားခဲ့ကြသည်။

အရှေ့ဘက်။

လီနှစ်ရာအကွာ။

ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်နှင့် သံလက်သီးဂိုဏ်းတို့သည် လမ်းခရီးတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး အတူတကွ ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့က ထျန်းယွီတောင်သို့ ပြန်သွားရန် ဆွေးနွေးငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။

အသေအမိန့်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တောင်၏ အတွင်းပိုင်းကို သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာရန် ဖြစ်ပေသည်။

သဲလွန်စမရှိပါက ပြန်လာရန်မလိုဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခိုးပြီးပြန်သွားပါက ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

“သွားကြစို့...”

“ငါတို့ ပြန်သွားကြမယ်...”

“အဲဒီနတ်ဆိုးတွေက ငါတို့ကို သေစေချင်ပုံ မရဘူး...”

“ငါတို့သာ ဂရုစိုက်မယ်ဆိုရင် ဓာတ်ပုံတွေ ရနိုင်လောက်တယ်...”

ထန်လန့်နှင့် ကျိန့်ဖုန်းတို့က သဘောတူလိုက်ကြသည်။ မိသားစုများက စောင့်ဆိုင်းနေသောကြောင့် သူတို့က အန္တရာယ်ကို ရဲဝံ့စွာ ရင်ဆိုင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

လုပ်ငန်းစုမဟာမိတ်အဖွဲ့အစည်း၏ အင်အားကို သူတို့ သိထားကြသည်။

နဂါးနိုင်ငံအတွင်းတွင် သင့်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ယူရပေသည်။

သူတို့တွင် အပြစ်ပေးရန် နည်းလမ်းတစ်သောင်းရှိပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် နည်းလမ်းတစ်သိန်း ရှိပေသည်။

၎င်းနှင့်ယှဉ်လျှင် နတ်ဆိုးများက သဘောကောင်းပုံရပေသည်။ ခါမြို့။

အနောက်ဘက် လီသုံးဆယ်အကွာ။

ရှန့်ကွမ်းချီသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ လမ်းကြမ်းသုံးကားကို ပျက်စီးလုမတတ် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

သူမက အဘိုးကြီးထန်ကို မြန်မြန်ရှာဖွေပြီး သူ့ထံမှ ထိုသံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ဖြားယောင်းတောင်းယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုကမ္ဘာကြီး မည်သို့ဖြစ်နေကြောင်းကို သူမ မသိတော့ပေ။

ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကြီးတစ်ခု ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ ရတနာတစ်ခုမရှိဘဲ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တံခါးကြီးရှေ့ရှိ ပုံရိပ်မှာ ထျန်းယွီတောင်မှ အဝါရောင်ဝတ် ဓားအင်မော်တယ် ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သေချာပေါက် သိထားပေသည်။

သူတစ်ယောက်တည်းတွင်သာ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှိပေသည်။

ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်ကလည်း အလားတူ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း အတည်ပြုရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

အဝါရောင်ဝတ်လူငယ်က ကောင်းကင်တံခါးကို အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း ရှန့်ကွမ်းချီ မသိခဲ့သော်လည်း ခေတ်သစ်တစ်ခု၏ ပြောင်းလဲမှုကို သူမ ခံစားသိရှိခဲ့ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သံလက်သီးဂိုဏ်းနှင့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေ ကြေးစားတပ်တို့၏ ရွေးချယ်မှုအကြောင်းကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

သူမ သိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့ကို တားဆီးမည်မဟုတ်ပေ။

သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိန်းချုပ်၍မရသော အင်အားစုများ၏ တိုက်စားမှုကို ခံနေရပေသည်။

သူမသာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များကို မဖြတ်သန်းခဲ့ရဘဲ အလင်းရောင်ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရပါက ယခုချိန်ထိ မျက်ကန်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ခွန်အားတစ်ခုတည်းကသာ အစစ်အမှန် တာအိုလမ်းစဉ် ဖြစ်ပေသည်။ တောင်ပေါ်ရွာလေး။

စာသင်ကျောင်းထဲ၌။

ယဲ့ချန်က စာသင်ကြားပေးနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူက ထိုစာကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးငယ်လေးများ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး ဟွမ်ဝူချွဲ၊ မီးလျှံဖီးနစ်ငှက်နှင့် ကျိုးအာတို့ပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

ကျိုင်းပင်ကြီးအောက်တွင်။

အသိဉာဏ်သစ်ရရှိထားသော နတ်ဆိုးငယ်လေးများ တစ်စုသည် လည်ချောင်းများ မသန့်စင်ရသေးသောကြောင့် စကားမပြောနိုင်ကြသေးပေ။

သူတို့က သင်ခန်းစာကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့က ဤအခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် အသွင်မပြောင်းရသေးသော ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်ပါဝင်ပြီး တောက်ပသော အမွေးအတောင်များနှင့် လူသားမျက်လုံးများနှင့်တူသော မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

နားထောင်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာကာ သူမက သေးငယ်သော မှော်ဂါထာတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အတောင်ပံများကို တစ်ချက်ခတ်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် အထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ လေဆင့်ခေါ်ခြင်းနည်းစနစ် ဖြစ်ပေသည်။

ယဲ့ချန်က “လေတိုက်ခတ်တော့မည့်အခါ ကျောက်တုံးပျံလွှားများ ပျံသန်းကြသည်...” ဟု ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူမအား ဤကံကောင်းမှုကို ချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ယန်ကျီသည် လေထဲတွင် ကခုန်နေခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်အလင်းရောင်များက သူမကို ရစ်ပတ်သွားကာ လူသားအသွင် စတင်ယူလာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ဖက်၊ လူသားခန္ဓာကိုယ်၊ ငှက်အတောင်ပံများနှင့် ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများ ပါရှိပေသည်။

သို့တိုင်အောင် သူမသည် လွန်စွာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ စကားပြောနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

စာသင်ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် သူမက ယဲ့ချန်ကို ဒူးထောက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဆရာ၏ လက်ဆောင်ကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“အိုး…”

လှုပ်ရှားမှုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန်က အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဟွမ်ဝူချွဲက အလျင်စလိုဖြင့် “ဆရာ... ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက် ကျောင်းတက်ချင်လို့ပါ... ဆရာက သူ့ကို နာမည်တစ်ခုလောက် ပေးလို့ရမလား...” ဟု ပြောလိုက်သည်။