အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း (၂၅) ရှောင်ဝူက မိုးကိုခေါ်ဆောင်ပြီး တောင်ပေါ်ရွာရှိ အပင်များနှင့် သစ်ပင်များအားလုံး နတ်ဆိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း

ယဲ့ချန်သည် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေပြီး ကျောင်းသားသစ်များ ထပ်မံစာရင်းလာသွင်းမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ရှောင်ယန်ကျီသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေဟန်ဖြင့် ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ခေတ္တမျှ ပြာယာခတ်သွားပြီး မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သေးငယ်သော အတောင်ပံတစ်စုံက တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေသော်လည်း နားခိုစရာ နေရာမရှိဖြစ်နေပေသည်။

သူမသည် အရပ်တစ်မီတာခန့်သာရှိပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းကာ တကယ့်ကို သပ်ရပ်လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းပေသည်။ ဂျင်ဝေးငှက် ရှောင်ဟုန်သည် သူမကို မြင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူမက နေရာမှ ချက်ချင်းထွက်ခွာလာပြီး ရှောင်ယန်ကျီ၏ အနားသို့ ပြေးသွားကာ သူမကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ချာလှည့်ပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

“ဆရာ ဆရာ... ဆရာပြောသွားတဲ့ နောက်ဆုံးစာကြောင်းက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ တပည့် ထင်တယ်... ဘာလို့ သူ့ကို ရှီ ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည် မပေးတာလဲ... သူ့ရဲ့ နာမည်ပြောင်ကို ယန်ကျီလို့ ခေါ်ပြီး အမည်ရင်းကိုတော့ ဆရာပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ...”

ရှောင်ယန်ကျီ... ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုက ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဆရာ တပည့်ကို နာမည်တစ်ခု ပေးသနားပါ...”

ရှောင်ယန်ကျီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်တွားကာ ရိုသေလေးစားမှုပြသရန် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ...”

ကျောင်းတက်ချင်သော ကျောင်းသားသစ်များ ရောက်လာသည့်အတွက် ယဲ့ချန်သည် လွန်စွာ ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဤရွာတွင် ကျောင်းသားသစ်များ ပေါ်လာတတ်သော်လည်း မကြာသေးမီကမူ အလွန်နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ ဤတောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် ကျောင်းသားသစ်များ မကျန်တော့ပြီဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ယခုအခါ အခြားရှောင်ယန်ကျီတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။

သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီး ရှောင်ယန်ကျီ၏ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ဆိုရိုးစကားရှိသလို ပျံလွှားတွေက တေးဆိုပြီး ငှက်ဝါတွေက သီချင်းကျူးတယ်တဲ့... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းက ရှီဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကိုယူပြီး ယုဆိုတဲ့နာမည်ကို သုံးပေါ့... နာမည်ပြောင်ကိုတော့ ရှောင်ယန်ကျီလို့ပဲ ခေါ်မယ်...”

“နာမည်ပေးသနားတဲ့အတွက် ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရှီယုသည် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ ဂျင်ဝေးငှက် ရှောင်ဟုန်က သူမကို ထူမပေးလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ ဆရာ… တပည့် သူ့ကို တပည့်နဲ့ ခုံတူတူထိုင်ခိုင်းချင်တယ်... အဲ့ဒါ အဆင်ပြေနိုင်မလား...”

“ရှီယုက ကျောင်းကို အခုမှ ရောက်လာတာလေ... မင်းက ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒရှိနေမှတော့ ငါက သေချာပေါက် သဘောတူရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တောင်းဆိုချက် နှစ်ခုရှိတယ်... ပထမတစ်ခုက ကျောင်းသားသစ်ကို အနိုင်မကျင့်ရဘူး... ပြီးတော့ သူ့အဝတ်အစားတွေကို မီးမရှို့ရဘူး... ငါသိသွားရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမယ်... ဒုတိယတစ်ခုက ကျောင်းသားသစ်က တစ်ခုခုကို နားမလည်ရင် မင်းက သူ့ကို ပိုသင်ပေးပြီး အရင်က သင်ခန်းစာတွေအားလုံးကို ပြောပြရမယ်... အဲ့ဒါကို မင်း လုပ်နိုင်မလား...”

သူမ မလုပ်နိုင်ပုံပေါ်ပေသည်။ ရှောင်ဟုန်သည် အခက်တွေ့သွားဟန်ဖြင့် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသလိုက်မိသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်လို့ တပည့် အာမခံပါတယ် ဟီးဟီး...”

အကယ်၍ သူမသာ ရှီယုကို မသင်ပေးနိုင်ပါက အတန်းခေါင်းဆောင်ကို လုပ်ခိုင်းရန် တောင်းဆိုနိုင်ပေသည်။ သူမက ဘာအတွက်ကြောင့် စိုးရိမ်နေရမည်နည်း။

ရှောင်ဟုန်က အသင့်သဘောတူလိုက်မှသာ ယဲ့ချန်က ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှီယုကို သူမနှင့် ခုံအတူတူထိုင်ရန် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။ ရှီယုသည် သူမ၏နေရာတွင် အောင်မြင်စွာ ထိုင်လိုက်နိုင်ပြီး လင်လင်းအာနှင့် ရှောင်ဟုန်တို့၏ ကြားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် မှင်သက်နေမိသည်။ ဤသူများက တစ်ချိန်က ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးများဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ အတန်းဖော်အဖြစ် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည့် ဤနေ့မျိုးကို ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ငှက်တစ်ကောင်အနေဖြင့် သူမသည် အလွန်သာမန်ဆန်သော နောက်ခံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆရာ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုနိုင်သော အစ်မလင်လင်းအာနှင့် အစ်မရှောင်ဟုန်တို့ကို ပုံမှန်အားဖြင့် အားကျနေခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူမသည်လည်း အောင်မြင်စွာ အသွင်ပြောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဆရာက သူမကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နာမည်တစ်ခု ပေးသနားခဲ့လေရာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မိန်းမောသွားစေခဲ့သည်။

ဝှစ်...

ကျောင်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာခဲ့ရာ အလွန်ရုတ်ခြည်းဖြစ်လွန်းသဖြင့် ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးများစွာကို သံသယဝင်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်က ရာသီဥတုကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် တောင်ပေါ်ရွာတစ်ဝိုက်တွင် မိုးရွာသွန်းစေရန်၊ တိမ်များနှင့် မြူများကို မှုတ်ထုတ်ရန်နှင့် ချီများကို မိုးရေအဖြစ် ငွေ့ရည်ဖွဲ့ကာ အရာခပ်သိမ်းကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးရန် ပုံမှန်အားဖြင့် တာဝန်ယူထားသည့် နဂါးကျောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယခုရွာသွန်းနေသော မိုးသည် မည်သည့်ကြိုတင်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ လုံးဝ ကျဆင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိုးရေထဲ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပေသည်။

ဟွမ်ဝူချွဲပင် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ဤကျောင်းဆောင်ထဲတွင် ငှက်နတ်ဆိုးများစွာ ရှိနေပြီးဖြစ်ကာ နေရာအများအပြားကို ယူထားကြပေသည်။ အကယ်၍ ဆရာသာ အမှန်တရားကို သိသွားပါက သူ့ကိုယ်သူ ငှက်မွေးမြူသူတစ်ယောက်ဟု ထင်သွားလေမည်လား။

ဟားဟား... ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူက မရယ်ဘဲမနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရန် မိုးရေစက်များကို ကြည့်ရန် သူ မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ သူက စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ မှတ်မိသည်က မှန်ကန်ပါက ၎င်းသည် ရှန်းယန်ငှက် ဖြစ်သင့်ပေသည်။

၎င်းတွင် ‘ယန်’ ဟူသော စာလုံးပါရှိသော်လည်း ၎င်းက ငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ခြေထောက်နှစ်ချောင်း၊ မီးခိုးရောင် ကိုယ်ထည်၊ အနီရောင် ခြေထောက်များနှင့် အဖြူရောင် နှုတ်သီး ပါရှိပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းက ခြေတစ်ဖက်ကို ၎င်း၏အတောင်ပံအောက်တွင် ရုပ်သိမ်းထားကာ လေထဲ၌ လှပကျော့ရှင်းစွာ ကခုန်နေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးများ ပိုမိုသည်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ချီများလည်း တိုးပွားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စုစည်းသွားပြီးနောက် အောင်မြင်စွာ အသွင်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မိုးသည် လျင်မြန်စွာ ရွာသွန်းလာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ယဲ့ချန်က ၎င်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ ဤသို့ မကြာခဏ ဖြစ်တတ်ပေသည်။ ၎င်းသည် သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ နဂါးကျောင်းက မိုးရွာသွန်းစေခြင်းဖြစ်သည်ကို သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ကျောင်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ရှီယုနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သူမက ပို၍ သိမ်မွေ့ဟန်ရှိကာ ပို၍လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အရပ် ၁.၅ မီတာခန့်ဖြင့် သွယ်လျကျော့ရှင်းနေပေသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက ဆောင်းဦးရာသီမှ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့သွားစေနိုင်ပေသည်။

သူမတွင်လည်း လူသားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ငှက်အတောင်ပံများ ပါရှိပြီး ခြေဗလာဖြစ်ကာ တောက်ပနေဟန်ရှိသော ဖြောင့်စင်းပြီး သွယ်လျသည့် ကျောက်စိမ်းခြေတံတစ်စုံ ပါရှိပေသည်။

ဆရာယခုလေးတင် ပြောခဲ့သော စာကြောင်းသည် သူမ၏ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားကို ချက်ချင်း အသက်ဝင်သွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဘိုးဘေးအသွင်ဖြစ်သော ရှန်းယန်ငှက်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူမသည် မိုးဆင့်ခေါ်ခြင်းနည်းစနစ် ဟုခေါ်သော မှော်ဂါထာတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမက လှပကျော့ရှင်းစွာ ကခုန်နေသရွေ့ လီတစ်ရာပတ်လည်ကို ရေများဖြင့် စိုရွှဲသွားစေနိုင်ပြီး ရေကြီးရေလျှံမှုများပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။ ဤသည်က အရည်အချင်းတစ်ခုဖြစ်သလို မှော်ဂါထာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

မိန်းကလေးငယ် ဆင်းသက်လာချိန်တွင်လည်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမက သူမကိုယ်သူမ အရင်ဆုံး ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းဆောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အလင်းရောင်ကြောင့် ယဲ့ချန်ကို သူမ မမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ့အပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ လေးစားမြတ်နိုးမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုတို့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒူးခေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည်လည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ရှီယု၏လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းဆောင်၌ စာရင်းသွင်းလိုက်လေသည်။ သူမအား ရှောင်ဝူဟူသော အမည်ကို အောင်မြင်စွာ ပေးသနားခဲ့ပြီးနောက် ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ခွေ့နျူက သူမအား ခုံတူတူထိုင်ရန် သူ၏အနားသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူနှင့် ရှောင်ဝူတို့တွင် တူညီသော ဝါသနာတစ်ခု ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အားလပ်ချိန်များတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြပေသည်။ သူတို့ကို စိတ်သဘောထားတူညီသူများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

“ငါတို့ ရပ်သွားတဲ့ နေရာကနေ ပြန်ဆက်ကြမယ်...”

“မင်းတို့ နားမလည်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါ အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းပြပေးမှာမို့ မင်းတို့ သဘာဝကျကျ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်...”

ကျောင်းသားသစ်နှစ်ယောက်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သောကြောင့် ယဲ့ချန်သည် ယနေ့တွင် စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်နေပြီး သူ၏ စာသင်ကြားသည့် အသံမှာလည်း အနည်းငယ် ပို၍ ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့်ပင် တစ်နာရီကျော် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းဆောင်တစ်ခုလုံးသည် ကွန်ဖြူးရှပ် စည်းမျဉ်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး မဟာတာအို၏ အပိုင်းအစများပင် ပေါ်ထွက်လာကာ အလင်းမိုးတစ်ဖြိုက်ကဲ့သို့ တောင်ပေါ်ရွာလေးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး မြေကြီးထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားကာ ဤနေရာအား သန့်စင်သော နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်နေပေသည်။

ကျိုင်းပင်ကြီးသည် မရေတွက်နိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ပြီး ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့သည်။ ဟွမ်ဝူချွဲပင် ဤသစ်ပင်ဝိညာဉ်၏ ခွန်အားမှာ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းရခက်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဆရာက ရှင်းမပြခဲ့သောကြောင့် လောလောဆယ်တွင် အဆင့်ခွဲခြားမှုများကို သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့က ဗီဇအသိစိတ်ပေါ်တွင်သာ အခြေခံ၍ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ကြပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၏ ခွန်အားများကို မှန်းဆနေနိုင်ရုံသာ ရှိလေသည်။

၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များက တောက်ပနေပြီး သစ်ရွက်တိုင်းတွင် စာလုံးများပါရှိနေပုံပေါ်ကာ တာအိုပေါင်းသောင်းချီ သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် တူနေပေသည်။ ၎င်းက လေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး အလင်းမိုးများ ရွာချပေးကာ နတ်ဆိုးငယ်လေးများစွာကို ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးများ ပေးသနားနေပေသည်။ ဝိညာဉ်ချီများက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ သူတို့ကို နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ နားလည်သဘောပေါက်စေရန်နှင့် သွေးမျိုးဆက် အရည်အချင်းများကို နိုးထလာစေရန် နီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

မည်သည့် ကြီးမြတ်သော နတ်ဆိုးကမျှ ၎င်း၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြဘဲ အားလုံးက သူတို့၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုမျှမက တောင်ပေါ်ရွာတစ်ရွာလုံးရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်အားလုံးသည်လည်း ကြီးမြတ်သော ကံတရားကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ အချို့သော သစ်ပင်များ၏ ပင်စည်များပေါ်တွင် လူမျက်နှာများပင် ပေါက်ရောက်လာခဲ့သည်။

အချို့သော သစ်ပင်ကြီးများတွင် လွှဲယမ်းနိုင်သော လက်မောင်းများကဲ့သို့ သစ်ကိုင်းများရှိကာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး ရယ်စရာကောင်းနေပေသည်။ အချို့သော သစ်ပင်ငယ်များတွင် ခြေထောက်များအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသော အမြစ်များရှိပြီး သူတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ရွေ့လျားသွားလာနိုင်စေကာ စုဝေး၍ ရူးသွပ်စွာ ဆော့ကစားနိုင်စေသည်။ ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အချို့သော သစ်သီးပင်များတွင် အသီးများပိုမို သီးလာကာ အသီးတိုင်းက ဖူးဝင်းနေပြီး မွှေးကြိုင်နေကာ သူတို့၏ ရနံ့များကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်လွင့်စေသည်။ အချို့သော ပန်းများနှင့် မြက်ပင်များက ယိမ်းနွဲ့ကာ အသွင်ပြောင်းသွားကြပြီး သူတို့၏ ပွင့်ဖတ်များနှင့် မျိုးစေ့များတွင် လက်မောင်းငယ်လေးများနှင့် ခေါင်းများ ပေါက်လာကြသည်။

ယဲ့ချန်၏ သင်ခန်းစာသည် တောင်ပေါ်ရွာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ကမောက်ကမဖြစ်သွားစေမည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ဓားတစ်လက်က ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ရိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် တောင်ပေါ်ရွာလေးသည် သန့်စင်သော နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စကားလုံးတိုင်းနှင့် စာကြောင်းတိုင်းက နတ်ဆိုးများကို အသွင်ပြောင်းသွားစေသည်။ စာပိုဒ်တိုင်းနှင့် အခန်းတိုင်းက နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို နားလည်သဘောပေါက်ခွင့် ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

ဤသည်က အတန်းတစ်တန်းမျှသာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက လက်တွေ့တွင် တာအိုဘိုးဘေးတစ်ဦးက တာအိုကို သင်ကြားပေးနေခြင်း၊ ဗုဒ္ဓတစ်ပါးက ကျမ်းစာများကို ရှင်းလင်းဟောပြောနေခြင်း၊ ကွန်ဖြူးရှပ် သူတော်စင်တစ်ဦးက စာသားများကို ရွတ်ဆိုနေခြင်း၊ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ဦးက နည်းစနစ်များကို ဆွေးနွေးနေခြင်းနှင့် အင်မော်တယ်များနှင့် နတ်ဘုရားများက တာအိုအကြောင်း ငြင်းခုံဆွေးနွေးနေခြင်းနှင့် တူပေသည်။

တောင်ပေါ်ရွာတစ်ခုလုံး၏ ပြောင်းလဲမှုများက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။

နဂါးနိုင်ငံ။

ကောင်းကင်ဌာန ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့အစည်း။

ကျယ်လောင်ပြီး စူးရှသော သတိပေးသံများ မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံး၏ အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ စောင့်ကြည့်ရေးဖန်သားပြင်တွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများကို ပြသနေသောကြောင့် ဝန်ထမ်းအမြောက်အမြားမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ အလုပ်ရှုပ်လာကြသည်။ စွမ်းအင်စကင်ဖတ်စစ်ဆေးခြင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုမြေပုံသည် လတ်ဆတ်သော သွေးများကဲ့သို့ အနီရောင်များအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“အကြီးအကဲသုံးပါးကို မြန်မြန် သွားပင့်လိုက်...”

“ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီ...”

“ထျန်းယွီတောင်က မီးတောင်တစ်ခုလိုပဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်တယ်...”

“ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ငါ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...”

အခန်း (၂၆) နတ်စွမ်းအားအဖွဲ့ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ဝက်ဝံနက် ကောင်းကင်မျက်လုံး ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ထျန်ယွီတောင်တန်းတွင် တောင်ထွတ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခု ရှိပေသည်။ အရှေ့ဘက်တွင် ဝပ်တွားနေသော နဂါးတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည့် ဝေါလုံသစ်တော ရှိလေသည်။ မြောက်ဘက်တွင်မူ ငှက်များပင် ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲသော တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်နေသည့် မြင့်မားသော တောင်တန်းများ ရှိပေသည်။

အနောက်ဘက်တွင်မူ တောင်တန်း၏ ပင်မအစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတစ်လျှောက်၌ တောင်ထွတ် သုံးဆယ် တည်ရှိနေပေသည်။ အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်မှာ မီတာ ငါးထောင်ကျော် မြင့်မားကာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလွန်အေးခဲလှပေသည်။

အကယ်၍ ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို စကားလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ “မျက်လုံး” တစ်လုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထျန်ယွီတောင်တန်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် လွင်ပြင်ကျယ်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကန္တာရဒေသတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အနီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ခါမြို့မှာ ကီလိုမီတာ သုံးရာ ကွာဝေးပြီး ၎င်းတို့ကြားရှိ ဒေသမှာ လူသူကင်းမဲ့ကာ လွန်စွာ အန္တရာယ်များလှပေသည်။

တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်တွင် ဆက်တိုက် သွယ်တန်းနေသော တောင်တန်းများ ရှိပြီး မျက်လုံးအိမ်များသဖွယ် ဖြစ်တည်နေပေသည်။

ယဲ့ချန် နေထိုင်ရာ တောင်ပေါ်ရွာလေးမှာ ထိုမျက်လုံး၏ ထောင့်စွန်းတွင် တိကျစွာ တည်ရှိနေပြီး ဆုံမှတ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေပေသည်။

အနောက်တောင်ဘက်တွင်မူ တောင်တန်းများက နက်ရှိုင်းပြီး တိတ်ဆိတ်သော တောင်ကြားများနှင့်အတူ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေပေသည်။

ဂျွန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် သေမင်းနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခိုးဝင်ရန် အောင်မြင်သွားခဲ့ကြသည်။ နဂါးနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်စဉ် နယ်ခြားစောင့်တပ်များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ရှောင်ရှားရန် နောက်ဆုံးတွင် ကွင်းရှောင်သွားခဲ့ကြသည်။

နတ်စွမ်းအားအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များက မကြောက်ရွံ့သော်လည်း မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို မဖြစ်ပေါ်စေချင်ခဲ့ပေ။

နဂါးနိုင်ငံ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်မြင့်မားပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးစာရင်း၌ ပါဝင်သောကြောင့် သူတို့က တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် စိမ့်ညွန်တောတစ်ခုအတွင်း၌ သူတို့၏ အဖွဲ့ဝင်အချို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသေးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့က တောင်ကြားများနှင့် တောင်ကုန်းများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြရာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အချို့နှင့် အဆိပ်ပြင်းသော သတ္တဝါများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အသေအပျောက်များလည်း ရှိခဲ့ပေသည်။

ထျန်ယွီတောင်တန်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူ ၂၆ ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဂျွန်က အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်းမှောင်ကာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ငါပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းတို့ရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေလို နေထိုင်နိုင်ဖို့ မင်းတို့အတွက် ဆုလာဘ်တွေ ရအောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်...”

“တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ... နဂါးနိုင်ငံရဲ့ နယ်စပ်မှာ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

“ငါတို့က မြွေတိုင်းပြည်ကနေ ကွင်းရှောင်ပြီး ကုန်းလမ်း ရေလမ်းကနေ သွားခဲ့တယ်... ရဟတ်ယာဉ်နဲ့တောင် သယ်ဆောင်သွားသေးတယ်... အဲဒါတောင်မှ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုက ဒီလောက် မြင့်မားနေတုန်းပဲ...”

“ဒီတစ်ကြိမ်မှ ဘာမှမရခဲ့ရင် ငါ ဒီမှာပဲ သေလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်...”

သူက ကျန်ရှိနေသော လူများကို ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး လွန်စွာ ဒေါသထွက်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တာဝန်များ စတင်ထမ်းဆောင်ချိန်မှစ၍ သူ ဤမျှလောက် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်သည့်တာဝန်ကမှ သူ့ကို ဤမျှလောက် အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုး မပေးခဲ့ဖူးပေ။ နောင်တရကာ လမ်းတစ်ဝက်မှ လှည့်ပြန်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်အထိပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် လဲကျခဲ့ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ထလာခဲ့ရသည်။

ယခု ထျန်ယွီတောင်ခြေတွင် ရှေ့အနည်းငယ်ဆက်သွားပါက ရေကန်တစ်ခု ရှိပေသည်။ ၎င်းကို ကွင်းရှောင်သွားပါက ရှေးဟောင်းသစ်တောတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဂြိုဟ်တုမြေပုံများအရ ရှေးဟောင်းသစ်တောကို ဖြတ်ကျော်သွားပါက သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

“အရှိန်တင်ကြစမ်း...”

“ငါတို့ မကြာခင် ရောက်တော့မယ်...”

“ငါတို့ နေရာတစ်နေရာရဖို့နဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ဆောင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ...”

“ခေါင်းဆောင်က စွမ်းအားကြီးမားတယ်...”

ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာခဲ့ပေသည်။

ဂျွန်နှင့် အခြားသူများသည် အတားအဆီးများစွာနှင့် လေတိုက်ခတ်နေသော ကွာဟချက်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပေါ်ရွာလေးနှင့် မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အမြင်အာရုံ အားနည်းမှုကြောင့် ဂျွန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် တောင်ပေါ်ရွာလေး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနေအထားကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ဘဲ အကြမ်းဖျင်းမျှသာ သိရှိနိုင်ခဲ့သည်။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် စပါးခင်းများနှင့် သစ်သီးခြံများကို မြင်တွေ့နေရကာ ဤနေရာ၌ လူများ နေထိုင်ကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

အကြီးအကဲ၏ ကောင်းချီးကို ရရှိထားပြီး နတ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ဂျွန်သည် အဝေးမှ မြစ်ရေစီးသံကို ကြားနိုင်ပေသည်။

“ဟိုမှာ အလင်းရောင်တစ်ခုရှိတယ်...”

“သွားကြည့်ကြရအောင်...”

အဝေးတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး သဲသဲကွဲကွဲပင် မမြင်ရပေ။ ၎င်းမှာ ကျိုင်းပင်ကြီး တစ်ပင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်တစ်ခုနှင့် တူပေသည်။

သစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားတွင် လမ်းမီးတိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး လမ်းပျောက်နေသူများအတွက် လမ်းပြပေးနေပေသည်။

ဂျွန်က သူ၏အနောက်ရှိ အဖွဲ့ဝင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရဟတ်ယာဉ်များနှင့် သံချပ်ကာယာဉ်များ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့က ကျောပေါ်တွင် အထုပ်အပိုးများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ရိက္ခာများက မလုံလောက်တော့ပေ။ အကယ်၍ သဲလွန်စတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး မရှာဖွေနိုင်ပါက နဂါးနိုင်ငံမှ တိုက်ပွဲဝင် သူရဲကောင်းများကဲ့သို့ သစ်ခေါက်များကို ကိုက်ခဲကာ မြက်မြစ်များကို စားသောက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယခု မှိုင်းညို့နေသော မီးရောင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အမြန်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ကျောင်းဆောင် အပြင်ဘက်တွင်။

ကျိုင်းပင်ကြီး အောက်၌။

ယဲ့ချန်သည် ကျောက်တုံးခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ အစားအစာများကို စားသောက်နေပေသည်။

ဤညစာကို သွမ့်ကျီက ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ အလွန်ကျွမ်းကျင်သော ဟင်းပွဲငယ်လေးခွက် ပါဝင်ပေသည်။ ၎င်းတို့က သက်သတ်လွတ်ဟင်းလျာများ ဖြစ်သော်လည်း အလွန် အာဟာရပြည့်ဝပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သက်သတ်လွတ် ဟင်းလျာတိုင်းတွင် မှေးမှိန်သော ဝိညာဉ်ချီများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သို့တိုင်အောင် လူတိုင်း စားသုံးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဆရာ၊ အတန်းခေါင်းဆောင်၊ မီးလျှံဖီးနစ်ငှက်၊ အစ်မကျိုးအာနှင့် အခြားသူများသာလျှင် စားသုံးနိုင်ကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤဝိညာဉ်ရေးရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များက ပေါများလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သူတို့ ဖူလုံသွားနိုင်ပြီး မဟာနတ်ဆိုးတိုင်း ဝေစုတစ်ခုစီ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဆရာက သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများ စီးဆင်းသွားပြီး မဟာတာအို၏ အစအနများ ကျဆင်းလာကာ တစ်ရွာလုံးကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ချီ အပြည့်အဝ ပြန်လည်မနိုးထလာမီမှာပင် ကျောင်းဆောင်တစ်ခုလုံး ဝိညာဉ်မြူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးအားလုံး အသက်ရှူလိုက်သည်နှင့် အရှေ့ဘက်မှ ခရမ်းရောင်ချီများ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေး တစ်ရွာလုံးမှာ ဆူပွက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ကိုယ်ပိုင် အဆင့်ဆင့်ပြောင်းလဲမှုကို ဖြတ်သန်းနေသော သက်ရှိတစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

ကျိုင်းပင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် လပြည့်ဝန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထျန်းကော်ဖြစ်ပြီး တိမ်များနှင့် မြူခိုးများကို ရှူထုတ်ကာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အချိန်ကို ပိုင်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်တန်းများ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် နေမင်းတစ်စင်းက အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေပေသည်။ ၎င်းမှာ ဤနေရာတွင် နေမင်းလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို လည်ပတ်နေသော အစ်မကျိုးအာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ခေတ်သစ်၏ ပထမဆုံး နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမအပေါ် ဆရာ၏ ကောင်းချီးပေးမှုက ကြီးမားလှသော ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။ သူမက ဆရာ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို မပျက်ကွက်စေနိုင်ဘဲ နေမင်းနှင့် သူမကိုယ်တိုင်ကြားရှိ ပေါင်းစပ်မှုကို အဆက်မပြတ် သန့်စင်နေရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် နေမင်းမဟုတ်ဘဲ ယန်ချီ အငွေ့အသက်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဆရာ၏ စကားလုံးများက ဥပဒေဿအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူမအား အစစ်အမှန် နေမင်းကြီးကို ပေးသနားနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် များစွာ လိုအပ်နေသေးပေသည်။

မဟာနတ်ဆိုးများ အားလုံးက ကျင့်ကြံနေကြပြီး ယနေ့ သူတို့ရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးကို ခိုင်မာစေရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း လှုပ်ရှားမှုများက အတော်လေး ကြီးမားမည်ဖြစ်ပြီး ဆရာ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည် စိုးရိမ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် ကိုယ်ထင်မပြခဲ့ကြပေ။

လောလောဆယ်တွင် ယဲ့ချန်၏ ဘေး၌ မဟာနတ်ဆိုး သုံးလေးကောင်နှင့် နတ်ဆိုးငယ်တစ်စုသာ ရှိနေပေသည်။ သူတို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် လှဲလျောင်းနေကြပြီး ဆရာ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဆရာ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် တာအိုဆွဲဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဥပဒေဿများ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူတို့က ဆွဲဆောင်ခံရမှုကို မဟန့်တားနိုင်ဘဲ အကြည့်ပင် မလွှဲနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

လင်လင်းအာ၊ ရှောင်ဟုန်၊ သွမ့်ကျီ နှင့် ဝက်ဝံနက် ဟူသော မဟာနတ်ဆိုး လေးကောင်က အနီးနားတွင် ရပ်နေကြပြီး အကြည့်များဖြင့် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နေကြသည်။

သွမ့်ကျီက ခါးစညောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူမှုများ အပြည့်ရှိနေပေသည်။ သူက လင်လင်းအာကို အခါအားလျော်စွာ လှမ်းကြည့်နေပြီး

“ငါလုပ်ထားတဲ့ ဟင်းကို ကြည့်လိုက်... ဆရာက စားနေရင်းနဲ့တောင် နှုတ်ခမ်းသပ်နေတယ်... အရမ်းအရသာရှိမှာ သေချာတယ်... ဆရာက ငါ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို အသိအမှတ်ပြုတာ အသေအချာပဲ...” ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ဟွန့်..

လင်လင်းအာက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမက အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် လှဲလျောင်းနေသော ဝက်ဝံနက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ကန်လိုက်ပေသည်။

ဤလူမိုက် ရရှိခဲ့သော ပျားဘုရင်မ၏ အသိုက်ကို သွမ့်ကျီက လှည့်စားကာ ယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုပျားဘုရင်မမှာ ဆရာ၏ အစောဆုံး ကျောင်းသားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်ဆင့်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အတန်းသို့ မလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပျားရည်က မည်မျှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

ဟင်းချက်ရာတွင် အနည်းငယ်မျှ အသုံးပြုလိုက်ရုံဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော အရောင်၊ အနံ့နှင့် အရသာကို သေချာပေါက် ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ဟွန့်...

ဝက်ဝံနက်က သူ၏ တတိယမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ လျှပ်စစ်အလင်းရောင်များ ရိုင်းစိုင်းစွာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံး နည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး သူက နေ့ဝက်ခန့် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရကာ ယခုအခါ ၎င်းကို အသုံးပြုရာတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအကြည့်ဖြင့် သူက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်လင်းအာတစ်ယောက် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူမက သူ့အပေါ် အမျက်ဒေါသ ဖြေဖျောက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမနှင့် အသာတကြည် ဝေးရာသို့ ရွှေ့သွားလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်က သူ၏ ကျောင်းသားများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူက ညင်သာစွာ၊ စနစ်တကျနှင့် အလျင်စလိုမရှိဘဲ အစားအသောက်များကို စားသောက်နေကာ အလွန်တင့်တယ်လှပနေပုံ ရပေသည်။

ထမင်းက အရသာရှိပြီး ဝါးရတာ ကောင်းမွန်ကာ ချိုမြိန်သော အရသာလေး ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များက ကြွပ်ရွကာ နူးညံ့နေပြီး အဆုံးမရှိသော အရသာများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

အသား လုံးဝမပါဝင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အရသာက အသားစားရသည်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသေးသည်။

ရွှစ်...

ဝက်ဝံနက်က အဝေးသို့ ရွှေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက ရုတ်တရက် မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပြီး အနောက်တောင်ဘက်သို့ ကြည့်ရန် သူ၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“အပြင်လူတွေ ထပ်ရောက်လာတာလား…”

ဝှစ်... ဝှစ်...

အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ မြေလျှိုးနည်းစနစ်က ယခုအခါ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ဖမ်းဆုပ်ရခက်သည့် အနေအထားမျိုးတောင် ဖြစ်နေပေပြီ။

ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် သူက ဆန္ဒရှိရာ နေရာတိုင်းသို့ တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပေါ်လာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“အဲဒီလူတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”

သူက ဝက်ဝံနက်ထံသို့ အသံလှိုင်း ပေးပို့လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်လင်းအာ ကိုလည်း မေးလိုက်သည်။

“အပြင်လူ အသစ်တွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်... သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဆီက ထူးကဲတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုကို ငါ ခံစားမိတယ်... ဝိညာဉ်ချီနဲ့တော့ မတူဘူး... နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်... အတန်းခေါင်းဆောင်ကို ထွက်လာပြီး ကြည့်ခိုင်းရမလား...”

ထိုသို့သော ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူက အမြဲတမ်း သတိထားတတ်ပြီး ကိုယ်ပိုင် သဘောဖြင့် မလုပ်ဆောင်ရဲခဲ့ပေ။

“ကျောပေါ်မှာ ဓားမြွှာတွေ လွယ်ထားတဲ့ ကောင်တွေကို နောက်မှ အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်မယ်... ဒီအပြင်လူတွေအတွက်တော့... သွားကြည့်ကြရအောင်...”

“သူတို့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေရင် ငါတို့ကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့... ဒီလူသားတွေက ဆရာ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အနှောင့်အယှက်ပေးနေတာ... သူတို့က တကယ် သေသင့်တယ်...”

လင်လင်းအာက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်က သွက်လက်နေသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု လည်ပတ်နေပေသည်။