အခန်း (၁၆၉-၁၇၀)

အခန်း ၁၆၉:လကိုးစင်းနယ်မြေမှာ မဟာဓားတာအိုဆေးလုံး ရှိနေလိမ့်မယ်...

လွမ်မိုတောင်ကြော၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် မီးခိုးရောင်မြူခိုးများမှာ မင်အလား ထူထပ်သိပ်သည်းနေပြီး ကောင်းကင်နှင့်နေရောင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

စူးချန်ကဲသည် နင်ဖူယောင်နှင့်အတူ လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် မီးခိုးရောင်မြူခိုးများသည် အသိဉာဏ်ရှိပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားပေးကာ နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

သူ၏ လက်ထဲတွင် လီဝမ်ထံမှ ရရှိသော ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ထိုစာလိပ်၏မျက်နှာပြင်က မှေးမှိန်စွာ တောက်ပနေသည်။

နက်ရှိုင်းသော လွမ်မိုတောင်ကြောတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံအပေါ် အားကိုးကာ စူးချန်ကဲသည် သူတို့၏ခရီးဆုံးပန်းတိုင်ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသောအရာမှာ အပျက်အစီးနယ်မြေ၏ အဝင်ဝတွင် တခြားလူများ ရှိနေနှင့်ခြင်းပင်။

'ဒီလူတွေက ကံကြမ္မာသမီးတော်နဲ့ တွေ့ဖို့အတွက် စီစဥ်ပေးထားတဲ့ သာမန်ဖြတ်လျှောက်တွေ ဖြစ်ပုံရတယ်... အဲ့ဒါမှ ကံကြမ္မာသားတော် က သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ဝင်ရောက်ပြီး သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်လား...'

'ဒီဇာတ်ကွက်က နည်းနည်းရိုးအီနေပြီ...'

စူးချန်ကဲက တွေးတောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ... ငါတို့ ဘယ်သွားနေတာလဲ..."

နင်ဖူယောင်သည် တီးတိုးမမေးမြန်းဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်လာသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် ချမ်းစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမထံ၌ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် စီနီယာအစ်ကို၏ နံဘေးတွင် ရှိနေသရွေ့ အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဟု သူမ၏စိတ် နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ အလိုအလျောက် ယုံကြည်နေမိကြောင်းကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

စူးချန်ကဲက ရှေ့သို့ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ..."

"ရောက်ပြီလား..."

နင်ဖူယောင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တခဏကြာမျှ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နက်ရှိုင်းပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တောင်ကြားအဝင်ဝသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး နှစ်ဖက်လုံးတွင် ဓားနှင့်ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ထစ်ထားသည့်အလား မတ်စောက်သော ချောက်ကမ်းပါးများရှိကာ တိမ်များထဲသို့ မြင့်တက်နေသည်။

အေးစိမ့်သောလေပြင်းသည် တောင်ကြားထဲတွင် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေပြီး တစ္ဆေများ ညည်းတွားသံကဲ့သို့ အသံများက ဝေဝါးစွာ ကပ်ပါလာကာ လူအများကို ကြက်သီးထစေသည်။

တောင်ကြားအဝင်ဝတွင် ကျင့်ကြံသူဆယ်ပေါင်းများစွာ စုဝေးနေနှင့်လေပြီ။

ဤလူများအနက် အများစုမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ ရောနှောကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်မှုများမှ စုဆောင်းရရှိလာသော သတ်ဖြတ်လိုခြင်းစိတ်ဆန္ဒများ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူတို့သည် အုပ်စုငယ်လေးများဖွဲ့ကာ တီးတိုးစကားပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ်ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုနေကာ သတိထားနေပြီး လောဘအရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

စူးချန်ကဲနှင့်နင်ဖူယောင်တို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ ဆယ်နှင့်ချီသော အကြည့်များသည် သူတို့အပေါ်သို့ ချက်ချင်းအာရုံစိုက်လာပေ၏။

"နောက်ထပ်နှစ်ယောက် ရောက်လာပြီ..."

"ရှီး... သူတို့က အရမ်းငယ်ပုံရတယ်... သူတို့က ဂိုဏ်းတစ်ခုခုကနေ လေ့ကျင့်ဖို့ ထွက်လာတဲ့ လူသစ်လေးတွေ ဖြစ်ရမယ်..."

"အဲ့ဒီ ကောင်မလေးက တကယ်ကို လှတာပဲ... ပြီးတော့ အဲ့ဒီ လူငယ်လေးကလည်း မဆိုးဘူး... သူက ငါ့ထက်တောင် ချောသေးတယ်... လွမ်မို တောင်ကြောမှာ ဒါမျိုးက အရမ်းရှားတယ်..."

"ရယ်စရာ အတွေးတွေ မတွေးနဲ့... ဒီကို လာတဲ့သူတွေထဲက အနည်းစုကပဲ လွယ်ကူတဲ့ ပစ်မှတ်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ဤဆွေးနွေးမှုများသည် တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ကာ မည်သူကမျှ သူတို့ကို လာရောက် ရန်စရန် ရှေ့မထွက်ဝံ့ကြချေ။

လွမ်မိုတောင်ကြောတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ အပြင်ပန်း အသွင်အပြင်များက လှည့်စားနိုင်သည် ဟူသော အခြေခံမူကို နားလည်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုးသို့ ဤမျှထိ လှပသော အမျိုးသမီး အဖော်တစ်ဦးကို ခေါ်လာဝံ့သူတိုင်းမှာ လူမိုက်တစ်ယောက် သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ်သူ အမှန်တကယ် ယုံကြည်မှုရှိသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤလူများသည် သူတို့၏အသက်ကို တန်ဖိုးထားကြသဖြင့် ထိုနည်းပါးသော ဖြစ်နိုင်ချေအပေါ် လောင်းကြေးမထပ်လိုကြချေ။

နင်ဖူယောင်သည် ထိုအကြည့်များအောက်တွင် မသက်မသာ ခံစားရပြီး စူးချန်ကဲဆီသို့ အလိုအလျောက် ပို၍နီးကပ်စွာ မှီလိုက်သည်။ သူမက တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို ... ငါတို့ ဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ..."

"ဒီနေရာမှာ အပျက်အစီးနယ်မြေရှိတယ်... မင်း လိုအပ်တဲ့ အခွင့်အရေးက အထဲမှာ ရှိနိုင်တယ်..."

စူးချန်ကဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သေချာသည်မှာ ဤသည်က သူ၏ခန့်မှန်းချက်သာဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ကံကြမ္မာသမီးတော်တစ်ယောက်သည် မည်သည့်အချိန်မျှ လက်ဗလာဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေ့မရှိချေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နင်ဖူယောင်သည် စူးချန်ကဲ၏ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လှိုင်းထလာသည်။

'စီနီယာအစ်ကို ...'

'သူက တကယ်ပဲ ငါ့အတွက် အခွင့်အရေးကို ရှာဖို့ အထူးတလည် ဒီနေရာကို လာခဲ့တာပဲ... ဒါက တကယ့်ကိုပဲ... စီနီယာအစ်ကိုက ငါ့အပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ထိ ကောင်းနိုင်ရတာလဲ...'

【ဒင်... လက်ခံသူရဲ့ မရည်ရွယ်ဘဲလုပ်တဲ့ လုပ်ရပ်က ဂျူနီယာညီမလေး နင်ဖူယောင်ရဲ့ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေပါတယ်... ဆုလာဘ်... တစ်လစာ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံ...】

"ဒီနားကိုကို လာပြီး ခဏစောင့်နေအုံး..."

စူးချန်ကဲက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ အပျက်အစီးနယ်မြေသည် ပွင့်ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးကြောင်း သူ သိနိုင်သဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာကို သူ ရှာဖွေလိုက်၏။ နင်ဖူယောင် သူ၏နံဘေးသို့ ရောက်လာပြီးနောက် သူက ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

အချိန်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် တောင်ကြားအတွင်းမှ ခပ်အုပ်အုပ်မြည်ဟီးသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ဘုန်း...

မြေပြင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် နှစ်ဖက်လုံးရှိ ချောက်ကမ်းပါးများပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း မှော်စာလုံးများ လင်းလက်လာပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပေ၏။

တောင်ကြား အဝင်ဝရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် စတင်၍တွန့်လိမ်လာပြီး ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်အလင်း မျက်နှာပြင်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာပြင်သည် ရေအလား လှိုင်းထနေပြီး ထိုအရာ၏နောက်တွင် နန်းတော်များနှင့်ခန်းမဆောင်များ၏ ဝေဝါးသော ထင်ယောင်ထင်မှားပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"အပျက်အစီးနယ်မြေ ပွင့်သွားပြီ..." တစ်ယောက်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... မြန်မြန်..."

ဆယ်နှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများသည် အလင်း မျက်နှာပြင်ဆီသို့ အလုအယက် ပြေးသွားကြပြီး ထိုအထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ထိုအချိန်မှသာ စူးချန်ကဲက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး နင်ဖူယောင်နှင့်အတူ အလင်းမျက်နှာပြင်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။

အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်း ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထိုနေရာသည် မှောင်မိုက်သော တောင်ကြား မဟုတ်တော့ဘဲ ကျိုးပဲ့နေသော ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးနယ်မြေတစ်ခုပင်။

ပြိုကျနေသော နန်းတော်များ၊ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တိုင်များနှင့် သံချေးတက်နေသော လက်နက်များ နေရာအနှံ့အပြား၌ ပြန့်ကျဲနေသည်။ လေထုထဲတွင် ယိုယွင်းနေသော ခေတ်ကာလ၏အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ထို့ထက်ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ အပျက်အစီးနယ်မြေ၏ အထက်တွင် သွေးရောင်လခြမ်းကိုးစင်း လွင့်မျောနေခြင်းပင်။ လရောင်များ ကျဆင်းလာပြီး မြေကြီးကို အနီရင့်ရောင်အဖြစ် ဆေးဆိုးထားခဲ့သည်။

"သွေးလကိုးစင်း... ဒါက ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲ..."

နင်ဖူယောင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမ မြင်တွေ့ရခြင်းက ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်....

"သခင်မ... ဒီနေရာက ငါတို့ လာဖို့ လိုအပ်တဲ့ နေရာ အတိအကျပဲ... နင့်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကို က တကယ်ကို နင့်ရဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ..."

အားချီက ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုလေ၏။

နင်ဖူယောင် ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်သည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"လကိုးစင်းနယ်မြေမှာ မဟာဓားတာအိုဆေးလုံး ရှိနေရမယ်... တကယ်လို့ သခင်မက အဲ့ဒါကို ရပြီး အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်းနိုးထလာလိမ့်မယ်..."

"ဒီအောက်ဘုံမှာတောင် ဒီလို အပျက်အစီးနယ်မြေမျိုး ရှိနေမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး..."

အားချီသည် ရှင်းပြပြီးနောက် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နင်ဖူယောင်သည် စူးချန်ကဲကို ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

'စီနီယာအစ်ကိုက အစကတည်းက သိနေလို့ ငါ့ကို ဒီနေရာဆီ တမင်သက်သက် ခေါ်လာတာလား...'

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နင်ဖူယောင်သည် စူးချန်ကဲ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဒီလောက်ထိ အားနည်းတဲ့ အပျက်အစီးနယ်မြေ..."

စူးချန်ကဲက လွှတ်ခနဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အစစ်အမှန် သူတော်စင် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူသည် လောကကြီး၏ ဥပဒေသများအပေါ် ပို၍ပို၍အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။ ဤအပျက်အစီးနယ်မြေ၏ ပိုင်ရှင်မှာ သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အတုအယောင်သူတော်စင်သက်သက်သာဖြစ်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အားနည်းကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်သည်။

"..."

နင်ဖူယောင်သည် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် စူးချန်ကဲသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ထိုအရာက အပျက်အစီးနယ်မြေ နေရာတစ်ခုလုံးကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်လွှမ်းခြုံသွားပြီး စစ်မှန်သော နဂါးရတနာဆေးလုံး၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသွားသည်။

"စစ်မှန်တဲ့ နဂါးရတနာဆေးလုံးကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ လကိုးစင်း အပျက်အစီးနယ်မြေရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားတွေကို သုံးနေတာလား..."

စူးချန်ကဲက မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။ သူ၏အမြင်အာရုံတွင် လကိုးစင်းမှ ကျဆင်းလာသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။ တစ်ပိုင်းသည် အပျက်အစီးနယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ စီးဝင်သွားပြီး တခြားတစ်ပိုင်းသည် သီးခြားနယ်မြေတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ထိုစွမ်းအားတစ်ပိုင်းသည် လကိုးစင်း၏ ဆန္ဒအလျောက် မဟုတ်ပုံရပြီး အတင်းအကြပ် သိမ်းပိုက်မှုတစ်ခုနှင့် ပို၍တူညီနေသည်။ သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲသည် တိကျသော နေရာကို ချက်ချင်း မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤအပျက်အစီးနယ်မြေသည် မရိုးရှင်းပုံရပေ၏။ ဤနေရာသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို သက်ရောက်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုအပျက်အစီးနယ်မြေ၏ပိုင်ရှင်မှာ ဝင်္ကပါနည်းစနစ်များတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပေမည်။

ယခုလောလောဆယ်တွင် သူ့ထံ၌ ဝင်္ကပါများနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝအသိပညာမရှိသဖြင့် သူပင်လျှင် ထိုနေရာကိုရှာဖွေရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သေချာသည်မှာ သူသည် ထိုနေရာကို အတင်းအကြပ် ချိုးဖျက်ပစ်နိုင်သော်လည်း ထိုလုပ်ရပ်က သူ၏ စစ်မှန်သော နဂါးရတနာဆေး လုံးကို ထိခိုက်နိုင်သဖြင့် မလိုအပ်ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင်....

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့... သွေးလအပျက်အစီးနယ်မြေကို လာလည်တာ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်လား..."

ညင်သာသော အသံတစ်သံက နံဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စူးချန်ကဲက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အမျိုးသားသည် အသက်နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သာမန် မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏ အသက်အရွယ်တွင် မရှိသင့်သော လောကီရေးရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ဖော်ပြနေလေ၏။

သူ၏နံဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာလည်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး သူမ၏ခြေတံရှည်များကို ဖော်ပြနေသည့် အနီရောင်ဝတ်စုံတိုကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ကြည်နူးဖွယ်မျက်နှာနှင့် တောက်ပသောအပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏နောက်တွင် တခြားကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့်ရှိနေပြီး အများစုသည် ခိုင်မာသော အရှိန်အဝါများ ရှိကာ အားအနည်းဆုံးသူမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်ဖြစ်သည်။

"ငါက လင်းရှန်းပါ....ဒါက ငါ့ရဲ့ ညီမလေး လင်းယွဲ့..."

အမျိုးသားသည် စူးချန်ကဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို သတိထားနေသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် မင်းတို့က လွမ်မိုတောင်ကြောကို အသစ်ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်... ဒီသွေးလအပျက်အစီးနယ်မြေက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီးတော့ နတ်ဆိုး သားရဲတွေ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာတတ်တယ်... မင်းတို့က ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား... ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့....ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

အခန်း ၁၇၀: မင်း ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား...

အမျိုးသမီးလင်းယွဲ့ကလည်း တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်...လူများရင် ခွန်အား ပိုရှိတယ်... ဒီမောင်လေးက အရမ်းချောတာပဲ...တကယ်လို့ အပျက်အစီးနယ်မြေထဲမှာ သူ့အတွက် ကံဆိုးတဲ့ အရာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် အရမ်းနှမြောစရာ ကောင်းမှာပဲ..."

သူမ စကားပြောနေစဉ် သူမ၏အကြည့်သည် စူးချန်ကဲကို အကဲဖြတ်နေပြီး သတိပြုမိရန် ခက်ခဲသော ပြင်းပြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်သွားပေ၏။

နင်ဖူယောင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ တစ်ဖက်လူထံတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြောင်း သူမပင်လျှင် ပြောဆိုနိုင်သည်။ မည်သူက သူစိမ်းများအပေါ် ဤမျှထိ ကြင်နာနိုင်မည်နည်း။

သို့ရာတွင် သူမသည် အဖြေမပေးဘဲ သူမ၏နံဘေးရှိ စူးချန်ကဲဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ စီနီယာအစ်ကို၏စရိုက်ကို သူမ သိနေသောကြောင့် သူ သေချာပေါက် သဘောတူမှာ မဟုတ်ဟု သူမ တွေးတောမိသည်။

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲက ရုတ်တရက် ပါးစပ်ဖွင့်ဟပြီး ပြုံးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

နင်ဖူယောင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

'ဟင်...'

'သူ သဘောတူလိုက်တာလား...'

'စီနီယာအစ်ကိုလို လူတွေနဲ့ ခပ်ခွာခွာနေတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က တကယ်ကြီး သဘောတူလိုက်တာလား...'

သူမက တွေးတောလိုက်သည်။

စနစ်၏တာဝန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာသောကြောင့်သာ စူးချန်ကဲက သဘောတူလိုက်ခြင်းပင်။

【ဒင်... အရန်တာဝန်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ... မူလဇာတ်ကွက်တွင် ကံကြမ္မာသမီးတော် နင်ဖူယောင်သည် သွေးလအပျက်အစီးနယ်မြေ ထဲတွင် လင်းရှန်းတို့မောင်နှမ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဖန်ရွှမ် ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရပေမည်။ လင်းရှန်းက နင်ဖူယောင်ကို ဖိနှိပ်ချိန်၌ လက်ခံသူက သင့်ဂျူနီယာညီမလေး၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပါ... ဆုလာဘ် ....တစ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံ ...】

"တစ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံခြင်းလား..."

"ဒီဆုလာဘ်က တော်တော်လေး များတာပဲ..."

"ဒါ့ပြင်..."

စူးချန်ကဲက လင်းရှန်းတို့မောင်နှမအပေါ် ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ဝေ့ဝိုက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားသော နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသည် သူ၏အကြည့်အောက်တွင် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဒါက ငါ့အတွက် အလကားရတဲ့ ဆုလာဘ် သက်သက်ပဲ....

ငါ့မှာ တခြား ဘာမှလုပ်စရာ မရှိတော့ သူတို့နဲ့ လိုက်သွားတာက အဆင်ပြေပါတယ်...

လင်းရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေးက ပွင့်လင်းသားပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ရဲ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ... ငါတို့အဖွဲ့မှာ လူဆယ်ယောက်ကျော် ရှိနေပြီ....သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါ မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်..."

သူသည် လမ်းပြရန် နောက်လှည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် နင်ဖူယောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ သူမ၏လက်ကို ချစ်စနိုးအမူအရာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ညီမလေးရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ... ဒီနှစ် အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

နင်ဖူယောင်သည် ထိုကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှုကို အလေ့အကျင့် မရှိသော်လည်း ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"နင်ဖူယောင်ပါ..."

"ဖူယောင် ... လှပတဲ့ နာမည်လေးပဲ..."

လင်းယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"နင့်ကို ညီမလေး ယောင်ယောင်လို့ ငါ ခေါ်မယ်နော်... စိတ်မပူပါနဲ့...ငါတို့ရဲ့နောက်ကို လိုက်တာက အရမ်းဘေးကင်းလုံခြုံမှာပါ... ငါ့ရဲ့အစ်ကိုက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်..."

"ဟုတ်လား... ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကလည်း တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တယ်..."

နင်ဖူယောင်က အတင်းအကြပ် လုပ်ယူထားသော ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လေသည်။

"အို..."

လင်းယွဲ့ သည် အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး စူးချန်ကဲကို တမင်သက်သက်ဖြစ်စေ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထွက်ပေါ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးက စမ်းကြည့်ဖူးလို့ ဒီလောက်ထိ သေချာနေတာလား... သူက ဘယ်နေရာမှာ အစွမ်းထက်တာလဲ..."

"သေချာတာပေါ့...အရာရာတိုင်း...."

နင်ဖူယောင်၏အသံ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူမ၏ပါးပြင်များ ချက်ချင်းနီရဲသွားပြီး သူမသည် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ လင်းယွဲ့ နှင့် စကားဆက်မပြောတော့ချေ။

လင်းယွဲ့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံး ပို၍ပီပြင်ထင်ရှားလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏နောက်ရှိ အဖွဲ့မှ တစ်ယောက်ယောက်က မကျေမနပ်ဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ငယ်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားရတာလဲ... သူတို့က သေဖို့ ဒီနေရာကို လာတာလား..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လင်းရှန်းသည် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူသည် ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားပေ၏။

နင်ဖူယောင်သည်လည်း နောက်သို့လှည့်ကာ ထိုလူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် သူမကို အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်၌ စူးချန်ကဲ၏အမူအရာ ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဘာမျှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် အပျက်အစီးနယ်မြေ ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ ဆက်လက်၍ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

လမ်းတလျှောက်လုံး၌ လင်းရှန်း သည် အပျက်အစီးနယ်မြေ၏ အခြေအနေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလေ၏။

"ဒီသွေးလအပျက်အစီးနယ်မြေက ရှေးဟောင်း အစစ်အမှန် သူတော်စင်တစ်ပါးရဲ့ အင်မော်တယ်လှိုဏ်ဂူ ဖြစ်တယ်လို့ ကောလာဟလ ရှိတယ်... သွေးလကိုးစင်းက သူ ခင်းကျင်းခဲ့တဲ့ ဝင်္ကပါရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းပဲ... အပျက်အစီးနယ်မြေက အလွှာသုံးလွှာ ခွဲထားတယ်... ငါတို့က အခု အပြင်ဘက်ဆုံး အလွှာမှာ ရှိနေတာ....ဒီနေရာမှာ ရတနာတွေ နည်းပေမဲ့ အတော်လေး ဘေးကင်းတယ်... အလယ်အလွှာကနေစပြီးတော့ ကန့်သတ်ချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ အစောင့် ရုပ်သေးရုပ်တွေ ရှိတယ်... အတွင်းဘက်ဆုံးအလွှာက ပိုတောင်အန္တရာယ်များသေးတယ်...အဲ့ဒီနေရာမှာ သူတော်စင်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်တွေ စောင့်ကြပ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်...အဲ့ဒါက ငါတို့ ကျော်ဖြတ်ဖို့ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေတယ်..."

"အရေးအကြီးဆုံးက ဒီအပျက်အစီးနယ်မြေရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဝင်္ကပါတွေကနေတဆင့် တာအိုကို ရရှိခဲ့တာဖြစ်လို့ အပျက်အစီးနယ်မြေထဲက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို ပိုပြီးအန္တရာယ်များစေတယ်... ဒါကြောင့် မင်းတို့အားလုံး သတိထားရမယ်..."

သူသည် အတွေ့အကြုံရှိသော ဝါရင့် တစ်ယောက်အလား အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

စူးချန်ကဲသည် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေလေ၏။

နင်ဖူယောင်၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူတော်စင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ အပျက်အစီးနယ်မြေ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူသည် ဝင်္ကပါပညာရပ်၌ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော...

အနီးအနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လင်းယွဲ့ သည် စီနီယာအစ်ကိုနှင့်ဂျူနီယာညီမလေး စုံတွဲ၏ စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲများကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စူးချန်ကဲ၏ တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်မိလေ၏။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့် ခရီးသွားပြီးနောက် နေရာအများစု၌ ပြိုကျပျက်စီးနေသော နန်းတော်တစ်ခုက သူတို့၏ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နန်းတော်အဝင်ဝတွင် ဆယ်မီတာမြင့်သော ကျောက်ရုပ်ထုနှစ်ခု ရပ်နေပြီး လှံနှစ်ချောင်းကို ကြတ်ခြေခတ်ကိုင်ထားသော စစ်သည်တော် နှစ်ဦးပင်။ ထိုရုပ်ထုများသည်ပျက်စီးနေသော်လည်း သူတို့ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးချီများ ဖြာထွက်နေဆဲပင်။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ..."

လင်းရှန်းက ရပ်တန့်လိုက်ကာ သူ၏အမူအရာ တည်ကြည်လေးနက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အလယ်အလွှာကို သွားတဲ့ တစ်ခုတည်းသောလမ်းပဲ... ဒီသွေးလှံတံ အစောင့်နှစ်ယောက်က အစောင့်ရုပ်သေးရုပ်တွေပဲ... တခြားသူတွေက အခွင့်အရေးယူပြီး ဖြတ်သွားနိုင်ဖို့အတွက် သူတို့ကို အသက်သွင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က ရှေ့ထွက်ရမယ်... ဒါ့ပြင် ဒီထဲကို ဝင်သွားရင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး.... မဟုတ်ရင် ဝင်္ကပါက အသက်ဝင်သွားလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် အဖွဲ့ထဲရှိ ပိန်သွယ်ပြီး သေးငယ်သော အသက်ကြီးသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အကြီးအကဲကျောက်နဲ့အကြီးအကဲလျှို...မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်... မင်းတို့..."

အဖိုးအို၏မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူသည် လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေလင်းက နောက်ပြောင်နေတာပဲ ဖြစ်မယ်... ငါ့ရဲ့ နိမ့်ပါးတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ရှေ့ကို တက်သွားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ..."

"ဟုတ်တယ်...ဟုတ်တယ်...ငါတို့ အဲ့ဒါကို လုပ်လို့ မရဘူး..."

အကြီးအကဲလျှိုကလည်း သူ၏လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် မှော်လက်စည်းသင်္ကေတများကို ဖန်တီးနေလေပြီ။ အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက သူ ချက်ချင်းလှုပ်ရှားပေမည်။

သို့ရာတွင် လင်းရှန်းသည် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းပြီး ရိုးသားမှုမရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ကျောက်...ငါက မင်းကို တိုင်ပင်နေတာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးသည်နှင့်...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ချက်ချင်းကျဆင်းလာသည်။

နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်၏ ပူလောင်သော အရှိန်အဝါသည် သူ့ထံမှနေ၍ မီးတောင်တစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံသွားသည်။

အစပိုင်းတွင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သေလောက်အောင် ဖြူရော်သွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အားနည်းသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြိုလဲကျသွားပေ၏။

"နတ်... နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဒီအချိန်တလျှောက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ..."

"ပြီးသွားပြီ... ငါတို့အားလုံး လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ..."

အကြီးအကဲကျောက်နှင့် အကြီးအကဲလျှိုတို့မှာ ပို၍ပင် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသဖြင့် နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် မကွာခြားချေ။

ယခင်က လင်းရှန်း၏မျက်နှာပေါ်မှ ညင်သာသော အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်သော ရက်စက်မှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရကာ သူက ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲကျောက် အကြီးအကဲလျှို.... ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်မေးမယ်...မင်းတို့ သွားမလား မသွားဘူးလား..."

အကြီးအကဲကျောက်၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ လင်း...မဟုတ်ဘူး... စီနီယာ လင်း ... အဲ့ဒီ သွေးလှံတံ အစောင့်နှစ်ယောက်က အနည်းဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေး ခွန်အားရှိတယ်...တကယ်လို့ ငါတို့ ရှေ့ကိုတက်သွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ... စီနီယာလင်း မင်းက နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ မင်း သွားရင် သေချာပေါက်...."

"ငတုံးတွေ"

လင်းယွဲ့ သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့်အမျိုးသားနှစ်ဦး၏နောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နင်တို့ကို ငါတို့ လွှတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ့ရဲ့အစ်ကိုက သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို ချွေတာဖို့ လိုလို့ပဲ... နောက်ပိုင်းကျရင် နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ရုပ်သေးရုပ်တွေ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်... နင်တို့ စိတ်ချပါ...ရုပ်သေးရုပ် တွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း သေရတာက ငါ့ရဲ့လက်ချက်နဲ့ သေရတာထက် သေချာပေါက် ပိုပြီးသက်တောင့်သက်သာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လင်းယွဲ့သည် ဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မောင်နှမနှစ်ဦး၏ အစစ်အမှန်မျက်နှာများ လုံးလုံးလျားလျား ပေါ်လွင်လာသည်။

"မင်း..."

အကြီးအကဲလျှို၏ မျက်လုံးများတွင် နာကြည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အသက်သုံးရှိုက်စာ..."

လင်းရှန်းသည် လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မင်းတို့က အသက်သုံးရှိုက်စာကြာတဲ့အထိ မသွားဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို အဆုံးသတ်ပေးမယ်... ဝိညာဉ်ကိုကိုက်စားပြီး အရိုးကို ဆွဲထုတ်တဲ့ နာကျင်မှုကို မင်းတို့ ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား..."

ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှုပင်။

အကြီးအကဲကျောက်နှင့် အကြီးအကဲလျှိုတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့သည် တစ်ယောက်က တခြားတစ်ယောက်၏မျက်လုံးများထဲမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီလေ..ငါတို့ သွားမယ်..."

အကြီးအကဲကျောက်သည် အံ့ကြိတ်ကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်ကျေနေသော အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ကပ်လိုက်၏။ ဤအခြေအနေတွင် သူတို့ထံ၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။

အဖိုးအိုနှစ်ဦးသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှိုက်ပြီး နန်းတော်အဝင်ဝဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်ကြသည်။

သွေးလှံတံအစောင့် ကျောက်ရုပ်ထုနှစ်ခုသည် အစစ်အမှန် ပန်းပုရုပ်များအလား နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် မတ်တတ်ရပ်နေဆဲပင်။

သို့ရာတွင် ထိုကျောက်ရုပ်ထုများအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဆိုးချီကို လူတိုင်း အာရုံခံမိသည်။

"လှုပ်ရှားတော့..."

အကြီးအကဲကျောက်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲလျှိုနှင့်အတူ တပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားကာ ဘယ်ဘက်ရှိ လင်းယွဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အတူတကွ မပူးပေါင်းဖူးသော်လည်း ယခုချိန်၌ ဤမျှထိ ပြီးပြည့်စုံသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို သူတို့ ပြသခဲ့သည်။

Book 17 end.