အခန်း (၅-၆)

အခန်း (၅) လုယွမ်က အလွန်ဆင်းရဲသည် မဟုတ်ပါလား

သူမ၏ခင်ပွန်းပြောသောစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုလီယန်မှာ စူးစမ်းချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

*ငါတို့မိသားစုက အလွန်ချမ်းသာသလား*

*ဒါက...ကြည့်ရတာ…*

ထို့နောက် လုယွမ်က သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပစ္စည်းအချို့ကို ဖြစ်သလို ဆွဲယူလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကြီးမားသော ငွေတုံးကြီးနှစ်တုံးကို လုယွမ်က ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းက ဤငွေများကို ရုတ်တရက် ဘယ်နေရာမှ ရလာသည်ကို စုလီယန် မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤငွေတုံးကြီးနှစ်တုံးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ

အဟွတ်... ဤအရာက အနည်းဆုံး ငွေစင်တစ်ရာတော့ ရှိရမည် မဟုတ်ပါလား။

ရွာသူရွာသားများ သို့မဟုတ် မြို့ထဲမှလူများပင်လျှင် ထားလိုက်ပါဦးတော့။

တိုင်နင်းမြို့၌ ဆိုင်အကူအဖြစ် အလုပ်လုပ်နိုင်သူများပင် တစ်လလျှင် ငွေစင် နှစ်ပြား သို့မဟုတ် သုံးပြားခန့်သာ ရှာဖွေနိုင်ကြပေသည်။

ရွာရှိ လယ်သမားအိမ်ထောင်စုများအတွက်မူ မိသားစုဝင် လေးငါးယောက်သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကောက်ပဲသီးနှံများ ရောင်းချပြီးနောက်မှ ငွေစင် သုံးပြားမှ ငါးပြားအထိသာ ရရှိကြပေသည်။

ဤသည်မှာ ဝင်ငွေသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အစားအသောက်နှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်ပါက နှစ်ကုန်ချိန်တွင် ငွေစင်အနည်းငယ်မျှသာ စုဆောင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မိသားစုထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖျားနာခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းမွန်သော ကောက်ပဲသီးနှံအထွက်နှုန်းကို မပေးသနားခဲ့ပါလျှင်...

သူတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ငွေတစ်ပြားမျှပင် စုဆောင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ငွေစင်တစ်ရာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက စုလီယန်အား အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

စုလီယန် ငယ်စဉ်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ ငွေများအားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ငွေစင်တစ်ရာ မပြည့်နိုင်ပေ။

“ငွေအတွက် စိတ်ပူမနေပါနဲ့...ငါတို့မိသားစုမှာ အများကြီးရှိတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုယွမ်က ငွေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူက စုလီယန်ကို မပေးခဲ့သလို ပေးရန်လည်း ရည်ရွယ်မထားပေ။

ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသားများကသာ ငွေကြေးကို စီမံခန့်ခွဲကြပေသည်။

မည်သည့်အမျိုးသမီးကမျှ ငွေကြေးကို စီမံခန့်ခွဲလေ့မရှိပေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ကို အိမ်ထောင်ဦးစီးဟု အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဝေါ်ကြမည်နည်း။

လုယွမ်က သူ့ထံတွင် ငွေရှိသည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူ၏ဇနီးဖြစ်သူအား လျှို့ဝှက်ထားမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုမှစ၍ သူသည် အစားအသောက်တိုင်းကို ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

အသားနှင့် အရက်တို့သည် သဘာဝကျစွာပင် မပါမဖြစ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူက ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူ၏ဇနီးကိုလည်း အတူတကွ စားသောက်ရန် သဘာဝကျစွာ ခေါ်ဆောင်ရပေမည်။

လုယွမ်သည် မိမိ၏ဇနီးအား အိမ်၌ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကိုသာ ကိုက်စားစေပြီး မိမိတစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်စားကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပါမည်လား။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ဤသည်မှာ မလိုအပ်ပေ။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ထိုမျှလောက်အထိ အရေးမကြီးပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဆင်ခြေကို ဖန်တီးရန် လွယ်ကူပေသည်။

စုလီယန်၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က သူမ မေးမြန်းမည်ကို စောင့်မနေတော့ဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဆင်ခြေကို ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးက ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် မိသားစုက ပြည့်စုံတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီငွေတွေကို အပြင်ကို ထုတ်မပြထားဘူး...ငါက အရင်တုန်းက တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့တာဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မရှိခဲ့ဘူး...”

“ရွာသူရွာသားတွေက သဘာဝကျကျပဲ မသိကြဘူး...”

“အခု မင်းကို လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့တွေ သဘာဝကျကျပဲ ကောင်းကောင်းစားပြီး ကောင်းတဲ့အရာတွေကို သုံးစွဲရမယ်...”

“စိတ်မပူပါနဲ့...ငါတို့မိသားစုရဲ့ ငွေတွေက ငါတို့တစ်သက်လုံး နေ့တိုင်း အရက်သောက်ပြီး အသားစားဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုယွမ်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

စုလီယန်မှာ တံခါးဝတွင် ကြက်သေသေလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမခင်ပွန်း၏ မိသားစုက အလွန်ပြည့်စုံနေသည်လား။

ထိုသို့ဆိုလျှင်...

ခဏတာမျှ စုလီယန်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်...သူမ၏ခင်ပွန်းက ဘာကြောင့် သူမကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသနည်း

သူမခင်ပွန်း၏ အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် မြို့ပြမှ ချမ်းသာသော ကုန်သည်၏ သမီးတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်ပင် လုံလောက်နေပေသည်

“ဘာလို့ အဲ့နေရာမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ...ဝင်ခဲ့လေ...မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အစားအသောက်တွေ ရှိတယ်...တစ်ခုခုသွားလုပ်လိုက်ဦး...ငါလည်း မနက်စာ မစားရသေးဘူး...အတူတူစားကြတာပေါ့...”

လုယွမ်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အိမ်ရှေ့ခန်း၌ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။

မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများဖြစ်မည်နည်း။

သူ့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရန် မဟုတ်ပါလား။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ စုလီယန်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမက ကျောပိုးအိတ်လေးကို ချထားလိုက်ပြီး လုယွမ် ညွှန်ပြသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း လုယွမ်က အခွင့်အရေးယူလိုက်သည်။

သူက သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူက ငွေများ သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မကြည့်ဘဲ မြင့်မြတ်သောခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းရှာဖွေလိုက်သည်။

သူက မြင့်မြတ်သောခန္ဓာကိုယ်၏ မိတ်ဆက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“တားမြစ်ချက်များကန့်သတ်မထားခြင်း...မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိခြင်း...”

ဤအရာက ဤကမ္ဘာအတွက် အထူးပေးထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပုံရသည်

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လုယွမ်က ‘အသုံးပြုရန်’ ကို တိုက်ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လုယွမ်သည် အံ့ဖွယ်စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါက လုယွမ် ပထမဆုံးခံစားလိုက်ရသည့် အရာမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် အဆုံးအစမရှိသော ခွန်အားများ ပိုင်ဆိုင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က ညဉ့်နက်သည်အထိ စာဖတ်ခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော သူ၏မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ အလွန် ကြည်လင်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ပင့်ကူကိုက်ခံရပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ပင့်ကူလူသားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေသည်။

လုယွမ်က သူ၏အဝတ်အစားများကို ဆွဲဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သား ရှစ်ကွက် မရှိပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ယခင်ကကဲ့သို့ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အားနည်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ထံတွင် ကုန်ခန်းသွားခြင်းမရှိသော ခွန်အားများရှိနေပုံရသည်။

လွန်ခဲ့သောခဏက ငွေစင်တစ်ရာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားရသည်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ယခုမူ ငွေစင်တစ်ထောင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလျှင်ပင် ပင်ပန်းမည်မဟုတ်ဘဲ အမြင့်သို့ ခုန်တက်နိုင်သေးသည်ဟု လုယွမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွမ်တစ်ယောက် မြင့်မြတ်သောခန္ဓာကိုယ်အား အံ့ဩနေစဉ် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ခဏသာရှိနေခဲ့သော စုလီယန်က ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့ခန်း၌ ငေးကြောင်ကြည့်နေသော လုယွမ်ကို ကြည့်ကာ သူမက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“...အစ်ကို...မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး ထင်တယ်...”

စုလီယန်သည် သူ့အား ‘’အိမ်ထောင်ဦးစီး ‘ ၊ ‘ခင်ပွန်း’ သို့မဟုတ် သူမ၏မိခင်က ဖခင်ဖြစ်သူအား ‘ကလေးတို့အဖေ’ ဟု ခေါ်ဝေါ်သည့်အတိုင်း လိုက်လံခေါ်ဆိုချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လတ်တလောတွင် ‘အိမ်ထောင်ဦးစီး ‘ နှင့် ‘ခင်ပွန်း’ ဟူသော အသုံးအနှုန်းများက စုလီယန်အတွက် အနည်းငယ် အဆင်မပြေသလို ခံစားရသည်။

‘ကလေးတို့အဖေ’ ဆိုပြန်လျှင်လည်း သူတို့တွင် ကလေးများ မရှိသေးပေ။

နောက်ဆုံးတွင် စုလီယန်က သူ့အား ‘အစ်ကို’ ဟုသာ ခေါ်လိုက်တော့သည်။

လုယွမ်မှာမူ ခဏတာ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တကယ်ပဲ ဘာမှမကျန်တော့သည်လား

လုယွမ်က ထရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘုရားရေ...ဆန်အိုးထဲတွင် ကောက်နှံရော ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသည်ဟု သူ မှတ်မိနေသည်။

ယခုမူ ဘာမှမကျန်တော့ပေ။

လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက အားလုံးစားသုံးပြီးဖြစ်နေခဲ့သည်။

*ကောင်းပြီလေ...မြို့ထဲသွားပြီး စားကြတာပေါ့*

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ဇနီးသစ်ကလည်း ယခုမှရောက်လာကာ အိပ်ယာခင်းများ ၊ ခေါင်းအုံးစွပ်များနှင့် မျက်နှာသစ်ဇလုံများကဲ့သို့သော ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေသည်။

ထို့အပြင် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထိုကောက်နှံရောဂျုံမှုန့် အနည်းငယ် တကယ်ရှိနေလျှင်ပင် လုယွမ်က စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကောက်နှံရောဂျုံမှုန့်ကိုသာ ထားလိုက်ပါတော့။

သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဂျုံဖြူပေါင်းမုန့်များပင်လျှင် ကောင်းမွန်သောအရာ တစ်ခုခုနှင့် တွဲဖက်မစားရပါက လုယွမ် မျိုချနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လုယွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မေ့သွားတယ်...အရင်က တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့တာဆိုတော့ ပစ္စည်းတွေကို သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး...”

“သွားရအောင်...ငါတို့ မြို့ထဲမှာပဲ စားကြမယ်...မင်းလည်း အခုမှ ပြောင်းလာတာဆိုတော့ အိမ်ကို နည်းနည်းပါးပါး အလှဆင်ပြီး ပျော်စရာလေးတွေ ဖန်တီးသင့်တယ်...”

စုလီယန်က နာခံတတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနည်းငယ် သပ်ရပ်အောင်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် တံခါးကိုပိတ်ကာ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လုယွမ်သည် သူ၏လက်များ နူးညံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စုလီယန်က သူ့အနားသို့ ရှက်သွေးဖြာစွာ ရောက်လာပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို ဆန့်တန်းကာ သူ၏လက်မောင်းကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိစဉ်က သူ၌ ရည်းစားတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးသလို မည်သူနှင့်မျှလည်း လက်မကိုင်ခဲ့ဖူးပေ။

ယခု ဤနေရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ့ထံ၌ ဤမျှ လှပသောဇနီးတစ်ယောက် ချက်ချင်းရှိလာခဲ့သည်။

ဤအရာက ကျင့်သားရရန် အနည်းငယ်တော့ ခက်ခဲလှပေသည်။

…

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းတစ်လျှောက် ဘိုးဘေးခန်းမသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

လူအုပ်ကြီးက မကွဲသေးပေ။ လူတစ်သုတ်က ကြည့်ရှုပြီးသွားကြသော်လည်း စုံတွဲများ နေရာချပေးရန် အခြားရွာများမှ လာရောက်ကြသူများလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် ဤအမျိုးသမီးများသည် မနက်စောစောကတည်းက အခြားရွာများမှ အဝေးကြီး ခရီးသွားလာခဲ့ကြရသည်။

သူတို့သည် အနားယူရန်၊ ထိုနေရာ၌ နေ့လယ်စာစားရန်နှင့် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အခြားရွာများသို့ သွားရန် လိုအပ်ပေသည်။

လုယွမ်နှင့် စုလီယန်တို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပွဲစားအဒေါ်ကြီးက စုလီယန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

“အိုး...အဝေးကတည်းက သမီး နှုတ်ခမ်းလေးစေ့ပြီး ပြုံးနေတာကို အဒေါ် မြင်လိုက်တယ်...ကိုယ့်ခင်ပွန်းကို သဘောကျရဲ့လား...”

စုလီယန်က ရှက်သွေးဖြာစွာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားမပြောခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ပွဲစားကလည်း စုလီယန်ကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

ဤသည်က စုလီယန်၏မိခင်ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခုဟု ယူဆနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက စုလီယန်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့ရသောကြောင့် ပွဲစားက စုလီယန်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။

*ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးလဲ...လှပပြီး နားလည်မှုရှိတယ်*

*ဘာလို့ ဘယ်သူကမှ သူမကို မလိုချင်ကြတာလဲ...သူတို့တွေက ကံဆိုးတာတွေ နတ်ဆိုးတွေစတဲ့ ခေတ်ဟောင်းအယူသီးမှုတွေအကြောင်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေကြတယ်*

ယခု စုလီယန် လက်ထပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူဖြစ်ရာ မိသားစုက အနည်းငယ် ဆင်းရဲနေလျှင်ပင် သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်မှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ရောက်နေတာလဲ...အိမ်မှာ အလုပ်တွေ မကူညီဘူးလား..အဒေါ်ကတော့ မွန်းလွဲပိုင်းလောက်မှ ထွက်သွားမှာ...”

ပွဲစားက စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စုလီယန်ကမူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မခင်ပွန်းက ကျွန်မကို ဂရုစိုက်တယ်...သူက မြို့ထဲကို ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနီးနားရှိ လူများကလည်း သူတို့၏ခေါင်းများကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် စုလီယန်နှင့်အတူ ပါလာသော အမျိုးသမီးများမှာ မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ဤအမျိုးသားသည် စုလီယန်အပေါ် အလွန် အာရုံစိုက် ဂရုစိုက်ပေသည်။

လူတိုင်းက ရွာငယ်လေးမှ အမျိုးသမီးများဖြစ်ကြပြီး ရွာကြီးတစ်ရွာသို့ အိမ်ထောင်ကျကာ များသောအားဖြင့် သိပ်ပြီး တန်ဖိုးထားမခံရကြပေ။

လက်ထပ်ပြီးပြီးချင်း ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့။ အချို့အမျိုးသမီးများဆိုလျှင် ယောက္ခမအိမ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လယ်ထဲသို့ ဆင်းကာ အလုပ်လုပ်ကြရပေသည်။

အလုပ်လုပ်ရခြင်းက ကိစ္စကြီးတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။ မည်သူကမျှ ဘဝကို ခံစားရန် မျှော်လင့်မထားကြပေ။ လက်ထပ်ပြီးသွားသည်နှင့် အခြားသူများကို ပြုစုလုပ်ကျွေးရန် သင်ယူရပေမည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ယောက္ခမအိမ်သို့ ညဘက်တွင်မှ ရောက်ရှိလာသော ညီမလေးတစ်ယောက်မှာ နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖူးရောင်နေသည်ကို လူတိုင်း ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ကြရသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဤလောကတွင် အမျိုးသမီးများကို တန်ဖိုးမထားကြပေ။ လက်ထပ်ပြီးသွားလျှင် လက်ထပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ သည်းခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

စုလီယန်တစ်ယောက် ဤမျှ ဂရုစိုက်တတ်သော အမျိုးသားနှင့် လက်ထပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက အမှန်တကယ်ပင် မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့ ဆင်းရဲပြီး များများစားစား မဝယ်နိုင်လျှင်ပင် မြို့ထဲသို့သွား၍ ကပ်ရန် စက္ကူနီတစ်ရွက် ဝယ်ခြင်းကပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

*ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲ…*

မွန်းတည့်ချိန်ဝန်းကျင်ခန့်တွင် ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးခန်းမ၌ ဂေါ်ဖီထုပ်များကို ပြုတ်နေကြပြီး လူတိုင်းက စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာ၏ ပင်မလမ်းမပေါ်သို့ နွားလှည်းနှစ်စီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှေ့မှဦးဆောင်လာသော အဘိုးအိုက လှည်းပေါ်မှဆင်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမ၌ စုရုံးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို လက်အုပ်ချီလျက် ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ဆိတ်လောက်ပါ...လုယွမ်ရဲ့ အိမ်က ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား...”

“ကျွန်တော်တို့က ဆိုင်ရှင်လုဆီ ပစ္စည်းတွေ လာပို့ပေးတာပါ...”

“ဟင်..”

လူတိုင်းက အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နွားလှည်းနှစ်စီးပေါ်ရှိ ဂျုံဖြူအိတ်များ၊ ဝက်တစ်ခြမ်းနှင့် အရက်အိုးများစွာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့အပြင် အလွန် ဈေးကြီးပုံရသော အထည်များကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတိုင်း - “...”

လုယွမ်က အလွန်ဆင်းရဲသည် မဟုတ်ပါလား

အခန်း (၆) ငါ့ဇနီးက အဲ့လောက်တောင် စွမ်းသလား

ရွာသူရွာသားများက လမ်းညွှန်ပြသခြင်းများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

အဘိုးအိုသည် လှည်းပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ဘိုးဘေးခန်းမရှိ လူတိုင်းသည် နွားလှည်းနှစ်စီးပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ သူတို့၏မျက်နှာများထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အသစ်ရောက်လာသော အမျိုးသမီးများက ထိုအရာကို ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ရွာသူရွာသားများမှာကား ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပေသည်။

နေပါဦး... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီမဟုတ်လား။

ဤကောင်လေးက ငွေကို ဘယ်ကရခဲ့သနည်း။

ဤသည်က...။

ထိုအရာများကို ခဏဖယ်ထားလိုက်ပါက အံ့အားသင့်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာသော ရွာသူရွာသားများက ချက်ချင်းပင် မနာလိုမှုများ၊ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

“အဲ့မြေခွေးမလေးကို ကြည့်စမ်း... အခုမှ အိမ်ထောင်ကျတာကို လုယွမ်ကို ပစ္စည်းတွေအများကြီး ဝယ်ခိုင်းဖို့ ပြုစားထားပြီပဲ... တော်တော်ဖြုန်းတီးတဲ့မိန်းမ... ဂျုံမှုန့်ဖြူတွေတောင် ပါသေးတယ်... စောင့်သာကြည့်နေကြ... နောက်ထပ် လဝက်လောက်ဆိုရင် လုယွမ်က အဲ့မြေခွေးမလေးကြောင့် အိမ်ကိုပါ ရောင်းရတဲ့အထိ ဒုက္ခရောက်တော့မှာ...”

…

ရွာသူရွာသားများက မနာလိုစွာ ပြောဆိုနေချိန်တွင် လုယွမ်သည် စုလီယန်အား မြို့ထဲရှိ သိုးသားဟင်းဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ပူနွေးသော သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကို စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးပေါက်ရာသီဖြစ်၍ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်နေသောကြောင့် သူတို့သည် ပူနွေးသောအရာတစ်ခုခုကို စားသောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

လုယွမ်က အားပါးတရ စားသောက်နေခဲ့သည်။

သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော စုလီယန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်စွာကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့သောနေရာမျိုးသို့ တစ်ခါမှမရောက်ဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာမဖြစ်သကဲ့သို့ ခံစားနေရပုံရသည်။

အထူးသဖြင့် စောစောက သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပစ္စည်းများဝယ်ယူခဲ့သော မြင်ကွင်းက စုလီယန်အား ပို၍ပင် ပြာယာခတ်စေခဲ့သည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် အရမ်းကို ရက်ရောလွန်းနေခဲ့သည်။

အသားများနှင့် ဂျုံမှုန့်ဖြူများကို အမြဲဝယ်ယူနေ၏။

ထို့အပြင် ယခုမှစ၍ နေ့တိုင်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုလည်း သူကပြောခဲ့သေးသည်။

မည်သည့် သာမန်မိသားစုမျိုးက ဤကဲ့သို့ စားသောက်နိုင်မည်နည်း။

တိုင်နင်းမြို့၏ သူဌေးကြီးပင်လျှင် နေ့တိုင်း ဤသို့စားသောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤသည်က အလွန်ဖြုန်းတီးလွန်းရာကျသည်။ သူတို့က အသိတရားရှိရှိ အသက်ရှင်နေကြသေးတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။

စားသောက်ရုံသက်သက်ဆိုလျှင် ကောင်းပါပြီ။ သူမခင်ပွန်း၏ငွေဖြစ်ပြီး စားရန်ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ ပြောစရာဘာမှမရှိပေ။

အဓိကအချက်မှာ အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်ရန် သူမအတွက်ဝယ်ပေးခဲ့သော အထည်များပင်ဖြစ်သည်။

အထည်တစ်လိပ်လျှင် ငွေစင်သုံးပြားခန့် ကျသင့်ပြီး အားလုံးက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးများဖြစ်နေသည်။

“အစ်ကို... အဲ့အထည်တွေကို ပြန်မပေးလိုက်ရဘူးလား... နောက်ကျရင် လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရဦးမှာလေ... အဲ့အထည်တွေကို ဝတ်ထားတာက နှမြောစရာကြီး...”

စုလီယန်က သူမ၏ဘေးရှိ လုယွမ်အား ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုယွမ်က ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ အိုးထဲမှ အသားများကို တူဖြင့်အပြည့်ညှပ်ကာ စုလီယန်၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအတွက်ဆိုရင် မနှမြောပါဘူး... စဉ်းစားကြည့်လေ မင်းက အဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်သူ့အတွက် ဝတ်တာလဲ... ငါ့အတွက်မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ မင်း လှပတဲ့အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတာကို ငါမြင်ရတဲ့အခါကျရင် မင်းကို ပိုပြီး မမြတ်နိုးလာနိုင်ဘူးလား... ဘာလဲ... မင်းရဲ့ခင်ပွန်းက မင်းကို ပိုမြတ်နိုးတာ မလိုချင်ဘူးလား...”

စုလီယန်က ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံမှ ဤသို့လိမ်ကောက်နေသော အကြောင်းပြချက်များ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် စုလီယန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာက ရှက်သွေးဖြာနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုက ကျွန်မကို ပိုပြီးမြတ်နိုးတာကို လိုချင်ပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က ပြုံးဖြီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟေး... အဲဒါမှ မှန်တာပေါ့... အေးအေးဆေးဆေးသာနေပါ အစ်ကိုက မင်းကို မလိမ်ပါဘူး... အစ်ကိုတို့မိသားစုမှာ သုံးမကုန်နိုင်လောက်အောင်ကို ငွေတွေအများကြီးရှိပါတယ်...”

လုယွမ်က ပြုံးကာပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏စကားများက အလွန်လေးနက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။

စုလီယန်က သူမ၏ခင်ပွန်းအား ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စုလီယန်က သုံးမကုန်နိုင်လောက်အောင် ငွေတွေအများကြီးဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သိပ်သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ယုံကြည်မှုရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အနည်းငယ်နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စုလီယန် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေချိန်တွင် လုယွမ်က ရုတ်တရက် မျက်နှာကို တည်ကြောချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ အစ်ကိုတို့မိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးက ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့စကားကို နားထောင်ရမှာလဲ...”

စုလီယန်က အံ့သြသွားပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“သေချာပေါက် အစ်ကိုပေါ့... မိသားစုမှာ အစ်ကိုက အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ ကျွန်မက အစ်ကို့စကားကို အကုန်နားထောင်မှာပါ...”

စုလီယန် စကားပြောပြီးနောက် လုယွမ်က ခေါင်းကိုမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အခုကစပြီး မင်းခင်ပွန်းစကားကိုသာ နာခံမှုရှိရှိနဲ့ နားထောင်... စကားပြန်မပြောနဲ့ အဲ့လိုမှမဟုတ်လျှင် အစ်ကိုက မင်းကို အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်...”

လုယွမ်၏စကားကို ကြားသောအခါ စုလီယန်က ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ နောက်ပြောင်နေသည်ကို စုလီယန်က မည်သို့လျှင် မသိဘဲနေမည်နည်း။ သူမခင်ပွန်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့်သာ သူမအား ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ပေးခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သူမ နားလည်ထားသည်။

သူမ၏နှလုံးသားလေးက ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။

“နားလည်ပါပြီ... အိမ်ထောင်ဦးစီးကြီးရှင်...”

နောက်ဆုံးတွင် စုလီယန်က အခေါ်အဝေါ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လုယွမ်က အနည်းငယ်မကျေနပ်သကဲ့သို့ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ထောင်ဦးစီးဆိုတာကြီးက ရိုးလွန်းတယ်... အစ်ကိုလို့ခေါ်တာက ပိုနားထောင်လို့ကောင်းတယ်...”

…

ညနေပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ရွာသို့ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။

သူတို့၏ အခြားလက်တစ်ဖက်စီတွင်လည်း ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသေးသည်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မြို့ထဲ၌ ခဏတာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြပြီး ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ဤမြို့သည် ရှီကဲရွာနှင့် နီးကပ်စွာတည်ရှိသည်။

တံတားတစ်စင်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ရှီကဲရွာသို့ ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်သည်။

“ရွာထဲမှာတော့ မင်္ဂလာပွဲကို မလုပ်တော့ဘူး... ပထမအချက်က အစ်ကိုတို့မိသားစုမှာ ဆွေမျိုးတွေ မရှိတော့ဘူး... ဒုတိယအချက်က ရွာထဲမှာ လူကောင်းတွေ သိပ်မရှိဘူး... မင်္ဂလာပွဲကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကျင်းပလိုက်ရင် တခြားသူတွေက အချောင်လာနှိုက်ကြလိမ့်မယ်... နောက်မှ မင်းရဲ့အိမ်မှာပဲ သေချာလေး ကျင်းပကြတာပေါ့…”

လုယွမ်က စုလီယန်၏လက်ကိုဆွဲထားရင်း တွေးလိုက်သည်။

သူ၏မင်္ဂလာပွဲသည် ဝိုင်နှင့် အသားများဖြင့် ကျိန်းသေပေါက် ခမ်းနားကြီးကျယ်နေမည်ဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပချိန်တွင် ရွာထဲရှိ ထိုကလေးဆိုး ကြီးငယ်များသည် လက်ဆောင်အတွက် ကြေးပြားအနည်းငယ်ပေးရုံဖြင့် ဤမျှကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားရမည်ဟု တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေကြမည်လား။

ဤသည်က ထိုကျေးဇူးကန်းသောသူများကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်ရာရောက်ပေမည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပချင်နေသေးလိမ့်မည်ဟု စုလီယန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤရှုပ်ထွေးသောကာလကြီးတွင် သာမန်မိသားစုများအနေဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ရန်က လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမခင်ပွန်းက အဘက်ဘက်မှ ကောင်းမွန်သော်လည်း ငွေကြေးသုံးစွဲရာတွင် အနည်းငယ် ဖြုန်းတီးလွန်းကြောင်းကိုလည်း စုလီယန် သတိပြုမိသွားသည်။

အထူးသဖြင့် သူမခင်ပွန်း၏ စကားများအရ သူသည် ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုကို ကျင်းပရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းက သူတို့တွင် ငွေရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ငွေမည်မျှပင်ရှိပါစေ သူတို့အနေဖြင့် ဤသို့ အလဟဿမဖြုန်းတီးသင့်ပေ။

သူမခင်ပွန်းသည် ငွေကို ချွေတာတတ်သူမဟုတ်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ သူမအနေဖြင့် သူ့အား အနည်းငယ် နားချပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့မှမဟုတ်လျှင် သူမသည် လူများပြောနေကြသည့် ငွေဖြုန်းတီးသော ဇနီးသည်တစ်ဦး တကယ်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် စုလီယန်က ငွေကိုကူညီချွေတာပေးသော လုမိသားစု၏ ဇနီးကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် စုလီယန်က သူမခင်ပွန်း၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ချိတ်လိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကို... မင်္ဂလာပွဲ မလုပ်ရအောင်နော်... ကျွန်မဘက်က လူတွေကလည်း သိပ်ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး... သူတို့က ကျွန်မတို့မိသားစုကို အမြဲအနိုင်ကျင့်ကြတာ... ဒါကြောင့် သူတို့ကို အချောင်အနှိုက်မခံပါနဲ့… အစ်ကို စားဖို့သောက်ဖို့အတွက် ငွေကို ချန်ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

လုယွမ်က သူ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းဘက်မှာ ဒုတိယဦးလေးတို့၊ တတိယဦးလေးတို့လို ဆွေမျိုးတွေ ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား... သူတို့အားလုံးကို ဖိတ်လိုက်ရင် အိမ်ဝင်းတစ်ဝင်းစာ အပြည့်ရနိုင်သေးတယ်လေ... ချွေတာသင့်တဲ့နေရာမှာ ချွေတာပြီး သုံးသင့်တဲ့နေရာမှာ သုံးရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာပွဲကိုတော့ ကျိန်းသေပေါက် လုပ်ရလိမ့်မယ်...”

သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သဘောမတူဘဲ ငွေကို ဆက်လက်ဖြုန်းတီးရန် အခိုင်အမာဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီယန်က တစ်ခုခုကို ထပ်ပြောချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် စုလီယန်၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညည်းညူသံနှင့်အတူ ပြတ်သားသော ရိုက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုစဉ် လုယွမ်က အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေသော စုလီယန်အား ကြည့်ကာ ရွှတ်နောက်နောက်ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စကားနားမထောင်ပြန်ဘူး... အရိုက်ခံချင်လို့လား...”

အပြင်ဘက်တွင် သူမခင်ပွန်း၏ တင်ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် စုလီယန်၏မျက်နှာက ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ရဲရဲနီသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းအား မော့မကြည့်ရဲတော့ဘဲ တအိအိညည်းတွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

“အစ်ကိုက... အကျင့်မကောင်းဘူး...”

ဇနီးဖြစ်သူ၏ အံ့မခန်းလှပသော အမူအရာကိုကြည့်ရင်း လုယွမ်မှာ လုံးဝကို စွဲလန်းသွားခဲ့ရသည်။

လုယွမ်သည် ကြွားလုံးထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း သို့မဟုတ် ငွေများကို တမင်သက်သက် ဖြုန်းတီးနေခြင်းမဟုတ်ပေ။

ထိုအရာက... ကမ္ဘာမြေတွင် သူ့၌ ဇနီးမရှိခဲ့သော်လည်း ဤနေရာ၌ ဤမျှလှပသော ဇနီးတစ်ဦးကို သူရှာတွေ့ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသာ မင်္ဂလာပွဲမလုပ်ဖြစ်ပါက တစ်ခုခုလိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လုယွမ်က ချမ်းသာဟန်ဆောင်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။ မိသားစုမှာ ငွေစင်တစ်သိန်းနှင့် ချမ်းသာနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို သူ မည်သို့ အကုန်သုံးပစ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ငွေအားလုံးမဟုတ်သေးပေ။ နောင်တွင် စနစ်နှင့်အတူ သူပို၍ပင် ရှာဖွေနိုင်သေးသည်။

လုယွမ်က ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် စုလီယန်အား ရွာဘက်သို့ဆွဲခေါ်သွားစဉ် သူတို့သည် ကျောက်တံတားလေးဘေးမှ ဖြတ်သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုတံတားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနည်းငယ်လန့်သွားသော လုယွမ်က စုလီယန်ကို အခြားဦးတည်ရာတစ်ခုသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရွာထဲကို တခြားနေရာကနေ ဝင်ကြမယ်... ဒီလမ်းကနေ ဆက်မသွားတော့ဘူး...”

“ဟင်…”

ချိုမြိန်သော ပျော်ရွှင်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည့် စုလီယန်က သူမတို့ ဘာကြောင့် ပြန်လမ်းကို ပြောင်းလဲရမည်ကို နားမလည်ဘဲ သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မနက်ခင်းက သူတို့ ဤလမ်းမှပင် ထွက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဒီတံတားပေါ်မှာ အစ်ကို မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ခုနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်... ရေတစ္ဆေလေ အဲ့အရာက အစ်ကို့ကို သေလုမတတ် ခြောက်လန့်ခဲ့တာ...”

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သေလောက်အောင် လန့်သွားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လုယွမ် ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွမ်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်၍သေလောက်အောင် အလန့်မခံချင်တော့ပေ။ ထိုသို့မှမဟုတ်လျှင် သူ၏ လှပသော ဇနီးသစ်လေးကို ဆုံးရှုံးရသည့်အတွက် သူနောင်တရနေမည်ဖြစ်သည်။

စုလီယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ပြီး ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိူ့ မကြောက်နဲ့နော်... ဒီညကျရင် အစ်ကို့အတွက် အဲ့ဟာနဲ့ ကျွန်မစကားပြောပေးမယ်... အဲ့ကြမ်းကြုတ်တဲ့သတ္တဝါ အစ်ကို့ရှေ့မှာ နောက်ထပ် ပေါ်မလာစေရဘူးလို့ အာမခံတယ်...”

လုယွမ်သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် မေးခွန်းထုတ်စရာများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

*အာ...ငါ့ဇနီးက အဲ့လောက်တောင် စွမ်းသလား*

ဤသည်က ကိုးဆ အလိုအလျောက်ဆုလာဘ်များ ဖြစ်နေမလား...။