အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း (၁၇) သစ်တုံးခေါင်းလေး ဒီအဒေါ်ရဲ့တူအဖြစ် ဟန်ဆောင်တာတောင် ငွေစင်အနည်းငယ်လောက် တန်ဖိုးမရှိဘူးလား

ဤနေရာသည် တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

နေရာတိုင်းတွင် သင်္ချိုင်းဂူများရှိပြီး ၎င်းသည် လျိုမိသားစုရွာ၏ သင်္ချိုင်းမြေဖြစ်ရမည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ အောက်ဘက်တစ်ခွင်လုံးသည် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသည်။

အင်း... အားလုံးက သာမန်မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်သော မျဉ်းကြောင်းများပင်ဖြစ်သည်။

ယခင်ကမြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်းလှည်းကြီးငါးစီးသည် အလယ်တွင်ရပ်ထားပြီး အနက်ရောင်မုဆိုးမ စီးနင်းလာသော လှည်း၏အမိုးသည် ပြဲစုတ်နေပြီဖြစ်သည်။

လုယွမ်က အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လှည်းထဲတွင်ထိုင်ကာ မျက်နှာဖြူရော်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ကြည့်နေသည်ကို အဝေးမှနေ၍ မြင်နိုင်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အစေခံများနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသော လူဆိုးမျိုးစုံကို ခုခံရန် တာဝန်ယူထားကြသည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားသည် အော်ဟစ်ကာ သူ၏ဓားရှည်ကိုဆွဲထုတ်ပြီး အောက်သို့ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူက ရှေ့သို့ပြေးသွားရင်း ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သခင်မ မကြောက်ပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာပါပြီ...”

မကြာမီမှာပင် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားသည် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

လုယွမ်သည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ ခဏမျှကြည့်နေပြီးနောက် သူလည်း အောက်သို့ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။

*ဒီဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားက အိုမင်းပြီး အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ။ သူတို့က လူတွေကို ဘယ်လိုအလိုလိုက်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး။ ပြီးတော့ ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို တက်လှမ်းချင်သေးတာလား*

သူ့ဦးနှောက်မျိုးဖြင့် ဤဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ တိုးတက်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤမျှ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေသော အခြေအနေမျိုးတွင် သင်ပါဝင်သွားပါက အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် မည်သူက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို မည်သို့မြင်နိုင်မည်နည်း

အနက်ရောင်မုဆိုးမဆီသို့ တည့်တည့်သွားရမည်မဟုတ်လော။ သူမကို သင့်အား မြင်တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်လေ

သူဌေးမရှိချိန်မှာ သင်က အရူးအမူး အချိန်ပိုလုပ်နေပြီး သူဌေးရှိနေချိန်မှာကျတော့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ နှစ်နာရီလောက် အချိန်ဖြုန်းနေသလိုပဲ

လုယွမ်သည် အနက်ရောင်မုဆိုးမဆီသို့ အရူးအမူး ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများအတွက် လုယွမ်က ကြောက်ရွံ့နေသလား။

အဖြေကတော့ မကြောက်တော့ဘူး ဆိုသည်ပင်။

လုယွမ်က တစ္ဆေများကို ကြောက်နေဆဲဖြစ်သည်မှာ သေချာပေသည်။ သို့သော် လုယွမ်၏ တစ္ဆေများကိုကြောက်ရွံ့မှုက တစ္ဆေများ၏ ရုပ်သွင်နှင့် သူတို့ပြုလုပ်သော အသံများအပေါ်တွင်သာ ပို၍အခြေခံသည်။

တစ္ဆေက သူ့ကို ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို ကြောက်တာမဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုယွမ်၌ မြင့်မြတ်သောခန္ဓာကိုယ်ရှိနေသဖြင့် သူ့အား မကောင်းမှုအားလုံးမှ ကင်းဝေးစေသည်။

လုယွမ်က ဤအရိပ်မည်းများက သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

လုယွမ်ကြောက်သည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန် တိတ်ဆိတ်နေသော အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ရှေ့၌ဖြစ်စေ အနောက်၌ဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ယောက် ရုတ်တရက်ပေါ်လာမည်ကိုဖြစ်သည်။

မနေ့ညကလိုပဲ လူတစ်တန်းကြီး ထွက်လာတာမျိုးဖြစ်သည်။

“ငါက မင်းကိုစိုက်ကြည့်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်နေမယ် မင်းရဲ့ဆံပင်တွေကို ကြည့်နေမယ်...”

လုယွမ်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး ထိုအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏စိတ်က အလွယ်တကူ ဗလာဖြစ်သွားတတ်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ ပတ်ပတ်လည်တွင် သံချပ်ကာနှင့် လက်နက်မျိုးစုံ ထိခိုက်သံများ၊ အစေခံအမျိုးမျိုး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

လုယွမ်က မကြောက်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရိပ်အယောင်များသည် မနေ့ညက အရာများနှင့် မတူပေ။

မနေ့ညကအရာက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယခုအရာများသည် မနေ့ညကအရာထက် ပို၍အားကောင်းနေနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းက ကြောက်စရာကောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဆိုးယုတ်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။

လုယွမ်က အနက်ရောင်မုဆိုးမဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကြောင့် ကြောက်လန့်နေသော သူမအား အော်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မ မြန်မြန်ထွက်သွားကြရအောင် အားလုံးက ဆက်ပြီးမတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး...”

အနက်ရောင်မုဆိုးမက သူမရှေ့ရှိ ရင်းနှီးမှုမရှိသော လုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ လုယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်း လှည်းမောင်းလိုက် မြန်မြန်သွားကြစို့...”

လုယွမ်သည် လှည်းကို မည်သို့မောင်းနှင်ရမည်ကို မသိသလို မြင်းကိုပင် မစီးတတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤနေရာရှိမြင်းများသည် လုယွမ် ယခင်ကစီးခဲ့သော မြင်းလှည်းထဲရှိ မြင်းများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလွန်ကြောက်လန့်ပြီး တောင့်တင်းနေကာ လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

လုယွမ်က မြင်းကို ကျာပွတ်ဖြင့် နှစ်ချက်ရိုက်လိုက်သော်လည်း မြင်းက မလှုပ်ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကြားမှ ရှေ့သို့လှမ်းသွားလိုက်သည်။

သူက အရပ်အနည်းဆုံး ၁.၈၉ မီတာရှိပြီး အရပ်ရှည်ကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်တင်းလှသော အနက်ရောင်မုဆိုးမကို ကျောပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သူက အောက်ဘက်သို့ ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဤအနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လုယွမ်ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုရှည်ပြီး ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် အတော်လေး အသားဆိုင်ပြည့်ဝပေသည်။

သူမက လုယွမ်ထက် အများကြီး ပိုလေးပေသည်။

လုယွမ်က အနက်ရောင်မုဆိုးမကို ထိုသို့ကျောပိုးထားခြင်းက မြင်းငယ်လေးက လှည်းကြီးကို ဆွဲနေသည်နှင့် တကယ့်ကို တူညီလှသည်။

ကံကောင်းစွာပင် လုယွမ်၌ မြင့်မြတ်သောခန္ဓာကိုယ် ရှိနေသဖြင့် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာပုံပေါက်သော်လည်း အားနည်းသော အစေခံများထက် အများကြီး ပို၍အသုံးဝင်ပေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လုယွမ်သည် အနက်ရောင်မုဆိုးမကို ချောက်ထဲမှ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

တောင်ကုန်းကို ကျော်တက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အပြင်ဘက်သို့ အရူးအမူး ဆက်လက်ပြေးသွားကြသည်။

လုယွမ်၏ကျောပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော အနက်ရောင်မုဆိုးမသည်လည်း လုယွမ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းရည်ကို အံ့သြသွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနက်ရောင်မုဆိုးမက သူ၏ကျောပေါ်တွင် မှီတွယ်နေစဉ် လုယွမ်၏ သေးငယ်သောခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာပေါက် ခံစားမိနေသည်။

သို့သော် သူက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး ချွေးတစ်စက်မှမထွက်ဘဲ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သတိပြန်ဝင်လာသော အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လုယွမ်၏ကျောပေါ်မှ အနည်းငယ်မတ်မတ်နေလိုက်ပြီး အနည်းငယ်သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်က ဘယ်သူလဲ...”

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကောင်လေးရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းရည်တွေက ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်မျိုး တကယ်မဟုတ်ဘူး

သူက လုံးဝသန်မာမနေဘူး။ သို့တိုင်အောင် ငါ့ကို ဒီလောက်ဝေးဝေးအထိ ချွေးတစ်စက်မှမထွက်ဘဲ သယ်လာနိုင်သည်။

လူယောင်ဖန်ဆင်းထားပြီး ငါ့ကို သင်္ချိုင်းဂူဆီသယ်သွားတဲ့ တစ္ဆေလေး မဟုတ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။

လုယွမ်သည်လည်း အနက်ရောင်မုဆိုးမ အနည်းငယ်လန့်သွားသည်ကိုသိလိုက်၍ သူ၏အနောက်မှ မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သောခန္ဓာကိုယ်လေး ခွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွမ်က ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“သခင်မ ကျွန်တော်က ရှီကဲရွာကပါ။ ကျွန်တော်က မူလက ခရီးသွားကို ရွာဆီပြန်ဖိတ်ဖို့ ရွာကိုသွားခဲ့တာပါ...”

“ရလဒ်အနေနဲ့ လမ်းမှာ သခင်မရဲ့အခြေအနေကို သူကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ကိုယ်တိုင်လာကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ...”

“သခင်မ ကျွန်တော်က လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အပေါ် မြန်မြန်ပြန်တက်ပါ ဒီအတိုင်း သခင်မကို ထိန်းထားရတာ ခက်ခဲလို့ပါ...”

လုယွမ်က သူ၏ဆန္ဒအလျောက် လာခဲ့သည်ဟု မပြောခဲ့ပေ။ ထိုသို့ပြောပါက သူ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို သိသာထင်ရှားလွန်းစေမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူအတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်... မူလက ၎င်းသည် သူ့အပေါ် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ လုယွမ်က လာရန်ပင် မရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားက လာရန် အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွမ်၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရိုးသားသောစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် မီးဖိုတစ်ခုလို ခံစားရသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားတစ်ယောက် စောစောက တကယ်ပြေးဝင်လာခဲ့သည်ကို သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

ခဏတာမျှတော့ သူမ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

လုယွမ်၏ကျောပေါ်တွင် မတ်မတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်မှီကျလာခဲ့သည်။

“မင်းက တော်တော်ပါးနပ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ။ ငါ ဒီအခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် မင်းကို ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တူအဖြစ် သေချာပေါက် အသိအမှတ်ပြုပေးမယ်...”

အနက်ရောင်မုဆိုးမ စကားပြောပြီးဆုံးသွားသောအခါ...

လုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... ၅ ဆ အသက်ဝင်သည့်ဆုလာဘ် လက်မှုပညာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါသည်၊ ဆုလာဘ် - ငွေစင် ၃၀၀၀]

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူသည် အခြားစနစ်ဆုလာဘ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြန်သည်။

သူက အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုပင် ရရှိခဲ့သေးသည်။

လုယွမ်က သူ၏ချိုသာသောစကား၊ ဟန်ဆောင်မသိချင်ယောင်ဆောင်မှုတို့ဖြင့် ရိုးသားသူတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က ဒီလောက်လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အဲ့နေရာမှာ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ဒီတိုင်းကြည့်မနေရက်လို့ပါ...”

“သခင်မ သခင်မက ချမ်းသာတဲ့သူဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်...”

“ကျွန်တော်တို့ သခင်မကို ကယ်တင်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ငွေစင်အနည်းငယ်လောက် ဆုချနိုင်ပါတယ်...”

လုယွမ်က အလွန်ချိုသာသော အပြောအဆိုရှိပေသည်။ သူက သူမအား အလှပဆုံးဟုခေါ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရိုးသားသော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့သည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမက တကယ်ပင် ရယ်မောသွားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ယခု သူတို့နှစ်ယောက် လွတ်မြောက်လာချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူများမရှိတော့ပေ။

အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ စိတ်အခြေအနေသည်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

လုယွမ်၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနီရောင်လက်သည်းနီဆိုးထားသော သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သည့်လက်လေးက လုယွမ်၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာမပုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ချွဲနွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သစ်တုံးခေါင်းလေး ဒီအဒေါ်ရဲ့တူအဖြစ် ဟန်ဆောင်တာက ငွေစင်အနည်းငယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးလား...”

လုယွမ်က တစ်စုံတစ်ရာပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အခြားစနစ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... ကျောက်ချောင်အာ၏ အမြှောက်ကိန်းသည် ၇ သို့ တိုးလာပါပြီ၊ ထပ်ဆောင်းဆုလာဘ် - ‘ကောင်းကင်ဆရာသခင်’]

*အာ... အဲ့တာကက အဆင့်မြှင့်လို့ ရတာလား*

လုယွမ်က အံ့သြစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက မိတ်ကပ်အထူကြီးလိမ်းထားသော်လည်း မိန်းမဆန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရင့်ကျက်လှပသော မျက်နှာတစ်ခုက သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အမြှောက်ကိန်းသည်လည်း ယခင်က ခရမ်းရောင်တောက်ပနေသော အမြှောက်ကိန်း ၅မှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် ပန်းရောင်တောက်ပနေသော အမြှောက်ကိန်း ၇ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

*ဟမ်… ဒါက ပုံသေမဟုတ်ဘူးလား*

အခန်း (၁၈) လုပန်၏ မှင်ကြိုး

သို့သော်လည်း သေချာစွာပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ဤအရာက ယုတ္တိရှိပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် အနက်ရောင်မုဆိုးမနှင့် ယခင်က မည်သည့်ပတ်သက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

ဤမျှမြင့်မားသော အမြှောက်ကိန်းရှိနေခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤအနက်ရောင်မုဆိုးမသည် သြဇာအာဏာကြီးမားသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ သူမက စကားအနည်းငယ်ပြောရုံဖြင့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူကား မတူတော့ပေ။ သူက သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အခြားသူများကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ သူ့အား သေချာပေါက် ဆက်ဆံမည်မဟုတ်ပေ။

ယခု သူမက သူ့အား လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ရာ အမြှောက်ကိန်းသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် တိုးလာခဲ့လေသည်။

အမြှောက်ကိန်းတိုးလာခြင်းက အပိုဆုလာဘ်တစ်ခုကို တကယ်ရရှိစေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်ရရှိသော ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ဆရာသခင်သည် လုယွမ်အား ရှင်းကျီကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သင်ကြားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်က မှန်ကန်သောအချိန် မဟုတ်သေးပေ။

နောက်ဆုံးမိနစ်မှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းက ထိရောက်မှုရှိနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤသည်က အလွန်ကပ်လွန်းနေပေသည်။

ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူသည် ဤလှပသောအမျိုးသမီးကို ချထားခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဆရာသခင်ထံမှ လှည့်ကွက်အနည်းငယ်ကို သင်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဆက်လက်၍ စောင့်ကြည့်ရမည်သာဖြစ်သည်။

လုယွမ်သည် ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အရူးအမူးပြေးလွှားနေပြီး ကျပန်းဝင်တိုက်မိနေသည်။ သူတို့ ဘယ်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်းကိုပင် မသိတော့ပေ။

လုယွမ်၏ကျောပေါ်တွင် ခွစီးထားသော အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် သူမ၏အနောက်သို့ ဆက်တိုက်လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယခု လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို မမြင်ရတော့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေခြင်းက ရေရှည်အတွက် အဆင်ပြေမည်မဟုတ်ပေ။ ကောင်လေးက အလွန်ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး သူမကို ဤမျှကြာအောင် သယ်လာတာတောင်မှ အမောတကော မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လူဆိုသည်မှာ ပင်ပန်းလာမည့်အချိန် အမြဲရှိစမြဲဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်မုဆိုးမက သူမ၏နူးညံ့သောလက်ဖြင့် လုယွမ်အား ပုတ်လိုက်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွန့်ပစ်ထားပုံရသည့် အိမ်အိုတစ်လုံးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန် တူလေး ဟိုဘက်မှာ ပုန်းနေရအောင် မင်းအဒေါ်က ငါတို့ကို လာခေါ်ဖို့ လူလွှတ်လိမ့်မယ်...”

ဤလှပသောအမျိုးသမီးသည် ဆွေမျိုးများကို အလျင်အမြန်ပင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်လေသည်။ လုယွမ်သည်သာ ယခုအချိန်တွင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်ကြောင်း သူမသိရှိပုံရသည်။

သူမက သူ့အား တူလေး ဟုပင် ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

လုယွမ်က လှပသောအမျိုးသမီး၏ စကားကို သဘောတူလိုက်သည်။ အနက်ရောင်မုဆိုးမအား တစ်နေ့လုံး သယ်သွားရလျှင်တောင် သူပင်ပန်းမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုလူဆိုးအုပ်စုများကို ပြေးလွတ်နိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ သူသေချာမသိပေ။

ယခု ဤလှပသောအမျိုးသမီးက လူခေါ်ရန် နည်းလမ်းရှိသည်ဟု ဆိုလာသောအခါ သူသည် သဘာဝကျကျပင် သူမစကားကို နားထောင်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လုယွမ်က အနက်ရောင်မုဆိုးမကို အထဲသို့ သယ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အထဲသို့ရောက်သွားပြီးနောက် လုယွမ်က အနက်ရောင်မုဆိုးမအား ကျောပေါ်မှ ချပေးလိုက်သည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် ခါးတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို စမ်းသပ်ရှာဖွေနေစဉ် သူမဘေးရှိ လုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအဒေါ်ကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သယ်လာရတာ တော်တော်ပင်ပန်းနေမှာပဲ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦး...”

ဘေးတွင်ရပ်နေသော လုယွမ်က အနက်ရောင်မုဆိုးမကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“လုံးဝ မပင်ပန်းပါဘူး သခင်မက ဝါဂွမ်းထုပ်လေးကို သယ်ရသလိုပဲ တော်တော်လေး ပေါ့ပါးပြီး နူးညံ့ပါတယ်...”

ဤပြည့်ဖြိုးမှုက ဝနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ပေါင်နှင့် တင်ပါးများကဲ့သို့ မှန်ကန်သောနေရာများတွင် အချိုးအစားကျကျ ရှိနေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

သူ၏ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ဇနီးမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ဝမ်းဗိုက်တွင် အဆီမရှိသလို ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျစ်လျစ်ပေသည်။ အနက်ရောင်မုဆိုးမမှာမူ အသက်အနည်းငယ်ပိုကြီးကာ ဝမ်းဗိုက်တွင် အဆီအနည်းငယ်ရှိပြီး နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။

၎င်းက ပေါင်းထားခါစ ပေါက်စီဖြူဖြူလေးကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ အိစက်နေပေသည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမက လုယွမ်၏စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူနှင့် မည်သို့ဖက်တွယ်လာခဲ့သည်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက လုယွမ်ကို စွေကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို ရိုးသားတဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အဲ့လောက်တောင် စကားတတ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး...”

သို့သော် လုယွမ်က တည်ကြည်လေးနက်သည့်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ပြောတာတွေ အားလုံးက အမှန်တွေချည်းပါပဲ သခင်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်လွန်းလို့ အဲ့ရနံ့ကြောင့် ခေါင်းတောင်မူးမတတ်ဖြစ်ရပါတယ်...”

လုယွမ်၏စကားများက အနက်ရောင်မုဆိုးမကို တကယ်ပင် မျက်နှာနီသွေးဖြာသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် လုယွမ်၏ ရိုးသားသောစကားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဤကောင်လေးက တကယ်ကို ရိုးအလွန်းသည်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။ သူမက မုန်းတီးမနေဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပို၍ပင် တန်ဖိုးထားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်က ထိုအကြောင်းကို ပြောရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။

အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် မျက်နှာနီရဲကာ လုယွမ်ကို နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ခါးမှ ထူးဆန်းသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ၎င်းကို နံရံထောင့်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အနက်ရောင်မုဆိုးမက လုယွမ်အား ထောင့်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရန် အလျင်အမြန်ဆွဲချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... ဒီနေရာမှာ ပုန်းနေကြရအောင် မကြာခင် ငါတို့ကို လာခေါ်မယ့်သူ ရောက်လာလိမ့်မယ်...”

လုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထောင့်ရှိ အနက်ရောင်မုဆိုးမဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသောအိမ်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးသာ ကယ်ဆယ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လုယွမ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြောပြခြင်းက မှားယွင်းမှု မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လုယွမ်က သူမည်သည့်နေရာမှ လာကြောင်းနှင့် သူ၏မိသားစုအခြေအနေကို လှပသောအမျိုးသမီးအား ပြောပြလိုက်သည်။

လုယွမ်၏ မိဘများသည် တောင်ဘက်တွင် ကုန်သွယ်နေစဉ် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး မိသားစုထဲတွင် လုယွမ်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း လှပသောအမျိုးသမီး ကြားသိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လှပသောမျက်လုံးများတွင်လည်း ကိုယ်ချင်းစာနာမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အတိတ်မှ အရာတစ်ခုခုကို တွေးမိနေသလားပင် မသိနိုင်ပေ။

အနက်ရောင်မုဆိုးမက လုယွမ်၏လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် မင်းပြန်ရောက်ရင် မင်းအဒေါ်အိမ်မှာပဲ နေပါ နောက်ဆိုရင် မင်းအဒေါ်က မင်းရဲ့လူကြီးပဲ...”

“မင်းနဲ့ မင်းဇနီးက မင်္ဂလာပွဲ မလုပ်ခဲ့ရဘူးမလား အဒေါ်က သေချာလေး ကျင်းပပေးမယ် ခရိုင်ဝန်ကိုတောင် ဖိတ်ပေးဦးမှာ...”

လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏လက်များကို အကြိမ်ကြိမ်ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့လိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးက ရွာမှာနေရတာ အတော်လေး ပျော်စရာကောင်းပါတယ်...”

ထိုနေရာတွင်နေရန်က သေချာပေါက် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ဤအနက်ရောင်မုဆိုးမနှင့်အတူ နေထိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ဘဝလက်ကျန်တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

သူတစ်ပါးအိမ်တွင် နေထိုင်ရသောအခါ သူတို့၏ စည်းကမ်းများကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျွမ်းကျင်ဆုံးလုပ်နိုင်ရန် အခက်ခဲဆုံးအရာမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်က သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူမက ယခုအချိန်တွင် မည်မျှကောင်းမွန်သည်ကိုသာ တွေးနေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း အတူတကွ နေထိုင်ရပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် အတူတူ ဖြတ်သန်းရမည်ဖြစ်သည်။ ပွတ်တိုက်မှုများရှိလာခြင်းက ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချို့သောကိစ္စများ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားတတ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူတို့က စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူစားသောက်နေစဉ် သူမကြိုက်သည့် အသားတစ်ဖတ်ကို သူက ပိုယူမိမည်ကိုပင် စိုးရိမ်ရလေသည်။ ထိုအရာအားလုံးက ငြင်းပယ်ခံရမည်သာဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်ရောက်လာပြီး တိုင်နင်းမြို့၏ အနက်ရောင်မုဆိုးမက သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ့အတွက် နေစရာနေရာပင် ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် လုယွမ်သည် ၎င်းကို တကယ်ပင် မလိုအပ်ပေ။

လုယွမ်တွင် ငွေကြေးပြတ်လပ်မနေပေ။ သူက သင့်လျော်သော ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သေချာပေါက် အတူတကွ နေထိုင်၍မရနိုင်ပေ။

လုယွမ်၏ အတွေးများကို မသိရှာသော အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာတွေကို ငြင်းဆန်နေတာလဲ မင်းမှာ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ မိသားစု အခိုင်အမာရှိနေတာပဲ...”

“မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ဇနီးကို အခန်းပိုအနည်းငယ်နဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက် အစုံအနည်းငယ် ထပ်ပေးရတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...”

“အဒေါ့်အိမ်က အရမ်းကြီးပြီး ဘယ်သူမှလည်း မနေဘူး မင်းတို့အားလုံး အဲ့နေရာမှာနေရင် ပိုပြီးစည်ကားလာမှာပေါ့...”

သို့သော် လုယွမ်က တည်ကြည်နေဆဲဖြစ်ကာ ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းသော တောသားလေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရင်း အပြစ်ကင်းစင်သော လေသံဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ့်စားစရာအတွက် တခြားသူတွေကို မှီခိုနေရတာ မကောင်းဘူးလို့ မိဘတွေက သွန်သင်ထားပါတယ်...”

“ကျွန်တော်တို့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ချမ်းသာပါတယ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးက ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်...”

“ကျွန်တော်တို့အတွက် စုဆောင်းထားတာပါ…မနေ့ကမှ မြို့ထဲမှာ ဆိုင်ခန်းတချို့ ဝယ်ထားလို့ ကျွန်တော်တို့မှာ ငွေကြေးမပြတ်လပ်ပါဘူး...”

“သခင်မက အရမ်းလှလို့ ကျွန်တော်တို့က ကူညီတာပါ သခင်မလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အသက်အန္တရာယ်ကြုံရမှာကို ကျွန်တော်တို့ မလိုလားလို့ပါ...”

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် လုယွမ်က သူ၏မိသားစု ငွေကြေးအခြေအနေကို ထုတ်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အနာဂတ်တွင် သူတို့အချင်းချင်း ဆက်ဆံကြရမည်ဆိုပါက သူမအနေဖြင့် သူ့အား တကယ်စုံစမ်းလိုလျှင် ဆိုင်ခန်းအကြောင်းကို သေချာပေါက် သိရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို သူတို့သိသွားပါက သူ၏ ရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်သောသူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သူမအနေဖြင့် သင်၌ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသလားဟူ၍ သံသယဖြစ်အောင်လည်း ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။

လုယွမ်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် သူ့အား တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ လုယွမ်သည် တကယ်ကို ပွင့်လင်းပြီး ရိုးသားကာ အပြစ်ကင်းစင်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိမိအား ကူညီခဲ့သော ဤလူသည် ငွေကြေးကြောင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ချမ်းသာပြီးသားဖြစ်သည်။ သင့်ကိုကူညီသူများသည် ရိုးရှင်းစွာပင် ကြင်နာတတ်သော နှလုံးသားရှိသူများဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်...

သူမက အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟူသော စကားများ...

ဤချိုမြိန်သော စကားများက အနက်ရောင်မုဆိုးမကို တကယ်ပင် နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမအား လှပသည်ဟု ပြောသူများ မရှိခြင်းမဟုတ်ပေ။ တိုင်နင်းမြို့တွင် သူမ၏မျက်နှာကိုကြည့်ကာ လှပသည်ဟုပြောမည့် သူအရေအတွက်သည် မြို့၏အရှေ့ဘက်မှ အနောက်ဘက်အထိပင် ရှည်လျားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသူများ၏ ချီးကျူးခံရခြင်းသည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ရှိ သန်မာပြီး ကျန်းမာကြံ့ခိုင်သော လူငယ်တစ်ဦး၏ ချီးကျူးခံရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ဤလူငယ်လေးသည် အလွန်ပွင့်လင်းပြီး ရိုးသားနေခြင်းက လုံးဝတခြားကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင် ကျောက်ချောင်အာ၏ အမြှောက်ကိန်းသည် ၈ သို့ တိုးလာပါပြီ၊ ဆုလာဘ် - လုပန်၏ မှင်ကြိုး]

*ဟင်…*

လုယွမ်သည် ကြက်သေသေသွားပြီး သတိပင် ပြန်မဝင်လာသေးပေ။

အနက်ရောင်မုဆိုးမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူတို့၏ခေါင်းပေါ်မှ ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လုယွမ်နှင့် အနက်ရောင်မုဆိုးမတို့သည် ချက်ချင်းပင် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခေါင်မိုးတန်းပေါ်တွင် မျောက်ဖြူတစ်ကောင်နှင့်တူသော တစ္ဆေလေးတစ်ကောင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦးကိုကြည့်ကာ တခစ်ခစ်ရယ်မောနေသည်။

ထိုတစ္ဆေလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှုမရှိသော်လည်း သူ့အား ဆုပ်ကိုင်ထားသော နူးညံ့သည့် လက်လေး ဖြေလျော့သွားသည်ကိုတော့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လုယွမ် ယခုလေးတင် ပြောလိုက်သောစကားများကြောင့် နောက်ထပ် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ တောက်ပသော လက်သည်းနီဆိုးထားသည့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်လေးဖြင့် လုယွမ်၏လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟူး... ဒီဘေးအန္တရာယ်ပြီးသွားရင် မင်းအဒေါ်က မင်းကို သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တူလေးလို တကယ်ဆက်ဆံပေးမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ...”

“ဒါပေမဲ့ အခုအခြေအနေအရဆိုရင် အဒေါ်နဲ့ မင်းက အတူတူရှိဖို့ ကြံမ္မာဖန်လာတဲ့ ရေစက်မရှိဘူးထင်ပါတယ်...”

“အဒေါ့်အကြောင်း မေ့ထားလိုက်တော့ မြန်မြန်သွားပြီး မင်းအသက်ကို ကယ်ပါတော့...”