အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း (၂၁) နတ်ဆိုး... လုံးဝ ရိုင်းစိုင်းခွင့်မရှိဘူး၊ ရိုက်ချက်က တကယ့်ကို ပြတ်သားလှပေသည်

အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် သူမ၏မျက်နှာ နီရဲသွားသည်အထိ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ် နံရံထောင့်ရှိ မြေကြီးများ ကျွံကျသွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

ခဏအကြာတွင် လုယွမ်သည် ထိုအရာကို လုပ်ရန် မရည်ရွယ်ထားကြောင်း သူမ သိရှိသွားခဲ့သည်။

ဘာကြောင့် သူ့ကိုဖက်ထားရမည်ဆိုတာကို သူမနားမလည်သော်လည်း ယခု သူမ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။

လုယွမ်၏ စကားများအရဆိုလျှင် ဤအဘွားကြီးက ဤအမျိုးသားပြောသည့်စကားကို နားထောင်သင့်ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် လုယွမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှတ်မထင် ဖက်မိပြီး မတော်တဆ နမ်းမိသွားသည့် အနေအထားမျိုးသို့ မရောက်သွားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအနက်ရောင်မုဆိုးမသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကာ လုယွမ်ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုမြင့်နေပေသည်။

ကျွန်းနိုင်ငံတစ်ခုမှ ရှစ်ပေအမြင့်ရှိသော လူကြီးတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေပေသည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမက သူ့ကို ဖက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် မှင်ကြိုးကိုယူကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ပတ်ချည်လိုက်သည်။

*ဟီးဟီး…*

*ဒီအိမ်က ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး…*

*ခင်ဗျားတို့ မတောင့်ခံနိုင်ရင် ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ခင်ဗျားတို့က လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…*

*အဲဒီတော့ ကျုပ်ကလည်း သူတို့ကို ပြန်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးရမှာပေါ့…*

လုယွမ်သည် သူ၏လုပ်ရပ်များအပေါ် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤလုပန်၏ မှင်ကြိုးသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ဤမျှအဆင့်အတန်းရှိသောအရာသည် အပိုင်းအစလေးတစ်ခုဆိုလျှင်တောင်မှ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏လက်ထဲတွင် ကြီးမားသောအသုံးဝင်မှု ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူ့လက်ထဲရောက်လာသောအခါ အားလုံးက အလဟဿဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ သင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောက်ညှင်းထုပ်တစ်ထုပ်လို ချည်နှောင်ထားရသည်မှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် သူတို့ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမှမရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းသည် လုယွမ်အတွက် ဤကဲ့သို့သောအရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့တွင် အတွေ့အကြုံမရှိပေ။

အလျင်စလိုဖြစ်နေသဖြင့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို အမြန်စဉ်းစားပြီး ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသော အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် ယခု လုယွမ်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

မြန်မြန်လုပ်ပြီး ပတ်ချည်ဖို့ ကူညီပေးရမည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်လှည့်စီ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး မကြာမီ နောက်ဆုံးမှင်ကြိုးကိုပါ အသုံးပြုပြီးသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကောက်ညှင်းထုပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နံရံထောင့်ရှိ မြေကြီးများကိုလည်း တူးထုတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။

တစ္ဆေလေးများက အရင်ဆုံး ပြေးဝင်လာကြသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသိဉာဏ်အနည်းငယ်ရှိသော တစ္ဆေလေးပင်လျှင် ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

ခဏတာမျှ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိသည်။

သူ၏ပုံစံက ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေပေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သူ အနည်းငယ်က ခုန်ဝင်လာပြီး လုယွမ်နှင့် အနက်ရောင်မုဆိုးမတို့ကို ကုတ်ခြစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် စူးရှသောအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နံရံကို ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံများကို မှင်ကြိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မှင်ကြိုးနှင့် ထိမိသောအခါ အနက်ရောင်မီးခိုးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းက အောင်မြင်သွားပုံရသည်။

ချက်ချင်းပင် လုယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

*အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရတယ်…*

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ ဤကလေးများသည် လုယွမ်ကို မည်သို့မှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့အပြင် အပြင်ဘက်တွင် လမ်းကိုပိတ်ဆို့ထားသော ကြီးမားသည့် ဖုတ်ကောင်အုပ်ကြီး ရှိနေသေးသည်။

သူတို့ အထဲဝင်လာလျှင် ဘယ်လိုဒုက္ခမျိုးတွေ ပေးမလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေမိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုယွမ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီးဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ အခြေအနေက မကောင်းတော့ရင် ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဤကောင်စုတ်များကို သတ်ပစ်လိုက်မည်။

သို့သော် လုံးဝလိုအပ်လာမှသာ လုယွမ်က ၎င်းကို ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုအရာကို ရှင်းပြရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

“အဒေါ် စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီနည်းနဲ့ဆို သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး...”

“ကျိန်ဆဲနေတာကို ရပ်လိုက်ပါ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အရေးကြီးဆုံးက ငါတို့ကို လာခေါ်မယ့်သူ ရောက်လာတဲ့အထိ တောင့်ခံထားဖို့ပါပဲ...”

“သူတို့ကို အရမ်းဆွမနေနဲ့ အချိန်ဆွဲထားပါ...”

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် လုယွမ်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

လုယွမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသော အနက်ရောင်မုဆိုးမက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဒေါ် မင်းစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်...”

လုယွမ်၏ ရိုက်ချက်က အနက်ရောင်မုဆိုးမကို တကယ်ပင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုရိုက်ချက်က တကယ်ကို ထိမိသည်။

*နာသလား၊ မနာဘူးလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါ...ခံစားချက်က... ထူးဆန်းတယ်…*

လုယွမ်သည် အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့ပြီး လှပသောအသားဆိုင်များကို ခံစားရန် အခွင့်အရေးပင် မရခဲ့သေးပေ။

သူ၏ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ ခင်ပွန်း။

ယခု လုယွမ်နှင့် ဤလျိုမိသားစုဝင်အမျိုးသားတို့သည် မည်မျှနီးကပ်နေသနည်း။

ဆယ်စင်တီမီတာပင် မဝေးတော့ပေ။

သူတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်အနေအထားတွင် ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

လျိုမိသားစုဝင်အမျိုးသားက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။

လုယွမ်နှင့် အနက်ရောင်မုဆိုးမတို့သည်လည်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရှိနေကြသည်။

ပြတင်းပေါက်တွင် မှန်လည်းမရှိပေ။

သူတို့ကို ပိုင်းခြားထားသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ မှင်ကြိုးသာဖြစ်သည်။

အလွန်နီးကပ်နေသော ပုပ်ဟောင်းနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်နှာကြီးကို ကြည့်ရင်း လုယွမ်သည် ၎င်း၏ပါးစပ်မှထွက်ပေါ်နေသော အလွန်အမင်း နံဟောင်နေသည့်အနံ့ကိုပင် ရနေပေသည်။

မကြာမီ လုယွမ်က ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်း၏အမူအရာက ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာကာ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။

လုယွမ်က ထုံကျဉ်သွားခဲ့သည်။

အရူးတစ်ယောက်ပင်လျှင် ၎င်းက ဘာကြောင့် ဤသို့ဖြစ်နေသနည်းဆိုတာကို သိရှိပေသည်။

ယခု သူက ၎င်း၏ဇနီးကို ဖက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွမ်က ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ဖောက်ပြန်သောအပြုအမူကို ကျူးလွန်ခဲ့သည့် ခင်ပွန်းဟောင်းတစ်ယောက်၏ ဇနီးဟောင်းကို သူ ပြဿနာမရှာချင်ခဲ့ပေ။

*ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား…*

*ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသမထွက်ပါနဲ့…*

*ကျွန်တော်တို့က ဖက်ထားရုံတင်ပါ…*

ဤအခိုက်အတန့်၌ လျိုမိသားစုဝင်အမျိုးသားသည် လုံးဝကို အရူးအမူးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ၎င်း၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ပုပ်ဟောင်းနေသောအသားများနှင့် ပါးစပ်ထဲရှိ စေးကပ်ကပ်အရည်များ ထွက်ကျလာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် အလယ်ရှိ မှင်ကြိုးက ၎င်းကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် လုယွမ်၏မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လျိုမိသားစုဝင်အမျိုးသားသည် ၎င်း၏လက်သည်းများဖြင့် လုယွမ်ကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အလယ်တွင် မှင်ကြိုးတစ်ခုရှိနေသည်။

ဤအနက်ရောင်လက်သည်းများသည် မှင်ကြိုးနှင့်ထိမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ အခြားတစ္ဆေလေးများသာဆိုလျှင် ဤမှင်ကြိုး၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကိုခံရပြီးနောက် ကြောက်လန့်သွားမည်ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပေ။

သို့သော် ဤလျိုမိသားစုဝင်အမျိုးသားသည် လုံးဝကို အရူးအမူးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းက ဟိန်းဟောက်ကာ မှင်ကြိုးကို အရူးအမူး ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

လျိုမိသားစုဝင်အမျိုးသားက လုံးဝအရူးအမူးဖြစ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေများကလည်း အရူးအမူးဖြစ်လာကြသည်။

၎င်းတို့သည် အိမ်ပေါ်သို့ အရူးများကဲ့သို့ ခုန်တက်လာကြသည်။

ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနက်ရောင်မုဆိုးမက ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မြင်လိုက်ရကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“ခွေးကောင် နင်က ငါသက်ရှိထင်ရှားရှိနေတုန်းကလည်း ငါ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်ယူချင်သေးတယ် အခု သေသွားတာတောင် ငါ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်ယူချင်နေတုန်းပဲ...”

“ဟွန့်... တောက်...”

“နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ...”

အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် သူမ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများဖြင့် တံတွေးတစ်ချက် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူမက လျိုမိသားစုဝင်အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့် ထွေးချလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

*အခုတော့ ကောင်းပြီ…*

*ပိုပြီးတော့တောင် အရူးအမူးဖြစ်သွားပြီ…*

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နံရံတစ်ခု ဖြိုချခံလိုက်ရသည်။

ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ပြေးဝင်လာသော်လည်း ၎င်း၏ပတ်လည်ရှိ မှင်ကြိုးများကြောင့် နောက်သို့လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် အသုံးမဝင်ပေ။ အက်ကွဲကြောင်း ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤတစ္ဆေများသည် သွေးနံ့ရနေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ရောက်လာကြသည်။

၎င်းတို့သည် ဤအပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

မကြာမီ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ နံရံတစ်ခု ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

အလျားလိုက်ထုပ်တန်းတစ်ခုသည် ပတ်လည်ရှိ မှင်ကြိုးများပေါ်သို့ အတိအကျ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ပြင်းထန်သော ဖိအားအောက်တွင် မှင်ကြိုးမှ တင်းကျပ်နေသော လေးကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် ဆင်တူသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤကြိုးများအားလုံးသည် ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကြိုးတစ်ချောင်းပြတ်သွားပါက ကျန်သည့်အရာများအားလုံး ပြိုကွဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းက ဆက်လက်၍ ခံနိုင်ရည်ရှိနေလျှင်ပင် အကယ်၍ ဖိကြိတ်ခံရပါက အရာအားလုံး ပြိုကျသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

*ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားကို ထုတ်ပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြစို့…*

လုပန်၏ မှင်ကြိုးက မကောင်းသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ဤအရာသည် မူလက ဤကဲ့သို့သောအလုပ်မျိုးအတွက် ရည်ရွယ်ထုတ်လုပ်ထားခြင်း မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤသည်က ‘ဖမ်းဆီးခံရသော တစ္ဆေများ’ နှင့် ‘ချည်နှောင်ခံရသော တစ္ဆေများ’ အတွက်ဖြစ်သည်။

လူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ မဟုတ်ပေ။

လုယွမ်၏အသိစိတ်က စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားကို ထုတ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင်...

ရုတ်တရက် စူးရှသောအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟေ့... နတ်ဆိုး... လုံးဝ ရိုင်းစိုင်းခွင့်မရှိဘူး...”

လူကိုမမြင်ရခင် အသံကိုအရင်ကြားလိုက်ရပြီး နောက်တွင်တော့ မြင်းခွာသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံကြောင့် လူအတော်များများ ရောက်လာကြသည်။

ထို့နောက် စူးရှသောအော်သံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လုယွမ်က ပြိုကျနေသောနံရံမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျောပေါ်တွင် ဓားအမျိုးမျိုးကို လွယ်ထားပြီး မျိုးကောင်းမြင်းများကို စီးနင်းလာကြသော ခရီးသွားတစ်အုပ် သူတို့ဆီသို့ ချီတက်လာကြသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။

အခြားသူများသည်လည်း သူတို့၏စွမ်းရည်များကို ပြသခဲ့ကြပြီး ဤလူများသည် အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှ အစွမ်းထက်သောသူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အထွေထွေဘဏ္ဍာစိုးတစ်ဦး၏ အဆင့်လောက်ရှိပုံရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ လုယွမ်နှင့် အနက်ရောင်မုဆိုးမတို့နှစ်ဦးလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ခုနက မကြောက်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ဘယ်သူက လုံးဝမကြောက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ယခု ကယ်ဆယ်မည့်သူများ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ တင်းမာနေသောခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

သူမက လုယွမ်ကိုဖက်ထားပြီး လုယွမ်၏ သေးငယ်သောခန္ဓာကိုယ်ကို မှီကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် လုယွမ်သည် လူများရောက်လာသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရမသွားခဲ့ပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့ခွေသွားခဲ့သည်။

*ငါ အခု ပျော့ခွေသွားလို့ မရဘူး ဒီ‌လောက်‌လှပတဲ့ အသားဆိုင်ကြီးကို ဖက်ထားရတာ ငါ့ကိုယ်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးလို မာတောင့်နေပြီ…*

အခန်း (၂၂) ငါက အရင်ရောက်တာလေ…

မကြာမီ လူတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ခဏတာမျှ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

“သခင်မ...”

ထိုလူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လှည့်ကာ ဝင်လာသောလူစုကို စွေကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က သခင်မလို့ ဘာလို့ ပြန်ခေါ်နေတာလဲ ဒီနေရာကိုလာပြီး ငါ့ကို ကြိုးဖြည်ပေးစမ်း...”

ခဏတာမျှ...

ထိုနစ်နာနေသော အမျိုးသမီးလေး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တိုင်နင်းမြို့တွင် တစ်ချိန်က လွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သော အနက်ရောင်မုဆိုးမ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

…

မွန်းလွဲ နှစ်နာရီ သို့မဟုတ် သုံးနာရီခန့်။

သေသပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားသော မြင်းလှည်းတစ်စီးကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်။

မြင်းလှည်းပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်အဝတ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လူတစ်တန်းကြီး ရှိနေသည်။

အချို့လူများသည် အတူတကွထိုင်ကာ ဆေးပုလင်းငယ်များကိုအသုံးပြု၍ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဒဏ်ရာများသန့်စင်ပေးနေကြသည်။

လုယွမ်သည် မြင်းလှည်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မွှေးကြိုင်ပြီး စိုစွတ်နေသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေသည်။

မှင်ကြိုးမှ မှင်များသည် သူ၏မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် ပေကျံနေပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသည်။

မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် မှန်ငယ်လေးတစ်ချပ်ဖြင့် မျက်နှာကို သုတ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

သူမက အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

လုယွမ်က အနက်ရောင်မုဆိုးမနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူမသည် အလွန်အေးစက်ပြီး လုံးဝချဉ်းကပ်၍မရနိုင်ပုံပေါ်ပေသည်။

သို့သော်...

သူတို့၏ခေါင်းပေါ်ရှိ အမြှောက်ကိန်းက ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပေ။

အမြှောက်ကိန်းက တိုးလာနိုင်သကဲ့သို့ လျော့လည်းလျော့ကျသွားနိုင်ပေသည်။

မည်သည့်အရာမှ ပြောင်းလဲမသွားခြင်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးသည် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ သူ့အပေါ်ခံစားချက်များက အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။

သို့သော်...

အနက်ရောင်မုဆိုးမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လုယွမ်သည် စောစောက သူမကို အော်ဟစ်ကာ သူမ၏တင်ပါးကို ရိုက်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်။

ခဏတာမျှ သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက မျက်နှာသုတ်ပုဝါကိုကိုင်ကာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သိရန် သူ၏မျက်နှာကို ဆက်တိုက် ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

မျက်နှာကို သုတ်ပြီးနောက် အနက်ရောင်မုဆိုးမက သူမ၏ ပါးနီဘူးလေးကို ထုတ်ယူကာ နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော ပေါင်ဒါမှုန့်ကို မျက်နှာပေါ်တွင် လိမ်းကျံလိုက်သည်။

သဘာဝကျကျပင် သူမသည် မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်ရှိ လုယွမ်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

သူမက လုယွမ်အား တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် သွေးစွန်းနေသော သစ်ကြားသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း... အင်း ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။

လုယွမ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း အလွန်အမင်း နံဟောင်နေသောအနံ့ကို ရနေပေသည်။

“သခင်မ ဒါတွေကို ဖုတ်ကောင်အလောင်းတွေထဲက တူးထုတ်လာတာပါ သူတို့က ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေကြတယ်...”

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် အလွန်ပိန်လှီပြီး သူ၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် အသားမရှိသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။

“ပါးပြင်ပိန်ရင် နတ်ဘုရားတောင် မင်းကို မယှဉ်နိုင်ဘူး...” ဆိုသော ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ခုနက အကြမ်းတမ်းဆုံးဖြစ်ပြီး အရမ်းကာရော သတ်ဖြတ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

အခြားသူများက သူ့ကို အိမ်တော်ထိန်းကြီးဟု ခေါ်ကြသည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမက ဤရွံရှာဖွယ်ကောင်းသောအရာကို အေးစက်စွာစိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ အဲ့ခွေးကောင်ကို အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး ငါတို့က သူ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်ခွင့်မရတော့ဖို့ သေချာအောင် လုပ်တော့မယ်...”

သူမက ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်...

အနက်ရောင်မုဆိုးမ စကားပြောပြီးနောက် သူမရှေ့ရှိ အိမ်တော်ထိန်းကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ခွေးကောင်ကို ဖမ်းမိပြီလား...”

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ရမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“လျိုချန်က ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေပြီး တကယ့်ကို အစွမ်းထက်နေတယ် ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး...”

အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနက်ရောင်မုဆိုးမက အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နင်လည်း ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလား...”

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လျိုချန်က အနည်းဆုံး ငါးနှစ်လောက် ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ ကျွန်တော် သူ့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး အနိုင်ယူဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် အစိုးရိမ်ဆုံးက လျိုချန် မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါတို့ နှာခေါင်းအောက်မှာတင် ငါတို့မသိအောင် သူ့အတွက် ဒါကိုလုပ်ပေးနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ...”

“အဲ့နောက်ကွယ်က လူက ပိုပြီး အန္တရာယ်များနိုင်တယ်...”

“အခု အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်ရမယ့်အရာက သခင်မ မြို့ကို အမြန်ပြန်ပြီး ကောင်းကင်ဆရာသခင်တစ်ပါးကို ပင့်ဖို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို အကြောင်းကြားဖို့ပဲ...”

“အဲ့ကောင်းကင်ဆရာသခင်ကို သူ့ကို ကုသခွင့်ပေးလိုက်ပါ...”

အနက်ရောင်မုဆိုးမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဆုံးမှာတော့ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါပဲ တကယ့်ကို ကပ်လွန်းသွားတယ် သခင်မက အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလွန်းလို့ပါပဲ...”

“သခင်မမှာ ကောင်းချီးတွေ အများကြီးရှိပါစေ...”

ဒါက ကောင်းချီးမဟုတ်ပေ။

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တူလေးအပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မှီခိုခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ အနက်ရောင်မုဆိုးမ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာကို သုတ်နေဆဲဖြစ်သော လုယွမ်ကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအေးစက်သော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမက အေးစက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝိုး... မင်း မျက်နှာကို ဘယ်နှကြိမ်လောက် သုတ်နေတာလဲ...”

“အရမ်းကြီး မပွတ်နဲ့လေ...”

လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကိုယူကာ အနက်ရောင်မုဆိုးမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

အနက်ရောင်မုဆိုးမက လုယွမ်ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တက်လာခဲ့ အဒေါ်နဲ့အတူ ပြန်ကြစို့...”

လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မ ကျွန်တော်...”

လုယွမ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနက်ရောင်မုဆိုးမသည် သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စွေကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို သခင်မလို့ ခေါ်တုန်းပဲလား...”

လုယွမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ၏စကားလုံးများကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

“အဒေါ်...”

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနက်ရောင်မုဆိုးမက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ့်ရဲ့ နာမည်ရင်းက ကျောက်ချောင်အာပါ မင်း အဒေါ်ကျောက် ဒါမှမဟုတ် အဒေါ်ချောင် လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ် မင်းသဘောပါပဲ...”

သို့သော် သူမကို အဒေါ်ဟု တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုခြင်းက ပို၍ ရင်းနှီးပုံပေါ်ပေသည်။

မြင်းလှည်းထဲတွင် ပြုံးနေသော ကျောက်ချောင်အာကို ကြည့်ရင်း လုယွမ်က ချက်ချင်းပင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်...”

လုယွမ်၏ ရွှင်လန်းသောအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချောင်အာက အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

လုယွမ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဒေါ် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အဒေါ်နဲ့အတူ မပြန်နိုင်ပါဘူး ပြီးတော့ အဒေါ့်အိမ်မှာလည်း မနေနိုင်ပါဘူး...”

“ကျွန်တော်တို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွေရှိပါတယ် သူတစ်ပါးအိမ်မှာ ဒီတိုင်းနေလို့ မရပါဘူး...”

“အဒေါ်က မြို့ကို အမြန်ဆုံးပြန်သင့်တယ် အဲဒီမှာ လုံခြုံတယ်လေ...”

“ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပြန်သင့်တယ် ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲဒီမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတယ်...”

ကျောက်ချောင်အာသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တူလေးက သူမနှင့်အတူ မည်သို့မျှ ပြန်မလိုက်ကြောင်း သိမြင်လိုက်သည်။

သူမက သူတို့ကို ထပ်မံဖြောင်းဖျရန် ကြိုးစားဦးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သေချာစွာ ပြန်တွေးကြည့်ပြီးနောက်...

မသင့်တော်ပေ။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများ မပြီးသေးပေ။ ထိုခွေးကောင်က ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း သူမကို အမှောင်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေသေးသည်မှာ သေချာပေသည်။

အကယ်၍ သူမက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တူလေးကို ခေါ်သွားမည်ဆိုပါက အန္တရာယ်ရှိပေလိမ့်မည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက လုယွမ်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စပြီးသွားရင် အဒေါ်နဲ့ တူလေးက သေချာစကားပြောကြတာပေါ့...”

“အခုတော့ အဒေါ် အရင်ပြန်နှင့်မယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်ချောင်အာက သူမရှေ့ရှိ အိမ်တော်ထိန်းကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လီဖူ... ငါ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော တူလေးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ပါ...”

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လုယွမ်က အလျင်အမြန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ် မလိုပါဘူး အိမ်က သိပ်မဝေးပါဘူး ဒါ့အပြင် အဲ့လူဆိုးတွေက အဒေါ့်ကို လိုက်ရှာနေတာ အဒေါ့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်တယ်...”

ဘေးတွင်ရပ်နေသော လီဖူလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကမန်းကတမ်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် သခင်မ... လျိုဆိုတဲ့လူက ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေပြီး သခင်မကိုပဲ လိုက်ရှာနေမှာပါ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မရှာပါဘူး ကျွန်တော်တို့ ပေါ့ဆလို့ မရပါဘူး...”

“လမ်းမှာ သူ ပြန်လှည့်လာရင် ကျွန်တော်မရှိရင် အရမ်းအန္တရာယ်များပါလိမ့်မယ်...”

ကျောက်ချောင်အာက ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ လုယွမ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ်ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး ချိုသာသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

“အဒေါ်က မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းစကားကို နားထောင်ရမှာပေါ့...”

သူမက ခုနက ခနဲ့နေတာလားဆိုတာကို မသေချာသဖြင့် လုယွမ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

လုယွမ်က အနေခက်စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဤအရာကိုမြင်သောအခါ ကျောက်ချောင်အာသည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်နှင့် တောက်ပသော လက်သည်းနီများ ဆိုးထားသည့် သူမ၏ဖြူဖွေးနူးညံ့သော လက်လေးကို မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်မှ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမက လုယွမ်၏ပါးကို ဆွဲလိမ်ကာ ချိုသာသောအသံဖြင့် ချစ်စနိုးပြောလိုက်သည်။

“အရူးလေး မင်းအဒေါ်က မင်းကို ချစ်ပါတယ်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘေးမှရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မ ဒီလူအုပ်ထဲက ငါတို့မိသားစုဝင်မဟုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ထားပါတယ်...”

ထို့နောက် ထိုလူက ဘေးဘက်သို့ လက်ရမ်းပြလိုက်သည်။

ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားတစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်လာကြသည်။

လုယွမ်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟေး... သူက ကျွန်တော်နဲ့အတူလာတဲ့ ခရီးသွား မဟုတ်ဘူးလား...”

*သူ မသေသေးဘူးလား*

*မင်းမှာ စွမ်းရည်တချို့ ရှိသားပဲ…*

ကျောက်ချောင်အာက ထိုခရီးသွားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ၏မျက်နှာကို မမှတ်မိလျှင်တောင် သူ၏အဝတ်အစားများကိုတော့ မှတ်မိပေသည်။

ခရီးသွား စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကျောက်ချောင်အာက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ မင်း အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်...”

“မင်းကို ဘာဆုချရမလဲ...”

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သခင်မ ကျွန်တော်က မူလက တုန်းကျွမ်ထိုမှာ အခြေစိုက်တဲ့ သမားတော်ငါးဦးအသင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပါ...”

“ကျွန်တော်တို့က သခင်မကို ရိုသေပြီး အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ မြို့ထဲကို ဝင်ချင်ပါတယ်...”

ကျောက်ချောင်အာသည် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွား၏ စကားများအပေါ် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။ သူမစကားအနည်းငယ် ပြောရုံမျှသာဖြစ်သည်။

သူမ သဘောတူရန် ပြင်လိုက်စဉ် မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ကောင်းကောင်းအလုပ်အကျွေးပြုဖို့ကိစ္စကို နောက်မှပြောကြတာပေါ့...”

“မင်းက ငါ့ရဲ့ချစ်လှစွာသော တူလေးကို အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပို့ပေးသင့်တယ် ပြီးတော့ လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးပါ...”

“သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ ငါတို့ရဲ့ အဖိုးတန်အချစ်တော်လေးကို မင်း လစ်လျူရှုထားရင် မင်း ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ရောက်လိမ့်မယ်...”

ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်ချောင်အာ၏ ပါးဆွဲလိမ်ခြင်းကို ခံနေရဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော လုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏတာမျှ ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားသည် မတရားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

*သားရီး ငါက အရင်ရောက်တာလေ…*