အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း (၂၃) ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရောက်လာတာလား

လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် မြင်းလှည်းများသည် ဒဏ်ရာရသူများကို မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

ကျောက်ချောင်အာ၏ အစေခံများအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

အဓိကအချက်မှာ လုယွမ်က ကျောက်ချောင်အာကို သယ်ဆောင်သွားသောအခါ ထိုလူဆိုးဂိုဏ်းများ၏ ပစ်မှတ်သည် ဤအစေခံများ မဟုတ်တော့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤလူအများစုသည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာရရှိပြီး သတိလစ်နေခဲ့ကြသည်။ ကံမကောင်းသော လူအနည်းငယ်သာ အသက်မရှင်နိုင်တော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံဆိုးမှုများကြားမှ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်သည် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားနှင့်အတူ လမ်းဘေးတွင် ခဏတာမျှ ရပ်နေခဲ့သည်။

မကြာမီ သူတို့၏ မြင်းလှည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းသမားသည် အစောဆုံးရောက်လာသူပင်ဖြစ်သည်။ မြင်းလှည်းသမားလည်း ဘာမှမဖြစ်သည်ကိုတွေ့ရခြင်းက အတော်လေး အံ့သြစရာကောင်းလှပေသည်။

မြင်းလှည်းသမား ရောက်လာသောအခါ လုယွမ်က သူ့အား ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက လုံးဝ အဆင်ပြေနေပုံရတယ်...”

မြင်းလှည်းသမားက ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ ရောယှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မြင်း ဆက်မပြေးတော့တာကို မြင်လိုက်ရတော့ သခင်လေးတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားရင် အပြန်ကျ မြင်းပျောက်သွားမှာကို ကြောက်လို့ပါ...”

“အဲဒါကြောင့် အဲ့အချိန်တုန်းက ကျွန်တော် မလိုက်သွားခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့... ကျွန်တော် မလိုက်သွားခဲ့တာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ...”

လုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းသမား၏ ပုခုံးကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကံကြမ္မာကို အံတုနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေက ရှားပါးပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာ ဘာစွမ်းရည်ရှိလဲဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ရဦးမယ်...”

မြင်းလှည်းသမားက ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ညိတ်လိုက်ပြီး လုယွမ်နှင့် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားကို ကြည့်ကာ ကမန်းကတမ်း ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးတို့ နှစ်ယောက်...”

လုယွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

“နေရာဟောင်း ရှီကဲရွာကိုပဲ...”

မြင်းလှည်းသမားက ကုလားကာကို အလျင်အမြန် မတင်လိုက်ပြီး ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက “သခင် ကျေးဇူးပြုပြီး...” ဟု ပြောရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုယွမ်က မြင်းလှည်းပေါ်သို့ လှမ်းတက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းသို့ရောက်သည်နှင့် လုယွမ်က ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော မြင်းလှည်းသမားအား မျက်ခုံးပင့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်မယ်...”

မြင်းလှည်းသမားက မျက်တောင်တဖြတ်ဖြတ်ခတ်ကာ လုယွမ်ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားက မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မြင်းလှည်းသမားက ကုလားကာကို ချလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားသည် မစင်စားထားရသကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် မြင်းလှည်းသမားနှင့်အတူ လှည်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် မြင်းလှည်းသမားက ကျာပွတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“သခင်... စောစောက ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ...”

သူ၏စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြင်းလှည်းသမားသည် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားအနီးသို့ ကပ်ကာ တီးတိုးမေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

*ဒါက မမှန်ဘူး…*

*ဘာလို့ ဒီလူနှစ်ယောက်က နေရာပြောင်းသွားရတာလဲ*

မြင်းလှည်းသမား၏ မေးခွန်းက ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားအား စကားပြောရန် တွန်းအားပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် မြင်းလှည်းသမားကို စွေကြည့်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“အဲ့တာက ခုနကလေ အခုက အခုပဲ အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကိုရောမနေနဲ့...”

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေဘဲ မင်းလှည်းကိုသာ မောင်းစမ်း...”

မြင်းလှည်းသမားသည် အကြောက်လန့်ဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်သွားကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုယွမ်၏ ဂရုမစိုက်သောအသံက လှည်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လူတွေအပေါ် ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံပါ သူတို့က ဘယ်အချိန်မှာ ခင်ဗျားဆီကနေ အခွင့်အရေးယူဖို့ ကြိုးစားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ...”

အတွင်းမှစကားသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားသည် အလွန်မကျေနပ်သော်လည်း မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြုံးပြရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။

မြင်းလှည်းကုလားကာကို လှည့်ကြည့်ရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

“လမ်းညွှန်ပြသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားက လှည့်ကာ မြင်းလှည်းသမားကို ပြင်းထန်စွာ စွေကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းအတွင်းရှိ လုယွမ်သည် အပြင်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦးကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ထို့အစား သူက ခြေချိတ်ထိုင်ကာ သူ၏လက်ထဲရှိ လုပန်၏ မှင်အိုးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

မှင်ကြိုးသည် လုံးဝကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမှင်ကြိုး၏ အရေးအကြီးဆုံးအပိုင်းမှာ မှင်ပင်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်သည် လုပန်၏ မှင်အိုးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ မှင်အိုး၏ အမြောင်းထဲမှ မှင်များ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

*ကျေးဇူးတင်စရာပဲ ဒီမှင်က လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေတယ်…*

ဆိုလိုသည်မှာ လုပန်၏ မှင်ကြိုးသည် တစ်ခါသုံးပစ္စည်း မဟုတ်ပေ။ ကြိုးများကို ပြန်လည်ချိတ်ဆက်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းက အလုပ်လုပ်မည်ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင်အသုံးပြုထားသော သာမန်ကြိုးများက ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းက အတော်လေး တူညီနေဆဲဖြစ်ရာ အလွန်အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။

မှင်အိုးကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လုယွမ်က သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

*အင်း…*

အပြင်ပန်းက သိပ်မခမ်းနားပုံရသော်လည်း အလွယ်ကူဆုံးအရာများသည် အများအားဖြင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်တတ်ပြီး ဤအရာသည် တကယ်ကို အစွမ်းထက်ရမည်ဟု လုယွမ်က ယုံကြည်ထားသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသည်က အမြှောက်ကိန်း ၉ ဖြင့် ရရှိထားသော ဆုလာဘ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် လုယွမ်က နောက်ထပ် လက်စွဲစာအုပ် နှစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ’ကောင်းကင်ဆရာသခင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်အုပ်မှာ လက်မှုပညာဖြစ်သည်။

သူက တစ်ချက်လောက်ကြည့်ရန် တွေးမိသော်လည်း သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် အိမ်ရောက်သည့်အထိ စောင့်ကာမှ ဖတ်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

…

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယိမ်းထိုးလှုပ်ခါလာခဲ့သည်။ မှောင်စပြုလာချိန်တွင် လုယွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ယာဉ်စီးခပေးပြီးနောက် လုယွမ်နှင့် ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားတို့သည် ရှီကဲရွာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ သူက ဝတုတ်တုတ်ခရီးသွားကို ရွာပတ်လည်သို့သာ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူ့အား အမြဲခြောက်လှန့်နေသော ထိုအမျိုးသမီးတစ္ဆေကို ဖမ်းရန်ဖြစ်သည်။

ဤဝတုတ်တုတ်ခရီးသွား၏ အကူအညီဖြင့် လုယွမ်သည် ပို၍ရဲရင့်လာသလို ခံစားရပြီး သူနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

ဤဝတုတ်တုတ်ခရီးသွား၏ နာမည်ရင်းမှာ လင်းဖူရှင်းဖြစ်သည်။ သူသည် တိုင်နင်းမြို့မှဖြစ်ပြီး သူ၏ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက တိုင်နင်းတောင်ရှိ တာအိုကျောင်းတော်တစ်ခုတွင် ပညာသင်ယူခဲ့သည်။

သို့သော် သူက အလွန်ပျင်းရိပြီး စားသောက်ရန်သာ နှစ်သက်သောကြောင့် နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် သမားတော်ငါးဦးအသင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

လင်းဖူရှင်းက လုယွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ရှေ့တွင် ယခင်က မောက်မာစွာ ပြုမူခဲ့ခြင်းကို အထင်မကြီးလိုက်နှင့်။ သို့သော် အသင်းအတွင်း၌ သူတို့သည် ဩဇာတိက္ကမမရှိသော သာမန်အဖွဲ့ဝင်ငယ်လေးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ အရည်အချင်းရှိပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်ပါက သူတို့ကို စံအိမ်တစ်ခုသို့ တာဝန်ချထားမည်မဟုတ်ဘဲ မြို့ထဲသို့သာ တာဝန်ချထားပေလိမ့်မည်။

သို့မဟုတ် သူသည် စံအိမ်၏ အိမ်တော်ထိန်း သို့မဟုတ် ဘဏ္ဍာစိုး ဖြစ်လာသင့်ပေသည်။

“ခင်ဗျားက အသက် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ဟုတ်လား...”

လင်းဖူရှင်း၏ ကိုယ်ရေးအကျဉ်းကို ကြားလိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏အသက်နှင့်ပတ်သက်သော အပိုင်းကို ကြားသောအခါ လုယွမ်သည် လင်းဖူရှင်းကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လင်းဖူရှင်းက မျက်တောင်တဖြတ်ဖြတ်ခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လုယွမ်က ထူးဆန်းသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ကျုပ်ထက် အသက်နည်းနည်းပဲ ကြီးတာကို ဘာလို့ အသက်လေးဆယ်လောက် ရုပ်ပေါက်နေရတာလဲ...”

လင်းဖူရှင်း - “...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွာပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ကောက်ချက်ချရမည်ဆိုလျှင်... မရှိပေ။ ရေတစ္ဆေကို မေ့ထားလိုက်ပါ၊ ဤနေရာတွင် တစ္ဆေဆို၍ တစ်ကောင်မှ မရှိပေ။

ဤပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်သည် သန့်ရှင်းပြီး ရှင်းလင်းနေပေသည်။

လင်းဖူရှင်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်သည် လုံးဝကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ တစ်ကောင်မှ မရှိဘူး ဟုတ်လား...”

လင်းဖူရှင်းကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတယ် အရင်က ဒီနေရာမှာ သေချာပေါက် ရှိခဲ့တယ် ပြီးတော့ အကောင်ရေလည်း အတော်လေး များပြားခဲ့တာပဲ...”

“သူတို့ချန်ထားခဲ့တဲ့ အနံ့တွေကို ကျွန်တော် ရနေသေးတယ် ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မြင်စရာဆိုလို့ တကယ့်ကို တစ်ကောင်မှ မကျန်တော့ဘူး...”

“သူတို့အားလုံး ညတွင်းချင်း ပြေးသွားကြသလိုပဲ...”

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က မျက်တောင်တဖြတ်ဖြတ်ခတ်လိုက်သော်လည်း ပျော်ရွှင်ပုံမရပေ။

၎င်းသည် သမုဒ္ဒရာထဲတွင် ဤနေရာတစ်ဝိုက်၌ ငါးမန်းတစ်ကောင်မျှ မရှိတော့သည်နှင့် တူပေသည်။ သို့မဟုတ် ယခင်က ဤနေရာတွင် ငါးမန်းများရှိခဲ့သော်လည်း ညတွင်းချင်း အားလုံးပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တူပေသည်။

သို့သော် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။

ဝေလငါးမန်းတစ်ကောင် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ရေခဲပြင်နှင့် ဆီးနှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော ဆိုက်ဘေးရီးယားကဲ့သို့ပင် ဒေသတစ်ခုလုံးတွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်မျှ မရှိတော့သည်နှင့် တူပေသည်။

ထို့နောက် အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ... ဤနေရာတွင် ကျားတစ်ကောင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု တစ္ဆေတစ်ကောင်မျှ မကျန်တော့ဘဲ အားလုံး ပြေးသွားကြပြီဖြစ်သည်။

ဤအရာက ပြသနေသည်မှာ...

*ဒါက... သွားပါပြီ... ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရောက်လာတာလား…*

…

“စုလီယန်...”

“ဒီပန်းကန်တွေကို ဆေးလိုက်စမ်း...”

ရှီကဲရွာ။ ရွာလယ်ရှိ ဘိုးဘေးခန်းမတွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သည်။

ယနေ့ ရွာသူကြီးသည် သူ၏အိမ်တွင် စားပွဲသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပနေပြီး ရွာထဲရှိ လူတိုင်းကို ဖိတ်ကြားထားသည်။ သူ၏အိမ်ဝင်းသည် လူအားလုံးဆံ့ရန် မလုံလောက်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဘိုးဘေးခန်းမရှေ့ရှိ ဤကွင်းပြင်ကျယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကျင်းပလိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤယနေ့ည စားပွဲသောက်ပွဲတွင် အလကားလာစားနေ၍ မရနိုင်ပေ။ လူတိုင်းက ယခု ကူညီချင်နေကြသည်။

အမျိုးသမီးများက ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းရန်နှင့် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးကြသည်။ အမျိုးသားများက ဝက်များနှင့် သိုးများကို သတ်ရန် ကူညီပေးကြပြီး ဘိုးဘေးများအား ပူဇော်ပသမှုများကိုလည်း ပြုလုပ်ကြသည်။

အနည်းငယ် ခနဲ့တဲ့တဲ့အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြို့မှလာမှန်း သိသာထင်ရှားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခါးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။

ကြမ်းပြင်ကို အာရုံစိုက်ကာ လှည်းကျင်းနေသော စုလီယန်သည် သူမအား ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အခုလာပါပြီ...”

ဤအခိုက်အတန့်၌ အနီးအနားတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရွေးချယ်နေကြသော ရွာသူရွာသား အမျိုးသမီးတစ်စုသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများကို မစူဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

တတိယသားရဲ့ ချွေးမက ဘယ်လိုလုပ် လူတွေကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ဤမျှလောက် တော်နေရတာလဲ...။

မြို့သူမြို့သားတွေအားလုံးက ဤလိုပဲလား။

အခန်း (၂၄) မင်း သေပြီသာမှတ်…

ယနေ့ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက်...

ရွာသူကြီး၏ မိသားစုသည် လူများကို အလုပ်များရန် ခေါ်ယူနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ ထိုအရာများဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်။

နေ့လယ်ခင်း တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် မြို့သူဆိုသည်က တကယ်တမ်း ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို လူတိုင်း မြည်းစမ်းခွင့်ရလိုက်သည်။

*ဘုရားရေ... တတိယသားရဲ့ ချွေးမက တော်တော်လေးကို ဩဇာညောင်းတာပဲ…*

သူမက တကယ့်ကို လူတိုင်းအား အစေခံများကဲ့သို့ ဆက်ဆံပေသည်။

သူမက ဟိုဟာလုပ်ဖို့၊ ဒီဟာလုပ်ဖို့ အမြဲတမ်း အမိန့်ပေးနေတတ်သည်။

ထိုအရာက သူမကို အတော်လေး မာနကြီးသွားစေခဲ့သည်။

အဓိကအချက်မှာ လူတိုင်းက “ငါ ထွက်သွားတော့မယ် ဒီထမင်းကို ဆက်မစားတော့ဘူး...” ဟု ပြောရန် သတ္တိမရှိကြခြင်းဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ... ဝိုး... ဒီနေ့ အသားတွေ အများကြီးပဲ...

ထို့အပြင်...

“သူတစ်ပါးကျွေးတာကို စားရင် သူတို့စကားကို နားထောင်ရမယ် သူတစ်ပါးဆီက ပိုက်ဆံယူထားရင် သူတို့ခိုင်းတာ လုပ်ရမယ်...” ဆိုသည့်အတိုင်း သူမ လုပ်ချင်တာကိုသာ လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ယခုမှစ၍ ဤနယ်မြေကို တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူမ၏မိသားစုထံမှ အကူအညီတောင်းခံရမည်မှာ သေချာပေသည်။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် တတိယသား၏ဇနီးသည် စုလီယန်ကို လုံးဝ ကြည့်မရဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက အမြဲတမ်း စုလီယန်ကို ဟိုဟာလုပ် ဒီဟာလုပ် ခိုင်းစေနေခဲ့သည်။

စုလီယန်ကို ဘာကြောင့် ကြည့်မရဖြစ်နေသလဲဆိုတော့...

ဟူး... ရိုးရိုးလေးပါပဲ

အရင်က လူတိုင်း၌ ထိုသို့သော အတွေးမျိုး ရှိခဲ့ကြသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အဒေါ်လီပြောပြီးသည့်နောက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းသည် စုလီယန်ကို မုန်းတီးခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုနေ့လယ်ခင်းတွင် စုလီယန်အား ခိုင်းစေရန်မှာ တတိယသား၏ ဇနီးအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေခဲ့သည်။

သူမက ဟိုဟာလုပ်ခိုင်းလိုက် ဒီဟာလုပ်ခိုင်းလိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် စုလီယန်သည် သဘောထားပြည့်ဝပြီး အရာအားလုံးကို နားထောင်ပေသည်။ သို့သော် အချို့လူများကမူ ၎င်းကို သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

စုလီယန်သည် တတိယသား၏ဇနီးနှင့် စကားများရန် မတန်ပေ။

လှည်းကျင်းပြီးနောက် စုလီယန်က ချက်ချင်းပင် လက်ဆေးကန်ဆီသို့သွားကာ ပန်းကန်များကို စတင်ဆေးကြောနေခဲ့သည်။

ရာသီဥတုက အေးစပြုလာပြီဖြစ်ပြီး ယခု မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤလက်လေးများသည် ရေထဲတွင် အချိန်ခဏမျှ စိမ်ထားရုံဖြင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။

စုလီယန်သည် သာမန်အမျိုးသမီးများနှင့် မတူပေ။ သူမ၏ လက်များနှင့် အသားအရေသည် အသက်အရွယ်ကြောင့် သို့မဟုတ် အလုပ်များများလုပ်ရခြင်းကြောင့် ကြမ်းတမ်းသွားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ဤအရာက စုလီယန်သည် အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

စုလီယန်က တတိယသား၏ ဇနီးအား သူမကို ခိုင်းစေခွင့်ပြုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သူမက အသားကို လိုချင်သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

အိမ်တွင် အသားမရှားပါးပေ။

ထမင်းစားတိုင်း သူမ၏ခင်ပွန်းက သူမ၏ပန်းကန်ထဲသို့ အသားများ ဆက်တိုက်ထည့်ပေးပြီး သူမ မစားနိုင်ပါက စိတ်မရှည်ဖြစ်တတ်ပေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တော့ မတူပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့ညစာတွင် အသားများသာမက ဂဏန်းများလည်း ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ဂဏန်းပင်ဖြစ်သည်။

တတိယသားမိသားစုမှ သားဖြစ်သူသည် မည်သည့်နေရာမှ အဆက်အသွယ်ရခဲ့သည်မသိ၊ ပင်လယ်ဂဏန်း သေတ္တာများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့က ယနေ့ည လူတစ်ယောက်ကို တစ်ကောင်စီရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က စုလီယန် သွားကြည့်ခဲ့ရာ ပင်လယ်ဂဏန်းများသည် အသက်ရှင်လျက် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် အာဟာရဖြည့်တင်းထားခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်ကောင်စီက လက်ဖဝါးအရွယ်အစားလောက် ရှိပေသည်။

မနေ့ညက ညစာစားစဉ် သူမ၏ခင်ပွန်းက ပင်လယ်ဂဏန်း စားချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

စုလီယန်သည် ၎င်းကို အရင်က မစားဖူးသော်လည်း သူမ၏ခင်ပွန်းက ၎င်းသည် အလွန်လတ်ဆတ်ပြီး အရသာရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စုလီယန်သည် သူမလုပ်ချင်တာကိုသာ လုပ်ခွင့်ပေးပြီးနောက် သူမ၏ခင်ပွန်း စားရန် ဂဏန်းများကို ယူသွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ထို့အပြင်...

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ယခုမှစ၍ မိမိအိမ်ရှိ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူသည် ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် ထိန်းသိမ်းထားရန်လည်း အရေးကြီးပေသည်။

*ငါ့အတွက် အနည်းငယ်ခက်ခဲတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ယောက်ျားအတွက် ပြဿနာမဖြစ်စေရဘူး…*

ယခု စုလီယန်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေသောအရာမှာ သူမ၏ခင်ပွန်း ပြန်မရောက်သေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိတန်စွာစဉ်းစားလျှင် သူသည် နေ့လယ်ကတည်းက ပြန်ရောက်နေသင့်သည်။

ယခု မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။

*သူ နေ့လယ်က ပြန်ရောက်လာပြီး အိမ်မှာ အိပ်နေတာများလား…*

စုလီယန်သည် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လာခဲ့ပြီး ထိုအချိန်ကတည်းက ကူညီပေးနေခဲ့သည်။ သူမ အိမ်မပြန်ရသေးသဖြင့် သေချာမသိပေ။

သို့သော် စုလီယန်က ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဟင်းလျာများကို အခြားသူများက ကောင်းသောအရာများဟု ယူဆကြသည်။

သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်းအမြင်တွင်မူ ဂဏန်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကမျှ ဆွဲဆောင်မှုမရှိပေ။

ပြဿနာမရှိရင်တောင် လာခဲ့ပါလား...

မကြာမီ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လာကြ၊ လာကြ၊ ထိုင်ကြပါ ထမင်းစားဖို့ ပြင်ကြစို့...”

ထိုအရာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းက သူတို့၏အလုပ်များကို သိမ်းဆည်းကာ လက်ဆေးပြီး ထိုင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

ထို့နောက် စုလီယန်က သူမကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

စုလီယန်သည် ဂဏန်းများရပြီးနောက် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်ပြန်ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းအတွက် ဟင်းချက်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

…

“အဲဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်တာပေါ့ ဗိုက်ဆာနေပြီ အိမ်ပြန်ပြီး တစ်ခုခု သွားစားတော့မယ်...”

ခဏတာမျှ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သော်လည်း ဆိုင်တစ်ဆိုင်မျှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

လုယွမ်သည် ဆက်၍ လမ်းမလျှောက်ချင်တော့ဘဲ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော လင်းဖူရှင်းသည် လုံးဝကို စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

“ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ...”

“မနက်က မြေပဲနည်းနည်းပဲ စားခဲ့ရတာ ပြီးတော့ တစ်နေကုန် အလုပ်များနေလို့ ဘာမှမစားရသေးဘူး...”

လင်းဖူရှင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် လုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်သွားကြည့်ပါ မတွေ့သေးရင်လည်း ထားလိုက်တော့လေ ကျုပ်အိမ်က အရှေ့ဘက်က အုတ်တိုက်မှာပါ အိမ်ရောက်ရင် ခင်ဗျားကို အရက်တိုက်မယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုယွမ်က လက်ရမ်းပြကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

*သောက်စရာ အရက်ရှိတယ်လား*

*အဆင်ပြေပါတယ်…*

ခဏတာမျှ လင်းဖူရှင်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

လုယွမ်သည် ရွာထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အိမ်တွင်မည်သူမျှမရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှသာ လုယွမ်က ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။

“အော် ဟုတ်သားပဲ... ဒီနေ့ ရွာသူကြီးအိမ်မှာ စားပွဲသောက်ပွဲကြီး ရှိတယ်...”

တတိယသား၏ မိသားစုက ဤနယ်မြေ၏ ဘဏ္ဍာစိုးတွေ ဖြစ်လာကြသည်

*အဲဒီလိုဆိုရင်…*

*ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲလေ…*

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနေရာသည် အဒေါ်ကျောက်လက်အောက်ရှိ အဓိကအသင်းကြီးနှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော သမားတော်ငါးဦးအသင်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။

*သွားကြည့်ရအောင်…*

…

“ဦးလေး... ဒီတစ်ကြိမ် ကျုပ် ပြန်လာတဲ့အခါ ရွာထဲမှာ ကျုပ်တို့ မိသားစုရဲ့ အဆင့်အတန်းက အခုဆိုရင် လုံးဝ ခိုင်မာသွားပြီ...”

လီဝန်ရှန်းသည် ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌ ခြေချိတ်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဘေးရှိ ရွာသူကြီး လီကွမ်းဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီကွမ်းဟန်က သဘာဝကျကျပင် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ်ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... ရွာထဲက လူတွေက ငါတို့မိသားစုက လုမိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းပိုက်ထားတယ်လို့ အရင်က ပြောကြတယ် အခုတော့ ဘယ်သူက အဲဒီလိုပြောရဲမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

သူ၏ဦးလေးက လုမိသားစုအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဝန်ရှန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုတစ်နေ့က ထိုစာဂျပိုးက ဦးလေးနဲ့အတူ စားပွဲကိုတောင် ရိုက်ရဲတယ်လို့ ကြားတယ်...”

“သူ့အဘိုးနဲ့ ဘာလို့ ခြိမ်းခြောက်နေစရာ လိုသေးလို့လဲ...”

“ဒီတစ်ကြိမ် ကျုပ် ပြန်လာတာ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ပဲ ငါတို့ ရှီကဲရွာက သူ့ရဲ့အဖိုးကြီး အစောင့်အရှောက်ကို မလိုအပ်တော့ဘူး...”

လီဝန်ရှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကွမ်းဟန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါ၊ ထားလိုက်ပါ... သူက ကလေးပဲရှိပါသေးတယ်...”

“ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးက ငါတို့ရွာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ အခုမှ ခုလိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်တာက လူတွေကို ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောစရာ ဖြစ်စေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်...”

ထို့နောက် လီကွမ်းဟန်က စကားစကို ပြောင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းအဖေရော ဘယ်မှာလဲ ဒီတစ်ကြိမ် ဘာလို့ ပြန်မလာတာလဲ မြို့ထဲမှာ အနားယူနေတုန်းပဲလား...”

လီဝန်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ချထားခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အဝေးတွင် လူအုပ်ကြီးစုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီဝန်ရှန်း၏ ဇနီးသည် စုလီယန်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲနေသည်။

စုလီယန်သည် သူခိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသော စုလီယန်သည် မျက်နှာနီရဲနေပြီး မတရားခံရသော အမူအရာဖြင့် ရှင်းပြနေခဲ့သည်။

“ကျွန်မ မခိုးပါဘူး... အိမ်ကို စောစောလေး တစ်ကောင် ယူသွားချင်ရုံပါ...”

လီဝန်ရှန်း၏ ဇနီးက ချက်ချင်းပင် ခါးထောက်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး လုယွမ်ကို တင်းမာစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်ကို ဂဏန်းစားဖို့ ပေးမယ်လို့ ငါပြောခဲ့လို့လား...”

သူမ၏ အကြောင်းပြချက်မရှိသော အပြုအမူကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီးများက သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

စုလီယန်သည် နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး အလုပ်များနေခဲ့သော်လည်း ညနေပိုင်းတွင် သူမ ဘာမှမလိုချင်ခဲ့ပေ။

သူမက စားပွဲသောက်ပွဲမှာပင် မစားခဲ့ပေ။ သူမ၏ခင်ပွန်း စားရန်အတွက် ဂဏန်းတစ်ကောင်ကိုသာ အိမ်ယူသွားချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ဘာမှ မလိုချင်တော့ပေ။

*ဘာလို့ သူမကို တစ်ကောင် မပေးရတာလဲ*

ထို့အပြင် လာရောက်ကူညီသူများကို ဂဏန်းများပေးမည်ဟု သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။

လူတွေကို ဤလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်နိုင်ရတာလဲ

ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီးများအားလုံး ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြသည်။

သူမက အငြင်းပွားမှုကို အနိုင်မရနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လီဝန်ရှန်း၏ ဇနီးက ထိတ်လန့်သွားပြီး စုလီယန်၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

တာအိုဆရာတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံရမှာလဲ။

စုလီယန်သည် လီဝန်ရှန်း၏ ဇနီးထက် အရပ်ပိုရှည်နေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်တိမ်းရန် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် လီဝန်ရှန်း၏ ဇနီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုရာတွင် တကယ်ကို တော်လှပေသည်။

သူမက ပါးမရိုက်ခင်မှာပင် ညစ်ပတ်နေသော ရေတစ်ခွက်ကို ယူကာ စုလီယန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပက်လိုက်သည်။

ယခု စုလီယန်သည် ရှောင်တိမ်းနိုင်သော်လည်း ဤအတိုင်းဆက်သွားပြီး သူမ၏ဒေါသကို ဖြေလျှော့ခွင့်မပေးပါက သူမ၏မိသားစုအတွက် တကယ်ကို ပြဿနာဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

အလွန်အမင်း မတရားခံရသလို ခံစားနေရသော်လည်း စုလီယန်သည် ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

ဤညစ်ပတ်နေသော ရေခွက်ကြီး သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ စုလီယန်သည် ချက်ချင်းပင် ရေစိုရွှဲသွားပြီး သနားစရာကောင်းသောပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အပိုင်းအစ အနည်းငယ် ကပ်နေသေးသည်။

“နင့်ကို ပြောလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ နင်တို့အားလုံးကိုပါ ပြောလိုက်မယ်... ဒါက ငါတို့မိသားစု စီမံခန့်ခွဲရမယ့်နေရာပဲ...”

“ဖြောင်း…”

ပြတ်သားသောအသံတစ်ခု။

လီဝန်ရှန်း၏ ဇနီးသည် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက ဆူညံနေသော ဘိုးဘေးခန်းမကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

“မင်း ဒီနေ့ သေပြီသာမှတ်…”