အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း (၂၅) အလွန်သနားစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းပေတည်း

အသံလာရာဆီသို့ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ လုယွမ်က စုလီယန်၏နောက်တွင် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုလီယန်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ခင်ပွန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမက ဆက်၍မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များက အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ မျက်ရည်ပေါက်များက တတောက်တောက်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

စုလီယန်သည် အလွယ်တကူငိုတတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ မိသားစု၏ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်သောကြောင့် စုလီယန်သည် သူမ၏တစ်သက်တာလုံးတွင် ငိုခဲ့ရသောအချိန် အလွန်နည်းပါးလှသည်။

အတိတ်က အခြားသူများထံမှ မည်မျှပင်ရက်စက်သော စော်ကားမှုများ သို့မဟုတ် စကားများကို ကြားခဲ့ရပါစေ စုလီယန်က ဘယ်တော့မှမငိုခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

စုလီယန်သည် မတရားခံရသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမ ငိုမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမ၏ခင်ပွန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုလီယန်သည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏နှာခေါင်းက ကျိန်းစပ်လာပြီး မျက်လုံးများနီရဲကာ ငိုချလိုက်တော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အနိုင်ကျင့်ခံရသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် မည်မျှပင် အရိုက်ခံရပါစေ သူတို့ ငိုမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အိမ်ပြန်ရောက်၍ မိဘများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ဆက်၍မအောင့်ထားနိုင်တော့ပေ။

စုလီယန်က ငိုကြွေးရင်း အလွန်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကို... ကျွန်မ ဘာမှမခိုးခဲ့ပါဘူး...”

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရွက်အချို့ ကပ်နေသေးသော ထိုလှပသည့်မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်ချေ။ စုလီယန်၏ ဆံပင်နှင့် အဝတ်အစားများက ရေစိုရွှဲနေခဲ့သည်။

လုယွမ်သည် တကယ်ပင် စိတ်ထိခိုက်သွားရသည်။ သူက လက်လှမ်း၍ ဇနီးဖြစ်သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်သိတာပေါ့... ကိုယ့်ရဲ့ဇနီးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ကိုယ် မသိဘဲနေမလား...”

ထိုအချိန်မှာပင် လီဝန်ရှန်း၏ဇနီးသည် လုယွမ်၏ ဖြတ်ရိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ပါးရိုက်ခံလိုက်ရမှုကြောင့် သူမ မူးဝေသွားပြီး ကြယ်များပင်မြင်လိုက်ရသော်လည်း လီဝန်ရှန်း၏ဇနီးက နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမက တကယ်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။ သူမ သတိပြန်ရလာပြီးနောက် ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့သည့်အရာမှာ လုယွမ်ကို ဒေါသတကြီး ရန်တွေ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုယွမ်က ဤအမျိုးသမီးအား လုံးဝသည်းခံမည်မဟုတ်ပေ။

သူက အရှေ့သို့တက်ကာ အခြားအရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး သူမကို စတင်ရိုက်နှက်တော့သည်။ ထို့နောက် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပါးစပ်ကိုသာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက နာကျင်စွာအော်ဟစ်ရင်း သူမ၏မိဘများကိုပင် တပြီး ငိုယိုနေတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူတို့က လုယွမ်အား အလန့်တကြား အလျင်အမြန် ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

လူတိုင်းအံ့သြသွားစေသည့်အရာမှာ သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အရင်က ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အားနည်းပုံပေါ်သော လုယွမ်သည် ယခုအခါ နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခွန်အားကြီးမားနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ လူသုံးယောက် သို့မဟုတ် ငါးယောက်လောက်ပင် လုယွမ်ကို ဆွဲမဖယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

လုယွမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် လီဝန်ရှန်း၏ဇနီးအား ပါးစပ်ကို ဖြတ်၍ ဆက်တိုက်ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။

အချက်အနည်းငယ် ရိုက်နှက်ပြီးနောက်တွင် လီဝန်ရှန်းဇနီး၏ ရှေ့သွားများ ကျိုးကျသွားကာ သူမ၏ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဘိုးဘေးခန်းမထဲမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသော လီဝန်ရှန်းနှင့် လီကွမ်းဟန်တို့သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ လီဝန်ရှန်းက ဘိုးဘေးခန်းမထဲသို့ အလျင်အမြန်ပြန်ပြေးဝင်သွားပြီး ထောင့်တွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ခရီးသွားအနည်းငယ်ကိုကြည့်ကာ အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်... အပြင်ကို မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့ကြပါ...”

ထိုခရီးသွားအဖွဲ့က ဘိုးဘေးခန်းမထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် လီဝန်ရှန်း၏ဇနီးမှာ လုယွမ်၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင်ပင် ဒဏ်ရာရနေပြီဖြစ်သည်။

သွားများအားလုံးနီးပါး ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခရီးသွားများက ဘာမှပြောနေစရာမလိုတော့ဘဲ သူတို့၏ ကျောဘက်မှ ဓားများကိုဆွဲထုတ်ကာ ခုန်ဝင်လာကြတော့သည်။

မြင့်မြတ်သောခန္ဓာကိုယ်သည် ခေါင်းမာသော ဗလကောင်းတစ်ယောက်မျှသာမကဘဲ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို အထူးကောင်းမွန်စွာ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းလည်းရှိပေသည်။

ခရီးသွားအဖွဲ့ ပြေးဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုယွမ်က သူတို့ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်းမတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုခရီးသွားအဖွဲ့ကိုကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လုယွမ်က တစ္ဆေများကိုသာ ကြောက်သော်လည်း လူများကိုတော့ မကြောက်ပေ။

ဤခရီးသွားများသည် အဒေါ်ကျောက်ချောင်အာ၏ အဖွဲ့အစည်းမှ ဖြစ်ရမည်ဆိုသော်လည်း လုယွမ်က ကျိန်းသေပေါက် လက်တွန့်နေမည်မဟုတ်ပေ။

ယနေ့ သူသည် ဤခွေးမကို ပညာပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ပညာပေးရုံသာမကပေ။ ဤသည်က ရွာသူရွာသားများအား ယခုမှစ၍ သူတို့၏ပါးစပ်များကို ဆင်ခြင်ရန် သတိပေးချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ခရီးသွားအချို့ ရုတ်တရက်ပေါ်လာမှုက ယခုလေးတင် သတိပြန်ဝင်လာသော စုလီယန်ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စုလီယန်သည် သူမ၏ မျိုးရိုးဗီဇပြန်ပေါ်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက တကယ်ပင် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ခိုက်ကြတော့မည်ဟု ထင်ရသောအချိန်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ တည့်မတ်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

“ငါတို့အားလုံးက တစ်ဖွဲ့တည်းသားတွေပါ... လက်မပါကြပါနဲ့...”

ရောက်လာသူမှာ လင်းဖူရှင်းပင်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်က လင်းဖူရှင်းအား နောက်ထပ်တစ်ပတ်လောက် လမ်းလျှောက်ရန် ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သော်လည်း လင်းဖူရှင်းက ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပေ။

ကျီးမိုက်... အပြောင်းအရွှေ့လုပ်ပြီးပြီဖြစ်ပေမဲ့ မရောက်သေးဘူးလေ... ဘာလို့ တစ်ပတ်လည်အောင် လျှောက်သွားနေရမှာလဲ...။

မည်မျှပင် ပင်ပန်းလိုက်မည်နည်း။

လင်းဖူရှင်းက ရွာပြင်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်သောက်ပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လုယွမ်၏အိမ်သို့သွားသောလမ်းအတိုင်း လိုက်သွားပြီးနောက် အထဲတွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွာလယ်က အတော်လေးစည်ကားနေသဖြင့် သူက လာကြည့်မည်ဟု တွေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လင်းဖူရှင်း၏ အသိစိတ်များ လွင့်ထွက်မတတ် လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဘုရားရေ...

သမားတော်ငါးဦးအသင်း၏ ဝတ်ရုံများကိုဝတ်ဆင်ထားသော ဤခရီးသွားများက လုယွမ်ကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူတို့၏ဓားများကို ဆွဲထုတ်ထားကြသည်။

အကယ်၍ လုယွမ်သာ အခုတ်ခံရပါက သူလည်း အခုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ခရီးသွားအဖွဲ့အစည်း၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားလူတစ်ယောက် ပေါ်လာသဖြင့် တစ်ဖက်ရှိ ခရီးသွားများကို ခဏတာ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီဝန်ရှန်းက လုယွမ်၏ ဆဲဆိုရိုက်နှက်မှုကြောင့် အလွန်ဆိုးရွားသောအခြေအနေသို့ရောက်နေသည့် သူ၏ဇနီးထံသို့ ပြေးသွားကာ တွဲထူပေးလိုက်သည်။

လီဝန်ရှန်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော လင်းဖူရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်တောက်ပနေသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အိတ်ကပ်ထဲမှထုတ်ကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း သူက သွားကိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အော်... မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ခက်ထန်လာပါလား ကောင်စုတ်လေး... မင်းက ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ခရီးသွားအဖွဲ့ထဲ ဝင်သွားတာကိုး...”

ဤဒေသ၏ တာဝန်ခံတစ်ယောက်အနေဖြင့် လီဝန်ရှန်းသည် လင်းဖူရှင်း၏အဆင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သဘာဝကျစွာ သိနိုင်ပေသည်။ လင်းဖူရှင်း၏ ခါးပတ်တွင် အဖြူရောင်ထိပ်ဖူးပါသည့် အမှတ်အသားပြားတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားရာ ၎င်းက သူသည် ရွာမှ သာမန်ခရီးသွားတစ်ယောက်သာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သောလူများသည် များသောအားဖြင့် အစွမ်းထက်သော အဆက်အသွယ်များ သို့မဟုတ် သြဇာလွှမ်းမိုးမှု မရှိတတ်ကြပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရာထူးတိုးခံရမည် သို့မဟုတ် အပြာရောင်ထိပ်ဖူးပါသည့်အမှတ်အသားပြားကို ရယူရန် မြို့သို့ သွားကြပေလိမ့်မည်။

ဇနီးဖြစ်သူအား ဆေးတိုက်ပြီးနောက် လီဝန်ရှန်းက လင်းဖူရှင်းကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်ရွာကလဲ... သူများကိစ္စမှာ ဝင်မပါဖို့ မင်းကို ငါ အကြံပေးပါရစေ...”

“မင်းလုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ပါ... ဒီနယ်မြေက ငါ့ရဲ့စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာရှိတယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီဝန်ရှန်းက သူ၏ခါးရှိ အနီရောင်ထိပ်ဖူးပါသည့်အမှတ်အသားပြားကို ပြသလိုက်သည်။

လင်းဖူရှင်းက လီဝန်ရှန်းကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်ပြီး လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ်က အရည်အချင်း သိပ်မရှိပါဘူး... တုန်းကျွမ်းထိုမှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်...”

လင်းဖူရှင်း၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဝန်ရှန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တုန်းကျွမ်းထို ဟုတ်လား...”

“မင်းတို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာစိုးမျိုးရိုးနာမည်က ဟယ် မဟုတ်လား... ငါ သူ့နဲ့ အရင်က အရက်အတူသောက်ဖူးတယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့က နည်းနည်းတော့ ရင်းနှီးပါတယ်... မင်းကို သေချာစဉ်းစားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ခြံထဲကဘဝက အခုကစပြီး တကယ်ကို ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်...”

လုယွမ်သည် သခင်မလေး၏ အသည်းကျော်ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သူကိုယ်သူ မိတ်မဆက်သည်ကို လင်းဖူရှင်းက ထူးဆန်းသည်ဟု တွေးမိသည်။ သို့သော် လင်းဖူရှင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လုယွမ်၏ ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

*ဒါဆိုလည်း မင်းဘာသာမင်း ပြောချေတော့... ငါလည်း မပြောဘူး…*

သူကိုယ်တိုင်လည်း မပြောသလို ပြောလိုက်လျှင်လည်း လူတွေကို မရည်ရွယ်ဘဲ မုန်းတီးသွားစေလိမ့်မည်။ ချက်ချင်းပင် လင်းဖူရှင်းက လီဝန်ရှန်းကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ငါ့ကို လာခြောက်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့...”

“မင်းက ဒီနယ်မြေကို တာဝန်ယူထားတာ မှန်ပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းက အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက်ဆိုတာလည်း မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး...”

“ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်... နောက်တစ်ကြိမ် ဓားဆွဲထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို အနာတရဖြစ်အောင်မလုပ်ခင် အသင်းအဖွဲ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မချိုးဖောက်မိစေဖို့ သေချာစဉ်းစားကြ...”

“ငါက ဒီလူကို ကာကွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်... အကယ်၍ သူ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် မြို့ကိုသွားပြီး သခင်မကို ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သွားရှာကြတာပေါ့...”

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် လင်းဖူရှင်း၏ အမူအရာက လီဝန်ရှန်းကို တကယ်ပင် လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ဘုရားရေ...

အပြာရောင်အမှတ်အသားပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သာမန်ခရီးသွားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤမျှယုံကြည်မှုရှိနေရသနည်း။ ယုတ္တိတန်တန် စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင်... ဤသို့ မဖြစ်သင့်ပေ။

ဖြစ်နိုင်တာက... ဤအရာနောက်ကွယ်မှာ အဆက်အသွယ်တချို့ ရှိနေတာများလား။

လီဝန်ရှန်းက လင်းဖူရှင်းကို ခံစားချက်ပေါင်းစုံဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

*ငါတော့ ဒီလိုပဲ ထင်တယ်…*

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကောင်လေး၏ ဘိုးဘေးက အရင်တုန်းက ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်လေ။

*ငါ့မိသားစုက အခု ကံခေနေပေမဲ့ ငါတို့မှာ အဆက်အသွယ်တချို့ ရှိနေသေးတာပဲ*

*ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီအရှုံးကို တိတ်တဆိတ် ခံစားလိုက်ရတာပါပဲ... အလွန်သနားစရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါလား…*

အခန်း (၂၆) ကြည့်စမ်း... ဒါကမှ ယောက်ျားစစ်စစ်ပဲ

ကိစ္စရပ်များ ပြီးပြတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယွမ်က လီဝန်ရှန်း၏ ဇနီးဖြစ်သူအား သင်ခန်းစာပေးလိုက်သည်။

လောလောဆယ် ဤမျှနှင့်ပင် ထားလိုက်ကြစို့။

လုယွမ်က ကျောက်ချောင်အာနှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့် ထုတ်မပြောခဲ့သနည်းဆိုလျှင်...

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤသည်က အနည်းငယ် မလိုအပ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က ဤနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှစတင်၍ တွေ့ဆုံကာ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ညအချိန် ဖင်ရွှေ့ထိုင်ရုံမျှ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သူတစ်ပါး၏အမည်ကို အသုံးပြုကာ လူများကို စတင်ခြောက်လှန့်နေမည်လော။

ခွေးတစ်ကောင်၏အစွမ်းကို အားကိုးခြင်း သို့မဟုတ် ကျား၏အာဏာကို ငှားရမ်းထားသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုမူခြင်းက လူတစ်ယောက်အတွက် အလွန်ရှက်စရာကောင်းလှပေသည်။

နောက်ထပ်ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်၍...

ပြင်းထန်သောကိစ္စရပ်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု လုယွမ်က ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီဝန်ရှန်းသည် အဒေါ်ကျောက် ပိုင်ဆိုင်သော သမားတော်ငါးဦးအသင်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ ပြန်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်အား စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါက ဤနေ့မွန်းလွဲပိုင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူ သိသွားပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စများက အတော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့သည်မဟုတ်ပါလော။

ထိုလူအုပ်ကြီးက ကောင်းကင်ယံကိုပင် ဖုံးကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စကြီးက တိုင်နင်းမြို့တစ်မြို့လုံးသို့ မကြာမီ သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် လီဝန်ရှန်းသည် အဒေါ်ကျောက်နှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးကို သိရှိသွားမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားပါက သူ၌ သတ္တိဆယ်ဆရှိနေပါစေ ထပ်မံ၍ မဆင်မခြင် ပြုမူရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တိုးညင်းသော အော်သံလေးနှင့်အတူ လုယွမ်က သူ၏ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

သူက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို အေးစက်စွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ဇနီးကို ဘယ်သူထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းတွေကို ငါ တူးပစ်မယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုယွမ်က စုလီယန်ကိုပွေ့ချီကာ လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြမှင်တက်နေသော အကြည့်များကြားမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လင်းဖူရှင်းက ဘိုးဘေးခန်းမရှိရာဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

လီဝန်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်ချင်နေသော အမူအရာများဖြင့် ရွာသူရွာသားများလည်း ရှိနေကြသည်။

သြော်...

ဤကောင်လေး... ဤကောင်လေးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ခေါင်းမာနေရသနည်း။

လီဝန်ရှန်းက ကွယ်ရာတွင် လက်တုံ့ပြန်မည်ကို သူ တကယ်ပင် မကြောက်ရွံ့ပေလော။

…………

လုယွမ်နှင့် သူ၏အဖော်နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့၏ ခြံဝင်းထဲတွင် လူများနှင့် အကောင်းစားမြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူများက ကျောပေါ်တွင် ဓားနှစ်လက်ကို လွယ်ထားကြသည်။

သံဓားတစ်လက်နှင့် သစ်သားဓားတစ်လက်ဖြစ်သည်။

လူများကို သတ်ရန် သံဓား၊ တစ္ဆေများကို သတ်ရန် သစ်သားဓား၊ ဤသည်က လှည့်လည်သွားလာနေသော တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ စံသတ်မှတ်ချက် ဝတ်စုံပင်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်က ထိုလူများကို ငေးမောကြည့်နေစဉ် လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ သူ အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့ရသော အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးပင်ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ခံစားရပါစေ...”

လုယွမ် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မလုပ်ရဲတော့ပေ။

ဤသူသည် အဒေါ်ကျောက် အယုံကြည်ရဆုံးသူဖြစ်သည်။ သူက အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အစေခံတစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။

သို့သော် အဒေါ်ကျောက်က အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူက ဒုတိယအကြီးဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ဤသည်က မိဖုရားခေါင်ကြီးကို အစေခံခဲ့သော လီလျန်ယင်းနှင့် အတိအကျတူညီနေပေသည်။

လုယွမ်သည် သဘာဝကျစွာပင် မောက်မာဟန် မပြရဲခဲ့ပေ။

ချက်ချင်းပင် လုယွမ်က သူ၏ဇနီးကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်းကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဘယ်လေနှင်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ...”

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သခင်မကြီးက မြို့ကိုပြန်ရောက်သွားပြီးနောက်မှာ ဒီနေ့ သခင်လေးတို့နဲ့အတူ ပြန်လာတဲ့လူတွေက ကိစ္စတွေကို မဖြေရှင်းနိုင်မှာကို စိုးရိမ်လို့ ကျုပ်တို့ကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်...”

“သခင်လေးမှာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိနေမယ်လို့ ကျုပ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး အခု ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုယွမ် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤလူအုပ်စု ရွာထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ဘိုးဘေးခန်းမတွင် သူ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သူတို့ ကြိုသိနေခဲ့မည်မှာ သေချာပေသည်။

တစ်ခဏမျှ လုယွမ်မှာ စကားပြောရန် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်ချောင်အာ၏ ရှေ့တွင် သူ၏ပုံရိပ်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးသည် သူ ပြန်ရောက်သောအခါ အဒေါ်ကျောက်အား သူ၏လုပ်ရပ်များကို သေချာပေါက် ရှင်းပြရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ လူသိရှင်ကြား ပုံရိပ်မှာ ရိုးသားဖြူစင်ပြီး နွေးထွေးသော နှလုံးသားရှိသည့် ကျေးလက်လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ခဏလေးကမှ သူသည် ထိုလူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ သွားများအားလုံးကို အမှန်တကယ် ရိုက်ချိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လုယွမ်က ထိုကိစ္စအတွက် နောင်တမရခဲ့ပေ။

မိမိ၏ဇနီးကို အနိုင်ကျင့်ပြီး ထေ့ငေါ့ပြောဆိုခြင်းက ဤကဲ့သို့ ခံရမည်မှာ ထိုက်တန်ပေသည်။

ကျောက်ချောင်အာက ဤကိစ္စကို သိသွားပြီး သူနှင့် ပြဿနာတက်လာမည်ဆိုလျှင်တောင် သူက ဤနည်းအတိုင်းသာ လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

လုယွမ်က ချက်ချင်းပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံး ဖြေရှင်းပြီးသွားပါပြီ သူ့ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ သွားတွေကိုတောင် ကျွန်တော် ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့သေးတယ်.. ဒါက ဒေါသထွက်စရာတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုပါပဲ...”

“လင်းဖူရှင်းရှိနေတဲ့အတွက် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို မထိရဲကြပါဘူး...”

“အိမ်တော်ထိန်းကြီး အထဲဝင်ပြီးမှ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုယွမ်က သူ၏ဇနီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက လုယွမ်အား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လုယွမ်က ဤမျှလောက် ပွင့်လင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သေချာသည်မှာ ပို၍အရေးကြီးသည်က အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးသည် လုယွမ်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုလီယန်အား လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

…………

အိမ်ရောက်သောအခါ စုလီယန်က သူမ၏အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး ဆံပင်နှင့် မျက်နှာကို သုတ်ကာ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက လုယွမ်နှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူလိုက်ကာ သူ၏ ပိန်လှီပြီး တင်းမာနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေးကို ကျုပ် ဒုက္ခမပေးရဲပါဘူး...”

လုယွမ်က စုလီယန်ကို အိမ်ထဲသို့ ပွေ့ချီလာစဉ်က လုယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ရှိနေသော စုလီယန်သည် ခြံဝင်းထဲရှိ လူများကို ကြီးမားသော နိုးကြားမှုများဖြင့် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်ခဏလေးက မိန်းမပျိုလေး၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးမှာ ရှင်းပြမရနိုင်လောက်အောင်ပင် ကြက်သီးများ ထသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ ထိုအကြည့်က...

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးသည် နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးသွားလာခဲ့ဖူးပြီး သခင်မကြီး၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကိစ္စရပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးအား ဤမျှလောက် စိုးရိမ်ပူပန်စေသည့် အရာမျိုးကို မြင်တွေ့ရခြင်းက အလွန်ရှားပါးလှပေသည်။

လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ယူ၍ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက လုယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တူတော်မောင် သခင်လေး ကျုပ်တို့ ဒီနေရာကို လာခဲ့တာ တခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး...”

“လျိုမိသားစုဝင်ရဲ့ ပစ်မှတ်က သခင်မကြီးဖြစ်နေပေမဲ့ သခင်လေးအနေနဲ့လည်း သတိမလွတ်သင့်ပါဘူး နောင်တရတာထက် ဘေးကင်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

“သခင်မကြီးရဲ့ အမိန့်အရ ကျုပ်တို့က တူတော်မောင်အတွက် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းတချို့ကို လာပေးတာပါ...”

သခင်မကြီးက သူမ၏ တူတော်မောင်လေးအတွက် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

အခြားသူများက အဒေါ်ကျောက်အား မည်သို့ပင် အကဲဖြတ်ပါစေ သို့မဟုတ် အတိတ်က သူမ မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါစေ။

သို့သော် လူမှုဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရာတွင် သူမက အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာကောင်းလှပေသည်။

လူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အပြန်အလှန် လေးစားမှုများ လိုအပ်ပေသည်။

ဤနည်းဖြင့်သာ ဆက်ဆံရေးက ယုံကြည်စိတ်ချရမည်ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့အား ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံသောကြောင့် လုယွမ်သည်လည်း နောင်တွင် သူမကို သဘာဝကျစွာပင် ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ပြန်သွားပြီး ယနေ့ဖြစ်ရပ်များကို အဒေါ်ကျောက်ထံ သတင်းပို့ပေလိမ့်မည်။

ရိုးသားဖြူစင်သော ကျေးလက်လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ပုံရိပ်မှာ အဒေါ်ကျောက်၏ စိတ်ထဲတွင် ပျက်စီးသွားပြီလားဟု သူ စိုးရိမ်မိသည်။

ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းစွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက မကျေနပ်မှုများနှင့် သံသယများကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက နောင်တွင် ဤမျှလောက် နီးကပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လုယွမ်မှာ နောင်တရစရာ မရှိသေးပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိ၏ဇနီးကို အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းက လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

ထို့အပြင် အစကတည်းက အဒေါ်ကျောက်ထံသို့ လုယွမ် ချဉ်းကပ်ခဲ့ခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ဤကိစ္စကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် စိမ်းကားသွားမည်ဆိုလျှင်လည်း ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ ကံကြမ္မာက ဤနေရာတွင်ပင် ကုန်ဆုံးသွားပြီဟုသာ ပြောနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ ရသင့်ရထိုက်သော ဆုလာဘ်များအားလုံးကို သူ ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်မှလွဲ၍ ညည်းညူစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

…………

ညသန်းခေါင်ယံအချိန်။

တိုင်နင်းမြို့ရှိ စံအိမ်ကြီးတစ်ခုအတွင်း။

စာကြည့်ခန်းတစ်ခုအတွင်း ဝိညာဉ်မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထွန်းညှိထားသည်။

ကျောက်ချောင်အာသည် စာများပုံနေသော သူမ၏ စားပွဲခုံတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်၏ အဖုံးဖြင့် လက်ဖက်ခြောက်များကို ဖယ်ရှားနေစဉ် အခန်းကာနောက်ကွယ်မှ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး၏ သတင်းပို့ချက်များကို သူမ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကိုဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို ကျောက်ချောင်အာထံသို့ သဘာဝကျစွာပင် သတင်းပို့ခဲ့သည်။

“ငါတို့ရဲ့ အသည်းကျော်လေးက တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ကြမ်းတမ်းတာလား...”

“သူက အဲ့မိန်းမရဲ့ သွားတွေအားလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တာလား...”

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး၏ စကားများကြောင့် ကျောက်ချောင်အာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသူသည် သူမ နေ့လယ်ပိုင်းက တွေ့ခဲ့ရသော လုယွမ်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတောင် မယုံနိုင်ခဲ့ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တကယ်ပါပဲ...”

အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး၏ တိကျသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချောင်အာက သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း... ဒါကမှ ယောက်ျားစစ်စစ်ပဲ...”