အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

137

လီနီယာသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဓာတ်ပုံပေါင်း တစ်ရာကျော် ရိုက်ကူးခဲ့သည်။ Influencer လောကတွင် လီနီယာ ဟူ‌သောအမည်မှာ အတော်အတန် လူသိများ၏။ သူမ၏ ဘဝသည် အမြဲတမ်း အထူးကောင်းမွန်ပြီး နှစ်လို့ဖွယ်‌ကောင်းနေတတ်သည်။ သူမ၏ ဆိုရှယ်မီဒီယာ အကောင့်များမှာလည်း အရသာရှိသော အစားအစာများမှ ခရီးသွားမှတ်တမ်းများ၊ ခေတ်မီ ဖက်ရှင်ဝတ်စုံများမှ ပြည့်စုံလွန်းသော မိတ်ကပ်ပြင်ဆင်မှုများအထိ သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝ အစိတ်အပိုင်းများကို အသေးစိတ်စီစဉ်ရိုက်ကူးထားသည့် ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုဓာတ်ပုံတိုင်းမှာ သူမ၏ ဘဝအပေါ် မြတ်နိုးမှုနှင့် အလှအပလိုက်စားမှုကို ဖော်ပြနေ၏။

ထိုတင်မကသေးဘဲ လီနီယာတွင် ကျွမ်းကျင်သော လက်ရာများလည်းရှိသည်။ သူမ၏ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှု အတတ်ပညာမှာ သူမ၏ ပရိသတ်များကို အမြဲတမ်း အံ့အားသင့်စေပြီး သူမ တင်ဆက်လေ့ရှိသော မိတ်ကပ်သင်ကြားပြသမှုဗီဒီယိုများသည်လည်း အမြဲတမ်း Like နှင့် Share အမြောက်အမြားကို ရရှိတတ်သည်။ အလှအပရေးရာ လောကတွင် သူမအား နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ဘလော့ဂါ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် ဖော်လိုဝါ အများအပြား ရှိနေခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း influencer အ‌သေးလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် လီနီယာ၏ ဘဝမှာ အပေါ်ယံတွင် မြင်ရသကဲ့သို့ ခမ်းနားလှသည်တော့မဟုတ်ပေ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ခေါင်းစဉ်သစ်များ စဉ်းစားရခြင်း၊ ဗီဒီယို တည်းဖြတ်ခြင်းနှင့် စာသားများ ရေးသားခြင်းတို့အတွက် အချိန်အမြောက်အမြား အသုံးပြုနေရပြီး မကြာခဏဆိုသလို ညလုံးပေါက်မအိပ်ဘဲ အလုပ်လုပ်နေရတတ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် မကြာသေးမီက ခေတ်စားနေသော "Tom Cat cosplay" ပုံစံတူ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်သည့် ဗီဒီယိုများကို သူမကဲ့သို့ Influencer တစ်ဦးအနေဖြင့် မဖြစ်မနေ လိုက်လုပ်ရပေမည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မိတ်ကပ်ပုံစံများကို လေ့လာရန်နှင့် ကာတွန်းကားများမှ အခန်းအချို့ကို ကြည့်ရှုရန် ညဉ့်နက်သည်အထိ အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ညဉ့်နက်သည်အထိ မအိပ်ခြင်းမှာ သူမ၏အသားအရေကို ညှိုးနွမ်းစေပြီး မျက်ကွင်းညိုခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင်များမှာ သူမ၏ Selfie ပုံများတွင် မသိမသာ ပေါ်လာလေ့ရှိ၏။ ပုံစံတူမိတ်ကပ်ဗီဒီယို ရိုက်ကူးပြီးနောက် လီနီယာသည် နောက်ထပ် တင်ဆက်ရမည့် အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု အဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူမသည် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ခေတ်စားနေသော အကြောင်းအရာများနှင့် အိုင်ဒီယာများကို ရှာဖွေနေစဉ် 'ကြင်ယာတော်နှစ်ပါး ဒဏ္ဍာရီ' ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ဝင်များ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုနေသည်ဟူသော ရေပန်းစားနေသည့်သတင်းကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရှိသွားရာ ထိုရေပန်းစားမှုကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဟန်ကျိုး မြို့သည် ယုံမြစ်နှင့် မဝေးလှသဖြင့် လီနီယာသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုသည့် အတွေ့အကြုံကို Vlog အဖြစ် ရိုက်ကူးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ Vlog ဗီဒီယိုတစ်ခုမှာ မိတ်ကပ်ဗီဒီယို ရိုက်ကူးခြင်းထက် များစွာ ပိုမိုရိုးရှင်းသဖြင့် သူမအတွက် အပန်းဖြေရာလည်း ရောက်ပေ၏။ လီနီယာ၏ ကံကောင်းမှုဟုပင် ဆိုရပေမည်။ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့အကြောင်း သတင်းတက်လာသည်နှင့် သူမသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် အမြန်ဆုံး booking တင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့ပြီး သူမဖုန်းပြန်ဖွင့်ကြည့်သည့် အချိန်တွင်တော့ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းရှိ အခန်းများအားလုံး ပြည့်သွားပြီဖြစ်၏။ လီနီယာ အမြန်ရှာဖွေကြည့်ရာ လက်ရှိတွင် ဂိမ်းဘလော့ဂါ အော်ရိန်း နှင့် အစားအသောက် ဘလော့ဂါ ဒန်ဒန် တို့သာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းသို့ လာရောက်ပြီး Review ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမမှာ အလှအပနှင့် လူနေမှုဘဝ ဘလော့ဂါ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့နှင့် နယ်ပယ်မတူပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမအနေဖြင့် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် အသုံးချနိုင်သေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းရှိ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရေပန်းစားမှုကိုသာ အသုံးချရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့သော လီနီယာမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်မှာလည်း တစ်ခါဖူးမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အေးချမ်းမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး တကယ်ပင် အားလပ်ရက် အပန်းဖြေနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျော့ရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလှသည်။ အခန်းတွင်း အပြင်အဆင်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အနုပညာရသ မြောက်လှရာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းမှာ တည်းခိုခန်း၏ စေ့စပ်သေချာမှုကို ဖော်ပြနေ၏။ လီနီယာသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ကုတင်ပေါ်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ညတစ်ညကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ဤကုတင်မှာ နူးညံ့ပြီး ရုန်းကန်အားကောင်းလှရာ သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။ မနေ့ညက သူမသည် ဤကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တင်းမာမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိလိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။ သူမသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီး မနက်ခင်း နိုးလာသည့်အခါတွင် သူမ၏ အသားအရေမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာကာ ပျောက်ဆုံးနေသော ပန်းရောင်သန်းသည့် အသားအရေနှင့် တောက်ပမှုများ ပြန်လည်ရရှိလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော ညတစ်ညကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လီနီယာသည် ဤအတွေ့အကြုံကို သူမ၏ ဖန်များအား မျှဝေရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ကင်မရာကို ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီး ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံပေါင်း (၁၀၀) ကျော်ထဲမှ စိတ်တိုင်းကျသော ပုံအချို့ကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ကာ 'စာအုပ်စိမ်းလေး'ပေါ်တွင် ပုံနှင့်စာတွဲလျက် တင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံများထဲတွင် သူမ၏အပြုံးမှာ တောက်ပနေပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း အရောင်လက်နေ၏။ နောက်ခံရှိ တည်းခိုခန်းမှာလည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသဖြင့် ကြည့်ရသူကို စိတ်ချမ်းသာစေသည်။ လီနီယာသည် မိတ်ကပ်မပါသော်လည်း ထူးခြားစွာ လှပနေသည့် ဓာတ်ပုံထဲမှ သူမကိုယ်သူမ ကြည့်ရင်း ယခု သူမ၏ မျက်နှာမှာ အဆင့်မြင့် ဖောင်ဒေးရှင်းများ လိမ်းထားချိန်ထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမသည် အိမ်ပြန်လျှင် ဤတည်းခိုခန်းမှ ကုတင်နှင့် တူညီသော ကုတင်တစ်လုံးကို ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤကုတင်ပေါ်တွင် အနားယူပြီးနောက် သူမ၏ အသားအရေမှာ ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်လာသဖြင့် အလှကုန်ပစ္စည်း ကြော်ငြာများ ရိုက်ကူးရာတွင် အလွန်ထိရောက်မည်မှာ သေချာ၏။

ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လီနီယာသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ စားသောက်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ရာ အစားအသောက်ရနံ့များမှာ သူမကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။ စားသောက်ခန်း၏ အပြင်အဆင်မှာ တက္ကသိုလ် ထမင်းစားဆောင်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှပြီး စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များတွင် အစင်းရာများနှင့် ပွန်းပဲ့မှုများရှိနေသော်လည်း ၎င်းမှာ စားသောက်ခန်း၏ လူကြိုက်များမှုကို မထိခိုက်စေပေ။ စားသောက်ခန်းအတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဧည့်သည်များမှာ အစားအသောက်ကိုသာ အာရုံစိုက် စားသောက်နေကြသည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဖုန်းကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် စကားပြောခြင်းဖြင့် အာရုံလွင့်နေခြင်း မရှိသဖြင့် ကြီးမားသော စားသောက်ခန်းကြီးမှာ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လီနီယာသည် ပြတင်းပေါက်နားမှ ခုံတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အစားအသောက်ထဲတွင် အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမအတွက် အတော်လေး ထူးဆန်းနေ၏။ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လူများသည် ထမင်းစားပွဲပေါ်မှ အမျိုးမျိုးသော အီလက်ထရွန်နစ် ပစ္စည်းများကြောင့် အာရုံပျံ့လွင့်နေတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ မနက်စာသည်သာ တစ်ခုတည်းသော အာရုံစိုက်ရာ ဖြစ်ပုံရသည်။ လူတိုင်းသည် အစားအစာ တစ်လုပ်ချင်းစီမှ ပေးစွမ်းသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို အာရုံစိုက် ခံစားနေကြ၏။ လီနီယာသည် မည်သည့် အစားအစာများမှာ ဧည့်သည်များအား ဤမျှ ဆွဲဆောင်နေသနည်းဟု သိလိုသဖြင့် ဘူဖေးကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤနေရာမှ မနက်စာမှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းပြီး နွေးထွေးသော အိမ်အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပေါက်စီနှင့် မန်ထိုများကို ပေါင်းအိုးများထဲတွင် စီထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့များကြောင့် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်‌စေ၏။ အသစ်စက်စက် လုပ်ထားသော ကြက်ဥပန်ကိတ် များကိုလည်း အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ ပန်းကန်ပေါ်တွင် တင်ထားရာ ၎င်းတို့၏ ရွှေဝါရောင်နှင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့မှာ သွားရည်ကျစေသည်။ ဘူဖေးကောင်တာ၏ အခြားတစ်ဖက်မှာမူ အနည်းငယ် ကွဲပြား၏။ ဆိုင်မှ ဝယ်လာပုံရသော ထုပ်ပိုးပြီးသား ပေါင်မုန့်ကင်နှင့် နို့များကို ပြသထားသည်။ ၎င်းတို့သည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကဲ့သို့ အရသာမရှိနိုင်သော်လည်း ဧည့်သည်များ၏ စိတ်ကြိုက်နှင့် လိုအပ်ချက်အရ ရွေးချယ်စရာ ပိုများစေ၏။

ဘူဖေးကောင်တာ၏ ထင်ရှားသော နေရာတစ်ခုတွင် ပစ္စည်းသုံးမျိုးမှာ အထူးပင် မျက်စိကျစရာ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ ဘေးတွင် "တည်းခိုခန်း၏ အကြံပြုချက် " ဟူသော တံဆိပ်လေးများ ကပ်ထား၏။ နှစ်မျိုးမှာ မတူညီသောအရသာရှိသည့် ဆန်ပြုတ်များဖြစ်ပြီး တတိယမြောက် ပစ္စည်းမှာ ယိုဗူးအချို့ဖြစ်သည်။ ဗူးတစ်ခုမှာ ဖွင့်ထားပြီး ဘေးတွင် ဇွန်းတစ်‌‌ချောင်းချပေးထား၏။ ယိုသည် နေရာအတော်များများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အရာဖြစ်သဖြင့် လီနီယာအနေဖြင့် ဤမျှ ရိုးရှင်းသော ပစ္စည်းကို အဘယ်ကြောင့် အထူးတလည် ညွှန်းဆိုထားသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်ရသည်။ သူမ အနီးကပ် သွားကြည့်လိုက်ရာ ယိုပုလင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး အညွှန်းစာသားမပါသော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ဖန်ပုလင်းလေးသာ ဖြစ်နေ၏။ ထုတ်လုပ်သူ၊ ထုတ်လုပ်သည့်ရက်စွဲနှင့် အရည်အသွေး ထောက်ခံချက် မပါသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်နေသည်။ ဤယိုမှာ လက်လုပ်ယိုမို့လို့လား။ ဒါကြောင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းက အပြင်းအထန် ညွှန်းနေတာလား။ လီနီယာ တစ်ယောက်တည်း ခန့်မှန်းနေမိတော့သည်။

138

လီနီယာသည် စားသောက်ခန်းအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ (၉၀) ရာခိုင်နှုန်းသော ဧည့်သည်များ၏ စားပွဲပေါ်တွင် တည်းခိုခန်းမှ အကြံပြုထားသော ဆန်ပြုတ်များ အနည်းဆုံး တစ်ပန်းကန်စီ ရှိနေကြခြင်းပင်။ ဤတည်းခိုခန်း၏ ဆန်ပြုတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသည့် အရည်အသွေးများ ရှိပုံရပြီး စားသုံးသူ အမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီနီယာသည် ဧည့်သည်များ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကျေနပ်နေသော အမူအရာများကို မြင်တွေ့နေရ၏။ လူတိုင်းသည် ဤရိုးရှင်းသော်လည်း အရသာရှိလှသော မနက်စာကို အရသာခံ စားသုံးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းမှာလီနီယာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ခဲလှသော အစားစားချင်စိတ်ကို ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာစေ၏။

လီနီယာသည် အလှအပနှင့် လူနေမှုဘဝ ဘလော့ဂါတစ်ဦး ဖြစ်ရာ သူမ၏ အလုပ်သဘာဝအရ အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရှိနေတတ်သည်။ ကင်မရာရှေ့တွင် ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြည့်စုံနေရန် လိုအပ်သဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန်နှင့် ပုံရိပ်ကို အစဉ်တစိုက် ဂရုစိုက်နေရ၏။ 'ကင်မရာထဲမှာ ကြည့်ရင် (၁၀) ပေါင်လောက် ပိုဝသွားသလို ထင်ရတယ်' ဟူသော စကားကိုလည်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လီနီယာသည် နေ့စဉ်ဘဝတွင် သူမ၏ စားသောက်မှုကို အမြဲတမ်း တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ကင်မရာရှေ့တွင် ရုပ်ဆိုးမသွားစေရန် တတ်နိုင်သမျှ နည်းနည်းသာ စားလေ့ရှိသည်။ သူမတွင် ကြီးမားသော အစားစားချင်စိတ် မရှိသလို၊ ကာလရှည်ကြာ ညဉ့်နက်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ခြင်းကြောင့်လည်း သူမ၏ အစာအိမ်မှာ အတော်လေး ထိခိုက်လွယ်ပြီး အားနည်းနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။ လီနီယာသည် ကိုယ်အလေးချိန်တက်မည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်သောကြောင့် အဓိကအားဖြင့် ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချသည့် အစားအစာ များကိုသာ စားသုံးသည်။ ဤကဲ့သို့ ကာလရှည် စားသောက်လာသည့် အလေ့အထကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ အမြဲတမ်း အနိမ့်ဆုံးအဆင့်တွင်သာ ရှိနေခဲ့၏။ အရပ် (၁.၇) မီတာ ရှိသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်မှာ (၄၀) ကီလိုကျော် သာရှိရာ ယင်းမှာ သူမအား အစားအသောက်အပေါ် ငြီးငွေ့စိတ်များ‌ပေါ်ပေါက်လာစေခဲ့သည်။

အလှအပရေးရာ နယ်ပယ်တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ ဘလော့ဂါ အများအပြားမှာ ပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပုံရိပ်ကို ရရှိရန်အတွက် အစွန်းရောက်သော ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချသည့် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုကြသည်။ အချို့မှာ ဆေးထိုးခြင်း၊ အဆီစုပ်ထုတ်ခြင်းနှင့် ကျန်းမာရေးကိုပင် အထိခိုက်ခံကာ ပြုလုပ်ကြသည်။ လီနီယာမှာမူ ထိုအရာများကို မစမ်းရဲပေ။ သူမသည် စားသောက်မှုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့်သာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ရာ ၎င်းမှာ အတော်လေး ကျန်းမာပြီး ပုံမှန်ဖြစ်သော ရွေးချယ်မှုဟု သူမ ယူဆထားသည်။ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော "အစားအသောက် ဘလော့ဂါ" နယ်ပယ်မှ ဘလော့ဂါ အများအပြားမှာ စားပြီးလျှင် ပြန်အန်ထုတ်သည့် နည်းလမ်းများပင် သုံးကြသဖြင့် လီနီယာသည် သူမ၏ အစားလျော့ခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်ဟု ခံစားရခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြဿနာအချို့ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အစားအသောက်အပေါ် အရသာခံစားနိုင်စွမ်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက လူအများစုမှာ ကျန်းမာသော အလှအပကို စတင်လက်ခံလာကြပြီး "ဖြူဖျော့၊ ငယ်ရွယ်၊ ပိန်လှီ" သည့် အလှအပ စံနှုန်းမှာ ရေပန်းမစားတော့ပေ။ လီနီယာ ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ ပိန်လွန်းနေပြီဟု ခံစားနေရကာ ရင်သားများပင် သေးငယ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်အလေးချိန်ကို (၄၅) ကီလိုခန့်အထိ ပြန်လည်တက်လာစေချင်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစားအသောက်ကို ငြင်းဆန်နေ၏။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက်ပဲ အတင်းအကျပ် ကျွေးပါစေ၊ အစားပိုမဝင်ဘဲ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ တိုးမလာဘဲ ပို၍သာ ကျဆင်းသွားသည်။ ယင်းမှာ လီနီယာကို စိတ်ညစ်စေခဲ့၏။ ဆရာဝန်မှာလည်း သူမတွင် အစားအသောက်ပျက်ခြင်း လက္ခဏာများ ရှိနေပြီဟု သတိပေးထားသည်။

ယခုအခါ ဆန်ပြုတ်မှာ မွှေးကြိုင်နေသော်လည်း လီနီယာသည် ကုန်အောင် မစားနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပန်းကန်လုံးအသေး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ ခပ်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း တည်းခိုခန်းမှ အကြံပြုထားသော ဤဆန်ပြုတ်လေးကို ခပ်ယူလိုက်သည့်အခါ သင်းပျံ့သော ဆန်နံ့နှင့် သိပ်မသိသာသော အချိုရနံ့မှာ သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွလိုက်သည်။ သူမသည် အသာအယာ မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆန်ပြုတ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်တစ်ခုမှာ ခံတွင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွား၏။ ဤဆန်ပြုတ်၏ အထိအတွေ့မှာ အလွန်ပင် နူးညံ့လှသည်။ ဆန်စေ့များကို သေချာနူးအောင် ချက်ထားသဖြင့် ဝါးနေရန်ပင် မလိုဘဲ ချောမွေ့စွာ မျိုချနိုင်၏။ ဆန်ပြုတ်ထဲတွင် ပြောင်းဆန်အချို့လည်း ပါဝင်ပုံရသဖြင့် အာဟာရဓာတ် ပိုမိုပြည့်စုံစေရုံသာမက စားသည့်အခါတွင်လည်း တစ်မျိုးထူးခြားနေသည်။

လီနီယာသည် သူမ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အစားအသောက် ထိန်းချုပ်မှုနှင့် အစားစားချိန် မမှန်မှုတို့ကြောင့် မကြာခဏဆိုသလို မအီမသာ ဖြစ်နေတတ်သော သူမ၏ အစာအိမ်မှာ ယခုအခါ ထူးခြားစွာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွား၏။ သူမကို အမြဲတစေ နှောက်ယှက်နေတတ်သည့် ပျို့အန်ချင်စိတ်များမှာလည်း ဆန်ပြုတ်၏ နွေးထွေးမှုအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဆန်ပြုတ်၏ အရသာမှာ လီနီယာ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေ၏။ အစပိုင်းတွင် သာမန်ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အရသာ ထူးကဲနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဆန်ပြုတ်၏ အချိုဓာတ်မှာ လွန်ကဲမနေဘဲ အနေတော် ဖြစ်နေကာ ဆန်၏ လတ်ဆတ်မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ တစ်လုပ်ချင်းစီမှာ သူမကို ထပ်ခါထပ်ခါ စားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ လီနီယာသည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုင်ရာမှထကာ ဘူဖေးကောင်တာဆီသို့ တစ်ဖန် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန် ထပ်ခပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အသားဆန်ပြုတ် ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အသားဆန်ပြုတ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နူးညံ့သော အသားမျှင်လေးများ ပေါ်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသားနံ့လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် အသားဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ဂရုတစိုက် ခပ်ယူကာ သူမ၏နေရာသို့ ပြန်သယ်လာခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လီနီယာသည် အဆီပါသော အသားများကို အမြဲရှောင်ကြဉ်လေ့ရှိ၏။ ထိုအဆီလွှာများမှာ သူမကို အမြဲတမ်း ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်စေတတ်သည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့ အတွေ့အကြုံမှာမူ လုံးဝကို ကွဲပြားနေ၏။ အသားမျှင်လေးများ၏ နူးညံ့မှုမှာ ဆန်ပြုတ်၏ ပျော့အိမှုနှင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ဆန်နံ့နှင့် အသားနံ့တို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိစပ်ကာ ထူးခြားသော အရသာကို ဖန်တီးထားသည်။ လီနီယာကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမကို အမြဲတမ်း တွန့်ဆုတ်စေခဲ့သည့် အဆီပါသော အသားများမှာ ဤဆန်ပြုတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် အရသာရှိနေခြင်းပင်။ အသားထဲရှိ အဆီများမှာ ဆန်ပြုတ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော် ဝင်သွားပြီး ချောမွေ့ပျစ်ခဲသော အထိအတွေ့ကို ဖြစ်စေသည်။ ဤအဆီများ ရှိနေခြင်းကို သူမ အမှန်တကယ် လက်ခံနိုင်ရုံသာမက ဆန်ပြုတ်ကို အထူးအရသာ ရှိစေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ၏ အစာစားချင်စိတ်မှာ မသိမသာ ပွင့်လန်းလာပြီး သူမ အမြဲခံစားနေရသော အစားအသောက် ရွံရှာခြင်းနှင့် ပျို့အန်ခြင်းတို့မှာ ထိုအရသာရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် မကြုံစဖူး ထူးခြားစွာ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လုံးကို ကုန်အောင် စားလိုက်တော့၏။ အရသာရှိသော ဆန်ပြုတ်နှစ်မျိုးကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် လီနီယာ၏ အရသာခံ အာရုံများမှာ ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီနီယာသည် တည်းခိုခန်းမှ အကြံပြုထားသော တတိယမြောက် အစားအစာဖြစ်သည့် မက်မွန်ယို ကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာခဲ့၏။ ယိုပုလင်းကို ဘူဖေးကောင်တာတွင် တင်ထားပြီး ပုလင်းကို ဖွင့်ထားကာ ဘေးတွင် သန့်ရှင်းသော ယိုခပ်ဇွန်းလေး တစ်ခုကိုလည်း ဧည့်သည်များ သုံးရန် ချထားပေးသည်။ သူမသည် ယိုဗူးနားသို့ ကပ်သွားလိုက်ရာ ချိုမြိန်သော မက်မွန်ရနံ့လေးမှာ သူမထံသို့ လွင့်ပျံ့လာ၏။ ၎င်းသည် လူလုပ် အနံ့များနှင့် မတူဘဲ သဘာဝအတိုင်း မွှေးပျံ့သော အနံ့ဖြစ်သည်။ လီနီယာသည် ထိုရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရ၏။ သူမသည် ဇွန်းကို ယူကာ မက်မွန်ယို အနည်းငယ်ကို ခြစ်ယူပြီး ပန်းကန်ငယ်လေးထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ ယို၏ စစ်မှန်သော အရသာကို သိနိုင်ရန်အတွက် ဘာနှင့်မှ မရောဘဲ အရင် မြည်းစမ်းကြည့်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီနီယာသည် ဇွန်းအသေးလေးဖြင့် မက်မွန်ယို အနည်းငယ်ကို ခပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အရသာခံ အာရုံများမှာ စင်ကြယ်သော မက်မွန်သီး အရသာဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ချိုမြိန်သော်လည်း အီမသွားသော အရသာမျိုး ဖြစ်သည်။ မက်မွန်သီး၏ သစ်သီးရနံ့မှာ သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ လတ်ဆတ်စွာဖြင့် ပွင့်လန်းလာ၏။ ယိုထဲတွင် အသီးဖတ်လေးများကိုလည်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ အသီးဖတ်လေးများမှာ ပျော့ဖတ်မနေဘဲ လတ်ဆတ်သော မက်မွန်သီး၏ အထိအတွေ့အတိုင်း အပြည့်အဝ ရှိနေ၏။ ယင်းမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသဖြင့် လီနီယာမှာ ပန်းကန်ထဲရှိ ယိုများအားလုံးကို ကုန်အောင် စားလိုက်မိတော့သည်။ ရိုးရှင်းသော ယိုတစ်ဗူးမှာ ယခုကဲ့သို့ အံ့ဩစရာကောင်းသော အရသာကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ လီနီယာသည် ပေါင်မုန့်မီးကင်တစ်ချပ်ကို မယူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တည်းခိုခန်း၏ ပေါင်မုန့်မီးကင်မှာ အပြင်မှ ဝယ်ယူထားသော ထုပ်ပိုးပြီးသား မုန့်များဖြစ်သည်။ ထိုမုန့်များမှာ အိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် အထိအတွေ့မှာ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပြီး အသစ်စက်စက် ဖုတ်ထားသော မုန့်များကဲ့သို့ နူးညံ့မှုနှင့် ရနံ့မျိုး လုံးဝ မရှိပေ။ လီနီယာသည် တံဆိပ်ကိုလည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နာမည်ကြီး တံဆိပ်မဟုတ်ဘဲ အရသာမှာလည်း အတော်လေး သာမန်ကာလျှံကာသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပေါင်မုန့်မီးကင်မှာ အဓိကဇာတ်ဆောင် မဟုတ်ပေ။ လီနီယာသည် ပေါင်မုန့်မီးကင်တစ်ချပ်ကို သူမ၏ ပန်းကန်ပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်ပြီးနောက် မက်မွန်ယိုကို ယူကာ ဇွန်းပြားဖြင့် မုန့်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တစ်လွှာသုတ်လိုက်သည်။ မက်မွန်ယိုမှာ တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိကာ အထိအတွေ့မှာ ညီညာနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သစ်သီးရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ လီနီယာသည် ယိုကို ပေါင်မုန့်မီးကင်ပေါ်တွင် အနှံ့သုတ်လိုက်ရာ ယို၏ ချိုမြိန်သော အရသာမှာ ပေါင်မုန့်မီးကင်၏ ဂျုံနံ့နှင့် ချက်ချင်းပင် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ သူမ အသာအယာ တစ်လုပ် ကိုက်လိုက်သည့်အခါ မက်မွန်ယိုမှ ပေးစွမ်းသည့် အံ့အားသင့်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ မူလက ခြောက်သွေ့နေသော ပေါင်မုန့်မီးကင်မှာ ယိုကြောင့် စိုစွတ်သွားပြီး ချိုမြိန်သော မက်မွန်အရသာမှာ ပေါင်မုန့်မီးကင်ကို ပို၍ပင် အရသာရှိစေသည်။ တစ်လုပ်ချင်းစီတိုင်းတွင် မက်မွန်သီး၏ လတ်ဆတ်မှုများ ပါဝင်နေပြီး ထိုလတ်ဆတ်သော ခံစားချက်မှာ လီနီယာ၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုသိသာလာသည်။ ယင်းမှာ သူမ၏ အရသာခံ အာရုံအတွက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ အသက်ရှူသံပင်လျှင် ချိုမြိန်သွားသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

လီနီယာ လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့်အခါ လေထုထဲတွင် ချိုမြိန်သော မက်မွန်ရနံ့လေး ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မက်မွန်အရသာရှိသော ခံတွင်းသန့်ဆေးဖြင့် ပလုတ်ကျင်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ယို၏ ချိုမြိန်မှုနှင့် မက်မွန်သီး၏ သဘာဝရနံ့တို့မှာ သူမ၏ ခံတွင်းအတွင်း၌ နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ ထိစပ်နေပြီး ထောင့်တိုင်းသို့ အသာအယာ ဖြတ်သန်းသွားကာ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာများနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ မူလက လီနီယာမှာ ကာလရှည်ကြာ အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်း ပြဿနာများကြောင့် ခံတွင်းနံ့ နံခြင်းနှင့် ခံတွင်းအနံ့အသက် မကောင်းခြင်းတို့ကို မကြာခဏ ခံစားရလေ့ရှိ၏။ ယခုမူ သူမသည် အတွင်းမှ အပြင်သို့ လန်းဆန်းသွားသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လီနီယာသည် ယိုကို မျိုချလိုက်တိုင်း သူမ၏ လည်ချောင်းနှင့် ခံတွင်းမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ သူမသည် "မွှေးပျံ့သောအသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်နေသည့် နတ်သမီးလေး"တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။