ကျန်းရှောင်ယွီ

"ဝုန်း... ဒုန်း..."

ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီး အချို့က ချူကျန့်၏ ဘေးနားသို့ ကျရောက်လာပြီး ပဲ့တင်သံကြီးများမှာ အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ မြည်ဟိန်းနေတော့သည်။

နောက်ထပ် ဘာတွေ ထပ်လာဦးမည်ကို ချူကျန့် မခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း အကယ်၍ သူသာ မိမိကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင် အသေအလဲ ဒဏ်ရာရသွားမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေ၏။

မြေပြင်မှ ပေနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချူကျန့်သည် သူ၏ သံမဏိ ဓားကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ ချောက်ကမ်းပါး ကျောက်နံရံကို အားကုန်စိုက်၍ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ ကျမ်းစာမှာ အဆင့် (၅) သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ မွေးရာပါ ဧရာမ ခွန်အားနှင့် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော သံမဏိ ဓားတို့ ပေါင်းစပ်သွားမှုကြောင့် ဓားမှာ မာကျောလှသော ကျောက်သားထဲသို့ အောင်မြင်စွာ စိုက်ဝင်သွား၏။ သို့သော် ပြင်းထန်လှသော နောက်ပြန်ဆောင့်အားနှင့် ကြီးမားလှသော ဆွဲငင်အားတို့ကြောင့် သူ၏ လက်မောင်းမှာ ပြုတ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ချူကျန့်က လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်မောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ထို့နောက် အခြား ကစားသမား တစ်ယောက်ထံမှ ခိုးယူလာခဲ့သော အပြာရောင်အဆင့် ဓား တစ်လက်ကို ထပ်မံ ဆွဲထုတ်ကာ အောက်ဘက် အနည်းငယ် အကွာရှိ ကျောက်သားထဲသို့ ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်၏။ ထိုဓားကို အားပြုပြီး အပေါ်မှ သံမဏိ ဓားကို ပြန်နုတ်ကာ အောက်ဘက်သို့ ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ဤနည်းဖြင့် တစ်လှည့်စီ ကြိုးပမ်း အားထုတ်လာခဲ့ရာ နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

လက်နက်များကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ချူကျန့်သည် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် စိုစွတ်သော မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကြီးမားပြီး အရွက်များ ဝေဆာနေသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တုတ်ခိုင်သော သစ်ကိုင်းကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မိုးခိုနေလိုက်တော့၏။

မိုးရွာနေဆဲ ဖြစ်သော မည်းမှောင်နေသည့် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း မိုးတိတ်သွားမှသာ အပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ကြိုးစားနိုင်တော့မည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ့နဖူးကို သူ ခပ်နာနာလေး ရိုက်လိုက်မိတော့၏။ အလျင်လိုတော့ အနှေးဖြစ်ရပြီ မဟုတ်လော။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြည်လင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချူကျန့်သည် ချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်လိုက်၏။ တောအုပ်မှာ ထူထပ်လှပြီး အပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန် မျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့အပြင် သစ်ခုတ်ထားသော အစအနများကဲ့သို့ လူများ ဝင်ထွက်သွားလာထားသည့် လက္ခဏာများကိုလည်း သူ တွေ့ရှိရ၏။ ကျိုးကျနေသော သစ်ကိုင်းများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်မှ သီတင်းနှစ်ပတ်ခန့် အတွင်းက ခုတ်ထစ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

‘ထူးဆန်းတယ်...’

'ဒီလို ခြောက်ကပ်နေတဲ့ နေရာမျိုးမှာ လူနေပါ့မလား'

ချိုင့်ဝှမ်းကြီး၏ အစွန်အဖျား တစ်လျှောက် နှစ်ခေါက်တိတိ သူ ပတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အိမ်များကို မတွေ့ရသလို လူတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ရချေ။ မီးမွှေးထားသော လက္ခဏာကိုပင် မတွေ့ရပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ နေထိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း သေချာသလောက် ရှိနေလေပြီ။

'တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး ပြန်ထွက်သွားတာများလား'

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည် ဆိုပါက ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ မတ်စောက်လွန်းလှသော ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်သည့် ဤချောက်ကမ်းပါးကြီးကို တွယ်တက်နိုင်မည့် စွမ်းရည်မျိုး မည်သူ့ထံတွင် ရှိနိုင်မည်နည်း။

ချူကျန့်က ချိုင့်ဝှမ်းကြီးကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မံ ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မည်သည့် ဂူ၊ ရတနာ၊ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက် သိုင်းကျမ်းများကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့၏။

အရာအားလုံးမှာ လုံးဝကို အေးချမ်း ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ ရှိမနေချေ။

သို့သော်ငြား ချူကျန့်မှာ ပို၍ပင် သတိဝီရိယ ကြီးမားလာတော့၏။ အကယ်၍ ဤထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်က ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ခြေသို့ ပြုတ်ကျသွားရုံ သက်သက်သာ ဆိုလျှင် သိပ်မဆိုးလှချေ။ အောက်ဆင်းလာစဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းအတိုင်း ဓားနှစ်လက်ကို တစ်လှည့်စီ အသုံးပြု၍ အပေါ်သို့ ပြန်လည် တွယ်တက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လော။

'အဆုံးမဲ့ ရှင်သန်ခြင်း' ဆိုသော နတ်ဘုရား အလင်းဖြာ အတွင်းအားကြောင့် သူ၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးများမှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာမည် ဖြစ်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ကြိုးစားပြီး အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ပေးလိုက်ပါက ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ဤချောက်ကမ်းပါးကြီးကို သူ အောင်မြင်စွာ တွယ်တက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော နှင်းမုန်တိုင်း ပြိုကျမှု၏ သဘာဝကို ထောက်ရှုကြည့်လျှင် ထပ်မံ၍ လှည့်စားမှုများ ပြောင်းလဲမှုများ ရှိလာနိုင်ပြီး ပိုမို အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက်များနှင့်ပင် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

တောအုပ်ထဲမှ နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိ မြွေဘုရင်ကြီး တစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိ နဂါးကြီး တစ်ကောင်များ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာလေမလားဟု ချူကျန့် တစ်ယောက် သတိထားနေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ "ဝှစ်... ဝှစ်..." ဆိုသော ထူးဆန်းသည့် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

ချူကျန့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခေတ်သစ် လေထီးနှင့် တူသော အရာတစ်ခုက လူနှစ်ယောက်ကို သယ်ဆောင်လျက် သူ့ဆီသို့ တရကြမ်း ပြုတ်ကျလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“...”

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ရှေးခေတ် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းသာ မဟုတ်ပါက လက်တွေ့ ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး လေထီးတပ်သားများ ခုန်ချနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ဟု ချူကျန့် ထင်မှတ်မိမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူ့ဆီသို့ တရကြမ်း ပြုတ်ကျလာနေသော ထိုလူနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ပြုတ်ကျလာသော လူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လေထီးကြိုးများကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ပေ (၁၀) ခန့် မြင့်သော သစ်ပင်ပေါ်မှနေ၍ ချူကျန့်၏ ရှေ့သို့ အတူတကွ ခုန်ဆင်းလာကြတော့၏။

တစ်ဦးမှာ အမာရွတ်များ ဗရပွဖြင့် အင်္ကျီ မဝတ်ထားသော လူငယ်လေး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ အစိမ်းရောင် ဂါဝန်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်း အလွန်လှပသည့် မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မိန်းမပျိုလေးက သူမ၏ ဂါဝန်ရှည်နှင့် အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ဆံနွယ်များကို သပ်တင်ရင်း သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော လူငယ်လေးအား ရယ်မောကာ မေးလိုက်၏။

“ဟေး... သရဲပေါက်စလေး... သေရတဲ့ အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ”

ထိုအခါ လူငယ်လေးက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သွားဖြဲကာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟားဟား... ငါ့ကို သရဲပေါက်စလေး လို့ မခေါ်နဲ့ကွ ငါ့နာမည်က ကျန်းရှောင်ယွီ... 'ငါးလေး' လို့လည်း ခေါ်ကြတယ် နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါ ကြိုသိနေတာပေါ့ ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ အလောင်းအစားက မှန်သွားပုံရတယ်”

“နင်က တော်တော် ပါးနပ်တာပဲ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို တစ်ခု ပြောပြရဦးမယ်... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာကို ငါလည်း မသိဘူး ဒီကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာကတော့ ပိုတောင် မသေချာသေးတယ်”

မိန်းမပျိုလေးက ချူကျန့်ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ယွီအား ဆက်ပြော၏။

“ဒီလူက ငါတို့ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ့် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဓားပြကြီးများ ဖြစ်နေမလား မသိဘူးနော်”

ချူကျန့်က သူမအား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

‘ငါ့လို ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ လူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဓားပြကြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ’

ကျန်းရှောင်ယွီက ခုန်ပေါက်ကာ ချုံပုတ်ထဲမှ မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ချိုးယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ကိုက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူကျန့်၏ ပတ်လည်တွင် နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ် အကဲခတ်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

“သူ့ပုံစံက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဓားပြကြီးနဲ့တော့ မတူပါဘူး ကြည့်ရတာ အတော်လေး သဘောကျစရာ ကောင်းပြီး ရိုးရိုးအေးအေးလေးနဲ့ အနိုင်ကျင့်လို့ ကောင်းမယ့် ပုံစံမျိုးပါ”

‘ဒါက... တကယ်ကြီး ဟုတ်နေရင်တောင် ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ အသံထွက် ပြောစရာ လိုလို့လားကွာ’

ချူကျန့် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားပြန်သည်။

‘ဒီ ဂြိုဟ်သား နှစ်ကောင်က ဘယ်ကနေများ ရောက်လာကြတာလဲ’

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသော အရာမှန်သမျှသည် ငှက်ဖြစ်လျှင်ဖြစ် သို့မဟုတ်ပါက ပြဿနာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ချူကျန့်က လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သူက အမြန် ထွက်ပြေးချင်နေပြီး ဤထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များထဲသို့ ဝင်မပါလိုတော့ချေ။

ချင်ရူယွင်၏ ပြောပြချက်အရ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခုထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ ထိုအဖြစ်အပျက်မှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်ပါက နောက်ဆက်တွဲ ကြုံတွေ့ရမည့် အဖြစ်အပျက်များမှာ ပိုမို အဆင့်မြင့်လာပြီး ပို၍ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလာလေလေ ဖြစ်သည် ဟု ဆို၏။

ချူကျန့်က သူ၏ အသက်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရကာ သေလုမြောပါး ဖြစ်သွားပါက သူသည် ဂိမ်းမှ ရှစ်နာရီတိတိ အတင်းအကြပ် ထွက်ခွာခိုင်းခံရမည် ဖြစ်သည်။ ဂိမ်း အချိန်အရ ရှစ်ရက်တိတိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး ထို့အပြင် သူ၏ အရည်အချင်း အမှတ်များ သိုင်းပညာ အဆင့်များနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများကိုလည်း ဆုံးရှုံးရဦးမည် မဟုတ်လော။

သူ့တွင် ဖြုန်းတီးပစ်စရာ အချိန် ဤမျှလောက် မရှိချေ။

ချူကျန့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ယွီက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် သူ့ကို တားလိုက်၏။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို့ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

‘ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး ရောင့်တက်တာပဲ ငါ့ကိုတောင် အစ်ကိုကြီး လို့ ခေါ်ရဲတယ်’

ချူကျန့်က ကျန်းရှောင်ယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းရှောင်ယွီ၏ သိုင်းပညာမှာ သိပ်မမြင့်မားလှဘဲ (၁၅၀) မှတ် ဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သို့သော် အစိမ်းရောင် ဂါဝန်နှင့် မိန်းမပျိုလေးမှာမူ အနည်းဆုံး (၄၅၀) မှတ်ခန့် ရှိရာ အလွန် အစွမ်းထက်သော ပြိုင်ဘက် တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သားကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသော သားရဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်နေသော မိန်းမပျို၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ချူကျန့် သိလိုက်ရတော့သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင် စွမ်းရည်များကို ထုတ်သုံးကာ၊ အကြောက်လွန်နေသည့် ပုံစံ ဖမ်းလိုက်ပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်... ကျွန်တော့် နာမည်က ချူ ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့”

“ဩော်... အစ်ကိုချူ ကိုး အစ်ကိုက ဘယ်ကလာတာလဲ ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ”

“ကျွန်တော်က အနီးအနား မြို့လေးက ယန်ဝေ သိုင်းကျောင်းတော် က ဆရာကြီးရွှီ ရဲ့ တပည့်ပါ မနေ့က ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းတူညီလေး လိုက်ဇီ က ဒီအောက်မှာ လင်ဇီးမှိုတွေ ရှိတယ်ဆိုလို့ ကြိုးနဲ့ ဆင်းပြီး ခူးခိုင်းတာ ကျွန်တော် အကြာကြီး ရှာကြည့်တာတောင် ဘာမှ မတွေ့ပါဘူး အဲ့ဒါနဲ့ ပြန်တက်မယ်လို့ လုပ်တော့ ကြိုးက ပျောက်နေပြီ လိုက်ဇီ ကို အကြာကြီး အော်ခေါ်တာတောင် ဘာသံမှ မကြားရဘူး... အဲ့ဒီနောက် မိုးတွေ ရွာလာလို့ သစ်ပင်ပေါ်မှာ မိုးခိုနေရတာ အဲ့ဒီ... အဲ့ဒီကနေ အခု ခင်ဗျားတို့ကို တွေ့လိုက်ရတာပါပဲ”

ချူကျန့်က လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် ရှင်းပြနေ၏။

သူ၏ လက်နက်များကို သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် စောစောကတည်းက သိမ်းဆည်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သာမန် ဝတ်စုံ ရိုးရိုးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အကြောက်လွန်ကာ ရိုးအပုံ ပေါက်၍ အကူအညီမဲ့ကာ အံ့အားသင့်နေသည့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာတို့ ပေါင်းစပ်သွားမှုကြောင့် အခြေခံ သိုင်းပညာ အနည်းအကျဉ်းသာ တတ်မြောက်ထားသော တောခံ တပည့်လေး တစ်ဦးနှင့် အတိအကျ တူညီနေတော့သည်။

ခန့်မှန်းနေရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ သူသည် တိယွင်၏ ပုံစံကို အတုခိုး သရုပ်ဆောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

မိန်းမပျိုလေးက ဝင်ပြောလာသည်။

“ဒါဆို နင်လည်း ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ မသိဘူးပေါ့လေ”

“ဟုတ်... ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး...”

မိန်းမပျိုလေးက နောက်ထပ် မေးခွန်း အနည်းငယ် ဆက်မေးသော်လည်း၊ ချူကျန့်က အမှားအယွင်း မရှိ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့၏။ ကျန်းရှောင်ယွီက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

“အစ်ကိုချူ... ခင်ဗျားတော့ ဂျင်းထည့်ခံလိုက်ရပြီ အဲ့ဒီ လိုက်ဇီ ဆိုတဲ့ ကောင်က ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးချင်လို့ ဒီချိုင့်ဝှမ်းကြီးထဲ ရောက်အောင် လှည့်စားပြီး ကြိုးကို ယူသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ချူကျန့်က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ရမ်းပြလိုက်၏။

“မဟုတ်ပါဘူး... လိုက်ဇီ က ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ပေါင်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းပါ သူ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး သူ တစ်ခုခု အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ သွားတာ ဖြစ်မှာပါ ခဏနေရင် ကျွန်တော့်ကို လာကယ်ပါလိမ့်မယ်”

ကျန်းရှောင်ယွီက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက လူကောင်းလေးပဲ ဒီလိုလုပ်... အခုကစပြီး ခင်ဗျား..ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ လာ... ဒီကနေ ဘယ်လို ထွက်ရမလဲ ဆိုတာ အတူတူ သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ချူကျန့်ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့၏။

မိန်းမပျိုလေး၏ ဝေ့ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို ချူကျန့် သတိပြုမိလိုက်ရာ သူမမှာ အလွန် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး သတိဝီရိယ ကြီးမားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်လေးမှာမူ ပို၍ပင် ပါးနပ် လည်ဝယ်သေး၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ရန်သူလိုလို မိတ်ဆွေလိုလို ဖြစ်နေသဖြင့် ချူကျန့်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

သူ သေချာပေါက် သိရှိထားသည်မှာ ကျန်းရှောင်ယွီက သူ့အပေါ် မည်သည့် ရန်လိုမှုမျှ မပြသသော်လည်း မိန်းမပျိုလေးကမူ သားကောင်ကို တွေ့ရှိသွားသော သားရဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရံဖန်ရံခါ စူးရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိသေးသရွေ့ ချူကျန့်မှာ သိုင်းပညာ ညံ့ဖျင်းသူ တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ကျန်းရှောင်ယွီ ဆွဲခေါ်ရာသို့သာ လိုက်ပါသွားရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သူတို့ သုံးဦးသည် ချိုင့်ဝှမ်းကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ပတ်ကြည့်ကြသော်လည်း ထွက်ပေါက်ကိုမူ လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

ရုတ်တရက် မိန်းမပျိုလေး၏ အော်ခေါ်သံကို သူတို့ ကြားလိုက်ရ၏။

“ဟေး... ဒီကို မြန်မြန် လာကြည့်ကြဦး”

လူနှစ်ဖက်စာခန့် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ချောမွေ့နေသော သစ်ခေါက် ဧရိယာ တစ်ခုကို သူတို့ တွေ့ရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။