အခန်း (၇-၈)

အခန်း (၇) ယွင်အိမ်တော်မှ ဆူပူရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှု

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေသော ပန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်ပြီး ပန်ကိတ်ဖုတ်နေတာလား... မအိပ်ဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ နင့်အဖေဖြစ်သူက နင့်ကို ပွေ့ချီပြီး အပြင်ကို လွှင့်ပစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ယုံလိုက်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ တင်ပါးမှ နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ဖြင့် အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ အခု တကယ် အိပ်ချင်စိတ် မရှိသေးဘူး...”

သူမ စောစော မအိပ်ချင်ဘဲ နေမည်လား။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ယခု သူမထံသို့ ကျိုးကုန်းရောက်မလာသောကြောင့် သူမအနေဖြင့် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က သူမကို ထပ်ပြောရန်ပင် ပျင်းရိသွားလေသည်။

မှန်ပေသည်။ ပန်းကလေးသည် ငရဲပြည်မှ လာသူဖြစ်ရာ နေ့ဘက်တွင်အိပ်ပြီး ညဘက်တွင် အလုပ်လုပ်လေ့ရှိလေသည်။ လူ့ပြည်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်နှစ်နှစ်တာ ကာလသည် ပူပင်သောကကင်းမဲ့ခဲ့ရာ နန်းတက်ရန်အတွက် သူမ၏ အကျင့်များကို အချိန်တိုအတွင်း မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က မည်သို့ တွေးနေသည်ကို ယွင်ဟွား မသိခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“စာအုပ်လေး... ငါ့ကို သီချင်းလေး တစ်ပုဒ်လောက် ဆိုပြပါလား... ဒါမှမဟုတ် ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ်လောက် ပြောပြပါလား...”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာမူ ဆွံ့အသွားလေသည်။ သူမကတော့ အကောင်းချည်း တွေးနေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ၎င်းသည် ကိုယ်ကို လုံးထွေးကာ စာအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

၎င်းသည်လည်း အတင်းအဖျင်းများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှန်လှောဖတ်ရှုနေခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေကာ အနားယူရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

“စာအုပ်လေး... စာအုပ်လေး...”

“စာအုပ်လေး… နင် ရှိသေးလား...”

ယွင်ဟွားသည် အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်၍ ခေါ်လိုက်မိလေသည်။ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အတင်းအကျပ် အိပ်ပျော်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အစေခံများအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ရှောင်ကွင်းသွားပြီးနောက် မိဘများ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ခိုးဝင်သွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် စက္ကူကို လျှာဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် လျက်လိုက်ပြီး တံခါးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ကပ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ လက်ရာကို ကြည့်ပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် မြင်းဇောင်းများရှိရာသို့ ပြေးသွားလေသည်။ ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သက်တောင့်သက်သာရှိသော နေရာတစ်ခုကိုရှာကာ စောင်ကို ပတ်၍ လှဲလျောင်းလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူမက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ညနက်ချိန်တွင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး တံခါးပေါ်တွင် ကပ်ထားသော ရွှမ်စက္ကူသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ယင် အချိန်၌ ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစေခံမလေး ထောင်ကျီက အထိတ်တလန့်ဖြင့် သူ၏ထံသို့ ပြေးလာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်...

“သခင်ကြီး... သခင်မကြီး... သခင်မလေး... သခင်မလေး ပျောက်သွားပြီ...”

ထောင်ကျီမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ သူမသည် အချိန်ကို မှတ်ထားပြီး သခင်မလေးကို နှိုးရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော်လည်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်၌ မည်သူမျှမရှိဘဲ စောင်ပင်လျှင် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကနဦးတွင် သူမ၏ သခင်မလေးသည် စောင်ကို ပတ်ကာ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်၍ ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကို ရေတွက်နေသည်ဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ခဲ့လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ၏ သခင်မလေးသည် ယခင်ကလည်း ဤသို့ ပြုလုပ်ဖူးပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အိမ်တွင်းအိမ်ပြင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သခင်မလေး၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် အဓိက ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးမီမှာပင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းက သူ့ကို အတင်းတွန်းဖယ်ကာ ထောင်ကျီ၏ လက်မောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

“ဟွားအာ ပျောက်သွားပြီလို့ နင် ပြောလိုက်တာလား...”

ဤအချိန်တွင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် အပေါ်ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထောင်ကျီကို အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုမေးမြန်းနေလေသည်...

“ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ရှာပြီးပြီလား... သူမ အမြဲသွားလေ့ရှိတဲ့ နေရာတွေကိုရော ရှာပြီးပြီလား... သေချာရှာကြည့်ပြီးပြီလား...”

“ကျွန်မ ရှာပြီးပါပြီ... နေရာတိုင်းကို ရှာပြီးပါပြီ... ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရပါဘူး...”

“အစောင့်တွေကိုလည်း မေးကြည့်ပြီးပါပြီ... သူတို့လည်း စတုတ္ထသခင်မလေး အခန်းထဲက ထွက်လာတာကို မတွေ့လိုက်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်...”

ထောင်ကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

စိုးရိမ်ပူပန်မှုက လူကို တွေဝေသွားစေတတ်လေသည်။ ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်လာလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘေးတွင်ရှိနေသော ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး မူးမေ့လဲကျတော့မည့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို ဖမ်းထိန်းကာ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် လျှို့ဝှက်အစောင့်တွေရော... လျှို့ဝှက်အစောင့်တွေက ဘာပြောကြလဲ...”

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားသွားကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဲဒါ... အဲဒါက... ကိုယ် သူတို့ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ...”

သူ၏ သမီးငယ်လေးတွင် ဓားလှံများ မထိုးဖောက်နိုင်သော အကာအကွယ်ရတနာတစ်ခုရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဗလာကျင်းသွားပြီး လျှို့ဝှက်အစောင့်များကို ပြောင်းရွှေ့ကာ ကင်းလှည့်အစောင့်များကိုသာ ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်ခုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပင့်တက်သွားပြီး အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယွင်ရှောင်ထျန်းက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်မ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အဲ့ကောင်မလေးက ဉာဏ်များတယ်... လူတိုင်းကို ရှောင်ကွင်းပြီး အတင်းအဖျင်း နားထောင်ဖို့ ခြံဝင်းနံရံကို ကျော်တက်သွားတာများလား...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းအတွက်မူ ထိုကောင်မလေး၏ စရိုက်ကို သူ အလွန် ကောင်းစွာ နားလည်ထားလေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်တုန်ပြီး မြေကြီးလှုပ်မတတ် ပြဿနာတစ်ခုခုကို ထပ်မံ ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဆင်ခြေပေးမှုက ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဒေါသကို ပိုဆွပေးမည်ကိုလည်း သူ စိုးရိမ်နေလေသည်။ နန်းတက်ရမည့် အချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ပြီးနောက် သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“လာကြစမ်း... အိမ်တော်ထဲက အစေခံတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်အစောင့်တွေ အားလုံးကို အမြန်စုလိုက်... အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို အောက်ခြေသိမ်း မွှေနှောက်ရှာဖွေရမယ်... စတုတ္ထသခင်မလေးကို မဖြစ်မနေ ရှာတွေ့အောင် ရှာကြ...”

ယွင်ဟွားကို ရှာဖွေမှုကြောင့် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူပူရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ယွင်ချင်းမော့၊ ယွင်ယာ နှင့် ယွင်ဝေ တို့သည်လည်း အိမ်တော်အတွင်းရှိ ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြလေသည်။ အစေခံတစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲကာ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းပြီးနောက် သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

အဓိကခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကူအညီဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရုံမျှသာ ရှိနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို သူတို့ မြင်လိုက်ရလေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှတစ်ဆင့် ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သူတို့ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်လေသည်။

“အမေ...”

“အမေ...”

ယွင်ယာ နှင့် ယွင်ဝေတို့သည် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ လက်ထဲမှ ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို လွှဲယူလိုက်ပြီး တစ်ဖက်စီမှ တွဲကူထားလိုက်ကြလေသည်။ ယွင်ယာက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“အမေ... ညီမလေးဆီမှာ အကာအကွယ်ရတနာ ရှိနေတာပဲ... သူမ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ...”

သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သမီးငယ်လေးကို မမြင်ရသေးသော ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေဆဲပင်။ အချိန်အတော်ကြာသွားသော်လည်း အိမ်တော်ရှိ အစေခံများ သွားလိုက်လာလိုက် ဖြစ်နေကြသည့်တိုင် ယွင်ဟွား၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မရှာတွေ့ကြသေးပေ။

ယွင်ချင်းမော့သည်လည်း ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ဘေးသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ သုံးသပ်လိုက်သည်။

“အဖေ... ညီမလေးက အားကိုးရလောက်တဲ့သူ မဟုတ်ပေမယ့် ခုလောက် ညနက်တဲ့အချိန်ကြီး အိမ်တော်အပြင်ဘက်ကိုတော့ ရောက်မနေလောက်ဘူး... သူမများ ဂုန်နီအိတ်စွပ်ပြီး ဖမ်းခေါ်သွားခံရတာများလား...”

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က ညီမလေးကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်လျှင်တောင် သူမကို ဂုန်နီအိတ်ထဲ ထည့်ပြီး ဖမ်းခေါ်သွားခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မည်သူမျှ ငြိမ်မထိုင်နိုင်ကြတော့ပေ။ ယွင်ရှောင်ထျန်းသည်လည်း ယခင်က တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး မျက်နှာထား တင်းမာသွားကာ ရှာဖွေမည့် နေရာများကို ချဲ့ထွင်ရန် အစေခံများအား ထပ်မံ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

ပထမဆုံး ပြိုလဲသွားသူမှာ ချွေ့ဝမ်ရှင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ယွင်ယာ နှင့် ယွင်ဝေတို့၏ လက်များထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူကာ ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ယွင်ရှောင်ထျန်းကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်လေသည်။

“ရှင်အပြစ်တွေချည်းပဲ... ရှင့်အပြစ်တွေပဲ... ရှင်သာ သမီးလေးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အရှင်မင်းကြီးဆီ သတင်းမပို့ခဲ့ဘူးဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက သူမကို နန်းတွင်းမှာ အရာရှိလုပ်ခွင့် ဘယ်ပေးပါ့မလဲ... အခုတော့ ကောင်းရော... နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးနီးပါးက သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံတွေကို ကြားနေရပြီ... အဲ့အကြောင်းရင်းကြောင့်ပဲ သဘောထားသေးသိမ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ဟွားအယ်ကို ဖမ်းခေါ်သွားတာများလား...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ ထုရိုက်မှုကို ထိုသို့ခံနေရသော်လည်း သူက ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျှို့ဝှက်အစောင့်များကို ရုပ်သိမ်းခဲ့မိသည့်အတွက်လည်း သူ နောင်တရနေလေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်ဆင်းရဲနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ယွင်ချင်းမော့က ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... အရှင်မင်းကြီးဆီ သတင်းပို့ဖို့ နန်းတော်ထဲကို အမြန်သွားသင့်တယ်…ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရှင်မင်းကြီးကလည်း ညီမလေးရဲ့ ကိစ္စကို သိထားတာပဲ... နန်းတွင်းကသာ ဝင်ပါမယ်ဆိုရင် လူရှာရမယ့် နယ်ပယ်နဲ့ အမြန်နှုန်းက အများကြီး တိုးလာလိမ့်မယ်... ကျွန်တော်ကတော့ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှာတွေ့မလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ လူတချို့ ခေါ်သွားလိုက်မယ်...”

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အမေ... ဒုတိယအစ်မ ပြောတာ မှန်တယ်... ညီမလေးဆီမှာ အကာအကွယ်ရတနာ ရှိနေတာမို့ သူမရဲ့ အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး...”

ဤအချိန်တွင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် မည်သည့်စကားကိုမျှ နားမဝင်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအစား တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ယွင်ဝေက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ညီမလေးက ဓားလှံတွေ မထိုးဖောက်နိုင်ပေမယ့် လူဆိုးတွေက ညီမလေးကို အငတ်ထားပြီး သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ယွင်ဝေ၏ စကားမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သော တူရိုးကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။ ယခင်က လူတိုင်းသည် ယွင်ဟွားထံတွင် အကာအကွယ်ရတနာ ရှိနေသောကြောင့် သူမ၏ အသက်အန္တရာယ် ဘေးကင်းသည်ဟု အလိုအလျောက် တွေးထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း အခြားသော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကိုမူ သူတို့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိလေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်း မူးမေ့လဲကျတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ယာ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

“တတိယညီမ... ပေါက်ကရတွေ မပြောပါနဲ့... ညီမလေးက လူကောင်းမို့ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ...”

သို့သော်လည်း သူမ၏ စကားများမှာ ဤကြီးလေးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုရှေ့တွင် အနည်းငယ် ဖျော့တော့ပြီး အားနည်းနေပုံ ပေါ်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြလေသည်။ ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် နန်းတော်ထဲသို့ မြင်းစီးသွားရန် ရည်ရွယ်၍ မြင်းဇောင်းများရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားလေသည်။ သို့သော် မြင်းဇောင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက ရထားလုံး၏ ဘေးဘက်မှ ထွက်နေသော စောင်တစ်ထည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုရှိနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရထားလုံး၏ ကုလားကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော ပြဿနာရှာတတ်သည့် ကလေးကို ကြည့်ရင်း သူသည် ဒေါသလည်းထွက် စိုးရိမ်မှုလည်း ဖြစ်ကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ယွင်ဟွား... ဒီကလေးဆိုးမလေး…”

အခန်း (၈) စာအုပ်လေးက ယာမဆီမှ ရတနာကို ခိုးယူခြင်း

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြောင့် ယွင်အိမ်တော်ရှိ လူအားလုံးသည် မြင်းတင်းကုပ်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွားရည်များကျကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေပြီး မည်သည့်အရာကမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်သော ယွင်ဟွားမှလွဲ၍ ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာမူ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေခဲ့လေသည်။ ယွင်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးသည် သူမကို အပြင်းအထန် လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့ကြပြီး အမျိုးမျိုးသော ကြံစည်မှုများနှင့် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။ သို့သော်လည်း သူမကမူ မြင်းလှည်းထဲသို့ ဝင်ကာ အိပ်စက်နေခဲ့လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ လက်များ ယားယံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ သူမကို စောင်နှင့်ပါရောလျက် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ လက်များ တကယ်ပင် လွတ်ကျသွားခဲ့လေသည်။

“ဗုန်း...”

ယွင်ဟွားသည် တိုက်ရိုက်ပင် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးသွားခဲ့လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာသော ချွေ့ဝမ်ရှင်းက မြင်တွေ့သွားခဲ့ရာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသသူပုန်ထသွားပြီး ဆူပူလိုက်လေသည်။

“ယွင်ရှောင်ထျန်း... ဒီကလေးက ရှင့်သမီးငယ်လေးပါ... ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး...”

လူတိုင်း…။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏ စကားလုံး အသုံးအနှုန်း မှားယွင်းသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ရှင့်ရဲ့ သမီးငယ်လေးက ဝက်တစ်ကောင်လား... ဘယ်သူကများ ဒီလိုမျိုး ဆွဲထုတ်ရက်တာလဲ...”

လူတိုင်း...။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ တင်စားပြောဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပြန်လည်ချေပရန်ပင် သူမ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ မိခင်သည် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သံသယဝင်မိလေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ဖခင်က ဘာကြောင့် သူမကို သတ်ပစ်ချင်နေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေရသနည်း ဟု တွေးမိလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အလွန်တရာ မတရားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေ... အမေ... သမီး ထားခဲ့တဲ့ စာကို မမြင်ကြဘူးလား...”

သို့သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးလွန်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ မကြားခဲ့ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ယွင်ရှောင်ထျန်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော နှလုံးသားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ သမီးငယ်လေးကို ကူညီထူမပေးလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွား မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျောကျသွားပြီး သူမ၏ အရာရှိဝတ်စုံကို ပေါ်လွင်သွားစေလေသည်။

လူတိုင်း...။

အားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

သူမ၏ လုပ်ရပ်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မည်သူမဆို ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး အထူးသဖြင့် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေကာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်ပုံပင် ဖြစ်လေသည်။

အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သူ၏ ယွင်မိသားစုမှ ဤကဲ့သို့ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမရှိသော အရာလေးတစ်ခုကို မည်သို့မည်ပုံ မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သနည်းဟု သူ တွေးမိလေသည်။ သူသည် အလွန် ကံဆိုးလှသည်။ ဤကောင်မလေးသည် သူနှင့် ပတ်သက်နေပြီး သူ့ကို ဆယ်စုနှစ်များစွာတိုင်အောင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ဘေးဘီဝဲယာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ဤနားမလည်နိုင်သော သမီးငယ်လေးကို သေချာစွာ ဆုံးမရန် အဆင်ပြေမည့် တုတ်တစ်ချောင်းကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူ၏ ဟန်ပန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ ဘာလုပ်မည်ကို သိရှိသွားလေသည်။ သူမ၏ သမီးငယ်လေးသည် သေချာစွာ ဆုံးမသွန်သင်ရန် လိုအပ်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်သည် သင့်လျော်သော အချိန်မဟုတ်ပေ။ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သမီးငယ်လေးကို မြင်းလှည်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်၍ ဆူပူလိုက်လေသည်။

“ရှင်က လူတွေကို ဆုံးမဖို့ အားလပ်နေသေးတယ်ပေါ့... နန်းတွင်းညီလာခံကို မတက်တော့ဘူးလား...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် အချိန်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အစေခံများအား မြင်းလှည်းကို အမြန်ချိတ်ဆက်ရန် အမိန့်ပေးကာ နန်းတော်တံခါးဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထိုညတွင် ယွင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလေသည်။ ယွင်ချင်းမော့သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသော မြင်းလှည်းကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူ၏ ညီမငယ်လေးသာ ညီလာခံမတိုင်မီ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေမည်ဆိုလျှင် ဘဝသည် တကယ်ပင် သည်းခံနိုင်စရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ချင်းမော့သည် သူ၏ ကိုက်ခဲနေသော နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ ပင်မခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက နံရံထောင့်ရှိ စက္ကူတစ်ရွက်နှင့် တူသော အဖြူရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားလေသည်။ သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် ၎င်းကို ကောက်ယူကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။ ချွေ့ဝမ်ရှင်းနှင့် အခြားသူများသည်လည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် ဝိုင်းရံလာကြလေသည်။ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တွန့်လိမ်သွားကြလေသည်။

ထိုအရာမှာ သူ၏ ညီမငယ်လေး၏ ကြက်ခြေရာကဲ့သို့ စာလုံးအရေးအသားဖြစ်ပြီး ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့ ရေးသားထားကြောင်းကို ယွင်ချင်းမော့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားလေသည်။

“အဖေ... သမီး မြင်းလှည်းထဲမှာ အိပ်နေပါတယ်... လာတဲ့အခါ ဖြည်းဖြည်းချင်းလာပါ... နန်းတော်တံခါးဝရောက်မှပဲ သမီးကို နှိုးပါ... သမီးရဲ့ ချစ်လှစွာသော အဖေကြီး...”

ယွင်မိသားစုရှိ လူတိုင်း...။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ သမီးငယ်လေး၏ အဆက်မပြတ် ညည်းတွားသံများကို နားထောင်ရင်း ထုံထိုင်းလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော တစ်မတ်သားခန့်အချိန်လေးတွင် သူသည် တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမတွင်းသို့ ခြေချနိုင်ခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဤပြဿနာရှာတတ်သော မိန်းကလေးကို ရှင်းပြ၍မရသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် သူ့အား ကြည့်နေသည့် အမတ်ရွှီ၏ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်အထိ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူက ခေါင်းကို လှည့်ကာ မိန်းကလေးအား သတိပေးလိုက်လေသည်။

“လိမ္မာအောင် နေစမ်းပါ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ရိုသေလေးစားမှု ပြသရမယ်... မလိုအပ်ဘဲ စကားမပြောနဲ့... စိတ်ထဲမှာတောင် မတွေးရဘူး... နားလည်လား...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာ ကြောက်လန့်နေခဲ့လေသည်။ ဤမိန်းကလေးက လုပ်စရာမရှိဘဲ တော်ဝင်မိသားစု၏ အတင်းအဖျင်းများကို ထပ်မံတူးဖော်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက ကြိုတင်သတိပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှနေ၍ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်အား အမြန်ခေါ်လိုက်လေသည်။

“စာအုပ်လေး... ငါ့အဖေ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား... ငါ့ရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ထိန်းချုပ်ရုံသာမက ငါ့စိတ်ထဲ တွေးနေတာတွေကိုပါ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်... ဟွန့်... ငါ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ပစ်မယ်... ဧကရာဇ်ရဲ့ အတင်းအဖျင်းတချို့ကို မြန်မြန်တူးဖော်ပြီး ချပြလိုက်စမ်း...”

ယွင်ရှောင်ထျန်း : *နင်သာ နေမကောင်းဖြစ်နေတာပါ ကောင်မစုတ်လေးရဲ့*

အချိန်အခါ မသင့်လျော်၍သာ မဟုတ်လျှင် သူသည် ဖိနပ်ကို ချွတ်ကာ သူမကို အချက်အနည်းငယ်လောက် ရိုက်နှက်ဆုံးမမိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ညီလာခံခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်ရုံသာ ရှိသေးလေသည်။ ယွင်ဟွား၏ အတွေးများကို ကြားပြီးနောက် သူသည် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲရာကျသွားကာ ဆက်ဝင်ရမည်လား သို့မဟုတ် နောက်ဆုတ်ရမည်လားကို မသေချာဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် ယခုပင် ညီလာခံကို စောစောသိမ်းကြောင်း ကြေညာလိုက်သင့်သလား ဟု တွေးမိလေသည်။

အထိန်းတော်ချောင်သည် အကဲခတ်ကောင်းသူ ဖြစ်လေသည်။ ဤအကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် စတုတ္ထသခင်မလေးယွင်သည် အနှောင့်အယှက်ပေးခံရမှသာ ခေတ္တမျှ မေ့လျော့သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်လေသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကြွချီလာပါပြီ...”

သူထင်သည့်အတိုင်းပင် အမတ်များအားလုံးနှင့် အမတ်ငယ်ယွင်တို့သည် တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး စာအုပ်လေး ဟုခေါ်သော အသံမှာလည်း ထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အထိန်းတော်ချောင်အား ဆုချီးမြှင့်ချင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူသည် တကယ်ပင် သူ၏ ယုံကြည်ရသော အထိန်းတော်ချုပ် ဖြစ်ပေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ပြီးခဲ့သော အတွေ့အကြုံကို သတိရသွားပြီး သူမ၏ လက်များကို ဒူးအောက်တွင် အလိုအလျောက် ထားလိုက်လေသည်။

*ဟီးဟီး... သူမ၏ ဒူးများ မနာတော့ပေ*

သူမသည် တကယ့်ကို လိမ္မာပါးနပ်သော တစ္ဆေပေါက်စလေးပင်ဖြစ်လေသည်။

သူမဘေးရှိ အမတ်ရွှီသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ တစ်ခုခု သင်ယူလိုက်ရကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။

တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမတွင် လူတိုင်းသည် အလုပ်များစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်နေကြပြီး အမတ်ငယ်ယွင်တစ်ယောက် ယနေ့တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို အံ့သြနေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ယွင်ရှောင်ထျန်းပင်လျှင် သမီးငယ်လေး၏ ညည်းတွားသံများကို မကြားရသည့်အတွက် အနည်းငယ် အသားမကျသလို ခံစားနေရလေသည်။

မဟုတ်သေးပေ။ သူ ဤကဲ့သို့ မတွေးသင့်ပေ။ သူမ တိတ်တိတ်နေသည်က ပိုကောင်းလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အမတ်ရွှီ၏ ဘေးတွင် လိမ္မာစွာ ရပ်နေပြီး စိတ်လွင့်နေခဲ့လေသည်။ အဓိကအားဖြင့် သူမ၏ စာအုပ်လေးက မနေ့ညကတည်းက သူမကို တုံ့ပြန်မှု မရှိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ အမတ်များ ဆွေးနွေးနေကြသော တိုင်းရေးပြည်ရာ ကိစ္စများမှာ အလွန် ငြီးငွေ့စရာကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်မည်။ ယွင်ဟွားသည် ငြိမ်ငြိမ် မရပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကို အပြင်းအထန် ခေါ်လိုက်လေသည်။

“စာအုပ်လေး... ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ စာအုပ်လေးရှိလား...”

“...စာအုပ်လေး...”

“စာအုပ်လေး...”

အသံနေအသံထား အမျိုးမျိုးဖြင့် ယွင်ဟွား၏ ထူးဆန်းသော ခေါ်သံများကြောင့် အမတ်များသည် သူမနှင့် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြလေသည်။

“ဟွားဟွားလေး... နင် ဘာတွေ အော်နေတာလဲ... ငါ ကိစ္စတစ်ခု ဖြေရှင်းနေလို့ပါ...”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ထွက်လာလေသည်။ ငရဲလကျောက်သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကဲ့သို့ပင် ပြန်လည် လင်းလက်လာသည်ကို ၎င်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်မှသာ ငရဲလကျောက်သည် ယာမမင်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ကွက်လပ်ကို ဖောက်ထွင်းဖွင့်လှစ်လိုက်ကြောင်း ၎င်း သိရှိသွားလေသည်။

၎င်းသည် နောက်ထပ် ရတနာများကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အထဲသို့ ခိုးဝင်သွားခဲ့သော်လည်း ယာမမင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက အထဲမှ ပစ္စည်းများကို ယူနေမည်ဟု မည်သူ သိမည်နည်း။ ၎င်းသည် လူမိမည်ကို ကြောက်လန့်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ယူရန်ပင် မတွေးနိုင်တော့ဘဲ အမြန် ထွက်ပြေးလာခဲ့လေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် လုံးဝန်းသော ဆေးလုံးတစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ၎င်းကို အလွန် ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ ၎င်းက ဆေးလုံးကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထပ်မံ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်သွားလေသည်။

“ဝူးဝူး... စာအုပ်လေး... နင် သစ္စာမရှိဘူး... နင် တကယ်ပဲ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ...”

သူမသည် အလွန်မတရားခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူတို့သည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ခွဲမရအောင် အတူရှိခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းက သူမကို အချိန်အတော်ကြာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့လေသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းသည် ပစ္စည်းများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကိစ္စရှိသည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ယွင်ဟွား၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... နင့်ကို ကြောက်ပါပြီ... ငါ ရတနာတချို့ သွားခိုးမလို့ပါ...”

“ဟင်... ခိုး... ရတနာခိုးတယ်...”

အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် ယာမမင်းထံမှ ခိုးယူခဲ့သော အကာအကွယ်ရတနာကို သတိရသွားကာ မနေနိုင်ဘဲ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူမမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရလေသည်။

“စာအုပ်လေး... နင် ဘာရတနာခိုးလာတာလဲ...”

ခဏတာမျှ အမတ်များသည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ခိုးနားထောင်ရန် နားစွင့်ထားလိုက်ကြလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ယွင်ဟွား၏ အဆက်မပြတ် မေးခွန်းများကြောင့် အနည်းငယ် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ဘာမှမခိုးလာပါဘူး... အလကားသက်သက် လန့်သွားတာပါ... နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေးရရင် ပြန်ကြိုးစားကြည့်ပါဦးမယ်...”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ထိုထူးဆန်းသော ဆေးလုံးအကြောင်းကို အလိုအလျောက် မေ့လျော့သွားခဲ့လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် တကယ်ပင် အသုံးမဝင်သော အရာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ပြောပြနေရန် မတန်ပေ။

‘စာအုပ်လေး’ က အတိအကျ ဘာကို ခိုးယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း ၎င်း၏ မအောင်မြင်ပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်ပျက်နေသည့် လေသံကြောင့် အမတ်များကို ရယ်မောသွားစေလေသည်။

ယွင်ဟွားက အသေးစိတ်ကို ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမ၏ရှေ့ရှိ အမတ်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် လှည့်လာကာ သူမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”

ယွင်ဟွားမှာ ကြက်သေသေသွားလေသည်။

ဘာကိုပါးစပ်ပိတ်ရမည်နည်း။ သူမ ဘာစကားမှ မပြောခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်မှသာ သူမဘေးရှိ အမတ်ရွှီက အသံကိုထိန်းကာ ရယ်မောနေကြောင်းကို သူမ သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူမသည် အမတ်ရွှီ၏ကိုယ်စား အပြစ်တင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။