အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း (၁၃) ချန်ကျဲဟန် ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် ယွင်ဟွားက သူ၏ သမီးကို အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခြင်း

သားဖွားဆရာမသည် စူးစမ်းနေသော အကြည့်ကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားကာ အေးခဲသွားလေသည်။

“သခင်ကြီး... ဒါဆို... ကျွန်မ လုပ်စရာဘာမှမရှိတော့ပါဘူး... ကျွန်မ ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး...”

သားဖွားဆရာမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တံခါးဆီသို့ တုန်တုန်ယင်ယင် ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် သားဖွားဆရာမထံတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ အားပြင်းပြင်း ဆွဲလိုက်ရာ သားဖွားဆရာမမှာ ယိုင်လဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

“ရပ်စမ်း... မင်းက ဘာကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတာလဲ...”

“သခင်ကြီး... ကျွန်မ အထိတ်တလန့် မဖြစ်ပါဘူး... ကျွန်မ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေလို့ ပြန်ပြီးအနားယူချင်လို့ပါ...”

ချန်ကျဲဟန်က သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။

“ဟွန့်... ပင်ပန်းနေတယ်ဟုတ်လား... မင်း တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်...”

တရားရေးဝန်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အမှုအခင်းပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ဖူးပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ အမျိုးအစားစုံလင်စွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူ၏ရှေ့ရှိ သားဖွားဆရာမ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများသည် သူ၏ အမြင်အာရုံမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် သားဖွားဆရာမ တစ်ယောက်တည်းက ဤမျှများပြားသော လူများရှေ့တွင် ကလေးများကို မည်သို့ လဲလှယ်နိုင်မည်နည်း။

သို့ဆိုလျှင် အိမ်တော်ထဲတွင် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းမည့်သူ တစ်ယောက်ယောက် သေချာပေါက် ရှိနေရမည် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် သူ၏ ဇနီးအား အလုပ်အကျွေးပြုသော အဘွားအိုယန်ထံသို့ သူ၏ အကြည့်များကို တစ်ဖန် လှည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ လက်များသည် အဝတ်အစား၏ အနားသတ်ကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

*မကောင်းတော့ဘူး*

ချန်ကျဲဟန်သည် သူ ဘာပြောနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် အခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားကာ တင်းမာသော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

“လူတွေလာကြစမ်း... ချန်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်... ဘယ်သူမှ အဝင်အထွက် မလုပ်ရဘူး... တံခါးဝမှာ မသင်္ကာစရာလူတွေ ရှိမရှိ သွားစစ်ဆေးကြစမ်း...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သားဖွားဆရာမနှင့် အဘွားအိုယန်တို့၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ကြကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေကြလေသည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို ဘေးနားရှိ အစေခံထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

သူသည် သူ၏သွေးသားမဟုတ်သော ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားမည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ဤရက်စက်ယုတ်မာသော မိန်းမက လဲလှယ်သွားခဲ့သည်ဟု တွေးမိသောအခါ ချန်ကျဲဟန်သည် မားမားယန်၏ ရင်ဘတ်ကို မကန်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“ပြောစမ်း... ငါ့သမီးလေး အခုဘယ်မှာလဲ... မင်းတို့ သခင်မက ဘာဖြစ်လို့ လမစေ့ဘဲ မီးဖွားရတာလဲ...”

မားမားယန်မှာ အကန်ခံလိုက်ရသဖြင့် နာကျင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော သားဖွားဆရာမမှာမူ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး လုံးဝ တွေဝေမိုက်မဲသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။

“ကျွန်မ ပြောပါ့မယ်... ကျွန်မ ပြောပါ့မယ်... အဘွားကြီးယန်လုပ်တာပါ... သူမ... သူမက ကျွန်မကို ငွေတုံးနှစ်ရာ ပေးခဲ့ပါတယ်... ပြီးတော့ သခင်မရဲ့ ကလေးကို မွေးပြီးတဲ့နောက် သူမကို စီစဉ်ဖို့ ပေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်... အဲ့နောက်မှာတော့ သူမက ဖွက်ထားတဲ့ ကလေးမလေးကို ယူလာပြီး သခင်မရဲ့ ကလေးဆိုပြီး ပြောခိုင်းခဲ့တာပါ...”

“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... မင်းတို့က တကယ့်ကို တော်ကြတာပဲ...”

ထိုအချိန်တွင် ချန်ကျဲဟန်သည် ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အံကြိတ်ကာ ကောင်းတယ်ဟူသော စကားလုံးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် မီးတောက်များ မှုတ်ထုတ်တော့မည့်အလား သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အဘွားကြီးယန်အား ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်လေသည်။

“ပြောစမ်း... မင်း ကလေးကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ...”

အဘွားကြီးယန်မှာ ချန်ကျဲဟန်၏ ဒေါသတကြီး ဟန်ပန်ကြောင့် လွန်စွာထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားကာ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားသဖြင့် မတ်တပ်ပင် ကောင်းကောင်း မရပ်နိုင်တော့ချေ။

“နောက်ဖေးပေါက်... နောက်ဖေးပေါက်မှာ... ကျွန်မတို့ကို စောင့်နေတဲ့သူ ရှိပါတယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျဲဟန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မားမားယန်အား ဘေးသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပစ်ချလိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အစောင့်တို့... ဒီခွေးကျွန်နှစ်ကောင်ကို ဆွဲထုတ်သွားကြစမ်း...”

ချန်ကျဲဟန်၏ ယခုလက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စမှာ သူ၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူ၏ အစေခံများကို ဦးဆောင်ကာ နောက်ဖေးပေါက်ဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

နောက်မကျသေးဖို့သာ မျှော်လင့်ရတော့သည်။

သားဖွားဆရာမနှင့် အဘွားကြီးယန်တို့သည် အစေခံများ၏ ထင်းတဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အသံကုန်ဟစ်ကာ ငိုကြွေးနေကြလေသည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖိတ်ကြားမထားဘဲ ရောက်လာကြသော ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် သူ၏ အုပ်စုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်မှာ ရွဲ့စောင်းသွားမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ ယခုအချိန်တွင် ဤအရာအတွက် စိတ်မပူနိုင်သေးချေ။

အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ရှာဖွေရန်က ပထမဦးစားပေးပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် နောက်ဖေးပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်ကျဲဟန်သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိသည့်အပြင် သရဲတစ်ကောင်ကိုပင် မမြင်ရချေ။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကလေး လဲလှယ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိလိုက်လေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး စောစောက ပွဲလာကြည့်သော သူ၏ သမီးငယ်လေး ဘယ်ရောက်သွားသနည်းဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

ချန်ကျဲဟန်၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ယွင်ဟွားပင် ဖြစ်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အတွေးများမှတစ်ဆင့် သူ၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေး ဘယ်မှာရှိနေသည်ကို သူ ရှာဖွေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လူအုပ်ကြားထဲတွင် လိုက်ရှာပြီးနောက် သူ မုန်းလည်း မုန်း၊ ချစ်လည်း ချစ်ရသော ထိုသူကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

“ငါ့သမီးလေး ဘယ်မှာလဲ...”

“မင်း သမီးလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...”

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အခြားတစ်ယောက်က သံသယအရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ကြလေသည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ယွင်ဟွားကို ရှာမတွေ့နိုင်သဖြင့် သူသည် ထိုခွေးကျွန်များကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးမေးမြန်းရုံသာ ရှိတော့သည်။

ကလေးမလေးကို ချီလာသော ယွင်ဟွားသည် မူလက ပင်မတံခါးကြီးမှ ဝင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုအခါ ချန်အိမ်တော်မှာ လူတိုင်းအတွက် ပိတ်ထားလေပြီ။ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူမသည် ခွေးဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် တွားသွား၍ ဝင်လာခဲ့လေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... နောက်တစ်ခါ ဒီထက် ပိုသင့်တော်တဲ့ နေရာကို ရွေးပေးလို့ မရဘူးလား…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“နင့်ဘာသာနင် ကလေးချီပြီး ခြံစည်းရိုးကျော်ဖို့ ခက်တယ်ဆိုလို့လေ..”

ယွင်ဟွားမှာ စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

သူမသည် ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပြီး ကလေးကို ပွေ့ချီကာ ချန်အိမ်တော်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေလေသည်။

“နေပါဦး... အမတ်ချန်ရဲ့ ခြံဝင်းက ဘယ်မှာလဲ…”

ယွင်ဟွားက စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်ရာ သူမ၏ အသံကို လူများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် အလျင်လိုနေသော ချန်ကျဲဟန်က ကြားသွားလေသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းတန့်သွားပြီးနောက် လားရာကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

*ငါ့ရဲ့ အချစ်တော်လေး…*

အမတ်ငယ်ယွင်၏ ကျောပြင်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျဲဟန်သည် သူမ မည်မျှ သဘောကောင်းကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“အမတ်ငယ်ယွင်... ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ချန်ကျဲဟန်သည် ယွင်ဟွားက ကူညီသူဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမကို သူ၏ သမီးလေး ဘယ်မှာလဲဟု တိုက်ရိုက် မမေးနိုင်ချေ။ သူသည် ယွင်ဟွားထံမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် ရယူရန် စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

“အိုး... အိမ်တော်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့ပါ... ငါရဲ့ ဇနီးက လမစေ့ဘဲ မီးဖွားခဲ့ပြီး ငါ့တို့ရဲ့ သမီးလေးက အဲ့ရက်စက်တဲ့ ကလေးထိန်းကြောင့် လဲလှယ်ခံလိုက်ရပါတယ်... ငါ့လူတွေကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ အလျင်လိုနေလို့... အားလုံးကို သေချာဂရုမစိုက်နိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ...”

ချန်ကျဲဟန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်ကာ လှည့်လာသော ယွင်ဟွား ချီထားသည့် ကလေးကို ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

*သူမက ဘယ်သူ့ကလေးကို ချီထားတာလဲ*

*ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား…*

*ဒီကလေးက မွေးကတည်းက လဲလှယ်ခံလိုက်ရတဲ့ သူရဲ့သမီးလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်*

သူ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ယွင်ဟွားမှာ မျက်လုံးများ လှန်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးမလေးကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ရော့... အဲ့ရက်စက်တဲ့ ကလေးထိန်းက လဲလှယ်သွားခဲ့တဲ့ ရှင်ရဲ့ သမီးလေးကို ဒီအမတ်က ရှင့်အတွက် ပြန်ယူလာပေးခဲ့ပြီ...”

ချန်ကျဲဟန်သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူ၏ သမီးလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယွင်ဟွား၏ စကားများကို တိုက်ဆိုင်စွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ဖအေတူသမီးပဲ... ဒီသခင်မလေးယွင်က ကြီးမြတ်ဖို့ ဖန်တီးခံထားရတာပဲ...”

“ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်...ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းချီးပေးခံရတာပါပဲ...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဝင့်ကြွားသွားလေသည်။

ကြည့်စမ်း... ဤသည်မှာ တကယ့်ကို သူ၏ သမီးလိမ္မာလေးပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမက ဖခင်ဖြစ်သူအား အလွန်ဂုဏ်ယူစေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွင်ဟွားမှာ အမတ်များ ပင်လယ်ပြင်ကြီးလို ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ အံ့သြမှင်တက်သွားလေသည်။

“ဟင်... သူတို့အားလုံးက ဒီနေရာကို ဘာလို့ ရောက်နေကြတာလဲ”

ချန်ကျဲဟန်သည် ယခုအခါ သူ၏ သမီးလေးနှင့်အတူ အပြည့်အဝ ကျေနပ်ရောင့်ရဲနေပြီး သူမကို ချီကာ “အိုး... အိုး... အိုး...” ဟု ချော့မြှူနေလေသည်။

သနားစရာ ယွင်ဟွားမှာ ခေါင်းမော့ကာ အထက်သို့ ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဖခင်နှင့် ချန်ကျဲဟန်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေမိလေသည်။

“နေပါဦး…”

အမတ်ချန်က ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှ မျက်ကန်းဖြစ်ရတာလဲ။

ယွင်ဟွားမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ဒီလူဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူက ငါ့ကို ဆုလာဘ် တစ်ခုလေးတောင် မပေးဘူး... ငါက သူ့သမီးကို ပြန်ရအောင် ဒုက္ခခံပြီး လုပ်ပေးခဲ့ရတာ... ပြီးတော့ အဲ့သူခိုး နှစ်ယောက်ကိုတောင် ဖမ်းပေးခဲ့သေးတာကို...”

“ငါသာ မရှိခဲ့ရင် သူရဲ့ သမီးလေး ဘယ်ရောက်နေမယ်မှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး…”

“ဘယ်သူကများ ငြင်းနိုင်မှာလဲ…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည်လည်း နာကြည်းနေပုံ ပေါ်လေသည်။

သူ၏ သမီးငယ်လေးက ဆုလာဘ်ကို လိုချင်နေသောကြောင့် ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ချန်ကျဲဟန်ကို တွတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“အမတ်ချန်... ကျုပ်ရဲ့ သမီးက ခင်ဗျားရဲ့ သမီးလေးအတွက် အများကြီး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ... ခင်ဗျား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား...”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားလေသည်။

“အဖေ... အဖေက ငါ့ဗိုက်ထဲက သန်ကောင်လား။ စိတ်ဖတ်တတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်လိုပဲ... ငါ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ အဖေ ဘယ်လိုသိတာလဲ...”

ယွင်ရှောင်ထျန်း...။

*ငါ့ရဲ့သမီးလေး... မသင့်တော်တဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေကို ကျေးဇူးပြုပြီး မသုံးပါနဲ့လား…*

*ဒါက သမီးကို... ယဉ်ကျေးမှုမရှိဘူးလို့ ထင်ရစေတယ်…*

ချန်ကျဲဟန်က ပေးရုံကလွဲလို့ ဘာပြောနိုင်တော့မည်နည်း။ ထို့အပြင် သူသည် အနည်းငယ်သာ ပေး၍ မရနိုင်ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူမက သူ့ကို ခေါင်းကိုက်လာသည်အထိ ပွစိပွစိ ပြောနေမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းသည် အပြင်ဘက်မှ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် အပြေးအလွှား ဝင်လာလေသည်။

“သခင်ကြီး... သခင်မကျောက်က သခင်မ လမစေ့ဘဲ မီးဖွားတယ်ဆိုတာ ကြားလို့ လာရောက်မေးမြန်းတာပါ... သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ရမလား...”

အခန်း (၁၄) သခင်မကျောက်၏ မနာလိုဝန်တိုမှု

“သခင်မကျောက်...”

ချန်ကျဲဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုမိန်းမသည် အပြင်ပန်းတွင် လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး စည်းကမ်းသေဝပ်ပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမ၌ ဖုံးကွယ်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်များစွာ ရှိနေလေသည်။ သူ၏ ဇနီးက သူမ၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်ရေးကို သနားညှာတာပြီး တစ်ဖက်လူက သူမအား စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်မဟုတ်ပါက သူမကို အိမ်တော်မှ မောင်းထုတ်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လေသည်။

“သူမကို ငါ မတွေ့ဘူး... အိမ်ပြန်သွားလို့ သွားပြောလိုက်...”

ချန်ကျဲဟန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အိမ်တော်ထိန်းသည် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အကြောင်းပြန်ရန် ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်မှာပင် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ အသံက ယွင်ဟွား၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ပန်းကလေး... အဲ့သခင်မကျောက်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့သူပဲ... သူမက သခင်မချန်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ အဘွားကြီးယန်ကို လာဘ်ထိုးခဲ့ပြီး အရာအားလုံးက သူမရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း စီစဉ်ထားခဲ့တာ..”

“သခင်မကျောက်... သူမက ဘယ်သူလဲ... ပြီးတော့ ချန်မိသားစုနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ…”

ယွင်ဟွားမှာ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ပြန်ပြောလေသည်။

“သခင်မချန်ရဲ့ ဖအေတူမအေကွဲ ညီမလေးလေ... သူမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ဖူးပေမယ့် ကလေးမရခဲ့ဘူး... ကွာရှင်းပြီးနောက်မှာ ကုန်သည်ငယ် တစ်ယောက်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုပြီး မိထွေးဖြစ်လာခဲ့တယ်... သခင်မချန်က သူမထက် ပိုပြီး အဆင်ပြေနေတာကို သူမက မနာလိုဖြစ်နေတာ…”

သူမမှာ မူလက အစီအစဉ်နှစ်ခု ရှိခဲ့တယ်... တစ်ခုက လမစေ့ဘဲ မီးဖွားစေပြီး မိခင်ရော ကလေးပါ သေဆုံးစေဖို့... နောက်တစ်ခုက အကယ်၍ သခင်မချန် ကံကောင်းစွာနဲ့ အသက်ရှင်ခဲ့ရင် ကလေးကို လဲလှယ်ပစ်ပြီး သခင်မချန်ကို တစ်ဘဝလုံး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေဖို့ပဲ…”

ယွင်ဟွားသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

*သူမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်နေတာပဲ။ သူများတွေက သူမထက် ပိုအဆင်ပြေနေတာကို သူမ မကြည့်ရက်ဘူး…*

“နေပါဦး... သူမကို ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ စောင့်နေဖို့ သွားပြောလိုက်...”

ချန်ကျဲဟန်သည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းကို တားလိုက်လေသည်။ သူသည် ထိုမိန်းမကို ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

“စာအုပ်လေး... အမတ်ချန်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း... သူ ဝမ်းချုပ်နေတဲ့ ပုံစံပေါက်နေတယ်...ဒါတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က သခင်မကျောက်ဆိုတာကို သူ သိနေတာများလား…”

“ဖြစ်နိုင်တယ်…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ယခုအခါ ချန်ကျဲဟန်အား စစ်ဆေးရန် ပျင်းရိနေလေပြီ။ ဤသူသည် ၎င်း၏ အသိဉာဏ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။ ထားလိုက်ပါတော့လေ။

အဓိကစောင့်ကြည့်သူအဖြစ် သူမ၏ နေရာကို သေချာစေရန်အတွက် ယွင်ဟွားသည် သူ၏နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် စကားပြောနေလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ငါသာ ကလေးကို ပြန်မယူလာပေးခဲ့ရင် အဲ့ကလေးလေး ဘာဖြစ်သွားမယ်လို့ နင် ထင်လဲ…”

ကလေးမလေး၏ မူလကံကြမ္မာကို တွေးတောရင်း ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ပြန်ပြောလေသည်။

“အဲ့ရက်စက်တဲ့ မိန်းမက မူလက သူမကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ စွန့်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမယ့် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပြီး သူမက သီလရှင်ကျောင်းကို ရောက်သွားခဲ့တယ်... ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ဓားပြတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကိုခံရပြီး အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ တောင်ပေါ်မှာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်…”

ချန်ကျဲဟန်၏ လက်များ တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ၏ သမီးလေး၏ အနာဂတ်ကို တွေးမိသည်နှင့် သခင်မကျောက်အပေါ် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

“သူမက တကယ့်ကို သနားစရာပဲ…”

ယွင်ဟွားမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“အဲ့အမွေခံအတုလေးရော ဘယ်လိုလဲ... သူမရဲ့ အနာဂတ်ကရော ဘယ်လိုဖြစ်လာမှာလဲ…”

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းက အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြပြီး ယွင်ဟွား၏ နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာကြလေသည်။

“သူမက ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူပဲ…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

“သူမက ချန်မိသားစုရဲ့ သမီးမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သိခဲ့တယ်... သူမက အဲ့ရက်စက်တဲ့ မိန်းမရဲ့ လက်ရှိခင်ပွန်းဖြစ်သူဘက်က ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ကလေးပဲ... ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ချန်မိသားစုကို ပုန်ကန်မှုနဲ့ လုပ်ကြံစွပ်စွဲခဲ့တယ်…”

“နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကြောင့် ချန်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်ခံရစေခဲ့တယ်... သူမကတော့ သတင်းပေးခဲ့တာရယ်... ချန်မိသားစုရဲ့ ကလေး မဟုတ်တာရယ်ကြောင့် ချမ်းသာခွင့် ရခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူမကို အဲ့ယောက်ျားကပဲ ပြန်သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သူမအပေါ် သက်သေအထောက်အထား ဘာမှ ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ…”

လူတိုင်း...။

ချန်ကျဲဟန်...။

ခြံစည်းရိုးပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ဇာတ်လမ်းစောင့်ကြည့်နေသည့် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောနေသော ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာမူ...။

*နေပါဦး... သူ ဘာကြားလိုက်ရတာလဲ*

ချန်မိသားစုသည် အနာဂတ်တွင် သူ၏ ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခြင်းကို ခံရမည် ဟုတ်လား။ သူသည် မိုက်မဲသော ဧကရာဇ်တစ်ပါး မဟုတ်ချေ။ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်ကို မထုတ်ပြန်မီ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လူတစ်ယောက်ကို မစစ်ဆေးဘဲ မည်သို့ နေနိုင်မည်နည်း။

ဤအရာအတွက် သူ အပြစ်တင်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

ချန်ကျဲဟန်သည်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုကျေးဇူးကန်းသူသည် အတုအယောင်ဖြစ်ကြောင်းကို စောစီးစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

သူသည် သူမကို လည်ပင်းညှစ်သတ်သင့်သလားဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ ပြောစကားများကို ကြားသောအခါ ယွင်ဟွားသည်လည်း သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့မိသည်ကို ဝမ်းသာသွားလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... အမတ်ချန်က တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ... သူရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက အတုအယောင်လေး တစ်ယောက်ကြောင့် မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရတာ…”

မည်သူကများ ငြင်းနိုင်မည်နည်း။

ချန်ကျဲဟန်သည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီးမှ ပြန်လည်ရှာတွေ့ခဲ့သော သူ၏ သမီးငယ်လေးကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သခင်မကျောက်သည် ချန်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှိုင်းညို့နေလေသည်။

သူမ၏ အစ်မကြီးသည် တကယ့်ကို ကံကောင်းလှပေသည်။ မီးဖွားခြင်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရုံသာမက ထိုကလေးမလေးသည်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

*ဟွန့်…*

သို့သော်လည်း ထိုကလေးကို သူမ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ကလေးမလေး ကြီးပြင်းလာပြီး လူထောင်သောင်းမက ဖိနှိပ်စော်ကားခံရသည့် ပြည့်တန်ဆာတစ်ဦး ဖြစ်လာချိန်တွင် သူမ ရယ်နိုင်သေးသလားဆိုတာကို ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။

*ဟား ဟား ဟား ဟား…*

သခင်မကျောက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံများသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။ ချန်ကျဲဟန် ဧည့်ခန်းဆောင်ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီမှာပင် သူ၏ နောက်ဘက်မှ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ခဲအို... ကျွန်မရဲ့အစ်မက လမစေ့ဘဲ မီးဖွားခဲ့တယ်ဆို... သူမ အဆင်ပြေရဲ့လား... ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့တူမလေးရော...”

သူမက “အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟူသော စကားကိုပင် အဆုံးသတ်အောင် မပြောနိုင်မီမှာပင် သူမ၏ရှေ့တွင် အရာရှိဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အရာရှိအုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သခင်မကျောက်မှာ လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

“အမ်… ခဲအို.. ကျွန်မ အချိန်မှားပြီး ရောက်လာတာလား...”

သခင်မကျောက်သည် နေရာမှာပင် အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ရှိသော်လည်း ရုတ်တရက် အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... အချိန်ကိုက်ပါပဲ...”

ချန်ကျဲဟန်သည် ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ သမီးကို ယွင်ဟွားထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ သခင်မကျောက်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဖမ်းဆွဲပြီး သူမ၏ ပါးကို နှစ်ချက်ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ မိန်းမများကို မရိုက်ရဟူသော အယူအဆ သူ၌ လုံးဝ မရှိချေ။

“ဝိုး…စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ…”

ယွင်ဟွားသည် သခင်မကျောက်ကိုယ်စား ရှက်ရွံ့သွားမိလေသည်။

“သခင်မ...”

သခင်မကျောက်၏ အစေခံမလေးမှာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးသွားသော်လည်း ချန်အိမ်တော်၏ အစေခံများက သူမကို တားဆီးထားလိုက်လေသည်။

သခင်မကျောက်မှာ အရိုက်ခံရသဖြင့် မူးဝေသွားကာ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ရောင်ကိုင်းလာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးတစ်စီး စီးကျလာလေသည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်နေသော ချန်ကျဲဟန်အား ကြောက်ရွံ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ခဲအို... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး...”

“မင်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့သေးဘူး ဟုတ်လား...”

ချန်ကျဲဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး သူမအား ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“ရက်စက်တဲ့မိန်းမ... မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ကျောက်တုံးနဲ့ လုပ်ထားတာလား... မင်း အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ... ငါ့ဇနီးက မင်းအပေါ် သဘောမကောင်းခဲ့လို့လား... သူမကို လမစေ့ဘဲ မီးဖွားအောင် လုပ်ရဲရုံသာမက ငါ့သမီးကို မင်းရဲ့ ကလေးနဲ့ လဲလှယ်ဖို့တောင် ကြိုးစားရဲသေးတယ်ပေါလေ...”

သခင်မကျောက်မှာ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဆန်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။ သူမသည် ရောင်ကိုင်းနေသော ပါးပြင်ကို ဖုံးအုပ်ရန် တုန်ယင်နေသော လက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုကြားမှ ရက်စက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုက မျက်ဝန်းများထဲတွင် လင်းလက်သွားသော်လည်း သူမသည် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာကို အမြန်ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

“ခဲအို... ရှင် ကျွန်မကို လုပ်ကြံစွပ်စွဲနေတာပဲ...”

သူမ၏ အသံမှာ မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်နေပြီး မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

*နေပါဦး... ဘာဖြစ်လို့ အရာအားလုံးက သူမ စိတ်ကူးထားသလို ဖြစ်မလာရတာလဲ*

*ဘယ်သူက... ဘယ်သူကများ သူမကို သစ္စာဖောက်လိုက်တာလဲ*

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ သခင်မကျောက်ထံမှ အငြိုးအတေးကြီးသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“အဘွားကြီးယန်နဲ့ သားဖွားဆရာမတို့က ဝန်ခံပြီးပြီ... မင်းက လုပ်ကြံစွပ်စွဲတာပါလို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့...”

ထိုအချိန်တွင် ချန်ကျဲဟန်ထံမှ သူမအား အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

သခင်မကျောက်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားလေသည်။

သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ နှလုံးသားမှတစ်ဆင့် ခြေလက်များဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... အဘွားကြီးယန်က လမ်းဆုံးနေပြီဖြစ်လို့ ကျွန်မကို အပြစ်ပုံချဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ကျွန်မနဲ့ အစ်မက ညီအစ်မအရင်းတွေလိုပဲ... ကျွန်မက သူမကို ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ပြုနိုင်မှာလဲ...”

ချန်ကျဲဟန်မှာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကလေးကို ချီထားသော ယွင်ဟွားက ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်...

“ငါ့မှာ သက်သေရှိတယ်... ငါ့မှာ သက်သေရှိတယ်...”

“လက်ပူးလက်ကြပ် မိထားတယ်... ငါ ကလေးမလေးကို ကယ်တင်ခဲ့တုန်းက အဘွားကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ရထားထိန်း တစ်ယောက်ကိုလည်း ဖမ်းမိခဲ့တယ်... သူတို့က ကျောက်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားပဲ... အမတ်ချန်... ရှင် စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရင် အမှန်တရား ပေါ်လာလိမ့်မယ်...”

ဤသည်မှာ ရှောင်ရှူးရှူးက သူမကို ယခုလေးတင် ပြောပြခဲ့သော ထိုသူနှစ်ဦး၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားများပင် ဖြစ်လေသည်။

*သူတို့က... လက်ပူးလက်ကြပ် အဖမ်းခံလိုက်ရတာလား*

သခင်မကျောက်သည် ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် အသက်မပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကျသွားလေသည်။

*ဘုရားသခင်... ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကိုမှ ခုလို လုပ်ရတာလဲ*

သခင်မကျောက်သည် ချန်ကျဲဟန်၏ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး အစောပိုင်းက အသက်မပါတော့သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နာကြည်းမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ချက်ချင်းပင် ပြည့်လျှံလာလေသည်။