အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း (၂၉) အနံ့ဆိုးဆေးလုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှု

တတိယမင်းသား နှုတ်ဆိတ်သွားခြင်းက သက်သာရာရစေသော်လည်း သူ၏ စကားများက ယွင်ဟွားအား ဤလူ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အချိန်များကို ပြန်အမှတ်ရစေလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် သွားကြိတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် “အား...” ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသော တတိယမင်းသားကို မြေကြီးပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်လေသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူ့ကို ဖိထားလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ လှုပ်ခါလိုက်လေသည်။

“ငါက နင့်ရဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သေးရဲ့လား... ငါက နင့်ရဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သေးရဲ့လား... ညီအစ်ကိုကို ဒီလိုမျိုး သစ္စာဖောက်ရလား...”

“ခွေးကောင်…”

ထိုအခြေအနေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ယွင်ဟွားမှာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။ အကယ်၍ သူမကို ကာကွယ်ပေးထားသော အကာအကွယ်ရတနာသာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုလုပ်ကြံသူ၏ ဓားဖြင့် သူမ၏ အသိဟောင်းများနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ပို့ဆောင်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။ ယခုမူ သူမသည် သူက တတိယမင်းသား ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ ကျေနပ်သည်အထိ ဒေါသကို ပေါက်ကွဲပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။

နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကိုမူ သူမ၏ဖခင်ကို ဧကရာဇ်နှင့် သွားရောက်ညှိနှိုင်းခိုင်းလိုက်မည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသော တတိယမင်းသားသည် သတိမပြန်လည်လာသေးမီ ယွင်ဟွား၏ ဒေါသတကြီး ဟောက်သံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်လေသည်။

“ခွေးကောင်... ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သံမဏိခေါင်းကွန်ဖူးကို မြည်းစမ်းကြည့်စမ်း...”

“ဒေါင်...”

တတိယမင်းသားသည် ခေါင်းမူးသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် သွားဖြီးကာ ဟိန်းဟောက်နေသော ယွင်ဟွား၏ ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် ကျေနပ်မှု မရှိသေးသဖြင့် လက်သီးကို မြှောက်ကာ ထိုလူအား အကြိမ်ကြိမ် ထိုးကြိတ်လေတော့သည်။ ချွေးထွက်နေသော သူမ၏ နဖူးတွင် ဆံပင်အနည်းငယ် ကပ်နေပြီး ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပိုမိုတောက်ပကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေလေသည်။

လူတိုင်းမှာ သူတို့မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။ တစ်ယောက်က လက်ရှိမင်းဆက်၏ တတိယမင်းသားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်၏ သမီးဖြစ်ကာ ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် အပြင်းအထန် ကာကွယ်ပေးထားသော အမတ်ငယ်ယွင် ဖြစ်လေသည်။ မည်သူကမျှ ရှေ့ထွက်၍ သူတို့ကို မတားရဲကြပေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီး ဤကိစ္စကို အေးအေးဆေးဆေးပင် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ လူကြီးတစ်ယောက်က ဤမျှ းယုတ်မာသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်သည်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ ယွင်မိသားစုဝင်များသည် ဧကရာဇ် ဒေါသမထွက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေမှုများ ချက်ချင်း လျော့ကျသွားလေသည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

နဖူးမှ နာကျင်မှုကြောင့် တတိယမင်းသား သတိပြန်ဝင်လာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး ယွင်ဟွား၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သွားကြိတ်ရင်း စကားလုံးအနည်းငယ်ကို အနိုင်နိုင် ပြောလိုက်လေသည်။

“လွှတ်... လွှတ်ပါ... အဲ့ဒါက... နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ...”

“နားလည်မှုလွဲတာ နင့်အဘိုးပဲ... စောစောက ငါ့ကိုအကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးမချခဲ့ဘူးလို့ နင် ကျိန်ရဲလား... ဟမ့်...”

မာနထောင်လွှားနေသော ယွင်ဟွားကို ကြည့်ရင်း တတိယမင်းသားမှာ စကားဆို့သွားပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အထူးသဖြင့် ဤကမ္ဘာလောကတွင် ငရဲပြည်မှ ယာမမင်းကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားများရှိကြောင်း သိပြီးနောက် သူသည် အမှားလုပ်မိသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ သူသည် အလွယ်တကူ ကျိန်ဆိုရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ ယွင်ဟွားသည် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“နင် မကျိန်ရဲဘူးမလား... ဟမ့်... ငါ သိသားပဲ... နင် အဲဒီတုန်းက ငါ့အနားကပ်လာတာ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလေ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ သနားခံရသည်အထိ ပိုမို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ထိုးကြိတ်လေတော့သည်။ ထိုစဉ် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့်အတူ လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရသော ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ယွင်ဟွား၏ ပခုံးပေါ်သို့ မောကြီးပန်းကြီးဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည်။

“ဟူး... ဟူး... ငါတော့ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ…”

ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ထဲတွင် ပါရှိနေဆဲဖြစ်သော သုံးလခံ အနံ့ဆိုးဆေးလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ တတိယမင်းသားသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် သေးငယ်သော ပြဿနာများအတွက် ဒေါသထွက်နိုင်သော်လည်း ကြီးမားသော ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမသည် နောက်ဆုတ်နိုင်သော အင်အားမရှိမချင်း သူနှင့် ပတ်သက်၍ အငြိုးအတေးကို ယာယီ သိမ်းဆည်းထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“နင်က ငါ့ကို ခေါင်းဆောင်လို့ အသိအမှတ်ပြုထားမှတော့ ဒီနေ့ ဒီအဘွားကြီးက နင့်ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးမယ်...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သွားရှစ်ချောင်းပေါ်အောင် စံပြအပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ တတိယမင်းသားသည် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြန်လည်မသက်သာမီ သူမ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခုခုအလွန် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အချိန်တွင် ယွင်ဟွားသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည့်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

သူ့ကို ထပ်ပြီး ဖိချလိုက်၏။

သူမသည် သူမ၏ တင်ပါးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ်မှ ဆင်းလိုက်လေသည်။ ထိုထူးဆန်းသောအပြုံးက သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ချမ်းသွားစေလေသည်။

“အခု... အခု မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ...”

ယွင်ဟွားသည် အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်လေသည်။

“ငါ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... နင့်ကို လွှတ်ပေးမလို့ပါ... ဒီလောက်ဆို မလုံလောက်သေးဘူးလား...”

“သမားတော်ဝူကို ကျွေးမယ့် သုံးလခံ အနံ့ဆိုးဆေးလုံးကို နင့်ကို ကျွေးလိုက်ပြီလေ…”

တတိယမင်းသားမှာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

ပြဇာတ်ကြည့်သလို ကြည့်နေသော ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အပြုံးက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားလေတော့သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပုဝါတစ်ထည်ကိုထုတ်ကာ နှာခေါင်းကို အုပ်လိုက်လေသည်။ ထိုဆေး၏ အာနိသင် မည်မျှပြင်းထန်ကြောင်းကို သူမ မမေ့သေးပေ။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အလွန် ဆိုးရွားသော အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခု လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူများကို မအီမသာ ဖြစ်စေလေတော့သည်။

“အွတ်... အွတ်...”

“အော့...”

လူတိုင်းသည် တတိယမင်းသား၏ အနားမှ အလျင်အမြန် ခွာသွားကြလေသည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ အနံ့က အလွန်ဆိုးရွားနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ တတိယမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားလေသည်။ ခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်လာသော အနံ့ဆိုးကြောင့် သူသည် ခါးကိုင်းကာ အော့အန်လေတော့သည်။

“မင်း... မင်း...”

တတိယမင်းသားမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ယွင်ဟွားကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ရီနေလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော တတိယမင်းသားကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မသိနားမလည်ဟန် ဆောင်လိုက်လေသည်။

“ငါ့ကိုလာမကြည့်နဲ့... ငါ ဘာမှမသိဘူးနော်...”

ယွင်ဟွား၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်နေလေသည်။ တတိယမင်းသားသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤအနံ့ဆိုးဖြစ်ပေါ်ရခြင်းမှာ သူမကြောင့်ဟု သူ သံသယဝင်နေခြင်းလားဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု တွေးကာ စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်လေသည်။

“နင် ငါ့ကို ဓားလို အသုံးချခဲ့တာကို ငါ မမေ့ဘူးနော်... အဲဒီနောက်မှာ နင့်ကို ငါ ဆိတ်ဆွဲပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့တာ နင် ခံရတာ တန်ပါတယ်... ဒီကိစ္စကို လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ထားလိုက်ရအောင်... ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့...”

“ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်…”

ယွင်ဟွားသည် လက်သီးကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်လိုက်ရာ ယခုအခါ သူမ ပိုမို နေရထိုင်ရ ကောင်းသွားပြီး ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

“ဟွန့်…”

“ရှောင်ရှူးရှူး... ဒီအနံ့ဆိုးဆေးလုံးက သူ့ကို အိမ်ထဲကနေ သုံးလလောက် အပြင်မထွက်နိုင်အောင် လုပ်ထားလိမ့်မယ်... သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ပြုပြင်ပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူ အပြင်ထွက်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးနေမှာပဲ... ပြီးရင် အသတ်ခံရလိမ့်မယ်... ငါ ဘယ်လောက် စာနာတတ်လဲဆိုတာ မြင်တယ်မလား…”

*စာနာတာ နင့်အဘိုးပဲ…*

တတိယမင်းသားမှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကလေးမလေးတွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုခုရှိနေပြီး အဆက်အသွယ်ကောင်းများ ရှိနေသည်ကို သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ မဟုတ်လျှင်... သူ သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူမကို ဓားတစ်ခုလို အသုံးချခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွက်တော့ တကယ့်ကို ခက်ခဲလှလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည်လည်း ပျံသန်းလာပြီး တတိယမင်းသား ယခင်က လုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များအပေါ် ပြင်းထန်သော မနှစ်မြို့မှုကို ပြသလိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ ပန်းကလေးအား ဓားအဖြစ် အသုံးချခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူက တကယ့် ယောက်ျားစစ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း...

ဤလူမိုက်အကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ရာ “လူမိုက်တွေမှာ ကိုယ်ပိုင်ကံကောင်းမှု ရှိတယ်” ဟူသော စကားမှာ အတော်လေး ပြောစရာ မရှိအောင် ဖြစ်ရလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်တယ်... သူ့ကို အိမ်ထဲမှာ သုံးလလောက် ပိတ်ထားတာက တကယ်ပဲ သူ့အသက်ကို ကယ်လိုက်တာပဲ…”

ယွင်ဟွား၏ အပြုံးမှာ အေးခဲသွားလေသည်။

“တကယ်လား... အတုလား…”

“တကယ်ပေါ့…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည်လည်း သူ၏ ပန်းကလေးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခြင်းမှာ တတိယမင်းသား၏ ကံကောင်းမှုပင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိလေသည်။

“ငါ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို စစ်ကြည့်ပြီးပြီ မဟုတ်လား... သိပ်မကြာခင်မှာ သူက ကျန်းနန်ကို သွားလိမ့်မယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အချစ်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်လို့ ဝါကြွားပြီး အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ယောက်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ သွားနှောင့်ယှက်မိလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် အဲ့အမျိုးသမီးငယ်ကို သဘောကျနေတဲ့ သူတွေထဲက တစ်ယောက်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့လူကြောင့် အသတ်ခံရလိမ့်မယ်…”

“တတိယမင်းသား အသတ်ခံရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက မြို့တော်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ မယ်တော်ကြီးက အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာကာ ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းသွားလိမ့်မယ်... နှစ်နှစ်ခွဲကြာတဲ့အခါမှာ အမွေဆက်ခံသူမင်းသားလည်း သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့သတင်း ထပ်ရောက်လာတော့ မယ်တော်ကြီးလည်း နှလုံးကွဲပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားလိမ့်မယ်…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

မယ်တော်ကြီး...။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် တတိယမင်းသားကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ယွင်လေးက သူ့ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးခဲ့တာပဲ... ဒီကောင်လေးက ဆုံးမတာကို ခံထိုက်ပါတယ်...”

ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ ပုဝါကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ယွင်ဟွား၏ အိမ်ထောင်ရေးကို မည်သို့ စီစဉ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ စိတ်ထဲတွင် ယွင်ဟွားကို ကျိန်ဆဲနေသော တတိယမင်းသားမှာ ဆွံ့အသွားလေတော့သည်။

ဤတစ်ခါ အပြင်ထွက်လျှင် သူ အသတ်ခံရမည် ဟုတ်လား။

အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်နှင့် သူ၏ ငယ်ရွယ်သောဘဝလေး အဆုံးသတ်သွားမည်ဆိုသော အတွေးက ခံစားရခက်လှလေသည်။

“ဝှစ်...”

သူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ယွင်ဟွား၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်လေသည်။ လန့်ဖြန့်သွားသော ယွင်ဟွားသည် သူ့ကို အလိုအလျောက် ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။ တတိယမင်းသားသည် မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ယခုမူ သူသည် ယွင်ဟွားကို ဘိုးဘေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံချင်နေလေသည်။

“သူဌေး... မင်းက ငါ့ရဲ့ တကယ့်သူဌေးပါ...”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနံ့ဆိုးကို သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ အနံ့ဆိုးထွက်နေသည်က ပိုကောင်းလေသည်။ အနံ့ဆိုးထွက်နေလျှင် သူ အပြင်ထွက်မည် မဟုတ်ပေ။ သုံးလတည်းသာ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

“ရှောင်... ရှောင်ရှူးရှူး... သူ... သူ ခေါင်းခိုက်မိပြီး ရူးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်…”

“ဖြစ်နိုင်တယ်…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ပင်လျှင် သူ ရူးသွားပြီဟု ထင်နေလေသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် သူက ငိုယိုကာ ညည်းညူနေခဲ့ပြီး ယခုတော့ မျောက်တစ်ကောင်လို ခုန်ပေါက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူက အနံ့ဆိုးထွက်နေသည်ဟု မထင်ဘူးလား။

ယွင်ဟွားသည် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

“အွန်း... ဒီရက်ပိုင်း အပြင်ကို လျှောက်မသွားနဲ့နော်... နင့်အနံ့ကြောင့် လူတွေ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

“သူဌေး... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ... မင်းစကားကို သေချာပေါက် နားထောင်ပါ့မယ်...”

သူသည် အသက်ကို တန်ဖိုးထားပြီး လိမ္မာလာလေသည်။ သူက သူမ၏ စကားကို အလွန်လိမ္မာစွာ နားထောင်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ဟွားသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ပိုကောင်းလေသည်။ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပါက ထမင်းဝဝစားရမည် ဖြစ်လေသည်။ တတိယမင်းသားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အနံ့ဆိုးမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် မီတာတစ်ရာအတွင်း၌ပင် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက အနံ့ဆိုးထွက်နေသောသူ၏ သားတော်ကို ချက်ချင်း ထုပ်ပိုးကာ အခြားအိမ်တော်တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

သုံးလမပြည့်မချင်း သူ့ကို နန်းတော်သို့ ပြန်လာခွင့်မပြုပေ။ တတိယမင်းသား ဆွဲခေါ်သွားခံရချိန်တွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ခမည်းတော်... သားက ခမည်းတော်ရဲ့ သား ဖြစ်သေးရဲ့လား...”

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

“နင်တို့က မိသားစုဝင်တွေပါ... ဒါပေမယ့်... နင်က အနံ့ဆိုးတယ်လို့ ဧကရာဇ် ထင်တာတော့ အမှန်ပဲလေ…”

တတိယမင်းသား…။

အခန်း (၃၀) ယွင်ဟွားသည် အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်း

တတိယမင်းသား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယနေ့ နန်းတွင်းပွဲတော်သည် အပြီးတိုင် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။ လူတိုင်းသည် ယွင်ဟွား ထွက်ခွာသွားသည်ကို နှမြောတသစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေကြလေသည်။

ထိုသို့စိတ်အားထက်သန်နေသော အကြည့်များကြောင့် ယွင်ဟွားမှာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် တစ်နေ့လုံး အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

“အခု မင်း ယုံပြီမလား... အဲ့ကလေးမလေးက တိုင်းပြည်ကို ထိခိုက်နစ်နာစေမယ့် အရာတစ်ခုခု မလုပ်သရွေ့ ဧကရာဇ်က သူမအပေါ် အလွန်သဘောထားကြီးတယ်ဆိုတာကို...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သွားနေသော သူ၏ သမီးငယ်လေးကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သော မယ်တော်ကြီးပင်လျှင် သူမအပေါ် သက်ညှာမှု အနည်းငယ် ပြသခဲ့လေသည်။ အထူးသဖြင့် တတိယမင်းသားနှင့် ရန်ဖြစ်မှုနှင့် နောက်ဆက်တွဲ အနံ့ဆိုးဆေးလုံး အသုံးပြုမှုတို့တွင် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသုံးဦးသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ခုလုံးကို ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တတိယမင်းသား၏ အသက်ကို မတော်တဆ ကယ်တင်လိုက်မိကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားသောအခါ သူတို့၏ သမီးငယ်လေးအပေါ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုမှာ လျှံကျမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

“ကျွန်မ အခု အကြောက်ဆုံးက သူမ နောင်အခါ ပိုပြီး ဆိုးသွမ်းလာမှာကိုပဲ... ဒါပေမယ့်...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

“ရှင် မေ့နေပြီလား... သူမမှာ ကြီးမားတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု ရှိတယ်လေ... အမွေဆက်ခံသူမင်းသားနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ မုဆိုးမလေး ဖြစ်ချင်တာလေ...”

ယွင်ရှောင်ထျန်း...။

ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူသည် ယွင်ဟွားနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားလေတော့သည်။

“သမီးလေး... အဖေ သမီးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာလေးရှိလို့...”

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ စိုးရိမ်တကြီး အမူအရာကို မြင်သောအခါ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။ မိဘများအနေဖြင့် သူတို့သည် သမီးငယ်လေးကို တစ်သက်လုံး ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်ကို ဝန်မလေးသော်လည်း မုဆိုးမဟူသော အမည်ဆိုးကိုမူ အခံမခံနိုင်ပေ။ ထိုသူက မည်မျှပင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနေပါစေ ဂရုမစိုက်ပေ။ ယခု သူမ မျှော်လင့်ထားသည်မှာ ထိုကလေးမလေး စိတ်ပြောင်းသွားရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ သမီးငယ်လေးအနားသို့ မရောက်မီမှာပင် သူမ၏ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“အား…”

“ရှောင်ရှူးရှူး... ကြည့်စမ်း... သူက မင်းသားစုအိမ်တော်ရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ... ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းလောင်းပဲ…”

ယွင်ဟွား နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာစဉ် နန်ကုန်းယွမ်အား အစောင့်များက တွန်းကာ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ယွင်ဟွား၏ အတွင်းစိတ်အသံကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားရန် ကြိုးစားနေသော သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်သည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ သွေးအန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားလေသည်။

ဤကလေးမလေးကို ငါ အလကား သက်သက် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့မိတာပဲဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် သွားကာ ယွင်ဟွား၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီးက ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေရတာလဲ... သမီးမှာ အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုမျိုး လုံးဝ မရှိဘူး...”

သူမ၏ ဖခင်က ဆွဲလိုက်သဖြင့် ယွင်ဟွားမှာ ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။ ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

“အဖေ... အဲ့ဟန်ဆောင်မှုတွေက ဘာတွေလဲ... အကယ်၍ အဖေက အိန္ဒြေရချင်တယ်ဆိုရင်...”

“အိန္ဒြေရတော့ ဘာဖြစ်လဲ...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ သူမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် အဖေ့မှာ သမက်မရှိတော့ဘူးပေါ့…”

ယွင်ရှောင်ထျန်း...။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ယွင်ရှောင်ထျန်းအား ဖွင့်ပြောရန် မဝံ့ရဲပေ။ အရိုက်ခံရမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ချွဲနွဲ့သော ဟန်ဖြင့် ရှေ့နောက် လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေ... သမီးတို့ မင်းသားစုကို သွားပြီး နှုတ်ဆက်ရင် ဘယ်လိုလဲ...”

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ အဆိုးအလွန်ဆုံး သမီးငယ်လေးကိုသာ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“အဖေ ကြည့်ပါဦး... အခု သမီးက နန်းတွင်းမှာ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင် တည်ဆောက်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား...”

ယွင်ဟွားသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။ ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာ တုန်လှုပ်မှုမရှိဘဲ သူ၏ ရင်ထဲမှ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားမှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေသည်။ တောင့်ခံထားရမည်။ ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျော့စေရဘူးဟု တွေးလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ဖခင်နှင့် အချင်းများနေဆဲဖြစ်စဉ် မင်းသားစုသည် သူ၏ ဇနီးနှင့် သားတော်တို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာလေသည်။

“အမတ်ကြီးယွင်...”

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကြောင့် ယွင်ရှောင်ထျန်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး တောင့်တင်းစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“မင်းသားစု ဖြစ်နေတာကိုး...”

ဤလူ ဘာကြံစည်နေသည်ကို သူ အတိအကျ သိထားသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ဖော်ရွေသော အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ခဲ့ပေ။ မင်းသားစုသည် ဒေါသမထွက်ပေ။ မိမိ၏ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို အခြားသူ၏ ဝက်က ယဇ်ပူဇော်ရန် အသုံးချနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုဝက်မှာလည်း သေလုမြောပါး ဖျားနာနေသော ဝက်ဖြစ်နေလေရာ သူ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်မှာ သဘာဝကျလှလေသည်။ သူ နားလည်ပါသည်လေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ သားတော်အတွက် သူ၏ မာနကို မျိုသိပ်ကာ တံခါးဝသို့ သွားရမည် ဖြစ်လေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လကတည်းက အမတ်ကြီးယွင်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက လျော့ကျမသွားသေးဘူးပဲ...”

မင်းသားစုက ပြုံးလျက် လက်သီးစုပ်ကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက ဘေးတွင်ရပ်နေသော ယွင်ဟွားအပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ သူသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အကြားအာရုံမှာ သဘာဝအလျောက် အလွန် ကောင်းမွန်လေသည်။ ထိုကလေးမလေး ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သမျှကို သူ ကြားလိုက်ရလေသည်။

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် ချွေ့ဝမ်ရှင်းနှင့် ယဉ်ကျေးသော စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်က ယွင်ဟွားထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယွင်ဟွား၏ လက်ကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ကိုင်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း အလိုလိုက်မှုကို ပြသလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သူမ၏ လက်များ၊ ခါးနှင့် ခေါင်းတို့မှ အဖိုးတန်ဆုံးသော လက်ဝတ်ရတနာများကို ချွတ်ကာ ယွင်ဟွား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆက်တိုက် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

“ရော့ အင့်... အဒေါ်က အလျင်စလို ထွက်လာရတော့ ဘာလက်ဆောင်မှ မပြင်ဆင်လာခဲ့ရဘူး...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းမှာ အလွန်အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားလေသည်။

“ကြင်ယာတော်... ဒါတွေက အရမ်း အဖိုးတန်လွန်းပါတယ်... ဟွားအာက အဲ့လိုမျိုးတွေ ဝတ်ဆင်ဖို့ အရမ်း ငယ်ပါသေးတယ်...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူမကို တားရန် အလျင်စလို ရှေ့သို့ တိုးလာသော်လည်း တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုက တည်ငြိမ်စွာပင် တားဆီးလိုက်လေသည်။

“လူကြီးတွေဆီက ပေးတဲ့လက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်လို့ မရပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီနေ့ နန်းတွင်းပွဲတော်မှာ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ဧကရီတို့ကလည်း လက်ဆောင်များစွာ ချီးမြှင့်ထားတာပဲလေ...”

“အကယ်၍ မင်း ဆက်ပြီး ငြင်းဆန်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ းလက်ဆောင်က တန်ဖိုးမရှိလို့ ထင်နေတာများလား...”

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ လေးနက်သော်လည်း ဒေါသထွက်သည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသခဲ့ပေ။

“ကျွန်မမျိုးမ မဝံ့ရဲပါဘူး...”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လက်ဆောင်များကို လက်ခံလိုက်လေသည်။ မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော လင်းဝမ်ယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြင်းထန်စွာ စူးရှသွားစေလေသည်။

ဘာဖြစ်လို့ သူမက အဲဒီလို ရရမှာလဲ။ ဘယ်အရာက သူမကို ဤမျှလောက် အာရုံစိုက်မှု ရစေတာလဲဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သုံးလတိတိ အိမ်တွင်းအကျယ်ချုပ် ကျခံရမည် ဖြစ်လေသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ထိုခွေးမလေး ယွင်ဟွားကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ယွင်ဟွားကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပြီး အရွတ်များကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့၏ ပြင်းထန်သော နာကြည်းမှုကို နန်ကုန်းယွမ်က ထက်မြက်စွာ ခံစားသိရှိလိုက်လေသည်။ အေးစက်ပြီး စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက်က သူတို့အပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ လင်းဝမ်ယွဲ့သည် ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ချမ်းသွားကာ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ငုံ့လိုက်လေသည်။ ထွက်မသွားမီ သူမသည် ယွင်ဟွားအား နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုအကြည့်သည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်မှုနှင့် အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“အမွေဆက်ခံသူမင်းသား...”

ယွင်ဟွားသည် အော်ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် တမင်တကာပင် စူးရှသော အသံကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ သူ၏ ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံ၏ အနားသတ်တွင် တောက်ပသော သွေးစက်အနည်းငယ် ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲမှ ဖြစ်ရမည် ဖြစ်လေသည်။ သူမ ရရှိထားသော အရာများကို ဒုတိယအစ်မထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ စကတ်ကိုမကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားလိုက်လေသည်။

“မင်းသားက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ထိုလျှို့ဝှက်လက်နက်က မည်မျှအချိန်ကိုက် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် နန်ကုန်းယွမ်အား ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဟန်ဆောင်လွန်းသော အသံကြောင့် ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများမှာ လန့်ဖြန့်သွားကာ မျက်လုံးပြူးကာ အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။ ဤသူသည် သူတို့၏ အဆိုးဆုံး သမီးငယ်လေး သို့မဟုတ် ညီမလေး ဟုတ်ပါလေစဟု တွေးလိုက်ကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ ယခင် အေးစက်စက် အမူအရာနှင့် မတူတော့ပေ။ ဤသည်က... လူစားထိုးသွားတာများလား။

ယွင်ဟွားသည် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့သော်လည်း နန်ကုန်းယွမ်က စကားမပြောသဖြင့် သူမသည် စကားအနည်းငယ် ထပ်မပြောဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“ဘုရားရေ... ဒီမင်းသားက ဆွံ့အနေတာလား... ဘာဖြစ်လို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရတာလဲ…”

နန်ကုန်းယွမ်...။

ဤသို့ဆိုလျှင် ပိုကောင်းလေသည်။ ကလေးမလေး၏ ဤပုံစံသည် မျက်စိပသာဒ အဖြစ်ဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

“အဟွတ်... ဒါက အကူအညီ သေးသေးလေးပါ သခင်မလေးယွင်... အဲ့လောက် တရားဝင် ဖြစ်နေစရာမလိုပါဘူး...”

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျိုးကိုမျှ ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မရှိပေ။ ဤအရာက ယွင်ဟွားအား ယခင်က ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ် ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်များကို မလွဲမသွေ သံသယ ဝင်စေလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ယောက်လို၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ သခင်မလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရမယ်ဆိုတဲ့ နင့်ရဲ့ လှည့်ကွက်က တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပြီး မင်းသားရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား…”

ငါ့အတွက်တော့ မင်းသားက လုံးဝကို တုန်လှုပ်မှု မရှိသလိုပဲ…”

“အဲဒီလို မဖြစ်သင့်ပါဘူး... နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နားလည်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ဒေါသကြီးတဲ့ ပန်းကလေးကို ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင် သူက ပထမတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်သင့်တာပေါ့…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။ ထိုစာအုပ်များထဲတွင် ဤသို့ရေးထားသည် မဟုတ်ပါလား။ ယောက်ျားများသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးများကိုသာ နှစ်သက်ကြသည်လေ။ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း ပန်းကလေးကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

“ငါ သိပြီ... နင်က ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာလေ... သူတို့က နင့်ကို စိတ်မဝင်စားကြဘူး…”

ယွင်ဟွားမှာ ဒေါသတကြီး မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်ပဲလေ... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်ပါ... နင် ငါ့ရဲ့ တကယ့် အသက်ကို သိသားပဲ…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာ နင်က ကောင်မလေး သေးသေးလေးပဲလေ…”

ယွင်ဟွားမှာ စကားဆို့သွားပြီး ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် ဆက်၍ စကားမပြောချင်တော့ပေ။ မိမိတို့ အမှားလုပ်မိမှန်း သိသဖြင့် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် အလျင်အမြန်ပင် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။

“အိုကွယ်... ပန်းကလေးရာ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ငါ နောက်ထပ် အကြံဉာဏ်တစ်ခုရပြီ…”

ထပ်ပြီးတော့လား...။

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြလေတော့သည်။