အခန်း (၉-၁၀)

အခန်း (၉)

စတီးလ်မြို့ရိုးကြီး

လီချိန်းရှီသည် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေ၏။

“အို... မြတ်စွာဘုရား...၊ ဒါတွေက အဆင့်မြင့် ဂျုံမှုန့်တွေနဲ့ အဆင့်မြင့် ဆန်တွေပါလား...။ ဒီလောက်တောင် များ တာ...၊ ငါတို့ တစ်ရွာလုံး နှစ်ပေါင်းများစွာ စားလို့တောင် လောက်မယ်...။”

သူသည် ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ဂျုံမှုန့်တုံး အနည်းငယ်နှင့် ဆန်စေ့တစ်စေ့ကို ယူ၍ သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း အမြင်တွင် အမှုန့်များသာ ဖြစ်သော်လည်း လူပုလေးများအတွက်မူ ပဲစေ့အရွယ်အစားရှိသော အတုံး အခဲများ ဖြစ်နေချေ၏။ သာမန် ဆန်စေ့တစ်စေ့မှာလည်း လီချိန်းရှီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြီးမားလှသော ဖရုံသီး ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ရှိနေလေသည်။

လီချိန်းရှီ အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာပြီး ရွာသားများကို ထိုဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များကို ပြသလိုက်သောအခါ အားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြလေတော့သည်။

“အို... ဘိုးဘိုးကြီးရေ...၊ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဆန်စေ့ကြီးတွေပါလား...။ ဂျုံမှုန့်လုံးကြီးတွေကလည်း တကယ် ကြီးတာပဲ...။”

“အို... မြတ်စွာဘုရား...၊ ဒါတွေက တကယ်ပဲ ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်တွေလား...။ ငါ့တစ်သက်မှာ ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး...။ ငါ့ကို မလိမ်နဲ့နော်...။”

“ငါငယ်ငယ်တုန်းက မြို့ပေါ်က ရဲမက်အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် စားဖူးတယ် ...၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ချက်ပြီးသားတွေလေ...။ အစိမ်းလိုက်ဆိုရင် ဘယ်လိုရှိလဲ ငါမသိဘူး...။ အကယ်၍ ချက်ပြီး သားဆိုရင်တော့ ဒါက အစစ် ဟုတ်မဟုတ် ငါပြောနိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်...။”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက မြို့ထဲက ဈေးကို သွားတုန်းက ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့် ရောင်းနေတာ တွေ့ဖူးတယ်...၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်တွေက ငါတို့ စားနေကျ နှံစားပြောင်းဖွဲနုတွေထက်တောင် ပိုပြီး နုညံ့သေးတယ်...။ ဒီလောက်ကြီးတာမျိုးတော့ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...။”

ကလေးငယ်တစ်ဦးက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“အမေ... ဆန်ဆိုတာ ဘာလဲဟင်...။ ပြောင်းဖူး ဒါမှမဟုတ် နှံစားပြောင်းလို့ ခေါ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...။”

“အူကြောင်ကြောင် ကလေးလေးရဲ့...၊ ဆန်ဆိုတာ နှံစားပြောင်းထက် အဆပေါင်း ရာချီ အရသာရှိတဲ့ အစေ့အဆန် အမျိုးအစားပဲ...။ အရာရှိတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မြေပိုင်ရှင်တွေပဲ စားနိုင်တာမျိုးပေါ့...။”

“ချိန်းရှီလေး...၊ မင်း အပေါ်မှာ သေချာ မြင်ခဲ့ရဲ့လား...။ အဲဒီ ကျည်ပွေ့စည်ကြီး နှစ်လုံးထဲမှာ ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်တွေ အပြည့်ရှိနေတာ တကယ်ပဲလား...။”

တစ်စုံတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အတွက်မူ လူငါးဦး၊ ခြောက်ဦးခန့် မြင့်မားသော စက္ကူခွက်များမှာ ကြီးမားလှသော ကျည်ပွေ့စည်ကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အပေါ်သို့ တွယ်မတက်ဘဲ အတွင်း၌ ဘာရှိသည်ကို မမြင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

လီချိန်းရှီက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်၏။

“ဒါပေါ့...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက မိန့်မှာပြီးပြီပဲ...။ မင်းက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ စကားကို မယုံဘူး လား...။”

ထိုသူသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို အတင်းအဓမ္မ ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး...၊ ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရလို့ပါ...။ တကယ်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတယ်...။ ဒီနှစ်တွေက ငါတို့အတွက် အရမ်းကို ခက်ခဲခဲ့တာကိုး...။”

ထိုစကားမှာ လူအများစု၏ စိတ်ကို ထိခိုက်သွားစေပြီး အခြားသူများလည်း ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုလာကြတော့သည်။

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတင် ငါတို့ ငတ်သေတော့မယ်လို့ စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာ...၊ အခုတော့ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို ရနေပြီ...။ ဒါတွေ အားလုံးက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ...။”

“ငါ လီလောင်ကျို တစ်ယောက် ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ကို စားရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး...။ တောင်စောင့်နတ်မင်း ကြီးရဲ့ ကျေးဇူးက တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ကြီးမားလှပါတယ်...။ ငါတို့ ခေါင်ရှန်းရွာသားတွေဟာ တစ်သက်လုံး တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ကြစို့...။”

“ချိန်းရှီလေး...၊ မင်း အပေါ်ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်တက်ပြီး တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးအတွက် အမွှေးတိုင် ထပ်ထွန်းပေးပါဦး...။ အခုကစပြီး ငါတို့ ခေါင်ရှန်းရွာ တည်ရှိနေသရွေ့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးဆီမှာ အမွှေးတိုင်နံ့သာ ဘယ်တော့မှ မပြတ်စေရဘူး...။”

“ဟုတ်တယ်...၊ ငါတို့ အားလုံး ထောက်ခံပါတယ်...။”

မကြာမီမှာပင် လီချိန်းရှီသည် တစ်ရွာလုံး၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုများကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ တစ်ဖန် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ရွှီပေါ်အန်းအတွက် အမွှေးတိုင် အစည်းလိုက်ကို ထွန်းညှိပူဇော် လိုက်လေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အမွှေးတိုင်နံ့သာနှင့် ဆုတောင်းခြင်း အင်အားစုများ သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သို့သော် ရွှီပေါ်အန်းကို စိတ်ပျက်သွားစေသည်မှာ အမွှေးတိုင်များ ပိုမိုပူဇော်သော်လည်း အင်အားစုမှာ တိုးပွား မလာဘဲ တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော်လည်း မရှိတာထက်စာလျှင် ရှိနေခြင်းက ကောင်း လှပေသည်။ နောင်ကျမှသာ ဤအရာ၏ နိယာမကို သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာရပေမည်။

ရွာသားများသည် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်း လုပ်ငန်းများတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြလေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည့် အချက်မှာ လူပုလေးများသည် သူပေးလိုက်သော သွားကြားထိုးတံများကို ထင်းအဖြစ် မသုံးကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ပြောဆိုသံများအရ ရွာသားအားလုံးက ဤကဲ့သို့ ဖြောင့်စင်းပြီး ကောင်းမွန်လှသော သစ်သားများကို ထင်းအဖြစ် သုံးရန်မှာ အလွန်ပင် နှမြောစရာ ကောင်းသည်ဟု ယူဆထားကြ လေသည်။ ၎င်းတို့ကို နေအိမ်ဆောက်လုပ်ရာတွင် အမိုးထုတ်တန်းများအဖြစ် သုံးခြင်းက သာ၍ သင့်တော်ပေ လိမ့်မည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အစကမူ သွားကြားထိုးတံများမှာ အလျှံပယ်ရှိကြောင်း ထပ်မံ ပြောကြားရန် ပြင်လိုက်သော် လည်း နောက်မှ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့၏။ သူသည် ရွာသားများကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်မည့် စွမ်းရည်အချို့ကို ချန်ထား ပေးရပေမည်။ အကယ်၍ သူသည် သူတို့ကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးနေမည်ဆိုပါက ရွာသားများမှာ ပျင်းရိလာပြီး ကောင်းကင်မှ မုန့်ကျလာသည်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေသူများ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုးကို မလိုလားပေ။ သူသည် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည် ဖြစ်ရာ ခေတ္တမျှ ကူညီပေးရုံသာမက သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက်ပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးရပေမည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် ရွာသားများကို ဆက်လက်၍ ကူညီခြင်း မပြုတော့ပေ။ အလွန်ဆုံးအနေ ဖြင့် ဘွန်ဆိုင်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ် မြို့ရိုးတစ်ခုကိုသာ ဆောက်လုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက် လေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဘွန်ဆိုင်း၏ နယ်နိမိတ်အတွင်း၌ သူသည် သူတို့ကို ကူညီနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါ လား။

နေ့လယ်ခင်း အနားယူပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် လုပ်စရာမရှိသဖြင့် ကုမ္ပဏီသို့ တစ်ခေါက်သွားရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်လေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ကုမ္ပဏီ၏ အကြီးအကဲ မဟုတ်သလို အနားယူရန်အတွက်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုအပ်နေသေးသဖြင့် တစ်နေ့လုံး ခွင့်မတိုင်ဘဲ ပျက်ကွက်နေခြင်းမှာ မသင့်တော်လှပေ။

အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် ပန်းခြံအတွင်းရှိ ကလေးငယ်အချို့ ရောင်စုံသဲများဖြင့် ဆော့ ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုသဲများနှင့်အတူ ပါလာသော ကစားစရာများထဲတွင် ရဲတိုက်ပုံစံခွက် များ၊ မြို့ရိုးပုံစံခွက်များ ပါဝင်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ရရှိသွားပြီး သူ၏ဖုန်းဖြင့် ချက်ချင်း ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ ဤအရာကို "စကြာ ဝဠာ သဲ" ဟု ခေါ်ကြောင်းနှင့် ပုံစံခွက်များကိုလည်း အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီသို့ တိုက်ရိုက်မသွားတော့ဘဲ မြို့ပြင်ရှိ ကုမ္ပဏီ၏ သံမဏိပုံ ဖော်ရေး စင်တာသို့ တက္ကစီဖြင့် သွားရောက်ခဲ့လေတော့သည်။

ကုမ္ပဏီ၏ ဒုတိယ အင်ဂျင်နီယာချုပ် ဖြစ်သဖြင့် သံမဏိပုံဖော်ရေး စင်တာ၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကောင်းက သူ့ကို အလေးထား၍ ကြိုဆိုလေသည်။ လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးခန့် သောက်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် မတ်တတ်ရပ် လိုက်၏။

“ကဲ... လောင်ကောင်း...၊ ငါ မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး...။ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပစ္စည်းလေးတစ်ခု လောက် ဂဟေဆော်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားလို့...၊ ငါ့ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးလို့ ရမလား...။ မင်းအတွက် အလုပ်သိပ်မရှုပ်စေပါဘူးနော်...။”

ညွှန်ကြားရေးမှူး ကောင်းက လိုက်လံပို့ဆောင်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ရွှီအင်ဂျင်နီယာချုပ်ကလည်း... တကယ်ကို အားနာစရာပဲဗျာ...။ ဒါပေါ့... ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်...။ ရှောင်ကျူး... မြန်မြန်သွားပြီး ဝပ်ရှော့ (၃) က ဆရာကြီးချွေကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း...၊ ကုမ္ပဏီခေါင်းဆောင်က ခိုင်းစရာရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“ဒီလောက်အထိ အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့...၊ ငါ ဝပ်ရှော့ထဲမှာပဲ ခဏ စောင့်လိုက်ပါ့မယ်...။ ဆရာကြီးနဲ့လည်း အသေးစိတ် လေးတွေ ပြောဖို့ လိုလို့ပါ...။”

ညွှန်ကြားရေးမှူး ကောင်းသည်လည်း ရွှီပေါ်အန်းနှင့် အားနာမနေတော့ဘဲ...၊

“ဒါဆိုရင်တော့ အင်ဂျင်နီယာချုပ်ရွှီကို အားနာပါတယ်ဗျာ...။ ကျွန်တော်ကလည်း ပေကန်ခရိုင်က စီမံကိန်း အတွက် အစည်းအဝေး သွားစရာရှိနေလို့ လိုက်မပို့နိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်မိ၏။

*ဟားဟား...၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက စီမံကိန်း လုပ်ငန်းခွင်မှာဆိုရင် မင်း ငါ့ကို စကားပြောတိုင်း "ဆရာ" လို့တောင် ထည့်ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား...။ လောကကြီးက တကယ်ကို အေးစက်လှပါပေတယ်…။*

သူသည် စိတ်ထဲမှသာ တွေးနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြ လိုက်လေသည်။

“ရပါတယ်...? မင်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုပဲ သွားလုပ်ပါ...။”

မကြာမီမှာပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဝပ်ရှော့အတွင်းရှိ ဆရာကြီးချွေနှင့် တိုင်ပင်ကာ စတီးလ် များဖြင့် မြို့ရိုးငယ်များ နှင့် ကင်းမျှော်စင် အမြောက်အမြားကို ပြုလုပ်ခိုင်းလိုက်လေ၏။ ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေမိသည်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဤအရာများမှာ ရွာသားများအတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိ ပေလိမ့်မည်။

ဤအလုပ်များ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အလုပ်ဆင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ နိမ့်ဆင်းသွားသော နေမင်းကြီး ကို ကြည့်ရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ ဤသည်မှာ ကုမ္ပဏီ၏ လက်အောက်ခံ ဌာနတစ် ခုတွင် တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ပျက်ကွက်သည်ဟု မဆိုနိုင်တော့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ အစီအစဉ်များအတွက် ပျော်ရွှင်နေမိသော်လည်း ကုမ္ပဏီ၏ အသိပေးဘုတ်ပေါ်တွင်မူ သူ့ကို နေရာပြောင်းရွှေ့သည့် အမိန့်စာတစ်စောင်ကို ညဘက်တွင် တိတ်တဆိတ် ကပ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကိုမူ သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

အခန်း (၁၀)

ဘဝတစ်ဝက် ဟင်းလျာ

ညဘက်တွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရွှီပေါ်အန်းသည် အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော် သွားခဲ့လေ၏။

သူ ဤမျှ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဟုပင် ထင်မှတ်ရပေသည်။

ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်များတွင် အလုပ်များလွန်းလှပြီး ကွန်ကရစ် လောင်းရန် ညနက်သည်အထိ နေရခြင်း၊ အဆောက်အအုံ ပုံစံကြမ်းရေးဆွဲရန် ညနက်သည်အထိ နေရခြင်းနှင့် လုပ်ငန်းမှတ်တမ်းများ ရေးသားရန် ညနက်သည်အထိ နေရခြင်းတို့ဖြင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရလေ၏။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အရက်သောက်ရန် ညနက်သည်အထိ နေခြင်း၊ ဖဲကစားရန် ညနက်သည်အထိ နေခြင်းနှင့် ရင်တဖိုဖိုဖြင့် ညနက်သည်အထိ နေခြင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အင်ဂျင်နီယာအများစု၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သော စီမံကိန်းမန်နေဂျာ ရာထူးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ လေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရွှီပေါ်အန်းမှာ အိပ်ရေးဝဝ တစ်ရေးမျှ မအိပ်ခဲ့ရတော့ချေ။

မနက် လေးနာရီ သို့မဟုတ် ငါးနာရီလောက်မှ အိပ်ပြီး နေ့လယ်လောက်မှ နိုးသည်ကို အိပ်ရေးဝသည်ဟု ဆိုနိုင် မည်ဆိုလျှင် အထက်ပါ စကားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် မလိုအပ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စီမံကိန်း၏ ထိပ်တန်းတာဝန်ခံ တစ်ယောက်အနေဖြင့် အချိန်အများစုတွင် သူ မည်သည့် အချိန်၌ အိပ်ရမည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သော်လည်း မည်သည့်အချိန်၌ နိုးရမည်ကိုမူ ဆုံးဖြတ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုနှစ်များအတွင်း၌ သူ အိပ်ရေးပြန်ဝရန်အတွက် ထိုမျှလောက် အိပ်ချိန် မရခဲ့ပေ။

ပထမအချက်မှာ ဖြေရှင်းရန်အတွက် သူ၏ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချရမည့် ကိစ္စရပ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေ ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် နည်းလမ်း များစွာ ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဂျင်ဆင်း၊ သမင်ဂျို၊ လင်ဇီးမှို၊ ဂိုဂျီဘယ်ရီ၊ သစ်ခွတို့ကို လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအဖြစ် ဖျော်သောက်ပြီး လိပ်ဟင်းချို၊ နဂါးဖီးနစ် ဟင်းချို၊ ငါးကြင်းဟင်းချိုနှင့် အားဆေးဆယ်မျိုး ဟင်းချိုတို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စားသောက်ခဲ့ရလေ သည်။

ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကို သူ မသိသလို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် စားဖိုမှူး၏ ချက်ပြုတ်နည်းများမှာ စစ်မှန်မှု ရှိမရှိကိုလည်း သူ မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ပမာဏမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှ ပေသည်။

လူအများက သူ့ကို အမြဲတမ်း သတိရနေကြပြီး အမျိုးမျိုးသော အားဖြည့် အစားအစာများနှင့် သောက်စရာများကို ထောက်ပံ့ပေးနေကြသဖြင့် သူမှာ အာဟာရလွန်ကဲကာ နှာခေါင်းသွေးပင် လျှံလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရလေ၏။ ထိုသို့ဆို လျှင် သူ မည်သို့လုပ်၍ အိပ်ပျော်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူ ဒုတိယအင်ဂျင်နီယာချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ချိန်ရောက်မှသာ လွတ်လပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ထိုအရာက သူ၏ အလုပ် သရုပ်ပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရွှီပေါ်အန်းသည် သူကိုယ်သူ စိတ်တိုလွယ်ခြင်း၊ စိတ်မရှည်ခြင်း၊ အတွင်းပဋိပက္ခများ ခံစားရ ခြင်း၊ လွမ်းဆွေးခြင်းနှင့် လူများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုပင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေမိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရလေ၏။

သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပို၍ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲလာခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုညအပြီးတွင် ရွှီပေါ်အန်း သဘာဝအတိုင်း နိုးလာချိန်၌ အချို့သော လူများမှာ မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်း များကိုပင် စတင်လုပ်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ကြက်ဟင်းခါးသီး တစ်လုံးကို ယူ၍ အသုပ်တစ်ပွဲ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး နောက် ပေါက်စီတစ်လုံးနှင့် ကြက်ဥတစ်လုံးကို အပူပေးကာ ကော်ဖီစားပွဲတွင် ထိုင်၍ မနက်စာ စားလိုက်လေ၏။

တကယ်တော့ ရွှီပေါ်အန်းသည် အရင်က ကုမ္ပဏီ သို့မဟုတ် စီမံကိန်း၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် စားလေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကုမ္ပဏီနှင့် အဖွဲ့အစည်းများစွာတွင် ၎င်းတို့ပိုင် စားသောက်ဆိုင်များ မရှိသောကြောင့် ဆောက်လုပ်ရေး ခွေးတစ်ကောင်အတွက် ရရှိနိုင်သော ကောင်းမွန်သည့် ခံစားခွင့် အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ရွှီပေါ်အန်းမှာ ရာထူးတိုးသယောင်နှင့် အမှန်တကယ် ရာထူးချခံရပြီးကတည်းက ကုမ္ပဏီ၏ စားသောက် ဆိုင်တွင် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မစားဖြစ်တော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စားသောက်ဆိုင်တွင် ခေါင်းဆောင်ပိုင်းအတွက် သီးသန့် အခန်းများ ရှိတတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအခန်းထဲတွင် စားရမည်ဆိုလျှင် ရွှီပေါ်အန်း အနေဖြင့် သူ၏ အထက်လူကြီးများကိုသာမက သူ၏ အပေါ်ယံ ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် အမှန်တကယ် ရာထူးချခံရခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှ စီစဉ်သူများ သို့မဟုတ် ကူညီသူများကိုပါ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီ အကြီးအကဲများ၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ မည်သူက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ပြဿနာမှာ သူတို့ကို သူ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဒေါသထွက်စရာ မကောင်းပေဘူး လား။

စားသောက်ရန် လာသရွေ့လည်း အမြဲတမ်း စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး စကားပြောဆိုခြင်းကိုလည်း ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

အခြားလူတိုင်းက သူ့ကို အခြေခံအားဖြင့် လျစ်လျူရှုထားကြရာ သူ မည်သို့လုပ်၍ စားသောက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရှင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုချေ။

ကုမ္ပဏီ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူက သူ့ကို မုန်းတီးနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူသည် အခြားလူများ ၏ တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ အထီးကျန်အောင် ဖယ်ကြဉ်ထားခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ကုမ္ပဏီအတွင်းရှိ အခြားသူများက တိုက်ရိုက် မခံစားရသော်လည်း ရွှီပေါ်အန်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ အတိ အကျပင် အနေရခက်လှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ လူရွှင်တော်တစ်ယောက်လို အဖြစ်မခံတော့ဘဲ ကုမ္ပဏီ စားသောက်ဆိုင် တွင် မနက်စာ စားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

နေ့လယ်စာနှင့် ညစာများအတွက်မူ။

ဟဲဟဲ... အင်ဂျင်နီယာလောကမှ လူကြီးတစ်ယောက်အတွက် မည်သည့် နေ့လယ်စာ၊ ညစာ သို့မဟုတ် ညနက်ပိုင်း အဆာပြေစာမျိုးက ကြိုတင် စီစဉ်ထားခြင်း မရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။

သင်သည် အထူးဧည့်သည်တော် တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူများကို ပြုစုရသည့် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူရခြင်း သို့မဟုတ် မိတ်ဖက်ကုမ္ပဏီများနှင့်အတူ စားသောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောကာ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရခြင်း စသည်တို့ ရှိပေလိမ့်မည်။

မနက်စာမှာ ဧည့်ခံရန်နှင့် စီးပွားရေးဆွေးနွေးရန် မသင့်လျော်ပါက သူတို့တွင် စားသောက်ဆိုင်၌ မနက်စာစားရန် အခွင့်အရေးပင် ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အိမ်တွင် စားရန်ဆိုသည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

ဖယ်ကြဉ်ခံထားရသော ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုလူများအထဲတွင် မပါဝင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် အဆင်ပြေစေရန် သူသည် နေ့လယ်စာနှင့် ညစာများကို စားသောက်ဆိုင်၌သာ ဆက်လက် စားသောက်နေခဲ့လေ၏။

သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကွယ်ရာတွင် အတင်းပြောနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ရွှီပေါ်အန်းက ဟင်းလျာ ပေါ့သည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က လာ၍ ဆားထည့်ပေးလိမ့်မည်။ သူက ကြက်သွန်ဖြူ လိုချင်သည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်း အခွံနွှာပေးလိမ့်မည်။

ဤအချိန်မျိုးတွင်မှ ရွှီပေါ်အန်းသည် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ 'မင်း မရှုံးသေးဘူး၊ ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်' ဟု သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြောနေမိလေသည်။

လူများစွာ အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဤအရာပင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အောက်ခြေက ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်မျှအထိ ပိုဆိုးသွားနိုင်မည်နည်း။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းထဲရှိ လူပုလေးများ၏ ဘဝများကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ရင်း အစာစားနေခဲ့လေ၏။

ဘွန်ဆိုင်းထဲရှိ ရွာသားများသည် ရွှီပေါ်အန်းထက် အများကြီးစော၍ နိုးနေခဲ့ကြသည်။

ထမင်းချက်သည့် မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံနေသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း မြင်တွေ့ထားပြီးဖြစ်ကာ အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားအားလုံး နိုးနေကြသဖြင့် လူတိုင်းက တစ်ခုခုကို စီစဉ်နေပုံရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း အနည်းငယ် နားထောင်ကြည့်လိုက်ရာ ရွာသားများသည် သကြားအနည်းငယ် ဝယ်ရန် စျေးသို့သွား မည့်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သိလိုက်ရလေ၏။

“ကျွန်တော်တို့ ဆားကို ရောင်းပြီး သကြားဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမရနိုင်ဘူးလား...။”

“အဲဒါတော့ အဆင်မပြေဘူးလေ...။ ဒါက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ပေးသနားထားတဲ့ အရာပဲ...။ တောင်စောင့် နတ်မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းလို့ရမှာလဲ...။”

“ဟုတ်တယ်...၊ ပြီးတော့ ဤလောက် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဆားကို အပြင်ထုတ်ရောင်းရင် သူခိုးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်တာကို ခံရနိုင်တယ်...။ ဒါ့အပြင် အစိုးရစစ်သည်တွေက ဒီဆားရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို မေးမြန်းလာရင် ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...။”

“မှန်တယ်... နန်းတော်က ပုဂ္ဂလိကဆားကို ရောင်းချတာ ဒါမှမဟုတ် ထုတ်လုပ်တာကို ခွင့်မပြုထားဘူးလေ...။”

“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးဆီမှာ သကြား နည်းနည်းလောက် ထပ်တောင်းကြည့် ရအောင်လား...။”

“မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အရှက်မဲ့နိုင်ရတာလဲ...။ ငါတို့မှာ လက်တွေ ခြေတွေ ရှိနေတာပဲ...၊ ဘာလို့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို အမြဲတမ်း အနှောင့်အယှက် ပေးနေရမှာလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများ ကြီးပြင်းလာပြီး သိတတ်လာသကဲ့သို့ အလွန် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး...၊ သကြားကိစ္စကို ငါ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်...။”

မကြာမီ ရွှီပေါ်အန်းက ဤသို့ပြောဆိုကာ မတ်တတ်ရပ်၍ မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

မထင်မှတ်ထားဘဲ သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် တူဖြင့် ညှပ်ထားသော ကြက်ဟင်းခါးသီး အပိုင်းအစလေး တစ်ခုသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဘွန်ဆိုင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျသွားခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်း၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ပင် ရောက်လုနီးပါး ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ လက်လှမ်းမဖမ်း မီမှာပင် ကြက်ဟင်းခါးသီး အပိုင်းအစသည် ရွာသားများနှင့် မဝေးလှသော မြေလွတ်တစ်နေရာသို့ ကျရောက်သွား ခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ ဤကြက်ဟင်းခါးသီး အပိုင်းအစသာ လူပုလေးများထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိမှန်သွားပါက သေဆုံးမှု ဖြစ်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ နောင်တွင် သူ သေချာပေါက် ပိုမို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

အရာဝတ္ထုအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများက ၎င်းကို တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးထံမှ လက်ဆောင်အသစ်တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ကာ လေ့လာကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်း မီးဖိုချောင်မှ သကြားဖြူကို ယူဆောင်လာချိန်တွင် ရွာသားများမှာ ပြန်လည်စကားပြောနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး လီချိန်းရှီမှာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ လျှာကိုထုတ်၍ အဆုံးအစမရှိ တံတွေးများ ထွေးထုတ်နေလေသည်။

“ထွီး...၊ ထွီး...၊ ထွီး...၊ ဒါက ဘာကြီးလဲ...။ စားလို့လည်း မကောင်းဘူး...၊ အရမ်းလည်း ခါးတယ်...။”

“ပေါက်ကရတွေ မပြောစမ်းနဲ့...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကောင်းချီးက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ...၊ ကျောက်ခဲလေး... မင်း ဘာမှ နားမလည်ပါဘူး...။”

ဟု အသက် ငါးဆယ်အရွယ် ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်က ပြောလိုက်လေ၏။

“ဦးလေးသုံး... ကျွန်တော် ပြောချင်တာက အဲဒီသဘောမျိုး မဟုတ်ပါဘူး...။ ကျွန်တော်က တောင်စောင့်နတ်မင်း ကြီးကို အရမ်း ရိုသေလေးစားပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက တကယ်ပဲ ခါးနေလို့ပါ...။”

“ဟူး... မင်းတို့ လူငယ်တွေက မသိကြပါဘူး...။ ဒီအရာကို 'ဘဝတစ်ဝက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်' လို့ ခေါ်တယ်...။ မင်းက ငယ်လေလေ စားရတာကို မကြိုက်လေလေပဲ...။ ပြီးတော့ ပိုလည်း ခါးတယ်...။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒါက မခါးတော့ဘဲ နည်းနည်းတောင် အရသာရှိလာတယ်လို့ မင်း တွေ့လာရရင် မင်းက မငယ်တော့ဘူး...၊ မင်းဘဝရဲ့ တစ်ဝက်က ကုန်ဆုံးသွားပြီလေ...။”

ဦးလေးကြီး စကားပြောပြီးနောက် ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ဘေးရှိ ရွယ်တူများကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းအကြိမ်ကြိမ် ချလိုက်ကြလေ၏။

သို့သော် ရွှီပေါ်အန်းမှာမူ အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို သင်ယူလိုက်ရသည့် အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ် ကြက်သေ သေသွားခဲ့လေသည်။

မည်မျှ နက်ရှိုင်းလှပါသနည်း။

သူသည် ငယ်စဉ်က ကြက်ဟင်းခါးသီးကို မကြိုက်ခဲ့ပုံရသော်လည်း ကျန်းမာရေးကို စတင်ဂရုစိုက်လာချိန်မှစ၍ မီးဖိုချောင်ကို ကြက်ဟင်းခါးသီး ချက်ပေးရန် တက်ကြွစွာ တောင်းဆိုတတ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်များတွင်လည်း ကြက်ဟင်းခါးသီးကို မှာယူလေ့ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

*ဘဝတစ်ဝက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်…။*

*သိပ်ကောင်းတဲ့ နာမည်ပါလား…။*

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အံ့သြချီးမွမ်း၍ နှစ်မိနစ်ပင် မပြည့်သေးမီ သူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့လေ၏။ ရွှီပေါ်အန်းက မျက်မှောင်အ နည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဖုန်းသည် ဤမျှစောစော မြည်ခြင်းမရှိသည်မှာ ကြာပြီဟု ထင်ရပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ အရေးတကြီး ပြောဆိုလာသော အသံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

“အင်ဂျင်နီယာချုပ်ရွှီ...၊ ဒုက္ခပါပဲ... ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ...။”