အခန်း (၇၇၂-၇၇၄)

Chapter 772 - ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသောနေရာကို အသန်မာဆုံးသူကသာ ဖွင့်လှစ်သင့်သည်

ရှန်မိုက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်.

"မဆိုးဘူး"

သူ နောက်ထပ် လူတစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရော… နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး

"ဂုဏ်သရေရှိ သူတော်စင်စစ်သူကြီးခင်ဗျာ… ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးကတော့ ကျူးရွှမ်ကျီးပါ"

ရှန်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ကျူးရွှမ်ကျီးသည် တစ်ချိန်က ကြက်ဖနီခံတပ်၏ နတ်ဆိုး စစ်သူကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များကြားတွင် ကြာမြင့်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ခံတပ်မှာ ကျူးရွှမ်ကျီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ထုတ်ဖော်မပြမချင်း ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ပြတ်သားသော တိုက်ကွက်တစ်ခုဖြင့် နတ်ဆိုး ပင်လယ်ရှိ နတ်ဆိုးများကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ဖူးသည်။

"ဒါဆို ကျူးရွှမ်ကျီးက အခု ဘယ်မှာလဲ”

ရှန်မိုမှ မေးလိုက်သည်။ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော်ကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ"

အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ရှန်မို၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထသွားသည်။ သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းများ အားလုံး မရှိတော့ချေ။ ယခု သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ သူတို့၏ မျိုးဆက်များသာ ဖြစ်သည်။ သူ ဆက်မမေးတော့ပါ။ ဆက်မေးနေပါက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အထီးကျန်မှုများသာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာမည်ဖြစ်သည်။

ရှန်မို၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

"ငါ ကုကျိုးကို ပြန်လာတာဟာ ဂုဏ်အသရေအတွက် မဟုတ်ဘူး… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖို့အတွက်ပဲ"

ကျန့်လီ နှင့် အခြားသူများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

"သူတော်စင်စစ်သူကြီး… နတ်ဆိုး ပင်လယ်က နတ်ဆိုးတွေ အကုန်ရှင်းသွားတာ ကြာပြီလေ… ဘာလို့ အခုလို ပြောရတာလဲ”

ရှန်မိုမှ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ဒီပင်လယ်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ မင်းတို့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးတဲ့ ပိုပြီး ရှေးကျပြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ကျန်နေသေးတယ်"

"ဒီခံတပ်တွေက မင်းတို့ကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး… အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြပါ"

ကျန့်လီနှင့် အခြားသူများ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတော်စင်စစ်သူကြီးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး မိမိတို့၏ တာဝန်နေရာများတွင် ဇွတ်တရွတ် ဆက်နေရန် မည်သူမျှ မတွေးတောခဲ့ကြချေ။ သူတို့အတွက်မူ ရှန်မိုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ ခြေလှမ်းနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ သူတို့ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေမည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့က ကာကွယ်ပေးမည်ဟု မည်သို့ ဆင်ခြင်နိုင်ပါမည်နည်း။

အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာပေးပြီး သူ့အတွက် နေရာဖယ်ပေးခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် နတ်ဆိုး ခံတပ်များအားလုံး လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ခိုင်ခံ့ကြီးမားလှသော ခံတပ်ကြီး တစ်ဆယ်ခုမှာ ပင်လယ်ပြင်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းအလောင်းကောင်များကဲ့သို့ အထီးကျန်စွာ ရပ်တည်နေတော့သည်။ သူတို့၏ တာဝန်များ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ကာ ရွေ့လျားရန် ဝန်လေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ဖူကျူ နှင့် ကိုးဆင့်ယင်တို့သည် ရှန်မို၏ ဘေးတွင် လာရပ်ကြ၏။

"လူပေါင်း တစ်သိန်းကျော်ကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်အောင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တာပဲ… သူတို့ထဲမှာ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့သူတွေ ပါတာပဲ"

ဖူကျူမှ အသာအယာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကိုးဆင့်ယင်မှာ သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဘာလဲ… နောက်ထပ် တပည့်တစ်ယောက် ထပ်လက်ခံဖို့ စဉ်းစားနေတာလား”

ဖူကျူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး

"မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး"

ရှန်မို၏ အသံမှာ လေးနက်သွားသည်။

"ဖူကျူ… ရှေးဦးနတ်ဆိုး လက်ချောင်းရိုးကို ထုတ်လိုက်တော့"

ဖူကျူ ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုအရိုးကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းရိုးသည် အိမ်ပြန်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည့်အလား ရှေ့သို့ ဝုန်းခနဲ တိုးဝင်သွားပြီး နတ်ဆိုး ပင်လယ်၏ ဗဟိုချက်ဆီသို့ တိကျစွာ ညွှန်ပြနေသည်။ ထိုအဖွဲ့သည်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြ၏။ သိပ်မကြာမီမှာပင် လက်ချောင်းရိုးသည် အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းသည် လေထုကို ခွင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ အတွင်းမှ ရှေးဟောင်းပြီး ယုတ်မာသော အရှိန်အဝါများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ မှားစရာမရှိသော ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေ ၏ အသက်ရှူသံပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုမှ အော်ပြောလိုက်၏။

"ဒါကို ဖိထားကြ… ပြန်မပါသွားစေနဲ့”

သူတို့ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ အင်အားအမြောက်အမြား အသုံးပြုပြီးနောက်မှသာ လက်ချောင်းရိုးကို ထိုနေရာတွင် မြဲမြံအောင် ချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေဆီသို့ ဦးတည်သော တံခါးပေါက်မှာ အမှန်တကယ် ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှောင်မိုက်ပြီး နိမိတ်မကောင်းသော အမည်မသိ အရာများရှေ့တွင် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ပင်ကိုယ်ကြောက်ရွံ့စိတ်များ မြင့်တက်လာသည်။ ရှန်မိုပင်လျှင် ချွင်းချက်မရှိပါ။ သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာစနစ်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ၏ ကံကြမ္မာများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော မေးခွန်းသင်္ကေတများသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

ရှန့်ယွမ်မှ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အထင်တော့ ငါတို့ စောင့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်" "မဟာတောရိုင်းအရှင်၊ သိုင်းဘိုးဘေး နဲ့ မီးတောက်ဧကရာဇ်တို့ ပြန်လာတဲ့အခါမှ အတူတူ ဝင်ကြတာပေါ့"

နဂါးလိပ်မှ အခိုင်အမာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာမျိုးကို အသန်မာဆုံးသူကသာ ဖွင့်လှစ်သင့်သည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မိမိတို့ကိုယ်ကိုယ် ထိုခေတ်၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသူဟု မပြောနိုင်ကြချေ။ သို့သော် အကယ်၍ မဟာတောရိုင်းအရှင်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သူတို့၏ စိတ်များ ပိုမိုအေးချမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ရှန်မိုသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လောကမှာ ပြောလေ့ရှိတာက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင် အရပ်အရှည်ဆုံး ပခုံးတွေက အဲဒါကို ထိန်းထားလိမ့်မယ်တဲ့"

"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကောင်းကင်ကြီးဟာ အမြဲတမ်း အငယ်ဆုံးသူတွေပေါ်ကို အရင်ဆုံး ပြိုကျတတ်တာပဲ"

"မဟာတောရိုင်းအရှင်၊ သိုင်းဘိုးဘေးနဲ့ မီးတောက်ဧကရာဇ်တို့ဟာ သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိကောင်း ရရှိနိုင်ပေမဲ့ သူတို့က စကြာဝဠာရဲ့ အစွန်းမှာ ရှိနေကြတုန်းပဲ… သူတို့ ပြန်ရောက်လာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နတ်ဆိုးတွေကလည်း ဒီသတင်းကို ရသွားနိုင်တယ်"

"ငါ့အမြင်အရတော့ နှေးတာထက် မြန်တာက ပိုကောင်းတယ်… နောက်ကျတာထက် စောတာက ပိုကောင်းတယ်… ငါ ရှန်မိုဟာ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲကို ပထမဆုံး ဝင်မယ့်သူ ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”

သူ၏ စကားများကြောင့် အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူသည် ယခုကဲ့သို့ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ဖူကျူက လေးနက်စွာဖြင့်

"မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်တောင် ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲကို အရင်ဝင်ဝံ့သေးရင် ငါ ဖူကျူက ဘာလို့ နောက်တွန့်နေရမှာလဲ… မင်းရဲ့ သူတော်စင်လို့ အမည်ခံထားတဲ့သူက နောက်တွန့်နေတယ်လို့ သတင်းပျံ့သွားရင် ရယ်စရာကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား”

ကိုးဆင့်ယင်မှ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မရှိတဲ့ ပတ်သက်မှုကို ရှိသလိုမျိုး ဟန်မဆောင်ပါနဲ့… သူ မင်းကို သူတော်စင်လို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးပါဘူး… ရှန်မို… ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်”

နဂါးလိပ်နှင့် ရှန့်ယွမ်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့လည်း လိုက်ခဲ့မယ်"

ရှန်မို၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပါပြီ… အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။

ကိုးဆင့်ယင်၊ ဖူကျူ၊ နဂါးလိပ်နှင့် ရှန့်ယွမ်တို့သည်လည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ရှန်မိုသည် ကမ္ဘာကြီး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ရောင်စုံလင်းလက်ပြီး ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းပေါင်းစုံက သူ့ကို ဝန်းရံသွားသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြတ်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ဖုန်မှုန့်တစ်စကဲ့သို့ ဖိခြေခံလိုက်ရသလို ခံစားရပြန်သည်။ တစ်ခဏတွင် မီးတောက်များကြားတွင် လောင်မြိုက်နေသလို ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အေးစိမ့်လှသော ရေခဲများအတွင်း ပိတ်မိနေသလို ခံစားရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများ ထပ်ဆင့်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုများက မိမိကိုယ်ကိုယ် ထုတ်ဖော်ပြသနေကြသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် ရှည်လျားလှသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှန်မိုသည် ခိုင်မာသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်မှာ မွဲပြာရောင် သန်းနေသော အနက်ရောင်ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ရေတံခွန်များသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပြောင်းပြန် စီးဆင်းနေကြပြီး တိမ်တိုက်များကို လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ မီးတောက်များသည် ပင်လယ်ရေပြင်အတွင်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ လောင်မြိုက်နေကြသည်။ သားရဲများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် လမ်းလျှောက်နေကြပြီး ငှက်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ သစ်ပင်များသည် သတ္တုများပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်နေကြပြီး မြေကြီးမှာမူ အိုးတစ်လုံးအတွင်းရှိ ရေနွေးကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။

ဘယ်အရာကမှ တကယ့်ကမ္ဘာနဲ့ မတူပေ။ ရှန်မိုသည် သားရဲများနှင့် ငှက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ကံကြမ္မာများတွင်လည်း မေးခွန်းသင်္ကေတများသာ ပြနေသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ သူတို့သည်လည်း ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ပျက်စီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရှိန်အဝါနှင့် ထိတွေ့မိသော မည်သည့်အရာမဆို လူဖြစ်စေ၊ သားရဲဖြစ်စေ ဖတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သားရဲများသည် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း နီးကပ်လာသောအခါတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ် လူသတ်သမားကြီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ရှန်မို အံ့ဩစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ဝင်လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖူကျူ၊ ကိုးဆင့်ယင်နှင့် အခြားသူများကိုလည်း ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ချေ။ သူတို့သည် မတူညီသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်များတွင် ရောက်ရှိနေကြသကဲ့သို့ပင်။ "ထူးဆန်းလိုက်တာ... တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတယ်"

ရှန်မို တွေးတောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နောက်ကျောကို ကြည့်ရသည်မှာ ရှန့်ယွမ်နှင့် အလွန်တူလှသည်။ ရှန်မို ရှေ့သို့ လှမ်းသွားလိုက်သော်လည်း သူ အနားမရောက်မီမှာပင် ရှန့်ယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော ဓားကြီးတစ်စင်းသည် ဘာမှမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ရှန်မို အပြေးအလွှား သွားကြည့်သောအခါ ရှန့်ယွမ်၏ သဲလွန်စပင် မကျန်တော့ချေ။ သူ ဆက်မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံ နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကိုးဆင့်ယင်နှင့် ဖူကျူတို့ ဖြစ်ကြပြီး ဘာမှမရှိသောနေရာမှ ပေါ်လာသော ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်၏ ဖိခြေခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ရှန်မိုကို ထွက်ပြေးရန် တိုက်တွန်းနေသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား နှစ်ဦးကို ကြီးမားလှသော သားရဲအုပ်ကြီးက ဝိုင်းဝန်း ကိုက်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့နှင့် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများကို ပုံတူပန်းချီများမှတစ်ဆင့် မှတ်မိနေသည်။ သူတို့မှာ မီးတောက်ဧကရာဇ်နှင့် သိုင်းဘိုးဘေးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အထက်ကောင်းကင်ယံမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ ရှန်မို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီလူကိုလည်း သူ မှတ်မိသည်။

ထိုသူမှာ မဟာတောရိုင်းအရှင် ပင် ဖြစ်၏။

Chapter 773 - ကိုးကြိမ်မြောက် သံသရာလည်ခြင်းက ရှုံးနိမ့်မှုနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတယ်

မဟာတောရိုင်းအရှင်၏ အကြည့်များသည် နူးညံ့ပြီး ကရုဏာသက်နေဟန် ရှိသည်။

"ကလေး၊ မြန်မြန် ထွက်သွားတော့… နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်တာနဲ့ မင်း ဒီမှာတင် သေလိမ့်မယ်"

သူ၏ ဘေးတွင် မူယုံးယွဲ့ ၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လှပတင့်တယ်နေပြီး နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူ ဆံနွယ်တစ်စကို သပ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်သွားပါတော့… ကျွန်မ ရှင်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ" သူ့နောက်တွင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်များစွာ ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်ပြာ နတ်နွားလား၊ ဟန်အင်ကောင်းကင် ညောင်ပင်၊ သေမင်းနက် မြွေ ၊ တောက်ပသော တောင်ပံရှိသော ကျား ဟူသော သားရဲဘုရင် လေးပါး။

ဟူရှင်းယွဲ့၊ လီကျန့်ဖုန်း၊ လဲ့ကျီကျန်း ချောင်ချင်းဝမ်၊ လီယွမ်လုံ … အချို့မှာ ရှန်မိုနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိသူများဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ် ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့အားလုံးသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာကြကာ သူ့ကို လှည့်ပြန်ရန် အလေးအနက် တိုက်တွန်းနေကြသည်။ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ထာဝရ ပျက်စီးခြင်းသို့ ကျရောက်သွားတော့မည့်အလားပင်။ သို့သော် ရှန်မို၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများသည်လည်း တုံ့ဆိုင်းမသွားခဲ့ပါ။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးရဲ့ လက်ချက်ဆိုတာ သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။ ဒါတွေဟာ စိတ်အာရုံ နတ်ဆိုးတွေပဲ။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသည်။

သူ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ခြင်း မရှိပါ။

ရှေ့သို့… အမြဲတမ်း ရှေ့သို့သာ…

ရှေ့တွင် မီးပင်လယ်များနှင့် အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်ကမ်းပါးများ ရှိနေသည်။

ငလျင်များ လှုပ်ခတ်နေပြီး မီးတောင်များ ပေါက်ကွဲနေကာ အဆုံးမရှိသော ဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီးများက ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။ သို့သော် ရှန်မို၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ လမ်းကတော့ အဆုံးမရှိအောင် ရှည်လျားနေသည်။ မြင်ကွင်းတစ်ခုချင်းစီမှာ မြူခိုးများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်ခဲ့ချေ။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲမှာ သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သလဲဆိုတာ သူ မသိတော့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရှေ့၌ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအရာမှာ တောင် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း သက်ရှိကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခရမ်းနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး ဓား၊ ပုဆိန်တို့ဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ မလှုပ်ရှားပါက ရုပ်တုတစ်ခုဟုပင် မှားယွင်းသွားနိုင်သည်။ ထိုထဲမှ အဆုံးမရှိသော ယုတ်မာမှု၊ မှောင်မိုက်မှုနှင့် ပုပ်စပ်မှုများ ဖြာထွက်နေသည်။ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါ။

ဤအရာမှာ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး ပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ ရှေ့တွင် အရိုးစု ရှစ်စုံ ရှိနေ၏။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ မတူညီသော ပုံစံဖြင့် သေဆုံးနေကြသည်။ သူတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရွယ်အစားများပင်လျှင် များစွာ ကွာခြားလှသည်။ သူတို့သည် မတူညီသော လူ ရှစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် ရှန်မိုက သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတင်းအချက်အလက်များ ပေါ်လာသည်။

[အမည် - ရဲ့ရွှမ်]

[အဆင့် - ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် ကိုး]

[ကံကြမ္မာ - ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသည်]

…

[အမည် - ရှောင်ရွှမ်]

[အဆင့် - ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် ကိုး]

[ကံကြမ္မာ - ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသည်]

…

[အမည် - ချင်ရွှမ်]

[အဆင့် - ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် ရှစ်]

[ကံကြမ္မာ - မတိုက်ခိုက်ဘဲ အညံ့ခံခဲ့သည်၊ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရသည်]

…

မှတ်တမ်းတိုင်းသည် တူညီသော ပုံပြင်ကို ပြောပြနေကြသည်။

ရှန်မို၏ မျက်ခုံးများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်သွားသည်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝတွေ ဖြစ်နိုင်မလား။ ငါဟာ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် သံသရာလည်ခဲ့ပြီး ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား…

ပြီးတော့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ငါ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။

အခု ဒီဘဝမှာတော့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်ဟာ ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ်ရဲ့ အဆင့် တစ် မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အပြည့်အဝတောင် မဖွံ့ဖြိုးသေးဘူး။ ငါက ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်နိုင်မှာလဲ။

ဒီသေခြင်းသံသရာကနေ ငါ ဘယ်လို လွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ။

ထိုစဉ် အဋ္ဌမမြောက် အရိုးစုဘေးတွင် နဝမမြောက် ဝိညာဉ်အရိုးစုပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရှန်မို သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအရိုးစုပေါ်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာစနစ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

[အမည် - ရှန်မို]

[နယ်ပယ် - ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် တစ်]

[ကံကြမ္မာပုံစံ - သံသရာ ကိုးကြိမ်လည်ခြင်း၊ နက်နဲသိမ်မွေ့မှုကို ထိုးဖောက်ခြင်း၊ လူမျိုးစု သုံးခု၏ ပူးတွဲအရှင်၊ ဓားလမ်းစဉ် ပညာရှင်ကြီး၊ ကောင်းကင်အလိုတော်၏ သားတော်၊ ထိုက်ယီ ရှေးဦးခန္ဓာကိုယ်၊ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သော ကံကြမ္မာ၊ နတ်ဆိုး စစ်သူကြီး၊ လူသားသူတော်စင်နယ်ပယ်၊ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်၊ ခွန်အားလမ်းစဉ်၊ ဒြပ်စင်ငါးပါး လမ်းစဉ်…]

[ကံကြမ္မာ - လုံလောက်သော ကျင့်စဉ်နယ်ပယ် မရှိဘဲ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရကာ ၎င်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရသည်။ သံသရာဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံး အလင်းတောက်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သံသရာလည်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်၍ မရတော့ချေ။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေသည် ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။ ဤနယ်ပယ်သည် ထာဝရ ပျက်စီးသွားပြီး နတ်ဆိုးနယ်ပယ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။]

ဤသည်ကို ဖတ်ပြီးနောက် ရှန်မို၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်ယွင်းသွားတော့၏ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကံကြမ္မာစနစ်က ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ပေးလိုက်တာလား။

ဒါဆို ငါဟာ သေဖို့ ကံပါလာတာပေါ့။

နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးက စကားပြောလာသည်။ ၎င်း၏ အသံမှာ ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် တိုက်ရိုက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"သံသရာဝိညာဉ်… မင်း ပြန်လာပြန်ပြီပေါ့" "ကိုးကြိမ်မြောက်ပဲ"

"မင်း အခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား… ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို အောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီနယ်ပယ်ဟာ နတ်ဆိုးမြေရဲ့ လွှမ်းမိုးခြင်းကို မလွဲမသွေ ခံရလိမ့်မယ်… ဒီနယ်ပယ်ဟာ နတ်ဆိုးကမ္ဘာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ ကံပါလာပြီးသား"

"မင်း မြင်ခဲ့ရတာတွေက မင်းကို အကုန်လုံး ပြောပြပြီးပြီ မဟုတ်လား”

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ အသံမှာ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ကြီးမားလှသော ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးကဲ့သို့ပင် ရှန်မို၏ နားထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟည်းနေသည်။ ထိုဖိအားကြောင့် သူ၏ နားများမှ သွေးထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှ ဆက်၍

"သံသရာဝိညာဉ်… မင်းဟာ ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အလိုတော်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အလိုတော် သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး"

"ငါက နတ်ဆိုးကမ္ဘာရဲ့ အလိုတော်ကို ကိုယ်စားပြုနိုင်တယ်"

"အကယ်၍ မင်းက ဒီနယ်ပယ်ကို ဝါးမြိုဖို့ ငါ့ကို ကူညီမယ်ဆိုရင် မင်းကို ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အလိုတော်နေရာမှာ အစားထိုးပေးပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် ဖြစ်လာစေရမယ်" ဍ"နောင်အနာဂတ်မှာ နတ်ဆိုးကမ္ဘာကြီး ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကလည်း အဆုံးမရှိ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်"

"ဘာလို့ ပျက်စီးတော့မယ့် ကမ္ဘာလေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးနေမှာလဲ”

၎င်း၏ စကားများသည် ချစ်သူတစ်ဦး၏ လက်ကဲ့သို့ပင် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေပြီး နှလုံးသား၏ အားအနည်းဆုံးသော အကာအကွယ်များကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ရှန်မိုသည် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားနေ၏။ သူသည် ထိုအသံ၏ ဆွဲဆောင်မှုတွင် ပါသွားပုံရသည်။

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှ ပြုံး၍

"ဟုတ်တယ်… အညံ့ခံလိုက်စမ်း… နာခံလိုက်စမ်း"

"နတ်ဆိုးကမ္ဘာရဲ့ အလိုတော်ဟာ ထက်မြက်တဲ့ သက်ရှိတွေကို အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးလေ့ ရှိတယ်"

ရုတ်တရက် သူ ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်း… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ထိုခဏ၌ ရှန်မို၏ လက်သီးမှာ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ထိုးဝင်သွားတော့သည်။

"သေချာတာပေါ့… မင်းဟာ ငါ ခံစားမိသလောက် တကယ်ပဲ သန်မာသလားဆိုတာကို သိချင်လို့ပေါ့"

"ကြည့်ရတာ ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်ပုံရတယ်”

ရှန်မို လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ခံစားမိသလောက်တော့ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှာ ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် ကိုး ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေပုံရပါသည်။ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမျိုးပေါ့။ ကံကြမ္မာစနစ်ကတောင် အဲဒီလို အဖြေမျိုး ပေးခဲ့တာလေ။ တခြားဘယ်သူမဆိုဆိုရင် တုန်လှုပ်သွားကြမှာပဲ။ ဘယ်သူမဆို အညံ့ခံလိုက်ကြမှာပဲ။

သို့သော် ရှန်မိုကတော့ လက်သီးနှင့် ထိုးပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ပါသည်။

သူ မှန်သွားခဲ့ပြီ။

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှာ ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ်ထက် ဘယ်လိုမှ မသာလွန်ပေ။

အခုရှိနေသော အင်အားဟာ ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် နှစ် လောက်သာ ရှိပါသေးသည်။

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ"

ရှန်မို လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းမှာ ငါ့ကို အချိန်မရွေး သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားသာ ရှိမယ်ဆိုရင် မင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး… မင်း တိုက်ခိုက်တာ ကြာလှပြီ… ဘာလို့ အချိန်ဆွဲနေရမှာလဲ"

သူ စကားပြောနေရင်းမှာတောင် လက်သီးများသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မနားခဲ့ပါ။

လက်သီးချက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်နေသည်။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စင်ကြယ်လှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် စိမ့်ထွက်နေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤကမ္ဘာအပေါ် ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာလည်း ရုတ်တရက် အားနည်းသွားသည်။ ရှန်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ထိုအရိုးစုများ၏ အထက်ရှိ ကံကြမ္မာစနစ်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကံကြမ္မာများမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

[အမည် - ရဲ့ရွှမ် (Ye Xuan)]

[အဆင့် - ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် ကိုး]

[ကံကြမ္မာ - ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်၊ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်၊ ထို့နောက် တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးခဲ့သည်။ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်တစ်စ ကျန်ရှိခဲ့ပြီး သံသရာလည်ခဲ့သည်။]

…

[အမည် - ရှောင်ရွှမ် (Xiao Xuan)]

[အဆင့် - ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် ကိုး]

[ကံကြမ္မာ - ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်၊ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။ အားကုန်ခန်းကာ သေဆုံးခဲ့သည်။ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်တစ်စ ကျန်ရှိခဲ့ပြီး သံသရာလည်ခဲ့သည်။]

…

အခြားသူများလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။

ပထမဘဝမှ အဋ္ဌမဘဝအထိ အကြိမ်တိုင်းတွင် သေဆုံးမှုဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သော်လည်း အားလုံးသည် မကျဆုံးမီ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဒီအဆင့်မှာဆိုလျှင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာတစ်ချက်ကို ကုသဖို့အတွက်ပင် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ၊ သိန်းချီ ကြာမြင့်နိုင်ပါသည်။

ဒါကို ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သေလုမြောပါး ဒဏ်ရာရခဲ့တာဆိုတော့…

ဒါကြောင့်လည်း ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှာ ဘယ်တော့မှ အပြည့်အဝ ပြန်လည် နာလန်မထူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရှန်မို ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေဆီ ရောက်လာသော အချိန်မှာတော့ ၎င်းဟာ ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် နှစ် အင်အားလောက်ကိုသာ ပြန်ရထားပါသေးသည်။

Chapter 774 - ဤကမ္ဘာတွင် နတ်ဆိုးများကို တိုက်ခိုက်နေသူမှာ ငါတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပါ

ထို့အပြင် ကံကြမ္မာစနစ်မှ သတင်းအချက်အလက်များ ပြောင်းလဲသွားခြင်းသည် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေသည်။ ကံကြမ္မာစနစ် ကိုယ်တိုင်ကပင် ဤကမ္ဘာ၏ အလိုတော် ထင်ဟပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးသည် ရှန်မို၏ စိတ်ကို တုန်လှုပ်စေရန်အတွက် ၎င်းကို အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ကာ ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးသည် ခုနက ရှန်မို၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပါက ကံကြမ္မာစနစ်၏ သတင်းအချက်အလက်များသည် ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ အသံမှာ ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ဒါကို သိသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ"

"မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ထက် အားနည်းနေတုန်းပဲ”

"မင်းရဲ့ ကိုးကြိမ်မြောက် သံသရာလည်ခြင်းဟာ ဒီမှာတင်ပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်"

သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အဆုံးမရှိသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေအတွင်း ဗရမ်းဗတာ စီးဆင်းလာတော့၏။

"ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေဟာ နှစ်ပေါင်း သန်းချီပြီး တည်ရှိနေခဲ့တာ… ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင် လက်မတိုင်းမှာ ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတာလေ"

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ လျော့နည်းသွားပေမဲ့လည်း ဒီမြေကြီးရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေကို ငါ အသုံးချနိုင်သေးတယ်"

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို တိုက်မလဲ”

လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် လိမ့်ဝင်လာသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ မည်သည့် အလှအပမှ မပါဘဲ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာသည်။

စွမ်းအားတစ်ခု အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားတဲ့အခါမှာ ဘယ်လို နည်းစနစ်မှ မလိုအပ်တော့ပေ။ အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါသည်။

ရှန်မိုမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် သွေးစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော အကာအကွယ် တံတိုင်းနှစ်ထပ်ကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေအတွင်းရှိ ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ပင်လယ်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ စွမ်းအင်များသည် ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ကုန်ခမ်းနေ၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

စွမ်းအားများကို အကြာကြီး စုစည်းပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို ဦးတည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နောက်ဘက်ကို ဦးတည်ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုလက်သီးချက်ဖြင့် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအက်ကွဲကြောင်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှ လူသားများ၏ အော်ဟစ်သံပေါင်းစုံကို ကြားနေရသည်။

ရှန်မို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတော်စင်ဝိညာဉ်ဟာ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် သံသရာလည်ခဲ့တယ်… သံသရာလည်လေလေ အားနည်းလေလေပဲ… ဒီဘဝမှာ ငါဟာ ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် တစ် မှာပဲ ရှိသေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်း မေ့နေတာတစ်ခုက… ဒီကမ္ဘာမှာ နတ်ဆိုးတွေကို တိုက်ခိုက်နေသူက ငါတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပဲ"

"လူသားမျိုးနွယ်၊ သားရဲမျိုးနွယ်၊ နဂါးမျိုးနွယ်… ဒါ့အပြင် လူမျိုးစုအားလုံး အတူတူပဲ”

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!

လက်သီးတစ်ချက် တိုင်းတွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုစီ ပေါ်လာသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုအက်ကွဲကြောင်းများသည် မတူညီသော ကမ္ဘာပေါင်းစုံဆီသို့ ဆက်သွယ်သွားတော့၏။

"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ… ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါတွေပဲ"

"ဒီလိုမြေမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး…ဒါက ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေ ဖြစ်နိုင်မလား”

"ဘာလို့ အတွင်းထဲမှာ လူပုံရိပ်တွေ ရှိနေတာလဲ”

"သိုင်းဘိုးဘေး တပ်မတော်… စုံစမ်းဖို့အတွက် ငါ့နောက်ကနေ အက်ကွဲကြောင်းထဲကို လိုက်ခဲ့ကြ!" "နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖို့က ငါတို့ရဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ တာဝန်ပဲ”

…

အသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံများသည် ကမ္ဘာပေါင်းစုံမှ အစွမ်းထက်သူများ၏ အသံများဖြစ်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာသဖြင့် စုဝေးလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။

အချို့က နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

သို့သော် အချို့ကမူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ပထမဆုံး ပုံရိပ်သည် ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှန်မိုနှင့် အစောပိုင်းက ကွဲကွာသွားခဲ့သော ကိုးဆင့်ယင် ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှန်မို၊ မင်း ဒီမှာရှိနေတာပဲ”

ကိုးဆင့်ယင်၏ မျက်နှာတွင် ရှားရှားပါးပါး ဝမ်းသာမှုများ ဖြာထွက်သွားသည်။ သူသည် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ၎င်း၏ရှေ့ရှိ အရိုးစု ရှစ်စုံကိုလည်း လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။

"ဒီအက်ကွဲကြောင်းကို မင်းရဲ့ လက်ဗလာနဲ့ ဖွင့်လိုက်တာလား"

ကိုးဆင့်ယင်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးက… တကယ်ပဲ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးလား”

ရှန်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အင်အားတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို မသတ်နိုင်ဘူး… အားလုံးရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ ငှားရမယ်"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဖူကျူ၊ နဂါးလိပ်၊ ရှန့်ယွမ်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှန်မိုနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် အရင်ဆုံး ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ဒီလောက် အင်အားလေးနဲ့တော့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး”

၎င်းသည် ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ စီးကျလာသည်။

ဖူကျူ ပြုံးလိုက်ရုံသာရှိပြီး

"ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ်ထဲမှာ ငါဟာ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အပြင်းထန်ဆုံး မဟုတ်ရင်တောင် 'ကာကွယ်ရေး အရှင်သခင်' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကတော့ အကောင်းဆုံးတွေထဲမှာ ပါဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရာနှင့်ချီသော အစီအရင်အလံများကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် မြေကြီးထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး အစီအရင် အထပ်ထပ်ကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ အစီအရင်တွေထဲမှာ အစီအရင်တွေ အထပ်ထပ် ပါရှိနေပြီး အဆုံးမရှိသော ပြောင်းလဲမှုများဖြင့် အစဉ်အမြဲ ရွေ့လျားနေသည်။ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးမှာ အကာအကွယ် တံတိုင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့၏။

ထိုစဉ် နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ လှမ်းထွက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ထူးခြားလှသည်။ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။ ကိုးဆင့်ယင်မှာ သူ့ကို မြင်သောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းဘိုးဘေး… မင်းလည်း လာတာပဲ”

သိုင်းဘိုးဘေးက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည် - "နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ… ဘာလို့ မလာဘဲ နေမှာလဲ"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်များစွာသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ လှမ်းထွက်လာကြသည်။

ဖူကျူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"မီးတောက်ဧကရာဇ်… အကျဉ်းထောင်သူတော်စင်၊ ဘိုးဘေးရှန့်… သူတို့ အားလုံး ရောက်လာကြပြီ" "အဘိုးကြီးဝူ… မင်း တော်တော် မြန်တာပဲ"

ဆံပင်နီနီနှင့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးမှ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း မနှေးပါဘူး"

သိုင်းဘိုးဘေးမှ ပြုံးလျက် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ရောက်လာသူတိုင်းထံမှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် သာမန် အစွမ်းထက်သူများ မဟုတ်ကြသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

ရှန်မိုလည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် လူမျိုးစု အားလုံးအတွက် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ခုခံခြင်းသည် အရာအားလုံးထက် အရေးကြီးသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ သိုင်းဘိုးဘေးသည် စစ်မြေပြင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါဟာ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေ ဖြစ်ရမယ်"

"ငါတို့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် ရှာခဲ့တဲ့ နေရာက ဒီနေ့မှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

မီးတောက်ဧကရာဇ်မှ ရှန်မိုကို ကြည့်လိုက်ကာ

"လူငယ်လေး… ငါ့အထင်တော့ မင်း ဒီအက်ကွဲကြောင်းကို ဖွင့်လိုက်တာ မဟုတ်လား”

ရှန်မို ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်… ဂျူနီယာ ရှန်မိုက စီနီယာ အားလုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

အကျဉ်းထောင်သူတော်စင်နှင့် အခြားသူများက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူတို့ ခေတ်အဆက်ဆက် ရှာဖွေခဲ့သော ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေကို ယခု လူငယ် မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦးမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့တွင် မနာလိုစိတ် မရှိဘဲ ဝမ်းသာမှုသာ ရှိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ လူသားမျိုးနွယ်တွင် ပိုမိုထူးချွန်သော အရည်အချင်းရှိသူများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းချီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရှန်မို၏ အကြည့်များသည် မီးတောက်ဧကရာဇ်နှင့် သိုင်းဘိုးဘေးတို့ဆီတွင် ခဏ ရပ်တန့်နေသည်။

"တကယ်ပါပဲ… အဲဒီတုန်းက ကံကြမ္မာစနစ်က သတင်းအချက်အလက်တွေက ငါ့ကို လမ်းမှားစေခဲ့တာပဲ"

ကံကြမ္မာစနစ်မှာ ယခင်က ယဲ့ယန်၊ ရှီဟောက် နှင့် အခြားသူများအကြောင်း မှားယွင်းသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြသခဲ့သဖြင့် သူသည် မီးတောက်ဧကရာဇ်နှင့် သိုင်းဘိုးဘေးတို့ကို ဂုဏ်သိက္ခာကို အသုံးချပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာသော လှည့်စားသူများဟု သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်း ပွင့်သွားသောအခါ သူတို့သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝင်လာခဲ့ကြပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အသက်ကို ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။

ဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။

မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားနေသူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။

အခုတော့ ရှင်းသွားပါပြီ။

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ဒီနယ်ပယ်၏ အလိုတော်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ရှန်မိုကို လှည့်စားဖို့အတွက် ကံကြမ္မာစနစ်ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအစီအစဉ်သာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပါက သူသည် မီးတောက်ဧကရာဇ်၊ သိုင်းဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများအပေါ် ရန်လိုမုန်းတီးစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး မလိုအပ်သော ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ကာ လူသားမျိုးနွယ်ကို ပိုမို အားနည်းသွားစေမည် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ယုတ်မာလှသည့် အစီအစဉ်ပင်။

"သူတို့ လာကြပြီ… သူတို့ အားလုံး ရောက်လာကြပြီ…"

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ အမူအရာမှာ တင်းမာသွားသည်။ ၎င်းသည် ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး အပြင်မထွက်ချင်ဘဲ တိတ်တဆိတ် နာလန်ထူရန်နှင့် အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေသည် အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် သေအောင် တိုက်ခိုက်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဒီနယ်ပယ်က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ ငါ့ရဲ့ ခေါ်ယူမှုကို နားထောင်ကြ… အခုချက်ချင်း လာကြစမ်း"

စင်ကြယ်လှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် အလွှာများသည် အပြင်ဘက်သို့ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားပြီး ရှန်မို ဖွင့်ထားသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ သိုင်းဘိုးဘေး၏ အသံမှာ လေးနက်သွား၏။

"အားလုံးပဲ တိုက်ခိုက်ကြ… ငါတို့ အခုပဲ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို သတ်ရမယ်”

အားလုံး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ စတင်သွားတော့သည်။ သူတို့၏ စုပေါင်းစွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရောယှက်သွားပြီး ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ အပေါ်သို့ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ သိပ်မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်များစွာ ပေါ်လာပြန်သည်။ ရှန်မို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ကွမ်ရွှယ်ဘုရင် ဦးဆောင်သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်ကြသည်။ မြင့်မြတ်သော နတ်ဆိုးသစ်ပင် ပြန်လည် နာလန်ထူလာမှုကြောင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသည် သူတို့၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးတိုင်းထံမှ အဆုံးမရှိသော စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေပြီး သူတို့၏ အင်အားမှာ ဒီရေကဲ့သို့ တိုးတက်နေသည်။ မီးတောက်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ဘာလို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်ရနေတာလဲ… ဒါက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ”

သိုင်းဘိုးဘေးမှ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို ခွဲလိုက်ကြမယ်… တချို့က သူတို့ကို တားထားရမယ်”

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူတို့ လာကြပြီ… သူတို့ လာကြပြီ… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ ဒီကို ရောက်လာပြီ”

သို့သော် ကွမ်ရွှယ်ဘုရင်မှာ လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ပင်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်များ ရှန်မိုဆီတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ရှန်မို”

ဘုရင်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ ရှန်မိုကို ကတိပေးခဲ့တယ်… အကယ်၍ သူသာ အကူအညီ လိုအပ်လာရင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေဟာ မင်းအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးမယ်လို့"

"အခု ငါ ရောက်လာပြီ!"

"သွေးဆာသော မျိုးနွယ်စုမှ စစ်သည်တို့… ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံကြ… ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို သတ်ပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ထာဝရ အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ကြ"

သွေးဆာသော မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ညီညီညာညာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

"ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို သတ်ပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကို ထာဝရ အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ကြ”

သူတို့သည် အကြောက်အလန့်မရှိဘဲ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ မီးတောက်ဧကရာဇ်၊ သိုင်းဘိုးဘေး၊ အကျဉ်းထောင်သူတော်စင်နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရှန်မိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရှန်မိုမှ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မြင့်မြတ်တဲ့ နတ်ဆိုးသစ်ပင် ပြန်လည် နိုးထလာတာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ"

သိုင်းဘိုးဘေး သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ… မဆိုးဘူး”

မီးတောက်ဧကရာဇ်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေကို လူသားလို့ပဲ သတ်မှတ်မလား… နတ်ဆိုးလို့ပဲ သတ်မှတ်မလားဆိုတာ သူတို့ရဲ့ စိတ်အလိုတော်ပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးသာ သေသွားရင် သူတို့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေလည်း မလွဲမသွေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

"သူတို့ဟာ ဒီလောက်အထိ ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှ မယုံကြည်နိုင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ သစ္စာဖောက်တွေ… ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်လို့လဲ”

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များစွာ ပေါ်လာပြန်သည်။ သူတို့မှာ သူတော်စင်နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော် ငါးခု၊ အမှောင်နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော်နှင့် အလောင်းကောင်နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော် တို့မှ နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ကြသည်။

"ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရှေးဦးနတ်ဆိုးမြေကို ရှာတွေ့ပြီ"

"ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး… ကျွန်တော်တို့ အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီဖို့ ရောက်လာပါပြီ"

"လူမျိုးစု အားလုံးကို သတ်ကြ… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဟာ ကမ္ဘာအနှံ စိုးမိုးရမယ်”

နတ်ဆိုးလှိုင်းလုံးကြီးများမှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

ကြီးမားလှသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စတင်သွားတော့၏။

နှစ်ဖက်စလုံး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အစွမ်းထက်သူများမှာ သွေးနှင့် မီးတောက်များကြားတွင် သေဆုံးကုန်ကြသည်။ ရှန်မိုမှာမူ တိုက်ပွဲကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုသန်မာလာပြီး သူ၏ စွမ်းအားမှာလည်း တိုးတက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

သူတို့မှာ ယခင် ရှစ်ဘဝက သံသရာလည်ခဲ့သော သူ၏ ပုံရိပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်မှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ကောင်းကင်ထိစပ် သူတော်စင်နယ်ပယ် အဆင့် နှစ်၊ အဆင့် လေး၊ အဆင့် ခုနစ်… နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် ကိုး သို့ပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဒါတွေဟာ ရဲ့ရွှမ်၊ ရှောင်ရွှမ်နဲ့ အရင် ရှစ်ဘဝက သူချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်များပင်။

သေဆုံးချိန်၌ သူတို့၏ စွမ်းအားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ စွဲလမ်းမှုတွေနဲ့ စွမ်းအား အကြွင်းအကျန်များအဖြစ် ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ အလိုတော်အားလုံး တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသောအခါ သူတို့ အတူတူ ပြန်လာကြပြီး ရှန်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွား၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး… သူတို့ အားလုံး သေကုန်ကြပြီ… ငါ့လက်နဲ့ သတ်ခဲ့တာလေ”

ရှန်မိုသည် ထိုအခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူသည် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ အနားသို့ ကပ်သွားကာ ၎င်း၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်သီးများသည် မိုးပေါက်များကဲ့သို့ တရစပ် ကျရောက်တော့သည်။

ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း!

မညှာမတာ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။

နောက်ဆုံး လက်သီးချက်နှင့်အတူ ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။ သူတော်စင်နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော် ငါးခု၊ အမှောင်နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော်နှင့် အလောင်းကောင်နတ်ဆိုးနိုင်ငံတော် တို့မှ နတ်ဆိုးများသည်လည်း အော်ဟစ်ရင်း ၎င်းနှင့်အတူ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ရှန်မိုသည် အားကုန်ခန်းသွားသဖြင့် သတိလစ်သွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွား၏။

သိုင်းဘိုးဘေး၊ မီးတောက်ဧကရာဇ်၊ အကျဉ်းထောင်သူတော်စင်နှင့် အခြားသူများသည် သူ့ကို ကာကွယ်ရန် ချက်ချင်း ပြေးလာကြသည်။ သိုင်းဘိုးဘေးမှ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"မဟာတောရိုင်းအရှင် ပြောခဲ့တဲ့ သံသရာ သူတော်စင်ဝိညာဉ် ဆိုတာ ဒီလူငယ်လေး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး"

မီးတောက်ဧကရာဇ်ကလည်း လေးနက်သော ခံစားချက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်… ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သံသရာလည်ပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆုံးတော့ သူ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ"

ရှန့်ယွမ် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီး သေပြီ… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ”

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသည် ဤနယ်ပယ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ကပ်ပါးကောင်များကဲ့သို့ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး အုပ်စိုးရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

…

ရှန်မို ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးလာသည်။

သူသည် ရှည်လျားလှသော အိမ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှစ်ဘဝတိုင်တိုင် သံသရာလည်ခဲ့ပြီး မွေးဖွားခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း၊ ထွန်းကားခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရကာ အကြိမ်တိုင်းတွင် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့် အိမ်မက်ပင် ဖြစ်သည်။

"နိုးလာပြီလား”

နူးညံ့သော လက်ကလေးတစ်ဖက်က သူ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

ရှန်မို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ မူယုံးယွဲ့ ဖြစ်နေသည်။ သူ ချိုသာစွာ ပြုံးလျက်

"သိုင်းဘိုးဘေးနဲ့ စီနီယာ မီးတောက်ဧကရာဇ်တို့က ကျွန်မကို ပြောပြတယ်… ရှင်က ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာတဲ့"

"ကျွန်မရဲ့ တပည့်၊ ကျွန်မရဲ့ လမ်းစဉ်ဖော်၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းဟာ နယ်ပယ်တစ်ခုရဲ့ အလိုတော် ထင်ရှားလာသူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဘူး"

ရှန်မို ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး"

သူတို့ နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားရင်း နွေးထွေးမှုများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် မူယုံးယွဲ့မှ ကြယ်စင်မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မဟာတောရိုင်းအရှင်က ရှင့်ကို ရှာနေတယ်… သူက ဒီတည်နေရာကို ချန်ထားခဲ့တယ်"

"တခြားသော သူတော်စင်နယ်ပယ်က စီနီယာတွေလည်း ဒါကို ရရှိထားကြတယ်"

ရှန်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တည်နေရာကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

၎င်းမှာ စကြာဝဠာ၏ အစွန်ဆုံးနေရာတွင် ဖြစ်သည်။ နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ ကွဲအက်ကြယ် သင်္ဘောကို မောင်းနှင်ကာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အဝေးမှနေ၍ ကျယ်ပြောလှပြီး မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစိမ့်ပြီး ယုတ်မာသော အရှိန်အဝါများက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သိုင်းဘိုးဘေး၊ မီးတောက်ဧကရာဇ်၊ အကျဉ်းထောင်သူတော်စင်၊ ကိုးဆင့်ယင်၊ ဖူကျူနှင့် အခြားသူများမှာ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီးသား ဖြစ်လေ၏။ သူတို့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ပိန်ပါးသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ရှန်မို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ

"စီနီယာ မဟာတောရိုင်းအရှင်"

ထိုလူမှ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံထားသူပဲ… ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်ပါ"

သိုင်းဘိုးဘေးမှ အံ့ဩတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆို မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဆရာနဲ့ တပည့်ပေါ့”

မီးတောက်ဧကရာဇ်မှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒါဆိုရင် ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေ ဖြစ်သွားကြပြီပေါ့”

စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ရှန်မို ချောက်နက်ကြီးကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ… ဒါက ဘာလဲ”

မဟာတောရိုင်းအရှင် ပြုံးလျက်

"မင်းဟာ ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အလိုတော် ထင်ရှားလာသူပဲ… မင်း ဘာမြင်ရသလဲ"

ရှန်မို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အလွန်အမင်း ယုတ်မာမှုတွေ… ကြီးမားတဲ့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတွေပဲ… ဒါဟာ နတ်ဆိုးကမ္ဘာဆီကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းလား”

မဟာတောရိုင်းအရှင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အတိအကျပဲ"

"ငါတို့ရဲ့ နယ်ပယ်ဟာ ကမ္ဘာပေါင်း သုံးထောင်ထဲက တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်… နတ်ဆိုးကမ္ဘာဟာ ကမ္ဘာအမြောက်အမြားကို သိမ်းပိုက်ပြီးပြီ"

"ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကလည်း သူတို့ရဲ့ လက်လှမ်းမီတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတယ်… ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ရှေ့ပြေးတပ်သားပဲ"

"ငါ ဒီလမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့တာ ကြာပါပြီ… အဲဒီတုန်းကတည်းက စောင့်ကြပ်နေခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒါကို ငါတို့ လျစ်လျူရှုထားမယ်ဆိုရင် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက် ရှေးဦးနတ်ဆိုးကြီးတွေ ထပ်ပေါ်လာဦးမှာပဲ"

ရှန်မို အခိုင်အမာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

"အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ရေးဆိုတာ တိုက်ခိုက်တာပါပဲ… နတ်ဆိုးကမ္ဘာက နောက်ထပ်တစ်ယောက် မလွှတ်ခင်မှာ ငါတို့ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ကြစို့”

မဟာတောရိုင်းအရှင်မှ သဘောတူသလို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ပြီးတော့ ကမ္ဘာပေါင်း သုံးထောင်ထဲမှာလည်း နတ်ဆိုးတွေကို ခုခံနေတဲ့ လူမျိုးစုတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်"

"ငါတို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့နိုင်ရင် အခွင့်အရေးက ပိုပြီး များလာလိမ့်မယ်"

မီးတောက်ဧကရာဇ်မှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ… ငါ ငြိမ်နေရတာ ကြာပြီ”

မဟာတောရိုင်းအရှင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချောက်နက်ကြီး ပွင့်ထွက်သွားပြီး လမ်းကြောင်းမှာ ကျယ်ပြန့်သွားတော့၏။ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်ပေါက်ကဲ့သို့ပင်။

မဟာတောရိုင်းအရှင်မှ အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း

"ငါ အရင်သွားမယ်”

သူသည် အတွင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်သွား၏။ မီးတောက်ဧကရာဇ်၊ သိုင်းဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ ရှန်မိုသည် တံခါးဝတွင် ခဏ ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကမ္ဘာကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်တော့၏။

သူ၏ အမူအရာမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။

"ဒီလောကရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်… ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ”