အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း (၃၁)

မိုးကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဥများ

လီချိန်းရှီသည် အရုဏ်ဦးအချိန်တွင် အမှန်တကယ်ပင် စတင်ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

မနေ့ညက မှောင်မည်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ရွာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ မကျန်းမာသူများ နှင့် မသန်စွမ်းသူများမှာ လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ညဘက်တွင် ခရီးသွားလာ ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကိုလည်း သူ စိုးရိမ်ခဲ့မိလေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွာသားများသည် ညဘက်တွင် ခေတ္တအနားယူကာ အရုဏ်တက်ချိန်မှသာ ပြန်လည်ထွက်ခွာ ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအခြေအနေတွင် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လောင်ကျောင်းနှင့် သူ၏ညီဖြစ်သူ တို့အတွက်မူ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှချေ၏။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် "တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး တန်ခိုးပြရာ" မှ ရရှိလာသော အဆုံးမရှိသော ရိက္ခာများကို ကိုယ်တိုင်တွေ့မြင်နိုင်ရန်အတွက် ခေါင်ရှန်းရွာသားများနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါရန် အစကတည်းက ကြံစည်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ရိက္ခာကို မမြင်ရသေးမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခြင်များ၏ စားဖွယ်သောက်ဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့ရလေ ပြီ။

ပူအိုက်စွတ်စိုသော နွေရာသီ၏ ညချမ်းအချိန်ကာလသည် ခြင်များ အုပ်စုလိုက် သောင်းကျန်းရန် အတွက် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ညလုံး ခြင်များနှင့် လုံးပန်းခဲ့ရသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်း နွမ်းလျနေကြလေပြီ။

သူတို့၏ မလျော့သော ဇွဲလုံ့လသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤမျှ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော နေရာမှ စောစောစီး စီးပင် စွန့်ခွာသွားကြမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဤသို့သော ဒုက္ခများကြောင့်ပင် ထိုလူနှစ်ဦး၏ စိတ်ထဲ၌ နာကြည်းချက်များ ပြင်းထန် လာပြီး ခေါင်ရှန်းရွာသားများအပေါ် ထားရှိသော မုန်းတီးမှုမှာလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့လေသည်။

“လောင်ကျောင်း...၊ လှုပ်ရှားမှု ရှိနေပြီ...။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လောင်ကျောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွား ခဲ့လေသည်။ သူသည် ပါးစပ်ထဲမှ မြက်ပင်ခြောက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဓားကိုလည်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

“တောက်...။ သွားကြစို့...၊ အမှီလိုက်ရမယ်...။”

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ခေါင်ရှန်းရွာမှ ကျန်ရှိနေသော လူနှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် သူတို့အား လာရောက်ကြိုဆို သည့် သန်မာသော လူငယ်ရှစ်ဦးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီရင်း တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

၎င်းတို့ကို လူငယ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းများဟု ဆိုသော်ငြားလည်း လီချိန်းရှီမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများမှာ အသက် လေးဆယ်နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ကျော် အရွယ်များသာ ဖြစ်ကြကုန်၏။

ဤသည်မှာ ခေါင်ရှန်းရွာ၏ လက်ရှိ အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် မြို့စောင့်ရဲမက် နှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါ လာနေသည်ကို မည်သူမျှတော့ သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

ရွာသားများသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် စားသောက်ထားကြပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေသည့်အပြင် လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲသော သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များကိုလည်း ပွေ့ချီခေါ်ဆောင်လာခဲ့ ကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွာသားများ၏ ခရီးပေါက်နှုန်းမှာ လီချိန်းရှီတို့အုပ်စု ယခင်တစ်ခေါက် လာခဲ့စဉ်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့လေ၏။

နေမင်းကြီး ထွက်ပြူလာချိန်တွင် ထိုလူအုပ်စုမှာ ဘွန်ဆိုင်းဥယျာဉ်အတွင်းရှိ ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ ကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းတည်ရှိရာ ကမ်းပါးယံခြေရင်းရှိ ရွာသားများ၏ ယာယီနေထိုင်ရာ နေရာ ကို အဝေးမှပင် လှမ်းမြင်နေရလေပြီဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ တစ်ညလုံး မအိပ်မနေ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသော ရဲမက်နှစ်ဦးအတွက်မူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှ ချေ၏။ သူတို့သာ အစွမ်းကုန် အားစိုက်၍ မလိုက်ပါခဲ့လျှင် ခေါင်ရှန်းရွာသားများကို အမှီလိုက်နိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှင့် ရွာသားများအကြား အကွာအဝေးမှာ မီတာအနည်းငယ်မှ မီတာနှစ်ရာကျော်အထိ ကွာဟသွားခဲ့လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့တွင် ရွာသားများ၏ ခြေရာများ ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။ သို့ မဟုတ်ပါက ထိုလူနှစ်ဦးမှာ လမ်းပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။

“ကျောက်တုံးလေး...၊ ဟိုအဝေးက ကြီးမားတဲ့ အရာနှစ်ခုက ဘာတွေလဲ...။”

လီခန့်ရှန်းက အဝေးရှိ အသင့်စား ခေါက်ဆွဲဗူးခွံကြီးနှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေ သည်။

လီချိန်းရှီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“အဘိုး...၊ အဲဒါ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပေးသနားထားတဲ့ အိမ်တော်တွေလေ...။ အထဲမှာ အရမ်းကြီးပြီး နေလို့ကောင်းတာ...၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလည်း ချောမွတ်ပြီး တောက်ပနေတဲ့ ဖျာတွေရှိတော့ အိပ်တဲ့အခါ မြေကြီးရဲ့ စိုစွတ်မှုကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးလေ...။”

“နတ်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက တကယ်ကို တန်ခိုးကြီးမားတာ ပဲ...။ ဒီအိမ်ကြီးက တော်တော်ကိုကြီးတာပဲ...။ မဟာကျင့်မင်းဆက်ရဲ့ ကြယ်စင်ဖမ်းမျှော်စင်ထက် တောင် ပိုမြင့်ဦးမယ်ထင်တယ်...။”

လီခန့်ရှန်းက တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ဒါနဲ့ ဟိုဘက်က နိမ့်နိမ့်လေးတွေကရော ဘာတွေလဲ...၊ အဲဒါတွေကလည်း အိမ်တွေပဲလား...။”

“မဟုတ်ဘူး အဘိုး...၊ အဲဒါက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ပေးသနားတဲ့ ဂျုံမှုန့်တွေနဲ့ ဆန်တွေလေ...။ အနံ့ က အရမ်းမွှေးတာပဲ...။ တတိယသခင်လေးက ဒါတွေအတွက် ပြင်ဆင်နေပြီ ထင်တယ်...၊ ခဏနေရင် ကျွန်တော်တို့ သွားစားလို့ရပြီ...။”

ရွာသားများမှာ စကားတပြောပြောနှင့် လမ်းလျှောက်လာကြရာ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း သဘာဝအလျောက် နှေးကွေးသွားခဲ့လေသည်။

ဤအခြေအနေက နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသော ရဲမက်နှစ်ဦး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သက်သာသွား စေခဲ့ပေ၏။

လီချိန်းရှီနှင့် အခြားရွာသားများ မီတာတစ်ရာခန့် ဝေးကွာသွားချိန်မှသာ ထိုရဲမက်နှစ်ဦးမှာ ဘွန်ဆိုင်း ဥယျာဉ်အတွင်းသို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲကူရင်း ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

အခြေအနေမှာ ထိုသို့ ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ညလုံး လူအုပ်စုကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရရုံသာမက တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လည်း ခြင်ကိုက်ခံထားရသဖြင့် အနားယူရန် အချိန်အနည်းငယ်မျှပင် မရှိခဲ့ချေ။

ခရီးအပြင်းနှင်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုရဲမက်နှစ်ဦး၏ ခြေထောက်များမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လမ်းပင် လျှောက် မနိုင်တော့မတတ် ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

တောင်ခြေတွင် ရပ်တည်နေသော ကြီးမားလှသည့် အသင့်စား ခေါက်ဆွဲဗူးခွံကြီးနှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ သောအခါ မြို့စောင့်ရဲမက်နှစ်ဦးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြလေတော့သည်။

“လောင်... လောင်ကျောင်း...၊ ဟိုမှာရှိတဲ့ အရောင်စုံ ဆလင်ဒါပုံစံ အရာကြီးက ဘာကြီးလဲ...။ စည် အကြီးကြီးလား...။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်တာ...၊ ဘယ်သူက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စည်မျက်နှာပြင်ကို တီးနိုင် မှာလဲ...။”

လောင်ကျောင်းသည်လည်း ထိုခေါက်ဆွဲဗူးကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး တွေဝေစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ဒါ... ဒါက...၊ စပါးကျီကြီးလား...။”

သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူက မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်ပြန်လေသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ...၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကျီမျိုးလား...။ ခရိုင်အစိုးရရုံးက ကျီတောင် ဒီအရွယ်အစားရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မရှိဘူးလေ...။”

လောင်ကျောင်းက ဝါရင့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းက ဗဟုသုတ နည်းသေးတာပဲ...။ ဒါက ကျီဖြစ်ရမယ်...။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ ရဲမက်ဝမ်နဲ့အတူ ချင်းယွန်းလမ်းကိုသွားပြီး စစ်သေနာပတိချုပ် ဂေါင်ရဲ့ အဖေအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် သွားပို့တုန်းက ချင်းယွန်းလမ်း အစိုးရရဲ့ ကျီတွေကို လမ်းမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်...။ အဲဒါတွေက ဒီအရွယ်အစားလောက်ပဲ ရှိတာ...၊ အဲဒီမှာ ဆယ်ခုထက်မကတောင် ရှိသေးတယ်...။”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကျီရဲ့ ပုံစံက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်လေ...။”

ရဲမက်က ဇဝေဇဝါမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လောင်ကျောင်းကလည်း ထပ်တူပင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

“အေး...၊ တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ...။ ပြီးတော့ ခေါင်ရှန်းရွာက ကောင်တွေက ဒီအရာတွေကို ဘယ်က နေ ရလာတာလဲ...။ ဒီထဲမှာ တကယ်ပဲ ရိက္ခာတွေ ရှိနေမှာလား...။”

“အာ...၊ ရိက္ခာတွေလား...။ ဒီလောက်များတဲ့ ရိက္ခာတွေဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။”

ရဲမက်က တအံ့တဩ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်။

“လောင်ကျောင်း...၊ မင်းထင်တာကရော...။ သူတို့ပြောသလို တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ တန်ခိုးပြနေတာလား...။”

လောင်ကျောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းသွားခဲ့လေသည်။ သူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်း လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...၊ မင်းက အဲဒါကို ယုံနေတာလား...။ တကယ်လို့ နတ်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ တန်ခိုးပြနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ချင်းယွန်းလမ်း တစ်ခုလုံး ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ မိုးခေါင်ရေ ရှားဘေးဒဏ်ကို ခံစားနေရပါ့မလား...။ နတ်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မှာ လဲ...။”

“ဒါပေမဲ့ လောင်ကျောင်း...၊ မင်းရဲ့ အိမ်မှာရော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု နတ်မင်းကြီးကို အမြဲတမ်း အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...။ တကယ်လို့ မင်းက မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကိုးကွယ် နေတာလဲ...။”

သူ၏ အဖော်က မျက်လုံးကို ဝေ့ဝိုက်လိုက်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

လောင်ကျောင်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းက ဘာသိမှာလဲ...။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု နတ်မင်းကြီးဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ချမ်းသာလိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုတာ...၊ ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုလေ...။ မင်းနားလည်လား...၊ စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် အဲဒီဆုလာဘ်တွေက ပြန်ရောက်လာမှာပဲ...။ ဘယ်သူက မချမ်းသာချင်ဘဲ နေမှာလဲ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု နတ်မင်းကြီးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ...။”

ပြုံးရယ်ရင်း နောက်ပြောင်ရန် ပြင်နေသော အခြားသူတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။

“အဲ...၊ လောင်ကျောင်း...။ မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အခုပဲ ပြိုလဲတော့မယ် ထင်တယ်...။”

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...။”

လောင်ကျောင်းက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

“လောင်ကျောင်း...၊ ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း...။ အဲဒါ ဘာကြီးလဲ...၊ မိုးကောင်းကင်ကနေ ဥတွေ ကျလာတာ လား...။”

သူ၏ အဖော်က ရှေ့ဘက်ရှိ ခေါင်ရှန်းရွာသားများ စုဝေးနေသည့် နေရာဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

“မိုးကောင်းကင်ကနေ ဥတွေ ကျလာတယ် ဟုတ်လား...။ မိုးပေါ်ကနေ မုန့်တွေ ကျလာတယ် ဆိုတာပဲ ငါကြားဖူးတယ်...။ မင်းက တကယ်ကို ပညာမရှိတာပဲ...။”

လောင်ကျောင်းသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ သူ၏ အကြည့်မှာ ရှေ့ဘက်ရှိ မညီမညာသော တောင်ကုန်းကို ကျော်လွန်သွားပြီး သူ တစ်သက်တာ မေ့ ပျောက်၍ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်သော အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေတော့၏။

ရွာသားများ စုဝေးနေသော နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တောက်ပနေသော ဖန်သားပြင်ကြီးတစ်ခု အတွင်း၌ ကြီးမားသော တောဝံပုလွေ အများအပြားမှာ အိပ်ပျော်နေကြလေသည်။

ထိုဖန်သား သေတ္တာကြီးမှာ မဟာကျင့်မင်းဆက်၏ တော်ဝင်မိသားစုများ အသုံးပြုသော ဖန်သားခေါင်း တလားထက်ပင် ပိုမိုကြည်လင်ကာ ကြီးမားပုံရပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကြီးမားလှသော ကန်ကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ ရေများမှာ လျှံထွက်မတတ် ရှိနေခဲ့လေ သည်။ ထိုရေများမှာ ခရိုင်ဝန်ကြီး နေ့စဉ် သောက်သုံးနေသော ပေတစ်ရာကျော် နက်သည့် ရေတွင်းမှ ရေ ထက်ပင် ပိုမိုကြည်လင်နေခဲ့လေ၏။

နံနက်ခင်း လေပြေညင်း၏ တိုက်ခတ်မှုနှင့် ထွက်ပြူးလာသော နေမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရေကန်အတွင်းရှိ ရေလှိုင်းလေးများမှာ ဝင်းလက်တောက်ပနေပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် လှပနေခဲ့လေ သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွာသားတစ်ဦးသည် နံပါတ်တစ် ကျီအတွင်းမှ လူတစ်ဝက်ခန့် အရပ်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် ဆန်စေ့ကြီးတစ်စေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ထိုဆန်စေ့ကြီးမှာ ကြီးမားရုံသာမက ဧကရာဇ်နန်းတော်သို့ ဆက်သရသော အမွှေးနံ့သာ ဆန်အမျိုး အစားနှင့်လည်း တူနေခဲ့လေသည်။ လူများမှာ မီတာတစ်ရာအကွာမှပင် ထိုဆန်၏ မွှေးရနံ့ကို ရရှိနိုင် ပေသည်။

ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာရှိ ကမ်းပါးယံပေါ်တွင်မူ ငွေရောင်တောက်ပနေသော အရာဝတ္ထုများမှာ စီတန်း နေကြလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ မိုးကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းမည့် လှေကားထစ်များကဲ့သို့ ကမ်းပါးနံရံတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး လူသားတို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော သဘာဝတရား၏ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေ ခဲ့လေ၏။

အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ တိမ်တိုက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေ သည်။

ခေတ္တမျှကြာသောအခါ တိမ်တိုက်ဟု ထင်မှတ်ထားသော အရာမှာ တိမ်တိုက်မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားလှသော ဥပုံသဏ္ဌာန် အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလာခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုဥမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှချေ၏။

၎င်းမှာ လူတစ်ယောက် အရွယ်အစားခန့် ရှိနေပြီး သုံးလေးယောက်ခန့် ဝိုင်းပွတ်မှသာ ထိုဥ၏ လုံးပတ် ကို ပြည့်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

“ဘုရား...၊ ဘုရား...၊ ဒါက...၊ ဒါက တကယ်ကို မိုးပေါ်က ဥတွေ ကျလာတာပဲ...။”

“လောင်ကျောင်း...။”

ရဲမက်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါတို့... ပြေးကြစို့...။”

လောင်ကျောင်းသည်လည်း မချင့်မရဲဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သွားကြစို့...၊ ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်...။ ရဲမက်ဝမ်ကို အမြန်ဆုံး သွားသတင်းပို့ရမယ်...။”

ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှပေ၏။ မည်သူက ဤမျှ ကြီးမားသော ဆန်စေ့များနှင့် ဥများကို မြင်ဖူးပါသနည်း။

အကယ်၍ ဤထူးဆန်းသော နေရာတွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက မြင်းအရွယ်အစားရှိသော ခြင်ကြီးများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

ဤသို့သော အချိန်တွင် မည်သူက ငွေကို ဂရုစိုက်နေမည်နည်း။ အသက်သည်သာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။

ထိုလူနှစ်ဦး ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုးကောင်းကင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်စက်နှင့် ထူးခြားလှသည့် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“အို...၊ မင်းတို့ လမ်းလျှောက်ရတာ ခက်ခဲနေပုံရတယ်...။ ငါကိုယ်တော် လက်တွဲကူညီပေးပါ့မယ်...။”

ထိုစကားအဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ခဏချင်းမှာပင် ရွာသားများအကြားသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

အို... ဘုရားရေ... ဤသို့ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားမှုမှာ အလွန်ပင် ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှချေ၏။

သူတို့သည် နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ရွာသားများ၏ ဝိုင်းရံ ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

အခန်း (၃၂)

ထိပ်တန်း ကျောက်စိမ်း... ဧကရာဇ်စိမ်း

ထိုအသံမှာ ရွှီပေါ်အန်း၏ အသံပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရွာသားများ စုဝေးလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းရှိ အခြေအနေကို သတိ ထားမိခဲ့လေ၏။

မြို့စောင့်ရဲမက် နှစ်ဦးမှာ မီတာနှစ်ရာခန့် အကွာတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော်လည်း ရှေ့မှ လီချိန်းရှီသည် ရွာသားအုပ်စု နှစ်စုကို အောင်မြင်စွာ ဆုံတွေ့နိုင်ရန် ဦးဆောင်ခေါ်ယူလာခဲ့လေသည်။

ရွာသားများသည် ဝမ်းသာအားရ စုဝေးနေကြပြီး လီလောင်ဆန်းသည် လီခန့်ရှန်းအား မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖက်လဲတကင်း နှုတ်ဆက်နေခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ နားလည်ပေး၍ ရနိုင်သော အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေသည်။ အစားအသောက်နှင့် ရေ ရှားပါးနေ ချိန်တွင် ခွဲခွာခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးရဲခဲ့ကြချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က ရေတစ်စက်မျှ မရှိဘဲ ဒုက္ခရောက်နေခဲ့သော ခေါင်ရှန်းရွာသားများမှာ ယနေ့ တွင် အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ရှိနေကြဦးမည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှပင် ပျောက်ဆုံးခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“အစ်ကို ခန့်ရှန်း...၊ ဒီမှာ ခဏထိုင်ပြီး အနားယူဦး...။ ရေလေးသောက်ရင်း စကားပြောကြတာပေါ့...။ မကြာခင်မှာ ညစာ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်...။ အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆန်တွေ၊ ဂျုံတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ...။”

လီလောင်ဆန်းက လီခန့်ရှန်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

လီခန့်ရှန်းက လီလောင်ဆန်း၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်ရင်း...၊

“ငါ မပင်ပန်းပါဘူး...၊ လောင်ဆန်းရာ...။ ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး...။”

“ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး...။ ဒါတွေအားလုံးက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတွေပေါ့...။ အစ်ကို ကြီးက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ...။ တကယ်လို့ အစ်ကိုကြီးသာ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို မကိုးကွယ်ခဲ့ရင် ငါတို့ရွာလေးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်...။”

ရွာသားများ ဆုံတွေ့ကြသောအခါ သူတို့ ခွဲခွာနေရသည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အပြောင်းအလဲများကို အပြန်အလှန် ပြောပြနေကြလေသည်။

ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းရှိ ဆူညံသံများမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာခဲ့၏။

တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေသော ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းမှ ဆူညံသံများကြောင့် ချက်ချင်းပင် နိုးလာခဲ့လေသည်။

လူတစ်ယောက်သည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ အိပ်ချိန်မှာ သဘာဝအလျောက် နည်းပါးသွားတတ်ပေသည်။ ရွှီပေါ်အန်းသည် မနေ့ညက နောက်ကျမှ အိပ်ခဲ့သော်ငြားလည်း ယနေ့နံနက် စောစောနိုးခြင်းအပေါ် မည်သို့မျှ သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

သူသည် အိပ်ရာမှထကာ ဘွန်ဆိုင်းကို ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းရှိ အပြောင်း အလဲများကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ဘွန်ဆိုင်းဥယျာဉ်အတွင်း၌ လူအများအပြား ထပ်မံရောက်ရှိနေသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း သတိ ပြုမိသွားခဲ့လေသည်။

ရွာသားများ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာများနှင့် သူတို့၏ စကားသံများကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ဤလူများ မှာ ခေါင်ရှန်းရွာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူများဖြစ်ကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက် လေသည်။

ရွာသားများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရွှီပေါ်အန်း အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ပေသည်။

သူတို့သည် နှစ်ရက်မျှသာ ခွဲခွာခဲ့ရသော်လည်း ရွာတွင် ကျန်ရစ်သူရော အပြင်သို့ ထွက်ခွာသူများပါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ရွာမှ ထွက်ခွာသွားသူများမှာ မည်သို့သော အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရမည်ကို ရွာတွင် ကျန်ရစ်သူ များက မသိနိုင်သကဲ့သို့၊ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိသားစုဝင်များမှာ နှစ်ရက်တာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကို ခံနိုင် ရည် ရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုလည်း အပြင်ရောက်နေသူများက မသိနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဤသည်မှာ ခေတ္တခဏ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဒုက္ခဆိုးကြီးမှ လွတ်မြောက်လာပြီး နောက် ပြန်လည် ဆက်နွှယ်ခွင့်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူက စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ဘွန်ဆိုင်းဥယျာဉ်အတွင်း လူဦးရေ ပိုမိုများပြားလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်မိလေသည်။

၎င်းမှာ မိမိ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ လက်အောက်ခံသစ်များ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မိမိ၏ မိသားစုဝင်များ တိုးပွားလာသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေခဲ့ပေ၏။

ရွှီပေါ်အန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ ဤ ခံစားချက်မှာ ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ရွာသားများ ဆုံတွေ့ပွဲ ကျင်းပနေသည်ကို အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များဖြင့် စောင့် ကြည့်နေခဲ့လေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပနေသကဲ့သို့ စည်ကားလှချေ၏။

အမြဲတမ်း ခြိုးခြံချွေတာတတ်သော ရွာသားများမှာ ယနေ့တွင်မူ မနက်စာ အမျိုးမျိုးကို ပြင်ဆင် နေကြလေသည်။

ပေါင်းမုန့်များ၊ ပန်းပုံသဏ္ဌာန် ပေါင်းမုန့်များ၊ ဖက်ထုပ်များ၊ ခေါက်ဆွဲများ၊ ဆန်ခေါက်ဆွဲများ၊ ဟင်းသီး ဟင်းရွက်များ၊ အသားဟင်းများနှင့် သိုးတစ်ကောင်ကိုပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ သတ်ဖြတ်၍ ချက်ပြုတ် နေကြလေသည်။

ရွာသားများသည် အစကတည်းက ဆန်ကို ချက်ပြုတ်၍ "လောင်ဖန့်" ဟုခေါ်သော ထမင်းတစ်မျိုး ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ပေးသနားသော ဆန်စေ့များမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားနေခဲ့လေသည်။

၎င်းကို ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် လုံလောက်သော အိုး သို့မဟုတ် မီးဖို မရှိသည့်အပြင် အကယ်၍ ရှိခဲ့ လျှင်ပင် ကောင်းမွန်စွာ ကျက်စေရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆန်ကို အမှုန့်ပြုလုပ်ကာ မုန့်ဖတ်များအဖြစ် ပြုလုပ်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံး ပြုခဲ့ကြရာ မျှော်လင့်မထားသော အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအရာ ကို ခေါင်ရှန်းရွာသားများက "ဆန်ခေါက်ဆွဲ" ဟု အမည်ပေးလိုက်ကြလေ၏။

လီလောင်ဆန်းက လီချိန်းရှီနှင့် လီခန့်ရှန်းတို့အား "ဆန်ခေါက်ဆွဲ" ၏ မြစ်ဖျားခံပုံကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရှင်းပြနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းမှာ မသိမသာ ပြုံးမိသွားခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုအစားအစာကို စားသုံးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို အမှန်တကယ်တွင် "ဆန်ခေါက်ဆွဲ" ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း နေထိုင်ရာ ကမ္ဘာတွင်မူ ၎င်းကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကတည်းက စစ်ပွဲကာလ အတွင်း စစ်သည်တော်များ၏ စားသောက်မှုပုံစံနှင့် ကိုက်ညီစေရန် တီထွင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မိမိ၏ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးသို့ အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခု ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

*နောင်ကျရင် သူတို့ကို "လျှော်စီဖန်" လို့ခေါ်တဲ့ ခရုဆန်ခေါက်ဆွဲ ချက်နည်းကို ပြောပြရမလား...။*

ရွှီပေါ်အန်းက ဟာသစိတ်ဖြင့် တွေးတောနေမိလေသည်။

“ကဲ... အားလုံးပဲ...။ အစားမစားခင်မှာ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို အတူတူ ဝတ်ပြုကြရအောင်...။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် နတ်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ကြရအောင်...။”

“ဟုတ်တယ်...။ တကယ်လို့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးသာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ အခုချိန်မှာ အသက်ရှင် နေကြမှာ မဟုတ်ဘူး...။”

လီခန့်ရှန်းက ရွာသားများကို ဦးဆောင်ကာ ဒူးထောက်ရှိခိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီပေါ်အန်း ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပိုမိုလေးနက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ပြောင်လိုသော စိတ်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤလူသားငယ်လေးများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန်မှာ မိမိ၏ တာဝန်ဖြစ်သည် ဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“တီး...တောင်...”

အိမ်ရှေ့ရှိ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဗီဒီယိုစနစ်မှတစ်ဆင့် ကြည့် လိုက်ရာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူမှာ ဗီလာအိမ်ရာ၏ အရောင်းမန်နေဂျာ ထျန်ရှောင်ရို့ ဖြစ်နေ သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤဗီလာကို ထိုမန်နေဂျာ ထျန်ထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ် ပေသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် တံခါးကို မဖွင့်ဘဲ အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်လေ၏။

ထျန်ရှောင်ရို့က ကျွမ်းကျင်သူပီပီ ပြုံးပြလိုက်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“လူကြီးမင်း ရွှီ...၊ ဒီလိုပါ...။ မမ ချန်ဖိန်ဖိန်က ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်လာပြီး လူကြီးမင်း အိမ်ကို အသစ် ပြောင်းလာတာဆိုတော့ အိမ်မှာ စားစရာတွေ မရှိသေးမှာ စိုးလို့ မနက်စာ လာပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်လို့ပါ.။”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ ချန်ဖိန်ဖိန်သည် အရာရာကို အသေးစိတ် စဉ်းစားပေးနိုင်သူပင် ဖြစ်ပေသည်။

မိမိအား ပြုံးရယ်စွာဖြင့် လာရောက်ကူညီသူကို၊ အထူးသဖြင့် မည်သည့် ရန်ငြိုးရန်စမျှ မရှိသော လှပ သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ငြင်းဆန်ရန်မှာ မသင့်တော်လှချေ။ ရွှီပေါ်အန်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသော်လည်း ဘွန်ဆိုင်းကို သိမ်းဆည်းကာ ခြံဝင်းတံခါးကို သွားရောက်ဖွင့်ပေးလိုက်လေသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်...၊ အဝတ်အစား လဲနေလို့ နည်းနည်း ကြာသွားတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက သဘာဝအလျောက် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

လှပသော အမျိုးသမီးများ၏ ထူးခြားချက်မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ကို ခဏမျှ စောင့်ခိုင်းမိရုံဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရစေတတ်၏။ အကယ်၍ တံခါးဝသို့ ရောက်လာသူမှာ ပေတေစုတ် ပဲ့နေသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက ရွှီပေါ်အန်းမှာ မနက်စာ စားချင်စိတ်ပင် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ် ချေ။

“ရပါတယ် လူကြီးမင်း ရွှီ...။ ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်ပုဒ်က ဝယ်ယူသူကို ဦးစားပေးဖို့ပါပဲ...။ အထူး သဖြင့် လူကြီးမင်းက မမ ချန်ရဲ့ သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်နေတော့...။ ဒီမှာပါ...၊ ကန်တင်းကနေ ယူလာတဲ့ ပဲနို့နဲ့ ပေါက်စီတွေပါ...။ ငုံးဥအချို့နဲ့ တခြား ဟင်းအရန်လေးတွေလည်း ပါပါတယ်...။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ဖြစ်နေပေမဲ့ လူကြီးမင်း ကြိုက်နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...။”

ထျန်ရှောင်ရို့က ယဉ်ကျေးစွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ကျွန်တော် မနက်စာဆိုရင် ပေါက်စီကို အရမ်းကြိုက်တာ...။”

“ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့...။ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...။ လူကြီးမင်း အလုပ်ရှုပ်နေမှာဆိုတော့ ကျွန်မ သွားပါဦးမယ်...။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု လိုအပ်တာ ရှိရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ အကူ အညီ လိုရင်ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မဆီကို တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ်...။ ဒါမှမဟုတ် ညှိနှိုင်းရေးရုံးကို (၂၃၄၅၆) ဆီကို ဆက်လိုက်ပါ...။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲမှုက (၂၄) နာရီလုံး ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေပါ တယ်...။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းက မိမိအတွက် ဖုန်းအားသွင်းကြိုး အရေးပေါ် လိုအပ်နေ ကြောင်းကို အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်လေ၏။

ထျန်ရှောင်ရို့က ပြုံးလိုက်ပြီး...၊

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ...။ ကျွန်မရဲ့ အိတ်ထဲမှာ အားသွင်းကြိုး တစ်ခု ပါလာတယ်...၊ လူကြီးမင်း အရင်ဆုံး ယူသုံးထားလိုက်ပါ...။”

ထွက်ခွာသွားသော ထျန်ရှောင်ရို့၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ရွှီပေါ်အန်းမှာ မသိမသာ သက်ပြင်းချမိ လေသည်။

ဤဗီလာအိမ်ရာ၏ ဝန်ဆောင်မှုမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှချေ၏။

ယခင်က မိမိဝယ်ခဲ့သော အိမ်ရာတွင်မူ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ သန်မာသော လူငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး မန်နေဂျာများမှာလည်း စမတ်ကျသော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။

သို့သော် အိမ်လွှဲပြောင်းယူပြီး နှစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ ပါဆယ်ထုပ် ပေါ်က စာလုံးကိုပင် မဖတ်နိုင်သော အဘိုးအိုကြီးများနှင့် အစားထိုးခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ကြားရသလောက်ဆိုလျှင် လုံခြုံရေး သုံးယောက်ပေါင်းမှ သွားလေးချောင်းသာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထို သူများက မည်သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရမည်နည်း။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရွှီပေါ်အန်းမှာ အိမ်ပြန်လာလျှင် ဂိတ်စောင့်ကို လန့်မသွားစေရန်အတွက် ကားဟွန်းပင် မတီးရဲဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ ဝင်လာတတ်ပေ သည်။

ရွှီပေါ်အန်း သက်ပြင်းချရင်း ဘွန်ဆိုင်းအနီးသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေ၏။

“ရွာသားတွေရဲ့ မနက်စာမှာ အမျိုးစုံနေပေမဲ့ အာဟာရတော့ သိပ်မပြည့်ဝသေးဘူး...။ သူတို့ကို ငုံးဥ တစ်လုံးလောက် ကျွေးပြီး အာဟာရ ဖြည့်ပေးရမယ်...။”

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် အခွံနွှာထားသော ငုံးဥတစ်လုံးကို ညင်သာစွာ ကောက်ယူကာ ရွာသားများ၏ အနီးတွင် ချထားပေးလိုက်လေသည်။

ရွာသားများ၏ ချီးမွမ်းထောပနာပြုသံများအကြားတွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် မလှမ်းမကမ်း၌ ပင်ပန်းနွမ်းလျ ဟန်ဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲဖက်ကာ အနားယူနေသော လူပုလေးနှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့ လေသည်။

*အဲဒီလူနှစ်ယောက်က အုပ်စုထဲကနေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာလား...။*

*အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တာပဲ...။ လီချိန်းရှီ အရင်က ပြောခဲ့တာ ရွာမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ မကျန်းမာတဲ့သူတွေ များတယ်ဆိုတော့...။*

*ဒီလူနှစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်ဖို့ အခက်အခဲ ရှိနေတဲ့ ရွာသားတွေ ဖြစ်ရမယ်...။*

*လီချိန်းရှီကတော့ တကယ်ပဲ...၊ အရမ်း ပေါ့ဆတာပဲ...။ ရွာသားတွေကို ဒီလို ဘယ်လိုလုပ် ချန်ထားခဲ့နိုင် ရတာလဲ...။*

“အို...၊ မင်းတို့ လမ်းလျှောက်ရတာ ခက်ခဲနေပုံရတယ်...။ ငါကိုယ်တော် လက်တွဲကူညီပေးပါ့မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ ဘွန်ဆိုင်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ရှိနေသော လူပုလေးနှစ်ဦး ကို ညင်သာစွာ မယူလိုက်ပြီး ခေါင်ရှန်းရွာသားများရှိရာ အလယ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သူ သတိပြုလိုက်မိ၏။

၎င်းမှာ ယခင်က ငုံးဥကို ပေးသနားခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမို တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေစဉ် သူ၏ လက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မိမိ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ထိုအရာကို ရွှီပေါ်အန်းက အာရုံစိုက်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ တဖြည်း ဖြည်း ကြီးမားလာခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော စိမ်းမြမြ အရောင်တောက်ပနေသည့် ဆိုင်းဘုတ် ပြားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုအပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စာလုံးများနှင့် တူသော စာသားနှစ်ကြောင်းကို ထွင်းထု ထားလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုစာလုံးများမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုသည်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ဆိုင်းဘုတ်ပြား ကိုသာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ လေတော့သည်။

*ဘုရားရေ...၊ ဒါက...။ ဧကရာဇ်စိမ်းလား...။ ထိပ်တန်း ကျောက်စိမ်းပဲ...။ ငါတော့ တစ်ခါ ပြန်ချမ်းသာပြီ ဟေ့...။*

ရွှီပေါ်အန်း၏ စိတ်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့လေ တော့သည်။