အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း (၃၉)

ဝံပုလွေအုပ်ကို လွှတ်ပေးခြင်း

*တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...၊ ကိုယ်တော်မျိုးရဲ့ နတ်ဘုရားရတနာထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ တောဝံပုလွေတွေ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးတော်မူပါ...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အစည်းအဝေးခန်းအတွင်းသို့ ပြန်မဝင်တော့ချေ။ သူ သည် မိမိ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ပြီး ဘွန်ဆိုင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤသို့သော အပြုအမူမျိုးကို မည်သို့မျှ လုပ်ဆောင်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

အမှန်တကယ်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေသူတစ်ဦးအဖို့ သင့်တင့်သော လစာရှိပြီး အနည်းဆုံး ခေါင်းဆောင်ပိုင်းရာထူးတစ်ခုရှိသည့် တည်ငြိမ်သော အလုပ်တစ်ခုရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူ လှချေ။

ကုမ္ပဏီနှင့် အဖွဲ့အစည်း အများအပြားမှာ အသက် (၃၅) နှစ်ကျော်သူများကို အလုပ်ခန့်အပ်ရန် ဝန်လေး နေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ ရွှီပေါ်အန်း အနေဖြင့် လုပ်ကြံဖယ်ရှားခြင်း ခံရကာ အခြေအနေ နိမ့်ကျသွားခဲ့ရ သော်လည်း အလုပ်မှ ထွက်ရန်ဟူသော အတွေးကို တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

ဤသည်မှာ ရွှီပေါ်အန်းတွင် မာန်မာန ကင်းမဲ့နေခြင်းကြောင့် မဟုတ်သကဲ့သို့ သူသည် ငယ်ကျွန်ခံလို သော သဘာဝ ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။

လူတစ်ဦးသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာမှသာ ဘဝ၏ ခက်ခဲပင်ပန်းမှုကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦးအနေဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် အမြဲတမ်း ခရီးသွားနေရပြီး အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်နေ ရသဖြင့် မိသားစုကို ဂရုစိုက်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချီရှောင်ရွှယ်ကဲ့သို့သော လည်ပတ်လှည့်ဖြားတတ်သော အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ရွှီပေါ်အန်းအား ပူးပေါင်းကြံစည်ကာ လုပ်ကြံခဲ့သဖြင့် အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပျက်ပြားခဲ့ရရုံသာမက အရာရာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် မိမိ၏ ရာထူးကို မနာလိုဖြစ်နေသော ပြိုင်ဘက်ကလည်း "လုပ်ငန်းခွင် အပြုအမူ ဆိုင်ရာ ပြဿနာ" ကို အချက်အချာထားကာ သူ၏ အရှိန်အဝါရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်းပြီး ရွှီပေါ်အန်းအား ရာထူးတိုးရမည့်အစား နိမ့်ကျသော နေရာသို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြလေသည်။

လူများက ပြောလေ့ရှိကြသည်မှာ လွင်ပြင်သို့ ကျဆင်းသွားသော ကျားသည် ခွေး၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့၊ နားခိုရာသစ်ပင်မှ ပြုတ်ကျသွားသော ဖီးနစ်ငှက်သည်လည်း ကြက်တစ်ကောင်ထက် မပို တော့ချေ ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း မည်သို့ တတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဘဝကို လက်လျှော့လိုက်မည်လား သို့မဟုတ် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မည်လား ဆိုသည်ကို ရွေးချယ်ရ မည်လော။

ငယ်ရွယ်စဉ်ကမူ ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုသို့သော လုပ်ရပ်မျိုးကို အမှန်တကယ်ပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးလေ သည်။ သူသည် စိတ်အားထက်သန်ပြီး တစွတ်ထိုးစိတ် ရှိတတ်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ် ပါလား။ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစွတ်ထိုးစိတ် မရှိခဲ့လျှင် မည်သို့ လူငယ်ဟု ခေါ်နိုင်ပါမည်နည်း။

တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများကို မြန်ဆန်စေရန်အတွက် ရွှီပေါ်အန်းသည် လမ်းများကို ပိတ်ဆို့ကာ အနှောင့်အယှက် ပေးနေသော နယ်မြေခံ လူမိုက်များကို သံချောင်းများ ကိုင်ဆောင်ကာ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးလေသည်။

မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ကုမ္ပဏီ စီမံခန့်ခွဲရေး အဖွဲ့နှင့် အတိ အလင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ပြီး အစည်းအဝေးအတွင်း စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထိုး၍ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့် ခေတ္တမျှပင် နာမည်ကြီးခဲ့သေး၏။

သို့သော် ယခုအခါ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ရွှီပေါ်အန်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်တော့ချေ။

လူလတ်ပိုင်းများ၏ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်မှာ လက်တွေ့ကျခြင်း သို့မဟုတ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင်မူ သည်းခံနိုင်စွမ်းနှင့် အောင့်အီးသည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သည်းမခံနိုင်လျှင် မည်သို့ လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ဆောင်ထားသော တာဝန်ဝတ္တရားများမှာ မိဘများ၊ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် ပြင်းပြသော ဆန္ဒနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ မျှော်လင့်ချက်များ ဖြစ်ပေသည်။

တာဝန်သိတတ်သော လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် အရာရာကို လွယ်လင့်တကူ စွန့်လွှတ်ရန် သို့မဟုတ် ရှိသမျှ အားအင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။

ဟန်ရှင်းသည် တစ်ပါးသူ၏ ခြေထောက်ကြားမှ တိုးဝင်ခဲ့ရသော အရှက်တကွဲ အခြေအနေကို သည်းခံ ခဲ့ခြင်းကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် နယ်စားပယ်စား ဖြစ်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ယွဲ့ဘုရင်သည်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ခါးသီးမှုများကို သည်းခံခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ စစ်သည်တော် သုံးထောင်ဖြင့် ဝူပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကံတရားသည် အနှစ်သုံးဆယ်တစ်ကြိမ် မြစ်၏ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲတတ် သည်ဟု ဆိုကြကုန်၏။ အရှေ့ဘက်ကမ်း၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သည်းမခံနိုင်လျှင် အနောက်ဘက်ကမ်း၏ ချမ်းသာသုခကို မည်သို့ ခံစားနိုင်ပါမည်နည်း။

အောင့်အည်းသည်းခံခြင်းသည် အရှုံးပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ နည်းဗျူဟာမြောက် လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခု သာ ဖြစ်ပေသည်။

နည်းဗျူဟာအရ ဆုတ်ခွာခြင်းမှာ ဆုတ်ခွာခြင်းပင် ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ ၎င်းတွင် ကွဲပြားသော အဓိပ္ပာယ် ရှိနေခဲ့လေပြီ။

အကယ်၍ ရွှီပေါ်အန်းသာ ဤအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ အလုပ်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်။

ထိုအခါ မိုးခေါင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရေကြီးသည်ဖြစ်စေ ရရှိနေသော ခိုင်မာသော ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းကို သူ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

မိဘများ၏ စိတ်သက်သာရာရမှုကိုလည်းကောင်း၊ မိမိနောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြ သော ညီအစ်ကိုများ၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုလည်းကောင်း ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် နောက်ထပ် စားသုံးရမည့် အစားအစာ သို့မဟုတ် လာမည့်လအတွက် ပေးဆောင်ရမည့် ကုန်ကျ စရိတ်များအတွက် မဖြစ်စလောက်သော ဝင်ငွေရရှိရန် ပိုမိုခက်ခဲသော အလုပ်များကို သူ ရှာဖွေရ ပေလိမ့်မည်။

မည်သည့်အရာက အစစ်အမှန် ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်ပါသနည်း။ မည်သည့်အရာက အစစ်အမှန် သူရဲဘော ကြောင်မှု ဖြစ်ပါသနည်း။

အကယ်၍ အလုပ်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ပိုမို၍ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ကာ မတရားမှုကို ခံစားရလျှင် ထပ်မံ ၍ ထွက်ဦးမည်လော။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခင်ဗျားမှာ ငွေရှိတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ သည်။

ငွေရှာရသည်မှာ ခက်ခဲလှသကဲ့သို့ ဘဝမှာလည်း ပင်ပန်းလှချေ၏။ ဤသည်မှာ မည်သည့် လုပ်ငန်းခွင် တွင်မဆို ထပ်တူပင် ဖြစ်ပေသည်။ တုန်းကျန်း ဆောက်လုပ်ရေး၏ ဥက္ကဋ္ဌစူး ကဲ့သို့သော ဩဇာကြီးမား သူပင်လျှင် မနေ့ညက ဘဏ်တာဝန်ရှိသူများ ရှေ့တွင် နှိမ့်ချစွာ ပြုမူခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီပေါ်အန်း အနေဖြင့် မည်မျှပင် ကံဆိုးနေပါစေဦးတော့၊ သူသည် အောက်ခြေ စီမံကိန်းမန်နေဂျာများ ထက် သာလွန်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူ မလိုချင်သော စီမံကိန်း ဌာနများရှိ ခေါင်းဆောင်ပိုင်း ရာထူးများ မှာ အင်ဂျင်နီယာ အမြောက်အမြား၏ အိပ်မက် ရာထူးများပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ လူအများနှင့် ဟန်ဆောင် ဆက်ဆံနေရသည်မှာ စိတ်ပင်ပန်းလှချေ၏။

အပြင်ဘက်တွင် အလုပ်မရနိုင်ခြင်းမှာလည်း ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ မိမိနှင့် လုံးဝ မသက် ဆိုင်သော လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခုတွင် အစမှ ပြန်လည် စတင်ရန်မှာလည်း စိတ်မပါလှချေ။

ဤသည်မှာ လက်ရှိ အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေသည်။ မည်သည့် ဖြေရှင်းချက်က အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ငွေရှိလျှင် သတ္တိရှိသည်၊ ငွေရှိလျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်တော့ချေ ဟူသော စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

အဓိကအချက်မှာ ငွေရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအခါတွင် မည်သူက အလုပ်မှ ထွက်ချင်ပါဦးမည်နည်း။

ဤသည်မှာ ရွှီပေါ်အန်း၏ လက်ရှိ စိတ်ဓာတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာသည် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ယွမ်သန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီသော ကြွယ်ဝမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊ တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် မည်သည့်အရာက ပိုမို အရေးကြီးသည်ကို သဘာဝအလျောက် နားလည်ခဲ့ လေပြီ။

*အကယ်၍ ငါသာ ဤအလုပ်အပေါ် တကယ်ပဲ မကျေမနပ် ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မျက်နှာရှေ့မှာ တင် အလုပ်ထွက်ပြလိုက်မှာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ငါ့မှာ အဲဒီလို လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိနေပြီလေ...။*

*ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ ငွေတွေ ရှိနေမှတော့ အလုပ်လုပ်ရတာက ပိုပြီးတော့ ပျော်စရာမကောင်း ဘူးလား...။*

ခင်ဗျားမှာ ငွေမရှိဘဲ အနှိမ်ခံရတဲ့အခါ ခင်ဗျား ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်တိုတတ်ကြတယ်...။

ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာ ယွမ်သန်းတစ်ရာ ရှိနေချိန်မှာ၊ တစ်လကို ယွမ်တစ်သောင်းပဲ ရတဲ့သူတစ်ယောက်က ခင်ဗျားကို လာပြီး ကြွားဝါလှောင်ပြောင်နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဒေါသထွက်ပါဦးမလား...။

ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားတွေကို ပြနေပါဦးမလား...။

ဟာသတွေ မလုပ်ပါနဲ့...။ ခင်ဗျားမှာ အဲဒီလို စိတ်တောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...။ သူတို့ရဲ့ လူရွှင်တော်လို အပြုအမူတွေကို ကြည့်ပြီး ခင်ဗျား သဘောကျနေဦးမှာပါ...။ ခင်ဗျားက ပြဇာတ်ကြည့်နေတာပဲလေ...။

ငွေကြေးက ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ လုံခြုံမှုဆိုတာဟာ ဘာနဲ့မှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အရာပဲ...။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိဘဲ ထိုင်နေခဲ့ လေသည်။ သူ ဘွန်ဆိုင်းကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် လီချိန်းရှီသည် တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းအတွင်း ၌ ဒူးထောက်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ဆုတောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

“လီချိန်းရှီ...၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...။” ရွှီပေါ်အန်းက မေးလိုက်လေသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...၊ ကိုယ်တော် ရောက်လာတာ တကယ်ပဲ ကောင်းပါတယ်...။ ဟို ဝံပုလွေတွေ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ...၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း နတ်မင်းကြီးရဲ့ နတ်ဘုရား ရတနာကို ရွှေ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ လုံးဝ မလှုပ်ပါဘူး...။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီ ဝံပုလွေတွေကို လွှတ်ပေးတော်မူပါ...။”

လီချိန်းရှီက အသည်းအသန် ပြောဆိုလိုက်၏။

ရွှီပေါ်အန်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ဆေးလိပ်ပြာခွက်အောက်တွင် ဝံပုလွေအုပ်စုထဲမှ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်သာ အားအင် အနည်းငယ် ကျန်ရှိတော့ပြီး ပြာခွက်အတွင်း၌ လမ်းလျှောက် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်ရှိသော ဝံပုလွေများမှာမူ မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် အားအင် မရှိကြတော့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤအကြောင်းကို အရင်ကတည်းက စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် လီချိန်းရှီက တောင်းဆိုလာသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းကလည်း သဘောတူလိုက်လေ၏။

“ပြဿနာ မရှိပါဘူး...၊ ငါ အဲဒီ ဖန်အကာအကွယ်ကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးမယ်...။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးပြီးရင် မင်းတို့ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ...။”

လီချိန်းရှီက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...၊ အခု သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက တိရစ္ဆာန်တွေကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ...။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ သူတို့ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ် ထားပါတယ်...။”

*တကယ်ကို ထက်မြက်လှပါပေတယ် ။ ငါတို့ အတွေးချင်း တူနေတာပဲ...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည်လည်း အရင်က ဤသို့ပင် တွေးတောခဲ့ဖူးလေသည်။

ဝံပုလွေများကို ခွေးများကဲ့သို့ သို့မဟုတ် အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မှာ ရွာသားများအတွက် တောတောင်များအတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရန် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှီပေါ်အန်းက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ...၊ ငါ ခွင့်ပြုတယ်...။ အောက်ကို ဆင်းပြီး ပြင်ဆင်ထားကြ...။ မင်းရဲ့ လူတွေကို ခေါ်ပြီး လက်နက်တွေနဲ့ အဆင်သင့် စောင့်နေကြ...။ ဝံပုလွေတွေ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား လုပ်လာရင် ကာကွယ်နိုင်အောင်လို့ပေါ့...။ ခဏနေရင် ငါ သူတို့ကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အရာကို ဖယ်ရှားပေးမယ်...။”

လီချိန်းရှီမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဦးချလိုက်လေသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ နတ်မင်းကြီး တကယ်ပဲ ဒုက္ခများသွားရပါပြီ...။”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လီချိန်းရှီသည် တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းမှ ထွက်ခွာကာ တောင်အောက် သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

“မင်း လမ်းလျှောက်တာ အရမ်းနှေးလွန်းတယ်...၊ ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်...။ စိတ်အေးအေးထားပါ...။ စိတ်မပူနဲ့...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် လီချိန်းရှီ လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ အချိန်ကုန်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းကာ လီချိန်းရှီအား လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ မယူလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ချပေးလိုက်လေတော့သည်။

ရွာသားများသည် လီချိန်းရှီ မိုးကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ တောင်စောင့် နတ်မင်းကြီး တန်ခိုးပြပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားကြပြီး သူ့အား ဝိုင်းအုံကာ အမျိုးမျိုး မေးမြန်းကြလေ၏။

“ကျောက်တုံးလေး...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက မင်းကို အောက်ကို ပို့ပေးလိုက်တာလား...။”

“ကျောက်တုံး...၊ တိမ်စီးရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ...။ ငါတော့ မင်းကို တကယ်ပဲ အားကျတယ်ကွာ...။”

“ကျောက်တုံးလေး...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ဘာမိန့်သလဲ...၊ အဲဒီ ဝံပုလွေပေါက်လေးတွေကို လွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူရဲ့လား...။”

လီချိန်းရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက သဘောတူလိုက်ပြီ...၊ ငါတို့ မြန်မြန်ပြင်ဆင်ပြီး ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ကင်းစောင့်ရအောင်...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် လီချိန်းရှီနှင့် ရွာသားအချို့မှာ မိမိ ပေးသနားထားသော ပင်အပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝံပုလွေများရှိရာ ပြာခွက်အနီးတွင် သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး မှောက်ထားသော ပြာခွက်ကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားလိုက်လေ၏။

နှစ်ရက်၊ သုံးရက်မျှ အစာငတ်နေခဲ့သဖြင့် ဝံပုလွေများမှာ လုံးဝကို အားအင်ကုန်ခမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှီပေါ်အန်းက ပြာခွက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် အတော်ပင် ဆူညံသွားခဲ့သော်လည်း ဝံပုလွေများမှာ တစ်ကောင်မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူတို့မှာ ဆာလောင်လွန်းသဖြင့် အလွန်ပင် အားနည်းနေပုံရပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဝံပုလွေပေါက်လေးများ ဗိုက်ပြည့်စေရန်အတွက် ကန်တင်းသို့သွားကာ အစား အသောက်တစ်ခုခု ရှာပေးရမည်လောဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင်၊ နွားပေါက် အရွယ်အစားခန့် ရှိသော ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်မှာ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ရွာသားများဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးဝင် သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

အခန်း (၄၀)

စစ်မှန်သော အလှတရား

ဝံပုလွေသည် သူ၏ အစွယ်များကို ထုတ်ပြကာ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရွာသားများဆီသို့ လျှပ်တပြက် ပြေးဝင် သွားလေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ ရင်မှာ တထိတ်ထိတ် တုန်သွားခဲ့ရလေ၏။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် လက်တွဲကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ လျှပ်တပြက်အတွင်းမှာပင် လီချိန်းရှီက ရှေ့သို့ ဦးစွာ တက်လှမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူသည် နတ်ဘုရားလှံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရွာသားများ၏ ရှေ့တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တန့်လိုက်ချေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

*ငါက ရွာသားတွေကို ထာဝရ ကာကွယ်ပေးထားလို့ မရနိုင်ဘူး ။ သူတို့အနေနဲ့ စမ်းသပ်မှုအချို့ကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်…။*

လီချိန်းရှီက ဤအရေးကြီးသော တာဝန်ကို ယူရန် ဆန္ဒရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ရွှီပေါ်အန်း အနေဖြင့်လည်း သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခွင့်ပြုလိုက်လေ၏။ သို့သော်လည်း ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုင်ရာမှ မထဘဲ ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အနည်းငယ်မျှ ဘေးအန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ယူဆပါက သူသည် ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် ကူညီကာ ရွာသားများ၏ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ထိခိုက်နစ်နာမှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့ချပေးမည် ဖြစ်၏။

ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းရှိ လူသားငယ်လေးများမှာ ရှားပါးလှသည်ဖြစ်ရာ၊ လီချိန်းရှီမှာမူ ရွှီပေါ်အန်းနှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် လီချိန်းရှီအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု ဖြစ်ပွားမည်ကို ရွှီပေါ်အန်း အလိုမရှိခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် ခေါင်ရှန်းရွာတွင် လီချိန်းရှီမှာ လုပ်အားပေးနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော သန်မာသည့် လူငယ် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ လီချိန်းရှီသာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားပါက ခေါင်ရှန်းရွာ၏ လုံခြုံရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ သေချာပေါက် အဟန့်အတား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ပြောရသည်မှာ ကြာ၏။

ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်သည် သူ၏ ခြေလက်လေးဖက်လုံးကို အားပြုကာ လျှပ်တပြက်အတွင်း ခုန်ဝင်လာ ခဲ့လေပြီ။ သူ၏ ဝင်းလက်နေသော အစွယ်များမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှချေ၏။

လီချိန်းရှီသည် သူ၏ လှံကို ခပ်တည်တည်ပင် ကိုင်ဆောင်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက် လေသည်။ သူသည် အပ်ဖျားကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ဘေးတိုက် ကာကွယ်လိုက်ရာ၊ ဝံပုလွေ ခေါင်းဆောင် မှာ မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ မေးရိုးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး အပ်ကို ကိုက်လိုက်မိလေတော့သည်။ လီချိန်းရှီမှာ လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် တုန်ခါမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်မှာလည်း အခြေအနေ မကောင်းလှချေ။ သူ၏ သွားများမှာ မည်မျှပင် ခိုင်မာပါစေ၊ သံသားကိုမူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သွားဖုံးများ နာကျင်လာသဖြင့် ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်မှာ သူ၏ မေးရိုးများကို လျှော့ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မှာပင် လီချိန်းရှီသည် အရှိန်ကို အသုံးချကာ ဝံပုလွေ၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်လေတော့သည်။

လက်နှစ်ဖက်စလုံးက အပ်ဖျားတပ်ထားသော လှံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင် ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ထိုးသွင်းလိုက်လေ၏။

၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ နွား သို့မဟုတ် မြင်းများ၏ ပါးစပ်တွင် ဇက်ကြိုးတပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ် နေပြီး၊ ဝံပုလွေအား သူ၏ ပါးစပ်ကို လွတ်လပ်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်မှာ လီချိန်းရှီအား သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျစေရန် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေခဲ့ လေသည်။

လီချိန်းရှီကလည်း မိမိ၏ အင်အားရှိသမျှကို အသုံးချကာ ဝံပုလွေ၏ ပါးစပ်တွင် ညပ်နေသော အပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျောပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေခဲ့၏။

ဝံပုလွေမှာ ရဲရင့်သော်ငြားလည်း၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အစာငတ်ထားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွား ခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

လီချိန်းရှီမှာမူ တိုက်လေတိုက်လေ ပိုမိုရဲရင့်လာပြီး ဝံပုလွေမှ ပြန်လည်မကိုက်နိုင်စေရန် အပ်ကို ပါးစပ် အတွင်း၌ မြဲမြံစွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ အင်အားများ လျော့နည်းလာချိန်တွင် လီချိန်းရှီက အားအကုန်သုံး၍ ဝံပုလွေ အား မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်လေတော့၏။

မကြာမီမှာပင် လူနှင့် ဝံပုလွေတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ လီချိန်းရှီက ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်အား မြေကြီးပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ဖိထားသဖြင့် ၎င်းမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ ချေ။

ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်သည်လည်း မိမိ၏ နာကြည်းချက်နှင့် မတတ်သာမှုကို ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် လည်းကောင်း၊ မိမိ၏ နောက်ဆုံးသော ပူဆွေးဒေါသများကို ရင်ဖွင့်သည့်အနေဖြင့်လည်းကောင်း မြည်တမ်းအော်ဟစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်မိလေ၏။

သူသည် ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ စကားများကို အမှန်တကယ်ပင် နားလည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဟူး...၊ ဘာလို့လဲ...၊ ငါ့မှာ အားမရှိတော့ဘူး...။ ငါ ရှုံးသွားပြီ...၊ ဗိုက်ဆာတယ်...။”

ထိုအသံမှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလှသော်လည်း၊ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နားလည် နိုင်ပေသည်။

၎င်းမှာ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သူက ငါ့ထက် ပိုသန်မာနေတယ်၊ ငါ့မှာ အားအင်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ ငါ ရှုံးသွားပြီ၊ ငါ အရမ်း ဗိုက်ဆာနေပြီ" ဟု ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ယခင်က မျောက်အုပ်နှင့် ဆက်သွယ် နိုင်ရန်အတွက် အမွှေးတိုင် တစ်မျှင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးချခဲ့ပုံကို ပြန်လည် သတိရလိုက်မိ၏။

ထိုအမွှေးတိုင်နှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာ စွမ်းအားများကို စားသုံးခြင်းမှ ရရှိလာသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းရည်မှာ ထိုမျောက်အုပ်တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

*ငါ ပူဇော်ခဲ့တဲ့ အမွှေးတိုင်တွေနဲ့ ဆုတောင်းသံတွေက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှပါလား...။ လုံးဝ မရှုံး ဘူးပဲ...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤမျှော်လင့်မထားသော ဆုလာဘ်ကြီးအတွက် ပြုံးရယ်ကာ တွေးတောနေစဉ်မှာပင်။

ဘွန်ဆိုင်းဥယျာဉ်အတွင်း၌ လီချိန်းရှီက ရွာသားများကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်လေ သည်။

“အိမ်မှာ ကြိုးရှိတဲ့သူတွေ ရှိလား...၊ ရှိရင် မြန်မြန်ယူခဲ့ပေးကြပါ...။ ဒီကောင့်ကို အန္တရာယ် မပြုနိုင်အောင် ခြေထောက်တွေကို တင်းကျပ်စွာ ချည်ထားရမယ်...။”

လီလောင်ဆန်းကလည်း ဝိုင်းဝန်းအော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“အားလုံးပဲ...၊ အိမ်မှာရှိတဲ့ ကြိုးတွေကို အကုန်ယူလာခဲ့ကြ...။ ဟို မလှုပ်နိုင်တဲ့ ဝံပုလွေပေါက်တွေကို လည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်ထားကြ...။ သူတို့ ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင်လို့လေ...။”

လီချိန်းရှီက ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း၊ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသေးသော အခြား ဦးလေးကြီးများနှင့် လူကြီးပိုင်းများမှာလည်း သူတို့၏ အပ်လှံများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ဘေးမှနေ၍ အသင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြားသော ဝံပုလွေများ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်၏။

ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်မှာ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီးနောက်၊ အခြားသော ဝံပုလွေအချို့မှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် အား ကယ်တင်ရန်အတွက် အားယူကာ ထရပ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ အနားသို့ မကပ်နိုင်မီမှာပင် ရွာသားများက သူတို့၏ ဝင်းလက်နေသော ငွေလှံများဖြင့် တားဆီးလိုက်ကြလေ၏။

ဝံပုလွေများမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေကြပြီဖြစ်ရာ၊ မကြာမီမှာပင် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွား ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြလေတော့သည်။

လီချိန်းရှီ အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြလေ၏။

လီချိန်းရှီ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသောအခါ ရွာသားများမှာလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်ကြ လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရွာသားအချို့မှာ လျှော်ကြိုးအချို့နှင့် အဝတ်စများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

လီလောင်ဆန်းက ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် အခိုင်မာဆုံး လျှော်ကြိုးကို ယူခိုင်းလိုက်ပြီး လီချိန်းရှီအား ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ ခြေလက်များကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ရန် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ကြိုးများကို တစ်ခုချင်း ရေတွက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သက်ပြင်းချ နေမိဆဲ ဖြစ်၏။

“အို...၊ ဒီကြိုးက အရမ်း တိုလွန်းတယ်...။”

“အို...၊ ဒီကြိုးကတော့ အရမ်းရှည်လွန်းနေပြန်ပြီ...။ သုံးဖို့ဆိုရင် ဖြတ်ပစ်ရဦးမှာပဲ...၊ နှမြောစရာကြီး...။ ဒါက သူတို့ကို ချည်ဖို့အတွက် မသင့်တော်ဘူး...။”

“ဒီအဝတ်စကလည်း မကောင်းဘူး...၊ မခိုင်ဘူးလေ...။ အဝတ်အစားတွေ ဖာထေးဖို့အတွက် သိမ်းထား တာက ပိုပြီး လက်တွေ့ကျပါတယ်...။ အလကား မဖြုန်းတီးကြနဲ့...။”

သေချာစွာ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ကြိုးများမှာ လိုအပ်သည်ထက် များစွာ လျော့နည်းနေ ကြောင်း လီလောင်ဆန်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိသွားပြီး၊ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝေ့ဝိုက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ဦးထုပ်အောက်တွင် တင်ထားသော ဂွမ်းလက်အိတ် တစ်စုံကို တွေ့ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ဤအရာများမှာ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားများအတွက် အသုံးများသော အကာအကွယ် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပြီး တာရှည်ခံကာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှပေသည်။

ထို့ပြင် ဤလက်အိတ်ရှိ ချည်မျှင်များကို ဂွမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်မျှင်ချင်းစီ ဆွဲထုတ်၍ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းတို့ကို ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲသို့ ထည့်လိုက်မည်ဆိုပါက လူသားငယ်လေး များ၏ လက်ရှိ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်အိတ်ကို ယူကာ ကတ်ကြေးဖြင့် ချည်မျှင် အချို့ ကို ဖြတ်လိုက်လေ၏။

ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းရှိ ရွာသားများကို ကြည့်ရင်း သူက ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

“လီချိန်းရှီ...၊ အားလုံးကို ပြောလိုက်...။ ဒီချည်မျှင်တွေကို အသုံးပြုကြည့်ဖို့လေ....။”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ချည်မျှင်အနည်းငယ်ကို ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းသို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်လေတော့သည်။

ရွာသားများမှာ မိုးကောင်းကင်မှ တိမ်တိုက်ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု လွင့်မျောကျဆင်းလာသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး၊ ထိုအရာ မြေပြင်သို့ ကျရောက်လာသောအခါမှသာ ၎င်းမှာ အလျားအမျိုးမျိုးရှိသော ကြီးမားလှသည့် အဖြူရောင် ကြိုးကြီးများ ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိလိုက်ရလေသည်။

ထိုကြိုးများမှာ လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်း နှစ်ဖက်စာခန့် အောက်လုံးကြီးမားပြီး အလျားမှာလည်း အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေခဲ့လေသည်။ အတိုဆုံး ကြိုးမှာပင် နှစ်လံ၊ သုံးလံခန့် ရှည်လျားနေသဖြင့် အမှန် တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှချေ၏။

အပြင်လောကမှ ကျဆင်းလာသော အရာများကို အသားကျနေပြီဖြစ်သော ရွာသားများသည် ထိုကြိုး များဆီသို့ ချက်ချင်းပင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြလေသည်။

လီချိန်းရှီက အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မလန့်ကြနဲ့...၊ လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ ရွာသားတွေက ဟို ဝံပုလွေပေါက်တွေကို သေချာ စောင့်ကြည့် ထားကြဦး...။”

လီခန့်ရှန်းကလည်း ဩဇာရှိသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“ယောကျ်ားတွေ အားလုံး အပြင်ထွက်ကြ...၊ ဒီကြိုးတွေကိုတော့ မိန်းမတွေကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်...။ ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်နေကြတာလဲ...။”

ပြောရလျှင်မူ လီခန့်ရှန်းမှာ ခေါင်ရှန်းရွာ၏ ရွာလူကြီးအဖြစ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဩဇာအာဏာမှာ ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ခေတ္တမျှကြာသောအခါ ကြိုးများ၏ အနားတွင် အမျိုးသမီး ရွာသား တစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့လေ သည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကြောင်အသွားခဲ့ ရလေ၏။

*အို...၊ ဒီရွာထဲက အဒေါ်ကြီးတွေ၊ အဘွားကြီးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတွေကြားထဲမှာ ငယ်ရွယ်ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ...။*

*ကုမ္ပဏီက လူငယ်လေးတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားနဲ့ ပြောရရင်တော့... သူမဟာ သဘာဝအတိုင်း တင့်တယ်လှပနေတဲ့ စစ်မှန်သော အလှပိုင်ရှင်လေး တစ်ဦးပဲ ဖြစ်ရမယ်...။*

ရွှီပေါ်အန်းမှာ မျက်စိမှားခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက်မှသာ မိမိ မြင်နေ ရသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေသည်။

*အို...၊ တကယ်ကို စည်ကားလှပတဲ့ မိသားစုကြီးပါလား...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိလေတော့သည်။