အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) ယွင်ဟွား၊ မင်းသမီးလဲ့အန်းနှင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းတို့၏ အားပြိုင်မှု

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။

တစ်ဖက်တွင် သူ အချစ်ရဆုံးသော မင်းသမီးလေးရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ အမြတ်တနိုးထားရသော ကံကောင်းစေသည့် ကြယ်ပွင့်လေး ရှိနေလေသည်။

တစ်ဦးက ခေါင်းမာ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့ကာ စိတ်ပြောင်းမြန်တတ်ပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ တက်ကြွရွှင်လန်းကာ ချစ်စရာကောင်းပြီး မည်သည့်စည်းမျဉ်းကိုမျှ ဂရုမစိုက်သူ ဖြစ်လေသည်။

ထိုနှစ်ဦးသား ဆုံမိကြသောအခါ အချင်းချင်း စတင်ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။

သူ့အနေဖြင့် မည်သူ့ဘက်မှ ပါဝင်ပေးရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။

"အစောင့်တို့... မြန်မြန်... သူတို့နှစ်ယောက်ကို မြန်မြန်ဆွဲခွာကြစမ်း..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ဟွား၏ ဆိုးရွားစွာ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံထားရသော မင်းသမီးလဲ့အန်းကိုကြည့်ကာ ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ပွဲကြည့်နေကြသော တူညီသည့် မျက်နှာသုံးခုကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ခေါင်းကိုက်ရုံသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပါ နာကျင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ သတ္တိရှိသော အထိန်းတော်အချို့သည် တုန်ရီစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကြပြီး ထိုနှစ်ဦးကို ဆွဲခွာရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ယွင်ဟွားက အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ ဆံပင်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။ အခြားသူများက ယွင်ဟွားကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖယ်လိုက်သောအခါ သူမက ဆံပင်များကို ပို၍ပင် အားကုန်ဆွဲလိုက်သဖြင့် မင်းသမီးလဲ့အန်းမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နားမခံသာသော ကျိန်ဆဲစကားများကို ပြောဆိုလာလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပို၍ မှုန်ကုပ်သွားလေသည်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ပါလျက်နှင့် လမ်းဘေးမှ ရိုင်းစိုင်းသော မိန်းမကြမ်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ကျိန်ဆဲနေလေသည်။

မင်းသမီးလဲ့အန်းသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း ရောက်လာပြီး သူမအတွက် နောက်ခံပေးမည့်သူ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် မောက်မာလာလေသည်။

"အား..."

"နင်လို မိန်းမယုတ်လေး... ငါ့ကို လွှတ်စမ်း..."

"အစောင့်တို့... မြန်မြန်... သူမကို သေချာရိုက်နှက်ကြစမ်း... အရှက်မရှိတဲ့ အဲ့မိန်းမယုတ်ကို သေအောင်သာ ရိုက်သတ်ကြစမ်း..."

"ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့... မင်းသမီးဖြစ်တဲ့ ငါက နင့်ရဲ့ ဆွေမျိုးတစ်စုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။ သေရတော့မည့် အချိန်တွင်ပင် သူမက ခေါင်းမာရဲသေးသည်ပေါ့လေ။

သူမ၏ ယွင်မိသားစုတစ်စုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မည်တဲ့လား။

ရှောင်ရှူရှူက သူမ၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိလိုက်လေသည်။

"ငါ့မိသားစု တစ်စုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်ချင်တယ်ပေါ့... နင် ဒီနေ့ အသက်ရှင်လျက် ရှိသေးနိုင်သလား ဆိုတာကို ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ထို့နောက် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ပိုမိုတင်းကျပ်လိုက်ပြီး လဲ့အန်း၏ ဆံပင်များကို ကိုင်ကာ အနောက်ဘက်သို့ အားကုန် ဆွဲချလိုက်လေသည်။

"ဗြိ..."

ယွင်ဟွားသည် မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ ဦးရေပြားနှင့်အတူ ဆံပင်အထွေးလိုက်ကြီးကို ဆွဲခွာပစ်လိုက်လေသည်။

"အား..."

စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုက ခန်းမတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ပွဲကြည့်နေကြသူ သုံးဦးနှင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းတို့သည် အခြေအနေများ ဤမျှအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

မယ်တော်ကြီးသည် လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်ပင် ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရကာ အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... သူတို့ကို ဆွဲခွာကြစမ်း..."

သူမသည် လဲ့အန်းကို သင်ခန်းစာပေးချင်ရုံသာဖြစ်ပြီး ကတုံးမင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်စေရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွားသည် ဆံပင်အထွေးလိုက်ကြီးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားစဉ် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော ဆွဲငင်အားတစ်ခုက ဆွဲယူသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမက ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုသူမှာ ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်နေလေသည်။

မင်းသမီးလဲ့အန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထူမပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုမိန်းမယုတ်လေး၏ လက်ထဲရှိ ဆံပင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အမုန်းတရားများကို တားဆီး၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"နင်လို မိန်းမယုတ်လေး... နင့်ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီ..."

မင်းသမီးလဲ့အန်းက ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ဧကရာဇ်ထံသို့ အသည်းအသန် ငိုကြွေးပြတော့လေသည်။

"ခမည်းတော်... လဲ့အန်းအတွက် တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးရပါမယ်..."

"ဝန်ကြီးတစ်ပါးရဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့ သူမက တော်ဝင်မင်းသမီးတစ်ပါးကို ဗြောင်ကျကျ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားခဲ့ပါတယ်... သူမကို မြင်းငါးကောင်နဲ့ ဆွဲဖြဲသတ်သင့်ပြီး သူမရဲ့ မိသားစုတစ်စုလုံးကိုပါ ကွပ်မျက်သင့်ပါတယ်..."

လဲ့အန်းက ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားရပြီး ယွင်ဟွားကို ယခုချက်ချင်းပင် ကွပ်မျက်ပစ်ချင်နေလေသည်။

ကြင်ယာတော်စုသည် ယွင်ဟွားကိုယ်စား မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကောင်းကင်သို့ပင် လန်တက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"မင်းသမီးလဲ့အန်း... သခင်မလေးယွင်က ဘာကြောင့် မင်းသမီးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရသလဲဆိုတာကို ရှင်းပြပါလား..."

မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားလေသည်။

ကြင်ယာတော်စုက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"မင်းသမီးက လူကြီးသူမတွေကို လေးစားမှုမရှိဘဲ မယ်တော့်ကို ဗြောင်ကျကျ အာခံခဲ့တယ်လေ..."

"မင်းသမီးက ရက်စက်ယုတ်မာလွန်းတယ်... သခင်မလေးယွင်က မင်းသမီးကို ရန်စတာဖြစ်ဖြစ် စော်ကားတာဖြစ်ဖြစ် မလုပ်ခဲ့ဘဲနဲ့ မင်းသမီးက သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြီး စတင်ကျိန်ဆဲခဲ့တာပဲ... မင်းသမီးကို မရိုက်ရင် သူမက ဘယ်သူ့ကို သွားရိုက်ရမှာလဲ..."

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ မှုန်ကုပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဤအမျိုးသမီးက သူမ၏ ဖိနပ်များကိုပင် ချွတ်ကာ ထိုမိန်းမယုတ်လေးကို လှမ်းပေးပြီး သူမကို ရိုက်ရန် လုပ်ခဲ့သည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေလေသည်။

သူမမှာ သက်တမ်းတိုမည့် သားတစ်ယောက် ရှိနေသည်မှာ တန်ပါတယ်လေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အလွန်တရာ ခက်ခဲသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။ သူက ခေါင်းမာသော ယွင်ဟွားကို တစ်လှည့်၊ အငြိုးကြီးသော လဲ့အန်းကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် လက်ပိုက်လိုက်ကာ သွားဖြီးပြလိုက်ပြီး သူမ လက်ထဲရှိ ဆံပင်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

"နင်က အရင်စတာလေ..."

ယွင်ဟွားသည် ငရဲပြည်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ငရဲမင်းကိုပင် စိန်ခေါ်ရဲသော ကပ်ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူမက မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့သူ မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူမတွင် ထိန်းသိမ်းထားရမည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးလေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို မော့ထားလိုက်ပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့် ဟန်ရှိလေသည်။

မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမက ပြောလိုက်လေသည်

"ခမည်းတော်... သူမရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ပါဦး... သေရတော့မယ့် အချိန်တောင်မှ သူမရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံဖို့ ငြင်းဆန်နေတုန်းပဲ..."

"နင်ကသာ သေရတော့မှာ..."

ယွင်ဟွားက သူမကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "အခုတော့ နင် ပြောချင်တာကို ပိုပြောထားလိုက်ပါဦးလေ..." ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။

သူမက လဲ့အန်းနှင့် ငြင်းခုံရန်ပင် အချိန်မဖြုန်းတော့ပေ။

"နင်... နင်လို မိန်းမယုတ်... မင်းသမီးဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို ဘယ်လိုများ ကြည့်ရဲရတာလဲ..."

မင်းသမီးလဲ့အန်းသည် ယွင်ဟွား၏ အကြည့်ကြောင့် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားကာ သွားကြိတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် အကျပ်ရိုက်နေရလေပြီ။

"တော်ကြတော့... ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ..."

"လဲ့အန်း... မယ်တော့်ကို ပြန်ပြောနေတာ နင့်ကိုယ်နင် မှန်တယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား... ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ... ငါ နင့်ကို နင့်ရဲ့ တတိယအစ်ကိုနဲ့ အဖော်လုပ်ဖို့ အခုချက်ချင်း သီးခြားအိမ်တော်ဆီ ပို့ပစ်လိုက်မယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ယွင်ဟွား၏ ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ဤမိန်းကလေးက သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။

သူမတွင် အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးနိုင်သော မှော်လက်နက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ထို့ပြင်နက္ခတ္တဗေဒနှင့် ပထဝီဝင်အကြောင်း အရာအားလုံးကို သိရှိသော အံ့ဖွယ် စာအုပ်လေးလည်း ရှိနေသေးလေသည်။

ဤမိန်းကလေးတွင် အဆက်အသွယ်များ ရှိနေသည်ကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သူက အသက်ရှည်ရှည် နေချင်သေးသောကြောင့် သူမကို ဂရုစိုက်ပေးရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"ဒီနေ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လဲ့အန်းက အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုကို လေးစားမှုမရှိခဲ့တာ အရင်ပဲ... ပြီးတော့ တခြားသူတွေကို ရန်စခဲ့တယ်... သူမကို နှစ်လကြာ အကျယ်ချုပ်ချမှတ်မယ်... ဧကရီ... သူမကို ပြန်လည်သင်ကြားပေးဖို့ အခြားအထိန်းတော်တစ်ယောက်ကို တာဝန်ချထားပေးလိုက်ပါ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း စကားပြောအပြီးတွင် ယွင်ဟွားကို သေလောက်အောင် မုန်းတီးနေသော မင်းသမီးလဲ့အန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

"ကျွန်မက ဘာလို့ခံရမှာလဲ..."

မင်းသမီးလဲ့အန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများဖြင့် နီရဲလာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"ခမည်းတော်... ကျွန်မက အနာကျင်ဆုံး ခံစားရသူဆိုတာကို မမြင်ဘူးလား... အဲ့မိန်းမယုတ်ရဲ့ ရိုက်နှက် ဖိချုပ်တာကို ခံရတဲ့အပြင် သူမက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကိုပါ အထွေးလိုက် ဆွဲနှုတ်သွားတာလေ... ထိုအရာတွေကို ခမည်းတော် မမြင်ဘူးလား..."

"ဒါမှမဟုတ် အဲ့မိန်းမယုတ်လေးက ခမည်းတော်ရဲ့ တရားမဝင်သမီးဖြစ်နေလို့ သူမကို ကာကွယ်ပေးနေတာလား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချုံဟွားနန်းဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မင်းသမီးလဲ့အန်းအား သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ရိုင်းလိုက်တာ..."

"နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လောက်မစဉ်းစားမဆင်ခြင်တဲ့ စကားမျိုး ပြောရဲရတာလဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

အကယ်၍ ဤသတင်းသာ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားသွားပါက သူသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး၏ ဇနီးကို တပ်မက်နေသည်ဟု သက်ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။

လဲ့အန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဤမိန်းမယုတ်လေးနှင့် သူမ၏ ဖခင်ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ထူးခြားနေရမည်ဟု သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှနေ၍ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားလေသည်။

"မှန်တယ် မဟုတ်လား... ခမည်းတော်က သူမကို အလိုလိုက်ထားပြီး မယ်တော်ကလည်း သူမကို ကာကွယ်ပေးနေတာဆိုတော့ သူမက ခမည်းတော်ရဲ့ တရားမဝင်သမီးမဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရဲမှာလဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထလာလေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေသည်။

သူက လက်ကို မြှောက်ကာ မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဖြန်း" ဟူသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမအတွင်း၌ အထူးပင် ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

မင်းသမီးလဲ့အန်းက ရုတ်တရက် ရိုက်ချခံလိုက်ရမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူမချစ်ရသော ဖခင်က သူမကို တကယ်ရိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့ပေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော် ကျွန်မကို ရိုက်တယ်ပေါ့..."

"ငါက နင့်ရဲ့ ဖခင်ဆိုတာကို နင် မှတ်မိနေသေးတာပဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေလေသည်။

"ခုအချိန်အထိ ငါ နင့်ကို ဘယ်လိုများ သင်ပေးခဲ့သလဲ... တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အုပ်ချုပ်သူနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကြားက သင့်လျော်တဲ့ ဆက်ဆံရေး... အဲ့တာတွေကို နင် ဘယ်နေရာမှာ မေ့ထားခဲ့တာလဲ..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေ့ဝဲကြည့်နေလေသည်။

"မှန်တယ်... သူက ငါ့အဖေပဲ..."

ယွင်ဟွားမှ ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာလည်း ဒေါသပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

မယ်တော်ကြီးနှင့် သူမ၏ အခြွေအရံများမှာမူ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

"ယွင်ဟွား... မင်း... မင်း မဆီမဆိုင်တွေ လျှောက်မပြောနဲ့..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် သူ၏ မိန်းမောနေမှုမှ သတိဝင်လာကာ ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထူးဆန်းသော ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ဤအရာက…

ကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော ထိုကလေးမလေးက တစ်ခုခု ထပ်ကြံစည်နေပြန်ပြီလား။

အခန်း (၃၆) သင့်၏ အရင်းခေါက်ခေါက် ဖခင်မှာ အခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်း

မင်းသမီးလဲ့အန်းသည်လည်း ထိုအချိန်၌ အံ့အားသင့်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်

ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ သူမသည် ယွင်ဟွားဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။

"နင်သေအောင် ငါရိုက်သတ်မယ် နင်လိုကောင်မစုတ်လေး ခမည်းတော်က နင့်အဖေ မဟုတ်ဘူး..."

ယွင်ဟွားက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"စောစောကတင် ငါက ဧကရာဇ်ရဲ့ တရားမဝင်သမီးပါလို့ နင်ပဲ ပြောနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား အခုကျတော့ ဘာလို့ ငြင်းနေရတာလဲ..."

မင်းသမီးလဲ့အန်းကို အစောင့်များက တားဆီးထားလိုက်ကြပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေကာ ယွင်ဟွားကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်

"ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ် ငါ့ရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် ဖခင်က တကယ်တော့..."

ယွင်ဟွားသည် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ယွင်ဟွား၏ နှုတ်ခမ်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် ဖခင်ကတော့ ယွင်ရှောင်ထျန်းပေါ့ ဒါပေမယ့်..."

ယွင်ဟွားသည် စကားကို လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ကာ မင်းသမီးလဲ့အန်းထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးပြီ နင့်ရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် ဖခင်က အခြားသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းခမျာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

မယ်တော်ကြီးမှာလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။

ဧကရီနှင့် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြ၏။

"နင် အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတယ်..."

မင်းသမီးလဲ့အန်းသည် သူမ၏ မွန်မြတ်သော အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယွင်ဟွားက ပြဿနာရှာနေသည်ကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"အား..."

"နင်လို ကောင်မစုတ်က ငါ့ကို စွပ်စွဲရဲတယ်ပေါ့..."

"ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေလေသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမိန်းကလေးသည် စကားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပြောတတ်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက ဤမိန်းကလေးသည် အရင်က လဲ့အန်းကို ရဲတင်းစွာ ဆုံးမဝံ့ခဲ့ပုံနှင့် စာအုပ်လေး ပြောခဲ့သော စိတ်ဝင်စားဖွယ် အတင်းအဖျင်းစကားတို့ကို ပြန်လည်သတိရသွားကြပြီး ထိုအရာက ဤကိစ္စကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လားဟု တွေးတောလိုက်ကြသည်။

မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ မှောင်မိုက်သွား၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လဲ့အန်းကို လုံးဝ သဘောမကျခဲ့ဖူးပေ။

သူမက တော်ဝင်သွေးသား လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

တော်ဝင်သွေးသားကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ရဲသည့် ယုတ်မာလှသော ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းပင် ဖြစ်သည်။

"လာလေ ဒီနေ့ နင်သေမလား ငါသေမလားပဲ..."

သူမ သေချာပေါက် သေမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ယွင်ဟွားသည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရန်စလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

လဲ့အန်း ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ဟွားသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ကြက်ဥနှင့် ကျောက်တုံး ရိုက်မိသကဲ့သို့ မည်သူက အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားမည်ကို စောင့်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဘန်း...။

မင်းသမီးလဲ့အန်းခမျာ ယွင်ဟွား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကာအကွယ်ရတနာကြောင့် သုံးမီတာခန့် လွင့်စင်သွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားလေ၏။

"ပျော်စရာကြီး..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟိုဒီနှစ်ကြိမ်ခန့် ခုန်ပေါက်လိုက်လေသည်

သူမသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး အလွန် လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး မင်းသမီးလဲ့အန်းရဲ့... သူမရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် ဖခင်က တကယ့်ကို အခြားသူတစ်ယောက်ပါ..."

"ကျွန်တော်မျိုးမကို ယုံပါ..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးမကို လုံးဝ ယုံကြည်ရပါမယ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွား၏။

သူ နားလည်ပါသည် ထပ်ပြီး သတိပေးနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

"ခမည်းတော်... အရှင်မင်းကြီး ဒီယုတ်မာတဲ့ မိန်းမက သမီးတော်ကို လုပ်ကြံနေတာပါ သူမကို ချက်ချင်း ဖမ်းခိုင်းလိုက်ပါ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော မင်းသမီးလဲ့အန်းမှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ထိုကောင်မစုတ်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ခွန်အားကြီးနေရသနည်း သူမ၏ အရိုးများပင် ပြုတ်ထွက်တော့မလို ခံစားနေရသည်။

သူမက ဆက်လက်၍ တိုင်တန်းချင်သေးသော်လည်း မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ဖခင်က သူမကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်ဝန်းများကြောင့် သူမ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမအပေါ် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ဖခင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူမ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မင်းသမီးလဲ့အန်း၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုခဏတွင်ပင် ကြောက်ရွံ့မှုများက ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူမကို လွှမ်းခြုံသွား၏။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်မင်းကြီး... ဒီကောင်မစုတ်လေးရဲ့ စကားတွေကို မယုံပါနဲ့ သူမက သမီးတော်ကို တမင်သက်သက် လက်စားချေနေတာပါ..."

"သမီးတော်... သမီးတော်က ခမည်းတော်ရဲ့ သွေးရင်းသားရင်း သမီးအရင်း အစစ်ပါ မယ်တော်က ခမည်းတော်ကို သိပ်ချစ်တာ သူမက ခမည်းတော်ကို ဘယ်လိုလုပ် သစ္စာဖောက်ရက်မှာလဲ ဒီကောင်မက သမီးတော်ကို စွပ်စွဲနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ချစ်တာက ငါ့ဖင်ကြီးကိုပဲ…”

စာအုပ်လေးက မျက်လုံးလှန်ပြကာ ပေါ်လာလေသည်။

"စွပ်စွဲတာက ငါ့ခြေထောက်ကြီးကိုပဲ..."

"ပန်းကလေး သူခိုးကို လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းရတယ် ဖောက်ပြန်တဲ့သူတွေကို အိပ်ရာပေါ်မှာ ဖမ်းရတယ်လေ ငါ ခုလေးတင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တာ ဒီမင်းသမီးတုရဲ့ အမေအရင်း ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းက နန်းဆောင်ထဲမှာ သူမရဲ့ ချစ်သူ ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာကွ ဒုတိယကလေးထပ်ရဖို့အတွက် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားပြီး အိမ်ရှေ့စံကို ဖယ်ရှားကာ ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာတဲ့..."

ဧကရီမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများ နီရဲလာပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားရာ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေလေသည်။

*ကောင်းလေစွ… ဒုတိယကလေးကိုပင် ထပ်မံကြိုးစားချင်နေသေးသည်ပေါ့လေ*

"အရင်ဆုံး ဒီမျိုးမစစ်ကို ဖမ်းထားလိုက်စမ်း..."

"ခမည်းတော်..."

လဲ့အန်းမှာ အလွန်ပြာယာခတ်သွားသည်။

"ဒီကောင်မစုတ်ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ခမည်းတော်က ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နိုင်ရတာလဲ..."

သူမ၏ ဖခင်က အဘယ်ကြောင့် သူမ၏ တစ်ဖက်သတ် စကားကို ယုံကြည်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးရသနည်းဆိုသည်ကို လဲ့အန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

လဲ့အန်းကို အစောင့်များက အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည် သူမသည် ယွင်ဟွားကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ ဖမ်းဆီးထားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေ၏။

"နင် ကောင်မစုတ် နင် ကောင်မစုတ် နင်က ကံဆိုးမကောင်မ..."

"ငါ နင့်ကို သတ်မယ် ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ် သရဲဖြစ်သွားရင်တောင် နင့်ကို ခြောက်လှန့်နေမှာ..."

ယွင်ဟွားက နားကလော်လိုက်၏။

သရဲဖြစ်သွားမည်ဆိုပါလား…။

အကွက်ပင်ဖြစ်သည် ထိုအရာက သူမ၏ အဓိကဘာသာရပ်နှင့် ကိုက်ညီနေလေသည်။

လဲ့အန်းက အသံကုန်ဟစ်ကာ ကျိန်ဆဲနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူမကို ဆူညံသည်ဟု ထင်သဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ယွင်ဟွားသည်လည်း အနည်းငယ် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေမိသည်။

ဧကရာဇ်က ဤကိစ္စကို အတည်ပြုရန် လူတစ်ဦးကိုမျှပင် စေလွှတ်ခြင်း မရှိတော့ဘူးလား။

သူမ ပြောခဲ့သောအရာမှာ အမှန်ဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ကောလာဟလများဖြန့်ကာ ပြည်သူများကို လမ်းမှားသို့ ရောက်စေသည့် သစ္စာဖောက် အရာရှိတစ်ဦးလို ခံစားနေရလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည် သူက ရက်စက်သော အာဏာရှင်တစ်ဦးနှင့် မတူပေ။

*ငါ သိပ်နားမလည်တော့ပါဘူးလေ*

*ထားလိုက်ပါတော့*

ဧကရာဇ်က သူမကို ယုံကြည်နေသရွေ့ လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမကို ယုံကြည်ပါက ထာဝရအသက်ကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

"စာအုပ်လေး နင်က အိမ်ရှေ့စံကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်က ဖောက်ပြန်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ အခု သူ့ရဲ့ အဖေအရင်းကိုလည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်က ဖောက်ပြန်နေပြန်ပြီ ရှေးစကားက ဘယ်လိုဆိုထားလဲ အဖေနဲ့တူတဲ့ သားပေါ့…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ် "နင့်ရဲ့ ဖော်ပြချက်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ…”

"တကယ်လား…”

ယွင်ဟွားက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းခမျာ ဆွံ့အသွား၏။

လူတိုင်းမှာလည်း ဆွံ့အသွားကြ၏။

စာအုပ်လေးက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ သူ့အရှင်သခင်၏ စာပေစွမ်းရည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

"ပန်းကလေး နင် ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းရဲ့ ချစ်သူကို ဖော်ထုတ်လိုက်စမ်းပါ သူတို့နှစ်ယောက်က အချစ်ပွဲဝင်တော့မှာကွ နင့်ရဲ့ ရာထူးနေရာအတွက် နင့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သက်သေပြရမယ့် အချိန်ရောက်လာပြီ…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏။

သူမက ဤတစ်ကြိမ်တော့ ဆုလာဘ်ကို အလုမခံရဖို့ မျှော်လင့်ကြောင်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးမက ဗေဒင်ဟောတတ်ပါတယ် အရှင် ယုံကြည်ပါသလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ဟွားကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည် သူမက ဘယ်တော့မှ ကောင်းသောစကားကို ပြောလေ့မရှိကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ သွားရှစ်ချောင်းပေါ်အောင် ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုးမ တွက်ချက်ကြည့်ပါ့မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် သူမသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

တောက်ပလင်းလက်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ သူမက ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်မှာ နတ်ဆိုးအထီးနဲ့ နတ်ဆိုးအမတို့က ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ တိုက်ခိုက်နေကြပါတယ် သူတို့ရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေက လွှမ်းမိုးနေပါတယ် အကယ်၍ အချိန်မီ မဖမ်းဆီးနိုင်ဘူးဆိုရင် တော်ဝင်မျိုးဆက်တွေကို ထိခိုက်လာနိုင်ပါတယ်..."

“ခစ်..."

"အဟွတ် အဟွတ်..."

တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုမှာ အသံထွက်၍ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

*နတ်ဆိုးအထီးနဲ့ နတ်ဆိုးအမတို့ တိုက်ခိုက်နေကြတယ် ဟုတ်လား*

*ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်လေး ပါရမီပါတာပဲ*

ဧကရီမှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းခမျာ ဆွံ့အသွားပြန်၏။

ဤကောင်မလေးက သူ ဖောက်ပြန်ခံနေရကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းကြီး ပြောနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူက ယွင်ဟွားကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးမကို လမ်းပြခိုင်းမလား..."

ယွင်ဟွားက သူမ၏ လည်ပင်းကို ပုလိုက်လေသည်။ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အိမ်ရှေ့စံကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လမ်းမည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြည့်ရှုရန် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ သွားချင်နေမိသည်။

သို့သော် သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ နဂါးဝတ်ရုံကို မကာ နန်းဆောင်ထဲမှ လျှောက်ထွက်သွားတော့သည်။

"အိုး အိုး အိုး.. အရှင်မင်းကြီး စောင့်ပါဦး ကျွန်တော်မျိုးမကို စောင့်ပါဦး ကျွန်တော်မျိုးမကို စောင့်ပါဦး..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ဝတ်ရုံစကိုမကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တံခါးပေါက်မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ သရေစာများနှင့် သစ်သီးများကို ပန်းကန်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်ကာ ကောက်ကိုင်ပြီး ပြေးထွက်သွားလေသည်။

သူမသည် ယနေ့ မနက်စာ မစားရသေးဘဲ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအပြီးတွင် သူမ၏ ဗိုက်မှာ ဆာလောင်မှုကြောင့် အော်မြည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာမှမစားဘဲ ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်ရတာက ပျော်စရာတစ်ဝက်ပဲ ရှိတာလေ..."

မယ်တော်ကြီး၊ ဧကရီနှင့် တော်ဝင်ကြင်ယာတော်စုတို့က အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် မျိုးမစစ်လဲ့အန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ယွင်ဟွား၏ နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်သွားကြလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်း၏ ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလေသည်။

ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်။

စီချွမ်ငရုတ်ကောင်းများတွင် အစေ့များစွာရှိပြီး ၎င်းသည် သားသမီးများစွာ ရရှိခြင်းနှင့် ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာကို ကိုယ်စားပြုလေသည်

၎င်းသည် ပျော်ရွှင်ပြီး ပြည့်စုံသော ဘဝကိုလည်း ကိုယ်စားပြုကာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းအပေါ် သူ၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကိုလည်း ဖော်ပြနေလေသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူရရှိမည့် သားသမီးများနှင့် ကောင်းချီးများစွာမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မျိုးဆက်များ မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ်ကို အလုပ်အကျွေးပြုရမည့် နန်းတွင်းအစေခံမိန်းကလေးများနှင့် အထိန်းတော်များသည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွား၏။

သူတို့သည် စောင့်ကြည့်နေကြသော နန်းတွင်းအစေခံမိန်းကလေးများထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားကြ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး..."