အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း (၃၇) ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ဖောက်ပြန်မှုကို မိသွားခြင်း

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသောအခါ နန်းတွင်းအစေခံမိန်းကလေးများနှင့် မိန်းမစိုးများမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရောက်ရှိလာသော အစောင့်များက သူမ၏ ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမကို ဆွဲထုတ်သွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အစားအသောက်များကို သယ်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာပြီး စားရင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ မောဟိုက်နေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်ခွံများမှာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသွားလေသည် ဤမိန်းကလေးသည် နန်းတော်ကို ပြဇာတ်ကြည့်ရန် နေရာတစ်ခုဟု တကယ်ပင် ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နန်းဆောင်အတွင်းမှ နားဝင်မချိုသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဖုန်းလျန်... ဘာတွေ အလျင်လိုနေတာလဲ... ကျွန်မ အဝတ်အစားတွေတောင် မချွတ်ရသေးဘူးလေ..."

"ကျောင်းကျောင်း... ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ဆုံး ကျောင်းကျောင်းလေး... ကိုယ် ထိန်းထားရတာ လဝက်တောင် ရှိနေပြီ... မင်းရော စိတ်မလောဘူးလား... ခဏနေရင် မင်းကို ငိုပြီး အသနားခံရအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

"အိုး... ရှင်က အရင်အတိုင်း လူဆိုးကြီးပဲ... အာ့... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ..."

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ ဖော်ပြ၍မရသော အသံများမှာ ပိုမို၍ အထိန်းအကွပ်မဲ့လာပြီး ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာလည်း ပို၍ပို၍ မှောင်မိုက်လာ၏။

“ဝိုး... သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို ကစားပွဲတွေ ကစားနေကြတာပဲ... တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျောင်းကျောင်း နဲ့ ဖုန်းလျန် လို့တောင် ခေါ်နေကြတယ်…”

“အော့... အဲ့တာက ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ…”

ယွင်ဟွားသည် မတတ်သာဘဲ တုန်လှုပ်သွားကာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ အလင်းရောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင်ဖြစ်နေရန် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း: မိန်းကလေး ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် သူမကို စောစောကတည်းက လွှင့်ပစ်လိုက်သင့်တယ်။

မျက်နှာများ နီရဲနေသော အစောင့်များမှာ ဒေါသထွက်နေသည့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်ကာ ဘေးဘက်တွင် သတိထား၍ ရပ်နေကြလေသည်။

ယွင်ဟွားကမူ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နားထောင်နေလေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသော ကြင်ယာတော်စုက သူမ၏ နားများကို ဖုံးအုပ်လိုက်၏။

ယွင်ဟွား : မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... သူမ ထပ်ပြီး နားထောင်ချင်သေးတယ်...။

ကြင်ယာတော်စုသည် ယွင်ဟွား ဆန္ဒရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယွင်ဟွားကို ဖမ်းဆွဲကာ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်သွား၏။

ဤညစ်ပတ်သောအရာများက သူမ၏ အနာဂတ် ချွေးမလေး၏ နားများကို လာရောက်စော်ကားခြင်းကို သူမ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း... သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာတွင် ရှိနေချင်သေးသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံကိုမကာ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည် ပုံမှန်ပွဲကြည့်သူတစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ နေရာလေး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး ပန်းကလေး... ငါ သွားပြီး နင့်အတွက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပေးမယ်…”

ထိုစကားများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။ ထိုတိုတောင်းလှသော အတောင်ပံလေးများမှာ အလွန်တိုတောင်းလွန်းသဖြင့် နောက်ချန်ရိပ်များပင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသညါ။

ယွင်ဟွားမှာ အံ့အားသင့်သွား၏။ ရှောင်ရှူးရှူး ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းနိုင်ကြောင်းကို သူမ မည်သို့လုပ်၍ မသိခဲ့ရသနည်း။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ငါတို့အားလုံးက ဖရဲခင်းထဲက ခွေးအဆင်းကျားတွေလိုပဲလေ... နင်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စွန့်ပစ်သွားနိုင်ရတာလဲ…”

ကျယ်လောင်သော ဝုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးကို ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းရှိ လူနှစ်ဦးမှာ လန့်ဖြန့်သွားကြ၏။ ဖုန်းလျန်အမည်ရှိသော အမျိုးသားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ခွေသွားပြီး ယောက်ျားပီသမှု၏ အဓိကသင်္ကေတအနေဖြင့် သပိတ်မှောက်သွားတော့သည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ပန်းကလေး... ဒီဖုန်းလျန်ရဲ့ညီလေးက ဘယ်တော့မှ ပြန်မတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လူတိုင်း"..."

"ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလဲ... ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ အိပ်ဆောင်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲတာလဲ..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်း၏ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲသံများမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားလေသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ရောယှက်နေပြီး သူမ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းတွင် အဝတ်အစားများ သေချာစွာ မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ ပေါ်လွင်နေသော အသားအရေပေါ်တွင် အနီရောင်အကွက်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲကာ သွေးပေါင်ချိန်များ ချက်ချင်းပင် တက်သွားတော့သည်။

"အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမယုတ်..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့လှမ်းသွားကာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းကို မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ မရှိဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်လေသည်။

သူမသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားလေသည် ထို့နောက် နဂါးတိုင်ကို ဝုန်း ခနဲ ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းတစ်ယောက် မည်မျှ ဒေါသထွက်နေမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် လွယ်ကူလှပေသည်။

“ပန်းကလေး... အဲ့ကျောင်းကျောင်းကို ဧကရာဇ်က ကန်ထုတ်လိုက်ပြီ..”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ဤအရာကို ယွင်ဟွားထံသို့ အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ပြန်လည်ပြောပြနေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း : တကယ်ပဲ... မင်း ဖြန့်ဝေနေစရာ မလိုပါဘူး…

ကုတင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဖုန်းလျန်မှာ စောင်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး တုန်ယင်နေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစောင့်တို့... အဲ့ဖောက်ပြန်တဲ့အကောင်ကို ငါ့ဆီ ဆွဲထုတ်ခဲ့စမ်း..."

မည်သူက သူ၏ မိန်းမကို ထိရဲလောက်အောင် ရဲတင်းနေသနည်းဆိုတာကို သူ သိချင်နေလေသည်။

အစောင့်များက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်နှင့် ဖောက်ပြန်နေသော ဖုန်းလျန်ကို ဖော်ထုတ်ကာ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ သတိလစ်လုမတတ် ဒေါသထွက်သွား၏။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းတယ်... မင်းတို့ ဖောက်ပြန်တဲ့လူနှစ်ယောက်က ငါ့နှာခေါင်းအောက်မှာတင် ဖောက်ပြန်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်တော်မျိုးကို ချမ်းသာပေးပါ... တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ပါ... အထီးကျန်တာကို သည်းမခံနိုင်ဘဲ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တဲ့သူက တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ပါ..."

ကျိုးဖုန်းသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေလေသည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... ရှောင်ရှူးရှူး... ဒီဖုန်းလျန်က အတိအကျ ဘယ်သူလဲ..”

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ အစားအသောက်ကို စားနေသော်လည်း ထိုဖောက်ပြန်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို အမှန်တကယ် သိချင်နေလေသည်။

“တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး... ဧကရာဇ်ရဲ့ အယုံကြည်ရဆုံးလူက အခုတော့ ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းကို အပုပ်ချနေပြီလေ..”

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမကို ရှင်းပြခွင့်ပြုပါ..."

ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ ခြေအောက်သို့ တွားသွား သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ မိတ်ကပ်များနှင့် ရောနှောကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေ၏။ ဤသည်မှာ အလွန် အရုပ်ဆိုးလွန်းသဖြင့် ကြည့်ရန်ပင် သည်းမခံနိုင်စရာဖြစ်လေသည်။

"ကျွန်မ အရှင်မင်းကြီးကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူးဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက သက်သေပါ... ဒီနေ့ တပ်မှူးကျိုးက ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာပါ... ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးအပေါ် လုံးဝကို သစ္စာရှိပါတယ်..."

“ပန်းကလေး... ငါ နင့်ကို ပြောမယ်... ဒီလူနှစ်ယောက်က အခု တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ကိုက်နေကြပြီ…”

“ရှင်းနေတာပဲ... ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်း နန်းတော်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်းမှာတင် သူတို့နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရတာလေ... ကျိုးဖုန်းက သူမရဲ့ အလှတရားမှာ မိန်းမောသွားပြီး ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းကတော့ သူရဲ့ တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သဘောကျသွားတာ... ဧကရာဇ်ထက် သူ့ကို ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိတယ်လို့ ထင်သွားတာလေ…”

လူတိုင်း : ဤအရာက သူတို့ နားထောင်သင့်သည့် အရာဟုတ်ပါသလား…

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပို၍ မှောင်မိုက်သွား၏။

“ပန်းကလေး... ဒီဧကရာဇ်ကလည်း အခြေအနေ ဆိုးနေတာပဲ... အကယ်၍ နင်သာ ဒီနေ့မှာ သူ့ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူရဲ့ မူလကံကြမ္မာအရ သူက တစ်သက်လုံး သူများသမီးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရမှာလေ... ဇနီးလည်းဆုံးရှုံး သမီးလည်းဆုံးရှုံး နောက်ပြီး တင်တောင်းရွှေငွေတွေပါ ဆုံးရှုံးရမှာ... အတိုချုပ်ပြောရရင် သုံးဆတောင် ဆုံးရှုံးရမှာ…”

လူတိုင်း…..

ယွင်ဟွားက မုန့်တစ်ချပ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“စာအုပ်လေး... နင် ပြောတာ မှန်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ရှေ့စံက တစ်လလောက်ပဲ ဦးချိုတပ်ခံရတာဆိုတော့ အစားအသောက်ဖိုး နည်းနည်းပဲ ရှုံးတာလေ... ဧကရာဇ်ကတော့ ဆယ့်လေးနှစ်တောင် ဦးချိုတပ်ခံရတာဆိုတော့ သူက အများကြီး ပိုရှုံးတာပေါ့..”

“သေချာတာပေါ့... သူတို့က သားအဖတွေဆိုတာ အံ့သြစရာတောင် မရှိဘူး... သူတို့က အတူတူ ဦးချိုတပ်ခံရတာပဲလေ..”

"ဖူး..."

ကြင်ယာတော်စုက မတတ်သာဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဤအတွဲက တကယ့်ကို ရယ်ရလွန်း၏။

နန်းဆောင်အတွင်းရှိ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများ တွန့်လိမ်သွားပြီး ရင်ကွဲနာကျစရာကောင်းသော အသံကို လျစ်လျူရှုထားရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေလေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"အဲ့မျိုးမစစ် ကလေးကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့စမ်း..."

မကြာမီမှာပင် မင်းသမီးလဲ့အန်းကို အစောင့်များက ဆွဲငင်ကာ နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြလေသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူမ အရာအားလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်၏။

မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ဒါကို သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ...။

လဲ့အန်းက ရုတ်တရက် အတင်းအကျပ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးဖုန်းကို အဆိပ်ပြင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်... မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်... အစေခံတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သမီးတော်ရဲ့ အရင်းအချာ ဖခင်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သမီးတော်က မင်းသမီးပါ... တုံလင်နိုင်ငံရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်းသမီးလဲ့အန်းပါ..."

"သူ မဟုတ်ဘူး... သူက သမီးတော်ရဲ့ ဖခင်အရင်း လုံးဝ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့အန်းသည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူကာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရူးရူးမူးမူး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မယ်တော်... ခမည်းတော်ကို သေချာ ရှင်းပြပေးပါ... သမီးတော်က နဂါးမျိုးနွယ်ပါ... မျိုးမစစ်ကလေး မဟုတ်ဘူးလို့..."

"မယ်တော်က မျက်ကန်းမှ မဟုတ်တာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခမည်းတော်ကို စွန့်ပစ်ကာ အဆင့်နိမ့်တဲ့ အစေခံတစ်ယောက်ကို သဘောကျနိုင်မှာလဲ..."

ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သူမ ဘာတွေ အော်ဟစ်နေသည်ကိုပင် မကြားနိုင်တော့ပေ။

တပ်မှူးကျိုးသည် လဲ့အန်း ဆွဲခေါ်ခံရသည့် အချိန်ကတည်းက အခြေအနေများ အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိနေလေသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်လွင့်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ လုံးဝ အံ့အားသင့်လျက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေလေမိ၏။

မည်သူကမျှ သူမကို ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါနှင့် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သော ဧကရာဇ်ထံမှ အေးစက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ လဲ့အန်းမှာ ပို၍ပင် အသိဉာဏ်မဲ့လာလေသည်။

သူမသည် အနီးဆုံးရှိ အစောင့်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ရူးသွပ်နေသော မိန်းမတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ ပြေးသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျိုးဖုန်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အဆိပ်လူးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရက်စက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ နင့်ကို သတ်မယ်... သတ်ပစ်မယ်..."

"နင်ပဲ... ငါ့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူက နင်ပဲ..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး ကျိုးဖုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သမီး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားချိန်တွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး စိတ်လွတ်ကာ သတိလစ်သွား၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ စူးရှသော သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ရူးသွပ်နေသော လဲ့အန်းကိုကြည့်ကာ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ ကြံစည်မှုများကို သူက မည်သို့လုပ်၍ မမြင်ဘဲ နေမည်နည်း။

ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်းပင်။ သူမက အလွန်တရာ ရိုးအလွန်းနေလေသည်။

တော်ဝင်မိသားစုသည် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာအပေါ်တွင် မည်သည့် အမည်းစက်ကိုမျှ ဘယ်တော့မှ ချန်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

"လူတွေ... ဒီဟာကို ဒီနေရာမှာပဲ ရှင်းလင်းလိုက်စမ်း..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သားအမိနှစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို အေးစက်စွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော ဧကရာဇ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်သုံးဦးကို တမလွန်ဘဝတွင် ပြန်လည်ဆုံဆည်းခွင့် ပေးခဲ့လေသည်။

လဲ့အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွား၏။

ဒေါသထွက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို လွှတ်ပေး... ငါက မင်းသမီးပါ... တုံလင်နိုင်ငံရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်းသမီးပါ... နင်တို့ ငါ့ကို ခုလိုမျိုး ဆက်ဆံလို့ မရဘူး..."

ကျောင်းဖန်နန်းဆောင်၏ တံခါးများ တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ…

မင်းသမီးလဲ့အန်းနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ကျန်းတို့၏ ဘဝများမှာလည်း ဤအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ ပြန်လည်ပြောပြမှုမှာလည်း ယခုအခါ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် နန်းဆောင်မကြီးထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသော ယွင်ဟွားက သူ့ကို တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"မင်း..."

"ထားလိုက်တော့... နန်းတော်ထဲကနေ အမြန် ထွက်သွားကြတော့.."

ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ယခုအခါ သူ့မှာ ခေါင်းကိုက်လာလေသည်။

အခန်း (၃၈) ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ ဆုလာဘ်များနှင့် လက်ဆောင်များ ခွဲဝေပေးခြင်း

"အမတ်ငယ်ယွင်... ကြွပါ..."

အထိန်းတော်ချောင်သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမကို ရှေ့ဆက်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖောင်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေနပ်သည့်ပုံပေါက်နေ၏။

“စာအုပ်လေး... ဧကရာဇ်က ငါ့ကို အသုံးချပြီးတော့ လွှင့်ပစ်လိုက်တာပဲ... ဘာအကျိုးအမြတ်မှလည်း မပေးဘူး... ငါက အလကား အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့ရတာလား..”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ အလုမခံရသော်လည်း မည်သည့်အရာကောင်းမှလည်း ရလိုက်ပုံမပေါ်ပေ။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်တတ်ပါဦး ပန်းကလေးရဲ့…ဒါက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံလေ... နင့်ကို နန်းတော်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားခွင့်ပေးတာကိုပဲ နင့်ရဲ့ ကံကောင်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်..” ဟု ဆိုလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဤစာအုပ်လေးက လူစကားတစ်ခွန်းကို ပြောထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို အလွန်တရာ ရန်လိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ အေးခဲသွား၏။

မယ်တော်ကြီးသည် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရွှေဆံထိုးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားနေသည်။

ဤမိန်းကလေးက ဧကရာဇ်ကို တိတ်တဆိတ် အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြောင်းကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

မြင်းကိုတော့ ပြေးစေချင်ပြီး မြက်ကိုတော့ မစားစေချင်ဘူးဆိုတာမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

ဤလောကတွင် အခမဲ့ရသော နေ့လယ်စာဆိုသည်မှာ မရှိပေ။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ သွားများကို ကြိတ်လိုက်မိလေသည်။

မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို အရိပ်အမြွက်ပြပြီးပြီဖြစ်ရာ သူ့မှာ သူမကို ဆုချရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုမိန်းကလေး၏ စိတ်နေသဘောထားအရ သူမသည် သူ၏ ကွယ်ရာတွင် သူ့အကြောင်း မကောင်းစကားအချို့ ပြောလာနိုင်လေသည်။

"ယွင်မိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးဟာ ဖြောင့်မတ်တဲ့ နှလုံးသားနဲ့ အာဏာကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ မင်းသမီးအတုရဲ့ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး တော်ဝင်သွေးနှောသွားခြင်းကို တားဆီးပေးခဲ့တယ်... ဒါက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်လို့ သူမကို ရွှေငါးရာ၊ နှင်းတိမ်ပိုးသား ငါးအုပ်၊ ညပုလဲနှစ်လုံးနဲ့ မဟူရာလက်ဝတ်ရတနာအချို့ကို ဆုချီးမြှင့်လိုက်တယ်..."

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားလေသည် အံ့အားသင့်စရာက ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာခဲ့ပြီလား။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် အစောင့်များ သယ်ဆောင်လာသော ရတနာပန်းကန်ပြား အများအပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ အစားအစာများကို ပစ်ချကာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တံတွေးများကို အတင်းမျိုချလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဆုချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

“ဟီးဟီး... ရှောင်ရှူးရှူး... ခုလိုကိစ္စမျိုး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ဖြစ်လာဖို့ကို ငါ တကယ် မျှော်လင့်တယ်…”

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းမှာ ချော်လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

*နားထောင်စမ်း... နားထောင်စမ်း... ဒီကလေးက လူစကားကို ပြောနေတာရော ဟုတ်ရဲ့လား... သူမက နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လုပ်ချင်သေးတယ်တဲ့... *

သို့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားကမူ ဆက်၍ ခံနိုင်ရည်ရှိတော့မည် မထင်ပေ။

ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း ဧကရာဇ် ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် အချိန်လေးတွင်ပင် အထိန်းတော်ချောင်က ယွင်ဟွားထံသို့ ချက်ချင်းချဉ်းကပ်လာကာ "အမတ်ငယ်ယွင်... ကျွန်တော်တို့ ယခု ထွက်သွားလို့ရပြီလား..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ရတာပေါ့... သေချာတာပေါ့... သူမ အိမ်ပြန်ပြီး ဤအဖိုးတန် ကလေးလေးတွေနဲ့အတူ အိပ်ချင်နေပြီလေ။

ယွင်ဟွားနှင့် ကြင်ယာတော်စုတို့က နန်းတော်ထဲမှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

ကြင်ယာတော်စုသည် ယွင်ဟွား၏ လောဘတကြီးဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာလေးကို အလွန် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေလေသည်။

ဟန်ဆောင်မှုကင်းပြီး စစ်မှန်လှပေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မင်းသားစုအိမ်တော်၏ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှုများကို အရူးအမူး တွက်ချက်နေလေသည် တွက်ကြည့်ရသလောက်... မလုံလောက်သေးပေ။

သူမ ပြန်ရောက်သည့်အခါ မိသားစုရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်များအတွက် ပိုက်ဆံပိုရှာနိုင်အောင် ကူညီပေးရဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

ရထားလုံးပေါ်သို့ မတက်မီလေးတွင် ကြင်ယာတော်စုသည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ယွင်ဟွား၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

"ဟွားဟွားလေး... ငါက ခုလိုခေါ်တာကို မင်း စိတ်မဆိုးဘူးမလား..."

*အိုး... ဒီဖောင်းမို့နေသော လက်ကလေးတွေက အရမ်းကို နူးညံ့တာပဲ... *

၎င်းတို့က ထိုကြမ်းတမ်းပြီး မာကျောနေသော ကလေးဆိုးလေးများ၏ လက်များထက် ကိုင်ရတာ သေချာပေါက် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ကြင်ယာတော်စု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးကျဉ်းသွားလေသည် သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ ပိုမိုရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားချင်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အကြံအစည်မျိုး ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမ မကြာခဏ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ရပြီး ကြင်ယာတော်စုက သူမအပေါ် အမြင်ဆိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက သူမ ယခုကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမည် မဟုတ်ပေ။

သူမက ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှကြာအောင် စိတ်ပူနေခဲ့ရတာလဲ။

“ရပါတယ်..."

“ရှောင်ရှူးရှူး... ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမက ငါ့ကို မုန်းပုံမပေါ်ဘူး…”

*လုံးဝကို မမုန်းပါဘူး... လုံးဝပါပဲ…*

ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားဆီသွားတဲ့လမ်းက သူရဲ့ အစာအိမ်ကတစ်ဆင့် သွားတယ်လို့ ငါ အရင်က ပြောခဲ့တာကို နင် မှတ်မိလား... အဲ့ဆိုရိုးစကားက ယောက်ျားတွေအတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ မိန်းမတွေအတွက်လည်း အကျုံးဝင်တယ်…”

ယွင်ဟွားက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး

“ဆက်ပြော…”

“အဲ့မင်းသားက ဆက်ဆံရတာ နည်းနည်း ခက်ခဲမယ်ထင်တယ်... ကြင်ယာတော်စုအပေါ်မှာ အဲ့ဒီနည်းလမ်းကို သုံးကြည့်လို့ ရနိုင်မလား... သူမက နင့်ကို တော်တော်လေး သဘောကျနေပုံရတယ်ဆိုတော့ သူမကို အနိုင်ယူဖို့က ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်... အစားအသောက်တွေ ပို့ပေးဖို့ အခွင့်အရေးယူပြီးရင် မင်းသားနဲ့ အချိန်ပိုဖြုန်းလို့ ရပြီပေါ့…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး

“အကြံကောင်းပဲ…”

ကြင်ယာတော်စုမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး "ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက နယ်စပ်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ရတော့ အရသာပြင်းပြင်းတွေ ကြိုက်ပြီး သောက်ရတာကိုလည်း နှစ်သက်တယ်... အစပ်ဆိုရင် ဘာမဆို ကြိုက်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွား "......"

"ယွမ်အာအတွက်ကတော့ သူက ဖျားနေတာကြောင့် အရမ်းပေါ့တဲ့အစားအစာတွေကိုပဲ စားတယ်... သူက ငါးနဲ့ ပုစွန်တွေကို နှစ်သက်ပေမယ့် အချိုတွေကိုတော့ မကြိုက်ဘူး... လက်ဖက်ရည်ဆိုရင်တော့ သူ အကြိုက်ဆုံးက ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ငွေအပ်ပဲ..."

ယွင်ဟွားသည် ဤအရာကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် "ကျွန်မက အစားမရွေးဘူး... အရာအားလုံးကို စားရတာ ကြိုက်တယ်..." ဟု ဗြုန်းစားကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

ကြင်ယာတော်စုက အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပို၍ပင် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... မင်းသားစုအိမ်တော်မှာ မြောက်ပိုင်းနဲ့ တောင်ပိုင်း အစားအစာ နှစ်မျိုးလုံးကို ချက်ပြုတ်နိုင်တဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ရှိတယ်... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါ့အိမ်တော်ကို လာခဲ့ပါ... နိုင်ငံတစ်ဝန်းက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အားလုံးကို မင်း မြည်းစမ်းခွင့်ရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

ကြင်ယာတော်စုသည် ယွင်ဟွား၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

*အခွင့်အရေးကောင်းပဲ…*

ယွင်ဟွားသည် အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကြင်ယာတော်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကြင်ယာတော်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ကျွန်မ ရိုသေလေးစားစွာ လက်ခံပါ့မယ်..." ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

*ဖျားနာနေတဲ့ မင်းသားရေ... ဖျားနာနေတဲ့ မင်းသားရေ... ငါ ရောက်လာပြီ…*

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ ညဘက်တွင် အတောက်ပဆုံး ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်ပနေလေသည်။

ကြင်ယာတော်စုသည် အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း မင်းသားစုကို ရှာဖွေရန် စာကြည့်ဆောင်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

မင်းသားစုသည် သိသာထင်ရှားသော ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများဖြင့် သူမကို နှုတ်ဆက်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ယနေ့ နင်းကော်မြို့စားနှင့် အမျက်ဒေါသထွက်ကာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့်အကြောင်းကို သူ၏ ဇနီးအား ပြောပြရန် ပြင်နေဆဲတွင် သူမ ဝင်လာပြီး သူ၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်လေသည်။

"နာတယ်... နာတယ်... ဇနီးလေး... လွှတ်ပါ... အခု လွှတ်ပါ..."

ယနေ့ သူ၏ ဇနီးကို သူ အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့မိသလိုပဲ။ ထိုကလေးဆိုးလေးကြောင့်ပဲ ထပ်ဖြစ်ရပြန်တာလား။

သူမကို ဤကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြင်ယာတော်စုမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး "ရှင့်သားရဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား..." ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့... သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့..."

မင်းသားစုက ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်လေသည်။

*တကယ်ပဲ သူ့ကြောင့် ဖြစ်ရတာပဲ…*

ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ကောင်းတယ်... သုံးရက်အတွင်းမှာ မြောက်ပိုင်းနဲ့ တောင်ပိုင်း အစားအစာ နှစ်မျိုးလုံးကို ချက်ပြုတ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ကို ရှာပေး... သေချာနားထောင်... သုံးရက်အတွင်း သူက ကျွန်မရှေ့မှာ ရောက်နေရမယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ သူမတို့အိမ်တော်ရှိ စားဖိုမှူးများမှာ အစားအစာ နှစ်မျိုးကိုသာ ချက်ပြုတ်တတ်ကြသည် အပေါ့အရသာတစ်မျိုးနှင့် အစပ်အရသာတစ်မျိုးသာ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူမက ဤသို့ မပြောခဲ့ပါက ဤမိန်းကလေး သူမ၏ အိမ်တော်ဆီသို့ လာရန် မည်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်မည်နည်း။

ဟင်... သူ့ဇနီးသည်၏ အကြိုက်က ဘယ်အချိန်က ပြောင်းသွားတာလဲ။

မင်းသားစုက အကြောင်းရင်းကို မမေးမြန်းနိုင်မီမှာပင် ကြင်ယာတော်စုက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထပ်မံထိုးလိုက်ပြီး "မနက်ဖြန်ကစပြီး ရှင့်ရဲ့ စရိတ်ကို တစ်ဝက် လျှော့ချမယ်..." ဟု စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုမိန်းကလေးက ပိုက်ဆံကြိုက်သည်ဖြစ်ရာ သူမအတွက် ပိုပြီး စုဆောင်းပေးထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

"ယွမ်အာအတွက်လည်း အတူတူပဲ... သူ တာဝန်ယူထားတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက အမြတ်ငွေအားလုံးကို နောက်လကစပြီး လွှဲပြောင်းပေးရမယ်..."

ကြင်ယာတော်စုသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်နေသေးသော စေ့စပ်လက်ဆောင် မည်မျှကျန်သေးသည်ကို စစ်ဆေးရန် အထိန်းတော်ကို ခေါ်ကာ သိုလှောင်ရုံများဆီသို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

မင်းသားစု... သူ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။

သူသည် ကြင်ယာတော်စု နောက်သို့ အလျင်စလို လိုက်သွားရင်း "ဇနီးလေး... ဇနီးလေး... သဘောတူညီမှုတစ်ခု လုပ်ကြရအောင်... ကိုယ့်ရဲ့ စရိတ်ကို ထပ်ပြီး လျှော့ချလို့ မရတော့ဘူးနော်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ယွင်အိမ်တော်တွင်မူ…

ယွင်မိသားစုဝင်များသည် ယွင်ဟွား ပြန်ယူလာသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

သူမ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘာတွေ လုပ်လာပြန်တာလဲ။

၎င်းကို သူတို့ အဖြေမရှာနိုင်မီမှာပင် ယွင်ဟွားက မယ်တော်ကြီး၏ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသော အမှတ်အသားပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်သောအခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

“ဒါက... မယ်တော်ကြီးရဲ့... အမှတ်အသားပြားလား..."

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ..."

ယွင်ဟွားသည် မော့ပင်မကြည့်ဘဲ မနေ့က သူမ ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်များအားလုံးနှင့် ယနေ့ သူမ ရရှိခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို စုစည်းလိုက်လေသည်။

"ဒါကို သမီး နန်းတော်ထဲက မထွက်လာခင်မှာ မယ်တော်ကြီးက အထိန်းတော်ကူကတစ်ဆင့် ပေးလိုက်တာပါ…သမီး ဆန္ဒရှိတဲ့ အချိန်တိုင်း နန်းတော်ထဲကို လာကစားလို့ ရတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်..."

လူတိုင်း... "......"

*ဟားဟား... မယ်တော်ကြီးက သမီးကို တကယ် အလိုလိုက်တာပဲ…*

"နှင်းတိမ်ပိုးသား ငါးအုပ်ရှိတယ်… အမေ့အတွက် တစ်အုပ်... အစ်မကြီးတို့ နှစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက်ကို တစ်အုပ်စီ... ကျန်တာတွေက သမီးအတွက်ပဲ..."

"ပြီးတော့ ဒီလက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ မဟူရာတွေကို အခု သမီးဝတ်လို့မရသေးတော့ အမေတို့အားလုံးကို ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီရွှေငါးရာကတော့ သမီးဟာပဲ... ဟီးဟီး..."

ယွင်ဟွားမှာ စိတ်ခံစားချက် အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး လုံးဝ နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ အူကြောင်ကြောင်နှင့် ပျော်ရွှင်နေသော သမီးလေးကိုကြည့်ရင်း ချွေ့ဝမ်ရှင်းက မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လက်ဆောင်ကို တိုက်ရိုက် လက်ခံလိုက်လေသည်။

ညီမငယ်လေး ပစ္စည်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ ဝေငှနေသည်ကိုကြည့်ရင်း ယွင်ချင်းမော့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားပြီး အနည်းငယ် မချိတင်ကဲ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ညီမလေး... အစ်ကို့အတွက်ရော..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် ပစ္စည်းပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

တွက်ကြည့်ရသလောက်... ဤအရာအားလုံးက မိန်းကလေးတွေအတွက် ပစ္စည်းတွေပဲလေ။

သူမသည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်ကာ လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အများသူငါရှေ့မှာ ဒါကို ထုတ်ဝတ်ထွက်ရဲလား..."

ယွင်ချင်းမော့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်လိမ်သွားလေသည် သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤလိုမျိုးကို စဉ်းစားနိုင်ရတာလဲ။

သူ၏ အကြည့်များက ရွှေပုံပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားပြီး ယွင်ဟွားသည် ထိုအရာပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါကိုတော့ အစ်ကို့ကို ပေးလို့မရဘူးနော်..."

ဤအရာက သူမပိုင်ဆိုင်သော၊ သူမ အကြိုက်ဆုံး ရွှေတုံးလေး ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းကိုယူရန် ကြိုးစားသူတိုင်းကို သူမ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်မည် ဖြစ်လေသည်။

အဆုံးတွင်မူ သူမသည် ရင်နာမှုကို မြိုသိပ်ကာ ကလေးလက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိ ညပုလဲတစ်လုံးကို ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဤအရာမှာ သူမ တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"ဝိုး… ဒါက ပစ္စည်းကောင်းပဲ..."

ယွင်ချင်းမော့က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပြီး လက်ဆောင်ကို မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လက်ခံလိုက်လေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ ညဘက် စာဖတ်သည့်အခါ မျက်လုံးထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ယွင်ဟွားက မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်စာမေးပွဲတွင် ထိပ်တန်းပညာသင်ဆုရှင်ဖြစ်လာရန် သူမ၏ အစ်ကိုကြီး၏ ရည်မှန်းချက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူမ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရန် လိုလားမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို သနားစရာကောင်းစွာ ကြည့်နေပြီး "ချစ်ရတဲ့ သမီးလေး... မိသားစုထဲမှာ ဘက်လိုက်လို့ မရဘူးလေ..." ဟု နာကြည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ယွင်ဟွား... "......”

ဝါး... အမှန်တကယ် မတရားခံရသူမှာ သူမသာလျှင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ နောက်ဆုံး ညပုလဲကို ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ပေးပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ ရွှေတုံးလေးကိုယူကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

သူမ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်လေးတွင်ပင် သူမ၏ နို့ထိန်းသည်က သူမ၏ မောင်လေးကို ပွေ့ချီကာ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမက အံကြိတ်လိုက်မိလေသည်။

သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေဖရုံစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ မောင်လေး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဒါဆိုရင် ကောင်းသွားပြီ... အခုတော့ လူတိုင်း အစုတစ်ခုစီ ရသွားကြပြီ ဖြစ်လေသည်။