အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း (၄၃) နေ့စဉ်ဘဝ၊ မီးလောင်ခြင်း

ယွင်ဟွားသည် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ စကားကို အမှန်တကယ်ပင် သဘောတူလေသည်။

သို့သော်လည်း…

“ရှောင်ရှူးရှူး... သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက ပြင်ဆင်ခံနေရတယ်လို့ နင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... သူမ နောက်ထပ် ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ငါတို့ မသိဘဲနဲ့ နင်က သူမကို ဘယ်လိုဆန့်ကျင်မှာလဲ... ပြီးတော့ လင်းအိမ်တော်က ငါ့အိမ်နဲ့ တော်တော်လေး ဝေးတယ်လေ... နင်က ငါ့ကို နေ့တိုင်း သွားပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းချင်နေတာလား…”

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူမ လုံးဝ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပန်းကလေး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ၎င်း၏ တောင်ပံငယ်လေးများဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း သတိထား၍ စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“သူမရဲ့ အစေခံမလေး တစ်ယောက်ယောက်ကို လာဘ်ထိုးကြည့်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ…”

ယွင်ဟွားသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက် စားသောက်နေပြီး ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး…”

ငွေများမှာ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ထုတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အရှုံးပေါ်သော အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ ထိုအစေခံမလေးက သူမကို ပြန်လည်သစ္စာဖောက်ပါက သူမ ပို၍ပင် အရှုံးပေါ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ် “……”

မဖြစ်နိုင်ပေ။

၎င်းက ဤအရာအားလုံးကို မည်သူ့အတွက် လုပ်ဆောင်နေရသနည်း။ သူမ၏ ကပ်စေးနဲသောအကျင့်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်ဖွယ် ကောင်းလှလေသည်။

“ဟွန့်... ငါ့ဘာသာငါ နည်းလမ်းရှာလိုက်မယ်…”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က စာအုပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ၎င်း လုပ်ချင်ရာကို လုပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်လေသည်။

သူမ စားသောက်နေစဉ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထွားကျိုင်းလှသော သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

“အမေ... အဖေဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"သမီးအဖေက သူ လုပ်စရာတစ်ခုရှိတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ အလုပ်သွားလုပ်နေတယ်..."

အခြား မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

လင်းဝမ်ယွဲ့၏ ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှုက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖခင်သည် ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် နန်းတော်သို့ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤဘဝသည် အလွန်စိတ်ဖိစီးစရာ ကောင်းလှပြီး အမြဲတမ်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေရကာ တစ်ခဏမျှပင် အေးချမ်းစွာ နေခွင့်မရပေ။

ယနေ့မှ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေခဲ့ရာ ဤသို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်ဆိုသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကိစ္စက ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ် ပြောသည်မှာ မှန်လေသည်။ သူမအနေဖြင့် လင်းမိသားစုမှ ထိုမိန်းကလေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်အား စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားသင့်သည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ဤကိစ္စကို အချိန်ဆွဲထား၍ မရနိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ တူများကို ချထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီးတို့ ဆက်စားကြပါ... အမေလည်း လုပ်စရာရှိတာ သွားသတိရလို့..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ယွင်မောင်နှမများသည် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အားလုံးပင် စားချင်စိတ် ပျောက်ဆုံးသွားကာ တူများကို ချထားလိုက်ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးမှလွဲ၍…

ပူပင်သောက ကင်းမဲ့နေသော ယွင်ဟွားသည်သာ အစားအစာများနှင့် ဆက်လက် နပန်းလုံးနေလေသည်။

"အစ်ကိုတို့ မစားကြတော့ဘူးလား..."

ယွင်ဟွား၏ မျက်ဝန်းများက လင်းလက်သွားလေသည်။

အားလုံး…..

ယွင်ချင်းမော့က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်လေသည်။ သူမ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် စိတ်ထဲ၌ အစားအစာများနှင့်ပတ်သက်သော အတွေးများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ငါ မစားတော့ဘူး..."

သူက သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်လေသည်။

"ငါလည်း တခြားလုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်..."

လင်းမိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးမှာ သူနှင့် အကယ်ဒမီတစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ကြောင်း သူ သတိရသွားရာ သူနှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားသင့်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည်လည်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ယွင်ယာနှင့် ယွင်ဝေတို့က ယွင်ဟွားကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နေရာများမှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ယွင်ဟွား…..

သူမ၏ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းအတွက် အောင်ပွဲခံနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် လူတိုင်း ထွက်သွားကြသနည်း။

နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ယွင်ရှောင်ထျန်းနှင့် ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းတို့သည် စာကြည့်ဆောင်အတွင်း တံခါးပိတ်ကာ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မည့် နည်းလမ်းများကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြလေသည်။ ယွင်ဟွား၏ မသေချာမရေရာသော အကြောင်းရင်းများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် "အခြေအနေ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်" ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်း အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူထဲသော မီးခိုးငွေ့များနှင့် လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများက သူ့ကို ဆီးကြိုနေလေသည်။

"မီး... မီးလောင်နေတယ်... မြန်မြန်... တစ်ယောက်ယောက် လာပြီး မီးငြှိမ်းကြပါဦး..."

အော်ဟစ်သံများနှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများကြားတွင် အစေခံများနှင့် အစေခံမလေးများသည် ရေပုံးများနှင့် ရေဇလုံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ နောက်ဖေးခြံဝင်းဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

တစ်ချိန်က သေသပ်လှပပြီး ကျက်သရေရှိလှသော အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းမှာ ယခုအခါ ရှုပ်ပွနေတော့သည်။

ပန်းခင်းများစွာ မှောက်ခုံဖြစ်နေပြီး မြေကြီးများမှာ မြေပြင်တစ်ခွင် ပြန့်ကျဲနေကာ တန်ဖိုးကြီးမားသော ပန်းများမှာ ပုံစံပျက်သည်အထိ နင်းခြေခံထားရသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အစေခံတစ်ဦးကို ဖမ်းဆွဲကာ အရေးတကြီး အော်မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဘယ်နေရာမှာ မီးလောင်နေတာလဲ... တစ်ယောက်ယောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသေးလား..."

အစေခံမှာ အလွန်စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီဖြစ်ရာ ရုတ်တရက် အနောက်သို့ ဆွဲယူခံလိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သခင်ဖြစ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် အားကိုးရာကို ရှာတွေ့သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"စတုတ္ထသခင်မလေးပါ... စတုတ္ထသခင်မလေးရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ မီးလောင်နေတာပါ..."

“ဟွားအာ…”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ဟွားရှိနေသော မန်ဟွားဥယျာဉ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။

"ဟွားအာ... ငါ့ရဲ့ဟွားအာလေး..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက မန်ဟွားဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ငိုကြွေးလွန်းသဖြင့် သတိလစ်တော့မည့် ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သမီးငယ်လေး ပုံမှန်နေထိုင်လေ့ရှိသော အိမ်မှာ မီးတောက်များဖြင့် ဝိုင်းရံခံထားရလေသည်။ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ပုံပျက်နေကာ မီးတောက်များမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

အစေခံများမှာ မီးငြှိမ်းသတ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ယွင်ယာနှင့် ယွင်ဝေတို့က ချွေ့ဝမ်ရှင်းကို တွဲကူထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှုနှင့် အကြောက်တရားများ ထင်ဟပ်နေကြသည်။

“အဖေ..."

"တစ်ခုခု စဉ်းစားပါဦး... ညီမလေး အထဲမှာ ရှိနေသေးတာ သေချာတယ်..."

ယွင်ချင်းမော့မှာလည်း ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အစေခံများနှင့် အစေခံမလေးများ အားလုံးကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးက ညီမငယ်လေးမှာ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး ခြံဝင်းထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး အပြင်သို့ ထွက်မသွားကြောင်း ပြောခဲ့ကြသည်။ မှော်လက်နက်သည် ထိုမျှ ကြီးမားလှသော မီးတောက်ကြီးများကို ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိကို သူ မသိပေ။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ရေပုံးတစ်ပုံးကို လုယူကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အဝတ်စိုတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

“အဖေ... မရဘူး”

"သခင်ကြီး... အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်..."

အိမ်တော်ထိန်းသည် မည်သို့ ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

"လွှတ်စမ်း..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ယခုအခါ လုံးဝ စိတ်လွတ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဒေါသထွက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွေးကြောများ နီရဲနေသည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အိမ်တော်ထိန်း၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ လောကကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ သမီးငယ်လေး၏ အခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သူ တံခါးအနီးသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပူပြင်းသော အပူလှိုင်းတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ၏ အသားအရေကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက အတွင်းသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်စဉ် သူ၏ သမီးငယ်လေး၏ ရှိုက်ငိုသံက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဝါး…”

“အဟွတ်... ရှောင်ရှူးရှူး... နင့်ကြောင့် ငါ ဒုက္ခရောက်ပြီ…”

အားလုံး “……”

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ သမီးငယ်လေးမှာ ဘာမှမဖြစ်ပေ။

“အဖေ..."

ယွင်ဟွားသည် မီးတောက်များကြားမှ ပြေးထွက်လာပြီး သူမ၏ ဖခင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ သူမသည် ပြေးသွားကာ ယွင်ရှောင်ထျန်းကို ဖက်၍ အားရပါးရ ငိုကြွေးလိုက်၏။

“အဖေ… အဖေ..."

“အဖေ. သမီးကို သေမတတ် လန့်သွားအောင် လုပ်တာပဲ... ဝါး... အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

သူမသည် မူလက ငရဲပြည်တွင် မွေးဖွားခဲ့သော ပင့်ကူနီပန်းလေးတစ်ပွင့်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် အမှောင်ထုနှင့် ရေကို နှစ်သက်ပြီး မီးကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်၏။ လူသားအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် မီးကို နှလုံးသားထဲမှနေ၍ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူမကို ဆူပူချင်သော်လည်း သူ၏ သမီးငယ်လေးက အလွန် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောမည့်စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

သူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်၍ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး... အဖေ ဒီမှာရှိတယ်... မကြောက်နဲ့တော့နော်..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်လာပြီး ယွင်ဟွား၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် ယွင်ဟွားကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

“ဒီကောင်မလေး... နင်က မီးနဲ့တောင် ဆော့ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"ငါ ဘယ်လောက်တောင် လန့်သွားလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား..."

"နင် နောက်တစ်ခါ မီးနဲ့ဆော့ရဲဆော့ကြည့်... မိသားစု စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း အရေးယူခံရမယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခါရမ်းလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ကျလာကာ ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"မဆော့တော့ပါဘူး... မဆော့တော့ပါဘူး... အခုကစပြီး သေချာပေါက် ဝေးဝေးမှာပဲ နေပါတော့မယ်..."

“အားလုံး ရှောင်ရှူးရှူး အပြစ်တွေချည်းပဲ... ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ရဖို့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အစာအိမ်ကနေတစ်ဆင့် သွားရမယ်ဆိုပြီး ဒီနည်းလမ်းကို ကြင်ယာတော်စုအပေါ်မှာလည်း သုံးလို့ရတယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တာလေ... အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် ငါလည်း ဟင်းချက်စွမ်းရည် လေ့ကျင့်ဖို့ မီးဖိုချောင်လေးထဲ သွားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး…”

“ဝါး... ဆီတွေက မီးတောက်တွေလို ပန်းထွက်လာတော့ တကယ့်ကို သေလုမတတ် လန့်သွားတာပဲ…”

ယွင်ဟွားသည် ဤအစီအစဉ်ကို အတည်ပြုမည် မဟုတ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သတ်ပစ်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ မည်သည့်အခါမျှ ခြေချမည် မဟုတ်တော့ပေ။

အားလုံး....

ယွင်ရှောင်ထျန်းက ပါးစောင်ကို ကိုက်ထားလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် မီးလောင်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကောင်းသည်... အလွန် ကောင်းသည်..

အလွန် ကောင်းသည်…

အကယ်၍ သူ၏ သမီးငယ်လေး ချက်ပြုတ်သည့် အရာတစ်ခုခုကို စားချင်ပါက နောက်ဘဝမှသာ ရနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားကို ဖက်၍ ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သော ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ကိစ္စ၏ အမှန်တရားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ယွင်ဟွား၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"အား…အမေ... အမေ... နာတယ်…”

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“နာတာ ကောင်းတယ်... နင်က ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာကြီးကို ဖန်တီးထားတာဆိုတော့ ဘိုးဘေးခန်းမမှာ သွားပြီး ဒူးထောက်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

*ဒီကောင်မလေး... သူမ ချက်ပြုတ်တာကို စားရဖို့ နေနေသာသာ…*

သို့သော်လည်း သူမကတော့ တော်လှသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အစာအိမ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း အိမ်ကိုပါ မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

"အမေ..."

"ဘာ အမေလဲ... သွားပြီး ဘိုးဘေးတွေကို သေချာတောင်းပန်လိုက်... ပြီးတော့ ဒီညစာ စားစရာ းမလိုဘူး..."

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယွင်ဟွားခမျာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အမေ့..."

အခန်း (၄၄) အလျှော့မပေးသော ငရဲလကျောက်နှင့် လင်းဝမ်ယွဲ့၏ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း

"ဟေး... ဘိုးဘေးတို့... ကျွန်မတို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်..."

နွေးထွေးသော ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်က ဘိုးဘေးခန်းမတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေသည်။ ယွင်ဟွားသည် ဆုတောင်းဖျာပေါ်တွင် မတ်မတ်ဒူးထောက်နေပြီး သူမကို ကျောခိုင်းထားသော ဘိုးဘေးကမ္ပည်းပြားများကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာ မရပ်မနား မဲ့ရွဲ့တွန့်လိမ်နေ၏။

"ကျွန်မက ယွင်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တစ်ယောက်ပါ... ရှင်တို့ ခုလို ပြုမူဖို့ မလိုပါဘူး... ကျွန်မက ရှင်တို့အတွက် အဲ့လောက်တောင် ကြိုဆိုမခံရသူ ဖြစ်နေတာလား..."

ဘိုးဘေးများ…..

"လှည့်ကြည့်ကြပါဦး... မြန်မြန် လှည့်ကြည့်ကြပါဦး... ကျွန်မတို့ ခဏလောက် စကားပြောကြရအောင်... အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် တစ်ညလုံး ကျွန်မ အရမ်းပျင်းနေလိမ့်မယ်..."

ဝါး... သူမ၏ မိခင်က သူမကို တစ်ညလုံး လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ဒူးထောက်နေရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ ဘာဆုမှ တောင်းမှာမဟုတ်ဘူး... ကျွန်မတို့ စကားပြောရုံသက်သက်ပါပဲ..."

"တကယ်ပါ... ကျွန်မ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်..."

ယွင်ဟွား စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘိုးဘေးကမ္ပည်းပြားများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လှည့်လာကြလေသည်။

ယွင်ဟွား...

*ဟီးဟီးဟီး…*

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ပန်းကလေးက ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးများနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

ဤအချိန်၌ ပန်းကလေးကို မဆွမိခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ ဒေါသက ၎င်းအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်လေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားပြီး ငရဲပြည်၏ ရတနာဖြစ်သော 'ငရဲလကျောက်' ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အသည်းအသက်လေး... ငါ့ရဲ့ အသည်းအသက်လေး... ကျေးဇူးပြု၍ လင်းလက်ပေးပါ... တစ်ကြိမ်လောက်ပါပဲ... ငါ ယမမင်းဆီကနေ တစ်ခုခု သွားငှားမလို့ပါ..."

"ငါတို့အားလုံး လှေတစ်စင်းတည်း စီးဖူးတဲ့သူတွေပဲ... ဒါကြောင့် သက်ညှာပေးပါ... ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။ အကြောင်းမှာ ယမမင်းထံတွင် "ရေကြေးမုံ" ဟုခေါ်သော ရတနာတစ်ပါး ရှိနေကြောင်းကို ၎င်း မှတ်မိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ဟွားဟွားသည် လင်းဝမ်ယွဲ့၏ အစေခံမလေးကို လာဘ်ထိုးရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း ဤ "ရေကြေးမုံ" ဖြင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို မကြောက်ဘဲ စောင့်ကြည့်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

၎င်းမှာ လူသတ်ခြင်းနှင့် မီးရှို့ခြင်းတို့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြု၍ လင်းလက်ပေးပါ... မြန်မြန် လင်းလက်ပေးပါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ကို မျက်နှာလေးတော့ ပေးပါနော်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုရှိနေပြီး ၎င်း၏ တောင်ပံများကို ပူးကပ်ထားကာ အလွန် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနေပုံ ပေါ်လေသည်။

ငရဲလကျောက်…

"လင်းစမ်း..."

"ငါ့ကို ပြစမ်း... ငါ့ကို ပြစမ်း... ငါ့ကို ပြစမ်း... ငါ့ကို ပြစမ်း..."

"နင် ကြားလား..."

"မြန်မြန် ဖွင့်ပေးစမ်းပါ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က တဖြည်းဖြည်း သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးလာပြီး ငရဲလကျောက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ၎င်း၏ အစွမ်းကုန် ခုန်ပေါက်နေလေတော့သည်။

"ဖူး... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ၎င်း၏ တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ ငရဲလကျောက်သည် မည်သည့် ထောင့် သို့မဟုတ် မည်သည့် နေရာကို ထိမိသွားမှန်းမသိဘဲ တစ္ဆေဆန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

လင်းအိမ်တော်၌။

“အာ့..."

လင်းဝမ်ယွဲ့ သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် သူမ၏ ပထမဆုံးသော အတွေးမှာ ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် ပစ္စုပ္ပန်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များက သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ လွှမ်းမိုးဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အစပိုင်းရှိ အကြောက်တရားမှ တည်ငြိမ်မှုသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်းသာလုံးဆို့မှုဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူမကား ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဤမျှ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ကောင်းသော အခွင့်အရေးမျိုးကို အမှန်တကယ်ပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ဘဝနှစ်ခုမှ မှတ်ဉာဏ်များ ပေါင်းစပ်သွားခြင်းကြောင့် သူမ၏ လက်ရှိ မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ သေချာသော အရာတစ်ခုမှာ ယွင်ဟွားပင်ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက ယွင်မိသားစုတွင် ထိုသို့သောသူတစ်ဦး လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်မည်လား။

ထို့ကြောင့် ဤဘဝတွင် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲ၌ မရှိသောလူများ ပို၍ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဦးနှောက် ကောင်းစွာ အလုပ်မလုပ်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ ထိုအကြောင်းကို တွေးလေလေ ခေါင်းပိုကိုက်လာလေလေ ဖြစ်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ၎င်းကို ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များအဖြစ်သာ သတ်မှတ်လိုက်သည်။

အတိတ်ဘဝက သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ အကျယ်ချုပ်ကျခံရခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယွင်ဟွားကြောင့် သူမ သုံးလတိတိ အကျယ်ချုပ် ကျခံလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့သည် ယွင်ဟွားမှာ သူမ၏ အကြီးမားဆုံးသော အတားအဆီးဖြစ်သည်ဟု အမှောင်ဖုံးသော အတွေးများဖြင့် တွေးတောလိုက်သည်။

သူမ သုံးလအထိ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

လင်းဝမ်ယွဲ့၏ အစေခံမလေးဖြစ်သော ချွေ့ဟုန်သည် ဆေးခွက်ကို ယူဆောင်လာစဉ် သူမ၏ သခင်မလေး နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန် ဝမ်းသာသွားသဖြင့် ငိုပင် ငိုမိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... အရမ်းကောင်းတာပဲ... သခင်မလေး... သခင်မလေး နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာခဲ့ပြီပဲ..."

ချွေ့ဟုန်သည် ဆေးခွက်ကို လင်းဝမ်ယွဲ့၏ ကုတင်ဘေးတွင် ချထားခဲ့ပြီး သတင်းပို့ရန် အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်။

သမားတော်က အကယ်၍ သခင်မလေးသည် သုံးရက်အတွင်း သတိပြန်မရလာပါက အသုဘအခမ်းအနားအတွက် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပြီး သူမကို အလုပ်အကျွေးပြုသော အစေခံမလေးများ အားလုံးကို ရောင်းထုတ်ပစ်ရမည်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့သည် ချွေ့ဟုန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆေးခွက်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။

ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြောပြစရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ယွဲ့အာ..."

သခင်မလင်းသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာ၏။ သူမသည် လင်းဝမ်ယွဲ့၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းကိုက်နေသေးလား... ဗိုက်ဆာနေပြီလား... ဂျုံယာဂုနည်းနည်း ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်နော်..."

လင်းဝမ်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားပြီး သခင်မလင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ကို သတိမထားမိစေရန် ညင်သာစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"အမေ... သမီး ဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး... အမေ အပြင်ထွက်လို့ရပါပြီ... သမီး အဖေနဲ့ ပြောစရာလေး းရှိလို့ပါ..."

သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး သခင်မလင်းအပေါ် ယခင်ကလောက် ရင်းနှီးမှု မရှိတော့ပေ။

သခင်မလင်းသည် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ သတိပြန်ရလာသည့် ဝမ်းသာမှုတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်ရာ သူမ၏ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အစိုးရအရာရှိလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော အမတ်လင်းကမူ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမ နေ့ခင်းက ပြုတ်ကျစဉ် ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားလေသလားဟုတွေးရင်း သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"သခင်မ... မင်း မီးဖိုချောင်ဘက် သွားပြီး အခြေအနေ သွားကြည့်နေလိုက်ပါလား... ငါ ယွဲ့အာနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောလိုက်ဦးမယ်..."

အမတ်လင်းသည် သခင်မလင်း၏ ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ အစေခံအားလုံးကို ထွက်သွားစေကာ လင်းဝမ်ယွဲ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြောစမ်း..."

အမတ်လင်းသည် ခွေးခြေခုံတစ်ခုကို ယူကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ယခုမှ သတိပြန်ရလာသူသည် ကောင်းစွာ အနားမယူဘဲ သူ့ကို သီးသန့် ဘာများ ပြောချင်နေသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားထောင်ချင်နေမိသည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့သည် အကျယ်ချုပ်မှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်ချင်နေပြီး ယခုအခါ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ အတိတ်ဘဝမှ သူမ သိထားခဲ့သော အရာများပင် ဖြစ်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူမှ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိသွားမည်ကို ရှောင်ရှားရန် သူမသည် သူမ၏ အတွေးများကို စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် စီစဉ်နေလေသည်။

"အဖေ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လက်ထောက်ဝန်ကြီး ဟယ်ရှင်းမှာ မြို့တော်ဆင်ခြေဖုံး၌ ခြံဝင်းတစ်ခုရှိပြီး အဲ့နေရာမှာ ရွှေငွေရတနာ အများအပြားကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း သမီး မတော်တဆ သိရှိခဲ့ရတယ်..."

"အဲ့တာတင်မကသေးဘူး... အမတ်ဟယ်က တုံလင်က လူတွေနဲ့မတူတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ အသားအရောင်ရှိသူ းတစ်ယောက်နဲ့ အနီးကပ် ဆက်သွယ်နေတာကိုလည်း သမီး မြင်ခဲ့ရတယ်... သူက ရှီဆိုင်နိုင်ငံကလို့ သမီး သံသယရှိတယ်..."

"အဖေ... မနက်ဖြန် ညီလာခံတက်တဲ့အခါ အဖေ အဲ့ကိစ္စကို ဧကရာဇ်ထံ သေချာပေါက် တင်ပြရမယ်နော်..."

လင်းဝမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်နေသော အမူအရာ ရှိနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ သူမသာ အကျယ်ချုပ် ကျမနေခဲ့ပါက ထိုမျှများပြားလှသော ငွေကြေးများကို တစ်စုံတစ်ယောက်အား အသေအချာ ခိုးယူစေမည် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက ဤကိစ္စသည် သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် ရတနာလှည်းများစွာကို မြို့တော်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်လာချိန်မှသာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး တုံလင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ကြောင်း သူမ မှတ်မိနေသည်။

သူမ အများကြီး ပြော၍မရပေ။ ကျန်သောအရာများကို ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ချန်ထားခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။

သုံးရက်အတွင်း အမတ်ဟယ်၏ အစစ်အမှန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် ပေါ်လွင်လာမည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အကျယ်ချုပ်မှ မလွတ်မြောက်လျှင်တောင်မှ သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ပိုမို ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ဟန်လင်အကယ်ဒမီမှ စတုတ္ထအဆင့် ပညာရှိအမတ်ဖြစ်သော သူမ၏ ဖခင်သည်လည်း ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

သူမသည် ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်သုံးကောင်ကို ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူမ ငွေကြေးဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် တစ်ခုခုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့လေသည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခုရှိနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မရည်ရွယ်ဘဲ ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် အမတ်လင်းအတွက်မူ ထူးဆန်းနေပုံ ပေါ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူမကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် ပြုတ်ကျပြီးနောက် စိတ်များ လွတ်သွားတာလား..."

"ဟယ်ရှင်းက ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး သူ့ရဲ့ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေပါ သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရပြီ... အဲ့တာက တုံလင်က လူတိုင်းသိတဲ့ကိစ္စပဲ..."

"အခုမှ နင်က အဲ့တာကို မတော်တဆ သိလာရတယ်လို့ ပြောနေတာ... လင်းမိသားစုကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

အမတ်လင်းမှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ခုန်ပင် ခုန်ထွက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ သူမသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက တကယ် သိရှိခဲ့သည်ဟု တွေးထားပါက အဘယ်ကြောင့် စောစောကတည်းက မပြောခဲ့သနည်း။ အခြားလူ သေဆုံးသွားပြီးမှသာ အဘယ်ကြောင့် ထွက်ပြောရသနည်း။

ဤသမီးသည် သူ့အတွက် ပြဿနာမည်သို့ရှာရမည်ကို တကယ်ပင် သိနေလေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နန်းတွင်းပွဲတော်တွင် ခံခဲ့ရသော ပြစ်ဒဏ်က သူ၏အတွက် မလုံလောက်သေးဘူးလား။

သူမ ဒဏ်ရာရနေသေးသည်ဆိုသော အချက်သာမရှိပါက သူ သူမကို တိုက်ရိုက်ပင် ပါးချလိုက်မိမည် ဖြစ်လေသည်။

လင်းဝမ်ယွဲ့သည် အမတ်လင်း၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။

'ဟယ်ရှင်းက ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး သူ၏ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေပါ သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရပြီ' ဟူသော စကားလုံးများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်တလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး…အဲ့တာက... အဲ့တာက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လင်းဝမ်ယွဲ့က ရုတ်တရက် စောင်ကို လွှင့်ပစ်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ အမတ်လင်း၏ အင်္ကျီလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အဖေ... အဖေက... အဖေက သမီးကို လိမ်နေတာမလား..."

ဤကိစ္စသည် သုံးနှစ်ကြာမှ ဖြစ်ပျက်ရမည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့ရာ အဘယ်ကြောင့် ပို၍ စောစီးစွာ ဖြစ်ပျက်နေရသနည်း။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။

အမတ်လင်းသည် မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းနေသော လင်းဝမ်ယွဲ့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ကြည့်နေလေသည်။ စောစောကတည်းက သူမတွင် သူ နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် လေထုတစ်ခု ရှိနေပုံပေါ်သည်။

သူမ တကယ်ပင် ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားလေသလော။