အခန်း (၁၇၅၃-၁၇၅၄)

အခန်း (၁၇၅၃) - ဆက်သွယ်ဆောင်ရွက်သူ

ယွမ်ရှူးရွှယ်၏ စေတနာကို...

လူတိုင်း အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာဘက်တော်သား တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက်၊ ထိုက်ချန်းနယ်မြေ တိုက်ပွဲများတွင် စစ်မှုထမ်းကောင်းတံဆိပ်များစွာ ရရှိထားသည့် အဆင့် ၆ မသေမျိုးတစ်ဦးကို သူမ၏ လက်အောက်ခံ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးအား သတ်ဖြတ်ခိုင်းလိုက်ခြင်းမှာ 'လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခြင်း' ဟူသော ပြစ်မှုမှာ ယွမ်ရှူးရွှယ်အတွက် အတည်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အာဃာတအတွက် မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်ရေးအစီအမံများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သေးသည်။

ရန်ဘက်အုပ်စုမှဖြစ်သော ရှန်ယွဲ့ကွမ်းတို့မှာပင် ဤကိစ္စပြီးနောက် ယွမ်ရှူးရွှယ် မည်ကဲ့သို့သော ပြစ်ဒဏ်မျိုး ခံရမည်နည်းဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

"ယွမ်မိန်းကလေးရဲ့ စေတနာကို ငါတို့ တကယ်ပဲ မြင်ရပါပြီ"

ဝမ်ယဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဒီလိုလုပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ယွမ်မိန်းကလေးက သူတို့ကို အရင်ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ၊ ငါ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

"ငါ့မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်

"ရှင်နဲ့ကျွန်မတို့တွေ ယင်လောကကူးကြရအောင်၊ ယင်လောက ရောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြမယ်။ အဲဒီရောက်ရင်တော့ အဲဒီက ဖန့်ငရဲမင်းက ကိုယ်ထင်ပြပြီး ရှူးကျဲရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်"

"ယင်လောကကူးမယ် ဟုတ်လား"

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"ဒီနေရာကနေ ဘယ်လိုလုပ် ယင်လောကကူးလို့ ရမှာလဲ"

"ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ လက်ရှိ ငရဲမင်းက ထိုက်ချန်းနယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတာကို မမေ့နဲ့လေ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးသည်

"ရှင်တို့ မယုံရင် အခုပဲ စမ်းကြည့်လိုက်ကြလေ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှန်တကယ်ပင် မယုံကြည်သဖြင့် ယင်လောကကူးရာတွင် သုံးသည့် ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ် ကို ထုတ်ယူ၍ စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဘေးလူက သူ့ကို နှိုးသော်လည်း ထိုသူမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက လူအများကို ယွမ်ရှူးရွှယ်၏ စကားအား ယုံကြည်သွားစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"တကယ်ကြီး ယင်လောကကူးလို့ ရသွားတာလား။ ဒါက... ဖန့်ငရဲမင်းနဲ့ ပတ်သက်နေမှာပဲ"

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါလည်း အဲဒီ ဖန့်ငရဲမင်းနဲ့ အတော်လေး ခင်မင်တာပဲဗျ၊ နောက်ကျလို့ ငါသေသွားရင် ယင်လောကမှာ ရာထူးကောင်းကောင်းလေး တစ်ခုလောက် တောင်းလို့ ရမလား မသိဘူး..."

ဖန့်ချန်သည် ဤနေရာအထိ ကြည့်ရှုပြီးနောက် နားမလည်သေးသည့် အချက်အချို့ ရှိနေသေးသည်။

"ဝမ်ယဲ့... ဒီနေရာက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ယင်လောကကူးလို့ ရသွားတာလဲဆိုတာ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ဝမ်ယဲ့ကို ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ယဲ့ကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါဟာ ရှင်တို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ ဖန့်ငရဲမင်းက အခုအချိန်မှာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က လူအုပ်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

'ငရဲမင်းက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာလား'

လူတိုင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်ကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ယွဲ့ကွမ်းနှင့် ဝမ်ယဲ့တို့သည် မိယွီကို တွေ့ရှိသွားကြပြီး၊ ထို့နောက် မိယွီဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖန့်ချန်ကိုလည်း သဘာဝကျကျ မြင်တွေ့သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ အပေးအယူ မျှတစွာဖြင့် ဖန့်ချန်တို့ဆီတွင် အကြည့်ကို ခဏလေးပင် မရပ်တန့်ဘဲ အခြားတစ်နေရာသို့ အမြန် လွှဲလိုက်ကြသည်။

"အားလုံးက နင့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေပဲလေ။ တကယ်လို့ ယင်လောကကူးပြီးမှ နင်လိုချင်တာကို မရခဲ့ရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ"

ဝမ်ယဲ့က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက နောက်မှဖြစ်မယ့် ကိစ္စပဲ၊ ယင်လောကကူးကြရအောင်"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ပြောပြီးသည်နှင့် ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ်ကို ထုတ်ကာ ယင်လောကကူးခြင်း စတင်လိုက်သည်။ အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး နှစ်ပါးမှာလည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ချက်ချင်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ဝမ်ယဲ့ကလည်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ် တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း အပျော်သွားကြည့်ဦးမယ်ဟေ့"

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းကလည်း ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ယင်လောကကူးရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ယဲ့ချင်းချူးနှင့် အခြားသူများမှာမူ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေကြသည်။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်၏ ဘေးကင်းမှုကို အာမမခံနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် သူတို့ လုံးဝ ယင်လောကမကူးချင်ကြချေ။

"ငါတို့ရော လိုက်သွားကြည့်သင့်လား"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မဝေခွဲနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"ဘာသွားလုပ်မှာလဲ"

"ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်သူ စောင့်ပေးမှာလဲ"

"သူတို့ဘာသာ ဆွေးနွေးပါစေ၊ ဒီနေ့ကိစ္စက တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်"

"..."

ယင်လောက၊ မရဏလမ်း

ယွမ်ရှူးရွှယ်သည် အဆုံးမဲ့သော မြူဖြူများကြားမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် ဝမ်ယဲ့နှင့် ရှန်ယွဲ့ကွမ်းတို့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ယွမ်မိန်းကလေး... တကယ်လို့ ငါတို့ အခု နင့်ကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အပြင်က အဆင့် ၇ ရှေးဟောင်းမသေမျိုး နှစ်ပါးက နင့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရှေ့တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက်ဖြင့် ယွမ်ရှူးရွှယ်၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

"ဖန့်ငရဲမင်းက ရှင်တို့ကို ငါ့ကို သတ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ပြောပြီးသည်နှင့် ဝမ်ချွမ်းမြစ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း အမူအရာ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်မှ လိုက်သွားကြတော့သည်။

အမှန်တကယ်ပင်... သူတို့ သုံးဦး ဝမ်ချွမ်းမြစ်နံဘေးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ထိုနေရာ၌ စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နံပါတ် ၉"

"ဖန့်မိတ်ဆွေ"

ဝမ်ယဲ့နှင့် ရှန်ယွဲ့ကွမ်းတို့က နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

"ဖန့်ငရဲမင်း... ကျွန်မတို့ရဲ့ စေတနာကို ရှင် မြင်တွေ့ပြီးပြီလို့ ထင်ပါတယ်"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ဖန့်ချန်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နည်းနည်းတော့ မြင်လိုက်ရပါတယ်။ နင်က အခြားတစ်ဖက်မှာ သူတို့ကို သတ်ဖို့ စောင့်နေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ အဲဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။ သူတို့ကို လာလမ်းအတိုင်း ပြန်ခိုင်းဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်မ နောက်ထပ် တည်နေရာကူးပြောင်းရေးအစီရင် တစ်ခုကို သိတယ်။ အဲဒီအစီရင်ကို သိတဲ့သူက လက်ချိုးရေလို့ ရပါတယ်"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ဆိုသည်။

ဝမ်ယဲ့နှင့် ရှန်ယွဲ့ကွမ်းတို့မှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ အခြေအနေကို သဘောပေါက်စပြုလာကြသည်။ ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေက ကြိုတင်ညှိနှိုင်းထားတာလား။ သူမက ငါတို့ကို သတ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘဲ တမင် လာကယ်တာလား"

"ဒါဆို ယွမ်ရှူးကျဲ ဆိုတာက နင့်အတွက် အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပဲလား"

ဝမ်ယဲ့က ယွမ်ရှူးရွှယ်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"အကြောင်းပြချက် သက်သက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အထက်လူကြီးတွေကို ပြန်ပြောဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကျွန်မ လိုအပ်တယ်။ ဒါမှ ဒီကိစ္စက ကျွန်မရဲ့ စိတ်အလိုအတိုင်း လုပ်ခဲ့တာလို့ အကြောင်းပြလို့ ရမှာ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ဖန့်ချန်ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တကယ်တော့ ဒီကိစ္စကို သူတို့ကို သိစေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး၊ နင် ငါ့ကို သီးသန့်လာရှာပြီး ငါ့ကို အစီအစဉ်ဆွဲခိုင်းလို့ ရတာပဲ"

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ နင်က အဲဒီလို မလုပ်ဘဲ ဒီနှစ်ယောက်ကိုပါ သိအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ နောက်ကျရင် ငါကတိဖျက်မှာကို၊ နင်တို့ပြတဲ့ စေတနာကို ငါဝန်မခံမှာကို ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်ပါတယ်... အရာရာမှာ အရင်ဆုံး လူယုတ်မာလို တွေးထားပြီးမှ လူကြီးလူကောင်းလို ဆက်ဆံတာက အမှားမရှိနိုင်ဘူးလေ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်

"ကျွန်မတို့ရဲ့ စေတနာကို ဖန့်ငရဲမင်း မြင်ပြီဆိုရင်တော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ဖက် ဆွေးနွေးမှုတွေက အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဝမ်ယဲ့တို့ နှစ်ဦးမှာမူ စိတ်ထဲတွင် သေချာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဘက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးက ရှေ့က ငရဲမင်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးထားပြီးသား ဖြစ်ရမည်။

'မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နဲ့ ပူးပေါင်းမယ် ဟုတ်လား'

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဝမ်ယဲ့ကလည်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ငြိမ်သက်နေသည်။

"ငရဲမင်းရဲ့ နည်းလမ်းတချို့အကြောင်းကို သူ နင့်ကို ပြောပြဖူးလား"

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူးရွှယ်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြောဖူးပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် နင် ဒီမှာ ငါနဲ့ လာတွေ့မယ်ဆိုတာကို သူ သိနေမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားအရ တစ်ဖက်သတ် ပြောစကားတွေကို ငါ လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သူ သိမှာပဲ"

ဖန့်ချန်က ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။

"သူက ပြောပါတယ်... နောင်ကျရင် ကျွန်မက နှစ်ဖက်ကြား ဆက်သွယ်ဆောင်ရွက်ပေးရမယ့်သူ ဖြစ်လာမယ်တဲ့။ ဖန့်ငရဲမင်းရဲ့ သံသယတွေကို ကင်းစင်စေဖို့အတွက်..."

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မာန်တက်နေသော ဦးခေါင်းကို နှိမ့်ချကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ငရဲမင်းရဲ့ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ကို ခံယူဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်"

"ဒါကမှ လန်တောက်ချွန်းရဲ့ တကယ့် စေတနာပဲ"

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချီးကျူးရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

တစ်ဖက်လူသည် ဤမျှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သူ့ထံသို့ စေလွှတ်၍ ဘွဲ့နှင်းသဘင် ခံယူစေခြင်းမှာ သူ့အပေါ် ထားရှိသည့် စေတနာကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ အမှန်တကယ်ပင် လေးစားမိသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် ယွမ်ရှူးရွှယ်သည် ဖန့်ချန်၏ လူ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ကိစ္စကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

လန်တောက်ချွန်း၏ နေရာတွင် သူသာဆိုလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို ချရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ဘွဲ့နှင်းသဘင် တစ်ခုကို ရေးသားကာ ယွမ်ရှူးရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဝမ်ယဲ့နှင့် ရှန်ယွဲ့ကွမ်းတို့မှာ ထိုရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ဆန်းကြယ်လှသော စာလုံးပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေကြတော့သည်။

"ရှေးဟောင်းမသေမျိုးမှတ်တမ်း နဲ့တောင် တူသလိုပဲ..."

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းမသေမျိုးအဖြစ် တိုးတက်သွားသူများကို ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသဖြင့် ယခု မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်ကို သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှူးရွှယ်မှာ မည်သို့မျှ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိဘဲ ဘွဲ့နှင်းသဘင်ကို အလုံးစုံ လက်ခံလိုက်သည်။

"ခုနက ပြောခဲ့တာတွေကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြောကြည့်ပါဦး"

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကို ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ ပြောပြလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် နားထောင်ပြီးနောက် ယင်ဘူးကို ထုတ်ကာ ယွမ်ရှူးကျဲကို အပြင်သို့ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူးကျဲမှာ ပထမတွင် ကြောင်အသွားသော်လည်း ယွမ်ရှူးရွှယ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မမ... မမလည်း သေသွားပြီလား"

"ငါ မသေသေးဘူး"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ဒီနေ့က နင့်ကို လာခေါ်တာ။ နင့်ကို ခေါ်ဖို့အတွက် ငါ အမှားကြီးတစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့ရပြီး ဒီလူနဲ့ အပေးအယူ တစ်ခု လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ပြန်ရောက်ရင်တော့ နင် သေသေချာချာ နောင်တရပြီး ဆင်ခြင်ဦး"

အခန်း (၁၇၅၄) - အရှင်သခင်မဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေ

ယွမ်ရှူးကျဲသည် နားထောင်ရင်း ကြောင်အသွားရသည်။

သူက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည့်အခါတွင်မူ လေတချက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပြီး ယွမ်ရှူးရွှယ်ကို အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ

"မမ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့အတွက် မမ ဒီတစ်ခါ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ အဖိုးအခက တကယ့်ကို ကြီးမားမှာပဲနော်"

"အင်း... မင်းမမ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ အဖိုးအခက တကယ့်ကို ကြီးမားတာပေါ့။ မင်းတို့ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့က ငါတို့ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေနဲ့ နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်မြေက အမာခံတပည့် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ကြံစည်ထားကြတာလေ၊ အဲဒီလူတွေ အားလုံးနီးပါးက 'မသေမျိုးလှေအစီရင်' ကို နားလည်ထားတဲ့သူတွေချည်းပဲ။

မင်းကို ကယ်ဖို့အတွက် မင်းမမက ငါတို့ကို ကြိုတင်တားဆီးပေးခဲ့လို့ မိစ္ဆာမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကြီးက အလဟဿ ဖြစ်သွားရတာ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူးကျဲမှာ ယွမ်ရှူးရွှယ် ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် အဖိုးအခမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အကျိုးအမြတ်များနှင့်သာ သက်ဆိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အဖိုးအခမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ယွမ်ရှူးရွှယ်သည် ဤကဲ့သို့ ကမ္ဘာတုန်စေမည့် ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းမှာ... တကယ်လို့ သူတို့ဖခင်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်မဖြေရှင်းပေးဘူးဆိုလျှင် အထက်လူကြီးများ၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ယွမ်ရှူးရွှယ် တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ယွမ်ရှူးကျဲသည် ယွမ်ရှူးရွှယ်၏ လုပ်ရပ်ကို အပြစ်မတင်သည့်အပြင် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှား ခံစားသွားရသည်။ သူက ယွမ်ရှူးရွှယ်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး

"မမ စိတ်ချပါ၊ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကျွန်တော် ဖေဖေကို သွားတောင်းပန်ပါ့မယ်။ ဖေဖေရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် အထက်လူကြီးတွေကလည်း မမကို ဘာမှလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့၊ ဝင်ခဲ့တော့"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က အနက်ရောင်ဘူးလေး တစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ 'ယင်ဘူး' နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း အငွေ့အသက်မှာမူ သိသိသာသာ အားနည်းလှသည်။

ယွမ်ရှူးကျဲသည် ထိုဘူးကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဘူးအတွင်းသို့ ပျံဝင်သွားတော့သည်။

"ငရဲမင်းသခင်... ဒါဆို ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

"အင်း... သွားတော့လေ"

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်လောက မှ ပြန်လည်ထွက်ခွာကာ လူ့ပြည်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ယွမ်ရှူးရွှယ်သည် လူ့ပြည်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဒီအပေးအယူက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ငါ ယွမ်ရှူးရွှယ်က ကတိမတည်တဲ့ လူယုတ်မာ မဟုတ်ဘူး၊ နင်တို့တွေ သွားနိုင်ပြီ"

ဖန့်ချန်သည် မိယွီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွမ်ရှူးရွှယ် ပြောပြလိုက်သော နေရာသို့ ဦးစွာ ပျံသန်းသွားသည်။

ဝမ်ယဲ့သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ငါတို့လည်း လိုက်ကြစို့"

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက တစ်ချက် အော်ပြောလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲမှ လူငယ်လေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ ဖမ်းဆုပ်လျက် ဖန့်ချန်နှင့် ဝမ်ယဲ့တို့ နောက်သို့ အမှီလိုက်လေသည်။

"ရှန်ယွဲ့ကွမ်း... နင်တို့ ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ"

ယဲ့ချင်းချူးနှင့် အခြားသူများမှာ သံသယများဖြင့် မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်နေကြပြီး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"အပေးအယူက ပြီးသွားပြီလေ။ ဖန့်ငရဲမင်းက ယွမ်ရှူးကျဲရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ယွမ်ရှူးရွှယ်ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပြီ။ မြန်မြန် မသွားရင် သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ယဲ့ချင်းချူးတို့ ထပ်မံ မေးမြန်းရန် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် သူသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှ လူတိုင်းသည်လည်း ယခုတစ်ခါ သူတို့ စောင့်ရှောက်လာရသည့် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ လူဝင်စား များကို အသီးသီး ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြတော့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သောသူများမှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ကြောင်အနေကြစဉ် ပိုင်ကျယ်မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ စီကျန့်ကျုန်းက ယွမ်ရှူးရွှယ်ကို မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။

"ယွမ်မိန်းကလေး... ဒါဆို ကျုပ်တို့ကရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

"တည်နေရာကူးပြောင်းရေးအစီရင်ကို ပြန်သုံးလို့ ရပါပြီ၊ ရှင်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို အရင်အတိုင်း ဆက်သွားကြပါ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ထိုအခါမှ လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူတို့သည် နှစ်ဖက်တိုက်ပွဲများကို စိတ်မဝင်စားကြဘဲ မိမိတို့၏ ခရီးစဉ် မနှောင့်နှေးလျှင်ပင် ကျေနပ်လှပါပြီ။

"သခင်မလေး... သခင်လေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို သူတို့ တကယ်ပဲ ပြန်ပေးလိုက်တာလား"

အဘွားကြီးက တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"ပြန်ပေးလိုက်ပါပြီ"

ယွမ်ရှူးရွှယ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

အဘိုးအိုကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

"သခင်မလေး... မကြာခင်မှာ အထက်လူကြီးတွေဆီက ပြစ်ဒဏ် ရောက်လာတော့မှာ သေချာတယ်။ ကျီလင်တုန်း သေသွားတဲ့ ကိစ္စအတွက်လည်း ကျုပ်တို့ အဖြေပေးရလိမ့်မယ်..."

"စိတ်ချပါ... အဘိုးတို့က အမိန့်အတိုင်း လုပ်ခဲ့တာပဲလေ၊ ဒီကိစ္စကို ငါတစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ကျီလင်တုန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့... သူ့ရဲ့ အမှတ်အသားက ဘာမှ မပြောပလောက်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နေရပ်မှာဆိုရင် သူက ဖုန်မှုန့်တစ်စလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး"

ယွမ်ရှူးရွှယ်၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

ဖန့်ချန်သည် ယွမ်ရှူးရွှယ် ပေးလိုက်သော တည်နေရာသို့ ဦးစွာ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝမ်ယဲ့၊ ရှန်ယွဲ့ကွမ်း၊ ယဲ့ချင်းချူး အပါအဝင် အမာခံတပည့် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယဲ့ချင်းချူးတို့သည် လမ်းခရီးတွင် ရှန်ယွဲ့ကွမ်း၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ဖန့်ချန်ပါနေသည်ကို သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု တွေ့ဆုံရသည့်အခါတွင်မူ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လွယ်လွယ်နှင့် ရှေ့တိုး၍ နှုတ်မဆက်ဝံ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေ့က ပုဂ္ဂိုလ်၏ အမှတ်အသားမှာ အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် အမာခံတပည့်များထက် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်မားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယင်လောက၏ ငရဲမင်း... လောကတစ်ခုလုံး၏ အရှင်သခင်

ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလဆိုလျှင် နတ်ဘုရားလောက ၏ ဧကရာဇ် နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသည်။ သူတို့ နောက်ကွယ်မှ အဆင့် ၉ မသေမျိုးများသည်ပင် ရှေးခေတ်ကဆိုလျှင် သာမန် အဆင့် ၉ များသာ ဖြစ်ကြပြီး လောကအရှင်သခင်တစ်ဦးကို မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယဲ့ချင်းချူးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဖန့်ငရဲမင်း... ကျမတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခါက တာ့လေယင် မှာ တွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ဖန့်ငရဲမင်းရဲ့ အမှတ်အသားကို မသိခဲ့လို့ စကားပြောဆိုရာမှာ ပြစ်မှားမိတာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

"ယဲ့မိတ်ဆွေကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် လက်ကာပြလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့တိုး၍ ဂါရဝပြုကာ ဖန့်ချန်နှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ကြတော့သည်။

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ရင်း

"ဖန့်ငရဲမင်း... ဟိုအမျိုးသမီး ပြောတဲ့ နောက်ထပ် တည်နေရာကူးပြောင်းရေးအစီရင် က ဒီမှာ ရှိတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ကွင်းပြင်ကြီးလို ဖြစ်နေပြီး ဘာမှလည်း မရှိဘူးပဲ။ မြေပြင်ပေါ်မှာ မဟုတ်ဘဲ မြေအောက်မှာ ရှိနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်... မြေအောက်မှာ ရှိတာ"

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွမ်ရှူးရွှယ် ပြောတာတော့ ဒီအစီရင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတစ်ခုတဲ့။ မင်းတို့အားလုံး အသင့်ပြင်ထားကြပြီလား"

"အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာ ဟုတ်လား။ ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ရင်ဆိုင်ရင်တောင် အန္တရာယ် ရှိနိုင်လို့လား"

ယဲ့ချင်းချူးက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လျက်

"ဒီအစီရင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက ထိုက်ချန်းနယ်မြေရဲ့ ရှေးဟောင်းကန့်သတ်နယ်မြေ တစ်ခုနဲ့ နီးကပ်နေတယ်။ အဲဒီ ကန့်သတ်နယ်မြေရဲ့ နာမည်က အလောင်းတောင် တဲ့"

"အလောင်းတောင် ကန့်သတ်နယ်မြေလား... အဲဒီအကြောင်း ငါကြားဖူးတယ်"

နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်မြေမှ အမာခံတပည့်တစ်ဦးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါ ထိုက်ချန်းနယ်မြေကို ရောက်တာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီ။ အဲဒီတုန်းက ဒေသခံ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီကနေ အလောင်းတောင် ကန့်သတ်နယ်မြေ အကြောင်း သိခဲ့ရတာ။ သတင်းတွေအရတော့ အခုအချိန်ထိ ထိုက်ချန်းနယ်မြေက ဘယ်အင်အားစုမှ အလောင်းတောင် ကန့်သတ်နယ်မြေထဲမှာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘူးတဲ့"

"နင် ဆိုလိုတာက... အလောင်းတောင် ကန့်သတ်နယ်မြေက အရှင်သခင်မဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေ လို့ ပြောတာလား"

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မျက်နှာထား ပျက်သွားပြီး

"အရှင်သခင်မဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေတွေမှာ များသောအားဖြင့် အလွန်ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိတတ်တယ်။ အဆင့် ၉ မသေမျိုးတွေ ဝင်သွားရင်တောင် သက်ရောက်မှု ခံရနိုင်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဝိညာဉ်ဖြစ်ဖြစ် ညစ်ညမ်းသွားနိုင်တာမျိုးပေါ့။ ငါတို့ နတ်ဘုရားဘုရင်နယ်မြေမှာလည်း အရှင်သခင်မဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေ တချို့ ရှိတယ်၊ ရှေးဦးနဂါးနတ်ဘုရားနန်းတော် တောင်မှ အလွယ်တကူ အနားမကပ်ဝံ့ကြဘူး"

"ဒါဆို... ဒီအစီရင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက အလောင်းတောင် ကန့်သတ်နယ်မြေနဲ့ တော်တော်လေး နီးတာပေါ့"

ယဲ့ချင်းချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ တကယ် သတိထားရတော့မယ်။ ငါတို့ကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကန့်သတ်နယ်မြေထဲကို ခြေဦးမလှည့်သရွေ့တော့ အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့..."

သူမက ဘေးနားရှိ လူငယ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လူတိုင်း သတိဝင်လာကြသည်။ သူတို့အတွက် ပြဿနာမရှိသော်လည်း သူတို့ စောင့်ရှောက်လာသည့် လူများမှာ ကျင့်ကြံဆင့် အလွန်နိမ့်ကျကြပြီး အများစုမှာ အောက်ခြေအဆင့်လေးဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သာ အလောင်းတောင် ကန့်သတ်နယ်မြေနှင့် နီးကပ်သွားပါက တစ်စုံတစ်ရာသော သက်ရောက်မှု ခံရမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

"ဖန့်ငရဲမင်း... ပုံမှန်ဆိုရင် ဖန့်ငရဲမင်းမှာလည်း စောင့်ရှောက်ရမယ့်သူ ပါရမှာပဲ။ သူ အခု ဘယ်မှာလဲ"

ရှန်ယွဲ့ကွမ်းက ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး စပ်စုလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လူတိုင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။ ဖန့်ချန်၏ ဘေးတွင် မိယွီမှလွဲ၍ အခြား မည်သူ့အရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရချေ။

သူ့မှာ စောင့်ရှောက်ရမည့်သူ မပါလာတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ စောင့်ရှောက်လာသည့်သူက သေသွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား မတော်တဆတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား။

"ဒီကလေးလေးတွေကိုတော့ သေသေချာချာ ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ငါ့ဆီပဲ အပ်ထားလိုက်ကြပါ"

ဖန့်ချန်က ထိုနေရာရှိ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမ လူဝင်စား များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ကျန်းရှောက်မင်နှင့် သိပ်မကွာလှဘဲ၊ တော်တန်ရုံဆိုလျှင် ရွှေအမြုတေ အဆင့်သာ ရှိပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေ အဆင့်တစ်ယောက်မှပင် မပါချေ။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံဆင့်မျိုးနှင့် ကန့်သတ်နယ်မြေအနီးသို့ သွားပါက မသိနိုင်သော သက်ရောက်မှုများကို အလွယ်တကူ ခံရနိုင်သည်။

သာမန်လူများအတွက် သေစေနိုင်သော သက်ရောက်မှုများကို မသေမျိုးအဆင့် ရောက်မှသာ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။