အခန်း (၇၄၇-၇၄၈)

အခန်း (၇၄၇) - မိုးရွာစေနိုင်သည့် နတ်သမီး ၊ တောတောင်ထဲမှ မိုးညနှင့် ဘုရားပျက် ၊ သိုင်းလောကသားများနှင့် မိန်းမပျို

လီယန်ချူးသည် ရှန်းကျိတောင်အနီးရှိ ကျေးရွာပေါင်း ၂၈ ရွာလုံးကို နှံ့အောင်သွားခဲ့ပြီး ရွာထဲရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အားလုံးကိုလည်း စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းပုရွာနှင့် ပတ်သက်၍ ရရှိသော အချက်အလက်မှာ များများစားစား မရှိလှပေ။

သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် မှော်အတတ်သည် လူအားလုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခြင်းပင်။ ရွာထဲရှိ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော အဖိုးအိုများမှာမူ အမြဲတမ်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု မှတ်မိနေကြစမြဲ ဖြစ်သည်။

သူရရှိထားသော အချက်အလက်များကို စုစည်းကြည့်လိုက်လျှင်

ကောင်းပုရွာတွင် နတ်သမီးတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။

ခြေတံ အလွန်ရှည်ပြီး

အသားအရေမှာ အလွန်ဖြူဖွေးကာ၊

အလွန်အမင်း ချောမောလှပသည်။

ထူးခြားသည်မှာ သူမသည် မိုးရွာစေနိုင်သည်။

ဤအချက်အလက်များကို စုစည်းပြီးနောက် လီယန်ချူး ရုတ်တရက် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ရွာပေါင်း ၂၇ ရွာကို ပတ်ခဲ့သော်လည်း အချက်အလက် အနည်းငယ်သာ ပိုလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီမိန်းမက အဲဒီတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် လှနေလို့လဲ၊ ဒီအဖိုးကြီးတွေ ခေါင်းမကြည်တော့တာတောင်၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ပိတ်ပင်ခံထားရတာတောင် ဒါတွေကို မှတ်မိနေကြတာလဲ"

လီယန်ချူး တစ်ယောက် အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် မိုးရွာစေနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာတော့ သေချာသည်။ "နတ်သမီး" ဆိုသည့် စကားလုံးသက်သက်ဖြင့် သူမကို ကျင့်ကြံသူဟု ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်ဘဝတုန်းကလည်း လူအများစုမှာ ချောမောသော မိန်းကလေးများကို "နတ်သမီး" ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်လေ့ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တင်စားချက်သက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ထိုမိန်းကလေးမှာ တကယ်ပင် နတ်ဘုရားမ ဖြစ်နေသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

"ကောင်းပုရွာ ပျောက်ကွယ်သွားတာက အဲဒီ မိုးရွာစေနိုင်တဲ့ ခြေတံရှည်ရှည် မိန်းမနဲ့ ဘာပတ်သက်နေတာလဲ "

ဤသို့ တွေးလိုက်မိစဉ် လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

ငါက ဘာလို့ ခြေတံရှည်တာကိုပဲ လျှောက်တွေးနေရတာလဲ တစ်နေကုန် လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် "ဖြူတယ်၊ ခြေတံရှည်တယ်၊ လှတယ်" ဆိုသည်များကသာ နေရာယူထားတော့သည်။

သူသည် ထိုအတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်နှင့်အတူ ဘုရားပျက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူး၏ တိမ်စီးအတတ်ဖြင့် မြို့တော်သို့ သွားရန်မှာ မခက်ခဲသော်လည်း သူသည် ဤရှန်းကျိတောင် အနီးအနားတွင် ခဏမျှ ထပ်ပတ်ကြည့်ချင်သေးသည်။

ဤနေရာသည် အခြားနေရာများနှင့် မတူဘဲ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကောင်းပုရွာနှင့် နီးကပ်လွန်းသဖြင့် ဤနေရာရှိ လူများမှာ ယခင်က ဝဋ်ကြွေး အဆက်အသွယ် အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ အခြားသော အကြောင်းအရင်းများကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် သဲလွန်စများ ပိုမိုရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

တောတောင်နက်၊ တောအုပ်ဟောင်း၊ ဘုရားပျက်နှင့် ပျက်စီးနေသော ရုပ်ပွားတော်... ဤသည်မှာ သရဲပုံပြင် တစ်ပုဒ် စတင်ရန် အကောင်းဆုံးသော အခင်းအကျင်းပင်။

တစိမ့်စိမ့်...

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးဖွဲလေးများ ပြန်လည် ကျဆင်းလာသည်။

"တောတောင်ထဲက မိုးညမှာ ဘုရားပျက်... ဒီခံစားချက် ကတော့ တကယ်ကို အစစ်အမှန်ပဲ "

လီယန်ချူးသည် ညအမှောင်ထုကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်မှာမူ မီးပုံဘေးတွင် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲက ကလေးငယ်ကို သိပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသည်။

သူမသည် လီတာအိုဆရာ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ကောင်းကောင်းကြီး တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ နေလည်ပိုင်းက လီယန်ချူးသည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခု ကပ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ငှက်မွေးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားကာ ရှန်းကျိတောင်အနီးရှိ ရွာပေါင်း ၂၈ ရွာလုံးကို ပတ်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ပင်ပန်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ၎င်းမှာ သာမန် လေဟုန်စီးမန္တန် မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ မပင်ပန်းရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ လီယန်ချူးက သူမ၏ ကိုယ်ထဲသို့ အသက်ဓာတ် တစ်ခု ထည့်သွင်းပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူး၏ လက်ရှိ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလွန်ပင် သန်မာလှရာ အသက်ဓာတ် အနည်းငယ်မျှကပင် ကြင်ယာတော်အား နုပျိုလန်းဆန်းသွားစေပြီး တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ရွာတစ်ရွာမှ ထွက်ခွာတိုင်း လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလေ့ ရှိသည်။ ထိုအမူအရာမှာ ကြင်ယာတော်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူမသည် အလွန်ပင် စာနာတတ်သော အမျိုးသမီးဖြစ်ရာ မလိုအပ်ဘဲ ဘာမှ ဝင်မမေးဘဲ လီယန်ချူး၏ ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ လိုက်ပါခဲ့သည်။

တကယ်တော့ လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်သည့် အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးရွာမှ ထွက်ခွာစဉ်က သူသည် ကိုယ်ပွားကို ပြန်လွှတ်၍ ထိုအဖိုးအို ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးခဲ့သလို၊ အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ်ကို သုံး၍ သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှတွဲရွာအတွင်းရှိ တိုက်ပွဲခြေရာများ အားလုံးကိုလည်း ဖျောက်ကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရွာသားများအား ဘေးမသီရန်မခစေရန် သူ ပေးထားသော ကာကွယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

...

မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာကာ လေပြင်းများကြောင့် ဘုရားပျက်၏ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ခါနေတော့သည်။ အေးစက်သော မိုးစက်အချို့မှာ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အထဲသို့ လွင့်စင်ဝင်ရောက်လာသည်။

ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်မှာ အနည်းငယ် ချမ်းတုန်သွားသဖြင့် လီယန်ချူးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လေငြိမ်ပုတီး နှင့် ရေကာအဆောင် တို့ အစွမ်းပြလာသည်နှင့်အမျှ ဘုရားပျက်အတွင်း၌ လေနှင့်မိုးတို့မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကြင်ယာတော်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားရသည်။ လီယန်ချူးမှာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပို၍ ပို၍ပင် ဆန်းကြယ်လာတော့သည်။

အစောပိုင်းက လီယန်ချူး၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သူမတွင် လီယန်ချူးကို မြှူဆွယ်ချင်စိတ်လည်း မရှိတော့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ကလေးကို ပွေ့ထားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း အခုလေးတင် သေဆုံးထားရသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ မည်သို့သော စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

မိုးထဲလေထဲမှ သိုင်းလောကသား လေးဦး ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒီမှာ ဘုရားပျက် တစ်ခု ရှိတာပဲ၊ အထဲဝင်ပြီး မိုးအရင် ခိုရအောင် "

ဟု ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခမောက်နှင့် မိုးကာအင်္ကျီ များ ဝတ်ဆင်ထားသော သိုင်းလောကသား လေးဦး ဘုရားပျက်အတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။ ထိုသူများ၏ ခါးတွင် ဓားနှင့် လှံများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး မြက်ဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ထားကာ သိုင်းလောကသား အငွေ့အသက်များ အပြည့် ရှိနေကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဘုရားပျက်ထဲရောက်ရင် တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မှာလား "

လီယန်ချူးသည် ယခင်က ကြည့်ခဲ့ဖူးသော ဇာတ်လမ်းတွဲများမှ အကွက်များကို သတိရသွားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားမိသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့ဆုံးမှ ခမောက်ဆောင်းထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလျက်

"တာအိုဆရာကြီး ပါလား၊ အပြင်မှာ မိုးသည်းနေလို့ ကျွန်တော်တို့ မိုးခိုဖို့ ဝင်လာတာပါ"

လီယန်ချူးက ပြုံးလျက်

"သဘောအတိုင်းသာ လုပ်ကြပါ"

ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်မှာမူ မသိမသာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ လီယန်ချူးမှာ အစွမ်းထက်သော လူငယ်ပညာရှင်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ အာရုံကြောများမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေရှာသည်။

ထိုသိုင်းလောကသား လေးဦးမှာ ဘုရားပျက်၏ တစ်နေရာတွင် နေရာယူကာ မိုးကာအင်္ကျီများကို ချွတ်၍ မီးဖိုကြသည်။ လီယန်ချူးနှင့် ကြင်ယာတော်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ယုတ်ညံ့သော စိတ်ကူးမျိုးတော့ မရှိကြပေ။

လီယန်ချူးမှာမူ မီးပုံဘေးတွင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မီးလှုံနေသည်။ မီးပုံပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းများတွင် ကန်စွန်းဥ နှစ်လုံး ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ကျက်ခါနီးသဖြင့် အနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲတွင် ပစ္စည်းများစွာ ပါရှိသည်။ ယခင်က သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်စဉ်တွင် သိုလှောင်အိတ် ရှိသော်လည်း ပစ္စည်းများများ မထည့်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည် - ဆင်းရဲလွန်းခြင်းပင်

ယခုမူ မတူတော့ချေ၊ သူသည် တကယ့် သူဌေးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။ လက်ဖက်တောင် တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နှစ်စဉ် ငွေသောင်းနှင့်ချီ ဝင်ငွေရှိသည်။

မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာမှ ရရှိသော ငွေများအပြင် အစိုးရမှ ချီးမြှင့်သော ငွေများလည်း ရှိသဖြင့် ငွေရေးကြေးရေးအရ အပြည့်အဝ လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ကန်စွန်းဥ အနည်းငယ် ဆောင်ထားခြင်းမှာ သူ့အတွက် အသေးအဖွဲပင်။

သူသည် ကန်စွန်းဥများ ကျက်သွားသောအခါ တစ်လုံးကို ကြင်ယာတော်အား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး နောက်တစ်လုံးကိုမူ သူကိုယ်တိုင် အခွံနွှာစားလိုက်သည်။ ကန်စွန်းဥ ဖုတ်မှာ အလွန် ချိုမြိန်လှသည်။

"ကန်စွန်းဥကတော့ ဖုတ်စားမှ တကယ် အရသာရှိတာပဲ"

လီယန်ချူး သဘောကျစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကြင်ယာတော်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ကန်စွန်းဥကို လှမ်းယူကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီး ဘေးတွင် အသာအယာ စားနေတော့သည်။ မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

အရင်ဘဝကတော့ အိမ်ဝယ်ဖို့၊ ကားဝယ်ဖို့၊ အကြွေးဆပ်ဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ၊ အခု တာအိုဆရာ လုပ်မှ ငွေရေးကြေးရေး လွတ်လပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဘဝဆိုတာ တကယ်ကို အနိစ္စပါပဲ လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသည်။

သိုင်းလောကသား လေးဦးမှာမူ သူတို့၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရိက္ခာခြောက်များနှင့် ရေကြည်များကို ထုတ်ယူကာ ပင်ပင်ပန်းပန်း စားနေကြရသည်။ လီယန်ချူးမှာမူ အလှနတ်သမီးလေးတစ်ပါးနှင့်အတူ ကန်စွန်းဥဖုတ် စားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့မှာ မနာလိုဖြစ်သွားကြရသည်။ သူတို့လက်ထဲက ရိက္ခာခြောက်များမှာလည်း မမြိန်တော့သကဲ့သို့ပင်။

ထိုအချိန်တွင်... သည်းထန်နေသော မိုးထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦးပင်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရေစိုနေသဖြင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေများမှာ အထင်အသား ပေါ်လွင်နေသည်။ အဝတ်အစားများမှာလည်း ကိုယ်လုံးနှင့် ကပ်နေတော့သည်။

သူမသည် ဘုရားပျက်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် လူအများကြီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် လန့်သွားပုံ ရသည်။ ယခုအချိန်မှာ ရာသီဥတု ပူသော်လည်း ယနေ့ည မိုးရွာပြီးနောက်တွင် အထူးပင် အေးစက်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ရေစိုနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူမမှာ တစ်ဆက်ဆက် တုန်ယင်နေရှာသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် ဝင်လာသည်နှင့် ဘေးတစ်နေရာတွင် ကပ်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ထိုင်နေသည်။ လီယန်ချူး၏ ခြေရင်းတွင် ကန်စွန်းဥ အချို့ ကျန်သေးသော်လည်း သူမကို စားရန် မဖိတ်ခေါ်ပေ။ သို့သော် ခမောက်ဆောင်းထားသော သိုင်းလောကသားများကမူ ရေဘူးနှင့် ရိက္ခာခြောက် အချို့ကို ကမ်းပေးလိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ထိုမိန်းမပျို၏ အသံမှာ အလွန် ချိုသာလှသည်။ တမင်သက်သက် မြှူဆွယ်နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ အသံနှင့် ပုံစံမှာ သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။ ထိုသိုင်းလောကသားမှာ သူမ၏ အသံကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားရသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီပဲ... ဒီဘုရားပျက်လေးထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေ အစုံအလင် စုမိနေကြတာပဲ"

လီယန်ချူးက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

အခန်း (၇၄၈) - သာမန်မျက်စိဖြင့် မိစ္ဆာကို မခွဲခြားနိုင်ခြင်း ၊ သူရဲကောင်းပီသသူ ၊ ကောင်းလိုက်သည့် အကြံ

ဖြောက်ဖြောက်

မီးလျှံများထဲတွင် ထင်းစများ တိုးဝင်ပေါက်ကွဲသံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ဘုရားပျက်အတွင်း ပျံ့လွင့်နေသည်။

လီယန်ချူးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေသော ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်တို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကာကွယ်ရန် လေငြိမ်ပုတီး နှင့် ရေကာအဆောင် တို့ကို သူတို့အနီးတွင် တိတ်တဆိတ် ချထားလိုက်သည်။

ဝေါခနဲ

လေပြင်းမိုးပြင်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

မိုးစက်မိုးပေါက်များမှာ ဘုရားပျက်၏ အက်ကြောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် အထဲသို့ လွင့်စင်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ သိုင်းလောကသား လေးဦး ထိုင်နေသည့် နေရာသို့ မိုးပက်လာသဖြင့် မီးပုံမှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ထိုသူများမှာ "ဒီနတ်ဆိုးမိုးကလည်းကွာ" ဟု ဟိန်းဟောက်ဆဲဆိုရင်း မီးပုံကို နေရာရွှေ့ကာ မိုးလွတ်မည့်နေရာသို့ ပြောင်းထိုင်ကြသည်။

ထိုမိန်းမပျိုလေးမှာ ချမ်းစိမ့်သော လေတိုက်နှုန်းကြောင့် တစ်ဆက်ဆက် တုန်ယင်နေရှာသည်။ သူမသည် မြက်ဖိနပ်စီးထားသော သိုင်းလောကသားများကို တစ်လှည့်၊ ဘေးတွင် ကျော့ရှင်းလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည့် လီယန်ချူးကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လီယန်ချူးရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးကပ်လာပြီး

"တာအိုဆရာကြီး... မင်္ဂလာပါရှင်။ ကျွန်မ ဒီနားမှာ မီးလှုံချင်လို့ပါ၊ ဆရာတော် ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလားဟင် "

ထိုမိန်းကလေး၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ချိုသာလှသည်။ ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှမျိုးနှင့်မတူဘဲ အခြားတစ်မျိုး ဆန်းသစ်သော အလှတရားမျိုး ရှိနေသည်။

"မရဘူး"

လီယန်ချူးက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ နေရာဖယ်ပေးရန် မသိမသာ ကြွလိုက်သော ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်၏ တင်ပါးမှာလည်း မူလနေရာသို့ ပြန်ကျသွားတော့သည်။

မိန်းမပျို၏ မျက်နှာတွင် မှင်တက်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး မျက်ရည်များ ဝေ့သီလျက်

"နှောင့်ယှက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ညီမလေး... မနှမြောပါနဲ့၊ အစ်ကိုတို့ဆီလာပြီး မီးလှုံပါ။ ဒီတာအိုဆရာငယ်က တော်တော်လေး လူမှုရေး ခေါင်းပါးတာပဲ"

အစောပိုင်းက ရေနှင့် ရိက္ခာခြောက် ကမ်းပေးခဲ့သော သိုင်းလောကသားက အကျယ်ကြီး လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

မိန်းမပျို၏ မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလျက်

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး" ဟု ဆိုသည်။

ဤကဲ့သို့ နူးညံ့ချိုသာသော မိန်းမပျိုလေးကို မြင်ရခြင်းက ထိုသန်မာထွားကျိုင်းသော သိုင်းလောကသားကို ရင်ကော့ခေါင်းမော့စေကာ ရဲစွမ်းသတ္တိများ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားစေသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားကမူ သူ့ညီအစ်ကိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။

သို့ဖြင့် ဘုရားပျက်အတွင်း၌ လူနှစ်စု ကွဲသွားတော့သည်။ ခမောက်ဆောင်း၊ မြက်ဖိနပ်စီးထားသော သိုင်းလောကသား လေးဦးမှာ ရေစိုနေသဖြင့် ဖြူဖွေးသောအသားအရေများ ပေါ်လွင်နေသည့် မိန်းမပျိုနှင့် တစ်စု၊ လီယန်ချူးမှာမူ ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်၊ မင်းသားငယ်တို့နှင့် တစ်စု ဖြစ်နေသည်။

ညဉ့်မှာ ပိုနက်လာပြီး မိုးလေမှာလည်း ပို၍ သည်းထန်လာသည်။

သိုင်းလောကသားတစ်ဦးသည် ရိက္ခာခြောက်သာမက အရက်အိတ်ကိုပါ ထုတ်၍ ပြင်းထန်သော အရက်ကို အားရပါးရ မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရက်အိတ်ကို တစ်ယောက်တစ်လှည့် လက်ဆင့်ကမ်းကြသည်။

"ညီမလေး... မင်းလည်း နည်းနည်းလောက် သောက်မလား၊ ကိုယ်ပူလာအောင်လို့"

ဟု ထိုသူက ပြုံး၍ မေးသည်။

"မသောက်တော့ပါဘူးရှင်၊ ကျွန်မက အရက် သိပ်မသောက်တတ်လို့ပါ။ အစ်ကိုကြီးတို့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟု မိန်းမပျိုက ညင်သာစွာ ပြောသည်။

"မားစန်း အကြောင်းမရှိဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ အရက်တိုက်နေတာလဲ"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တိုးတိုးလေး မာန်မဲလိုက်သည်။

မားစန်းဟု ခေါ်သော ထိုသိုင်းလောကသားမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူးရှင်... အစ်ကိုကြီးတို့ အားလုံးဟာ လူကောင်းတွေဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်"

မိန်းမပျို၏ ချိုသာသော စကားသံကြောင့် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ပြေလျော့သွားရသည်။

ခဏအကြာတွင် အရက်ရှိန် တက်လာသော မားစန်းသည် အရက်အိတ်ကို ကိုင်ကာ ယိမ်းထိုးလျက် လီယန်ချူးရှိရာသို့ လျှောက်လာတော့သည်။

"ဟေး တာအိုဆရာငယ်... မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ငါ နည်းနည်းလောက် ပြောရဦးမယ်။ စောစောက ဒီမိန်းကလေး မီးလာလှုံတာကို တားလိုက်တာကတော့ တော်တော်လေး လွန်သွားပြီ။ ရဟန်းသံဃာတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်နဲ့တောင် မညီဘူးကွ"

ဟု မားစန်းက မူးမူးရူးရူးနှင့် ပြောဆိုသည်။

လီယန်ချူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်... တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မိုးညကြီးမှာ ဘုရားပျက်ထဲ မိုးခိုလာတာပဲ၊ မီးလှုံတာ ဘာဖြစ်သလဲပေါ့ ဟုတ်လား "

"မင်း သိနေသားပဲ... ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက် အသည်းမာနေရတာလဲ "

ထိုသိုင်းလောကသားက မျက်စောင်းထိုး၍ လီယန်ချူးကို ဆရာလုပ်သည့် လေသံဖြင့် မေးသည်။

"မားစန်း ဘာတွေ ရောင်နေတာလဲ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့စမ်း "

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူးက ပြုံးကာ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သိုင်းလောကသားကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ဒီမိန်းမက လူမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ဆီမှာ မိစ္ဆာနံ့တွေ ရနေလို့ပဲ"

မားစန်းမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ဘေးတစ်နေရာတွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ပျောက်ဆုံးနေသော သမင်ငယ်လေးအလား ထိုင်နေသည့် မိန်းမပျိုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ မင်း ခေါင်းများ မူးနေတာလား အသက်ရှင်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လူမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရအောင် မင်း ရူးနေတာလား"

သူက စိတ်တိုတိုနှင့် ယိမ်းထိုးတိုးကပ်လာသည်။

"သူ့နောက်မှာ အကြီးကြီးရှိနေတဲ့ မြေခွေးမြီးကို မင်း မမြင်ဘူးလား"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် မေးသည်။

ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်မှာ မျက်လုံးမှိတ်၍ နားနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အိပ်ပျော်မနေချေ။ ဤသူနှစ်ဦး၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် နိုးလာခဲ့သည်။ လီယန်ချူး၏ စကားကြောင့် သူမမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ကလေးကို ပွေ့လျက် လီယန်ချူးအနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။

"မင်း တာအိုဆရာ... လျှောက်မပြောနဲ့"

မားစန်းမှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ ဓားပေါ်မှာ အသက်တင်ထားရသည့် သိုင်းလောကသားတို့၏ ဒေါသမျိုး ထွက်လာသည်။

ထိုမိန်းမပျိုမှာလည်း လှည့်ကြည့်ကာ

"တာအိုဆရာက ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မုန်းနေရတာလဲရှင်"

ဟု အလွန်သနားစရာကောင်းသော ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်ရာ မည်သူမဆို ရင်ခုန်သွားနိုင်စရာပင်။

"ငါက မိစ္ဆာတွေအပေါ်မှာတော့ ဘာအာဃာတမှ မရှိပါဘူး။ မြေခွေးမိစ္ဆာကလည်း လှတာပဲ၊ မြွေမိစ္ဆာကလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... လူသားကို စားတာကတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ မင်းကိုယ်ပေါ်က သွေးညှီနံ့က အရမ်းပြင်းလွန်းတယ်၊ နံ့သာမှုန့်တွေ ဘယ်လောက်ဖြူးဖြူး မဖုံးနိုင်ဘူး"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတာအိုဆရာကတော့ လျှောက်ပြောနေတုန်းပဲ ငါ့လက်သီး အရသာ မြည်းချင်လို့လား "

မားစန်းက မျက်လုံးပြူးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့... ငါ အခုပဲ ဒီမိစ္ဆာကို အစစ်အမှန် ပေါ်အောင် လုပ်ပြမယ်"

လီယန်ချူးက ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းကို တစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ

ရှူးခနဲ

လေဓာတ်တစ်ခုမှာ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံနှင့်အတူ မိန်းမပျို၏ လည်ပင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်ဝင်သွားတော့သည်။

ဖောက်ခနဲ

မိန်းမပျိုမှာ လဲကျသွားကာ လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

"..." မားစန်း။

"..." သိုင်းလောကသားများ။

"..." ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်။

"ဒီသူခိုးတာအို အပြစ်မဲ့တဲ့သူကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်လိုက်တာပဲ "

မားစန်းမှာ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားကာ ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီတာအိုဆရာက အကောင်းအဆိုး မခွဲခြားဘဲ လူကောင်းကို သတ်ပစ်တာ၊ ဒါဟာ မိစ္ဆာတာအိုဆရာပဲ"

မားစန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ အလွန်ပင် ပြောင်လက်နေတော့သည်။

"တောတောင်ထဲက ဘုရားပျက်မှာ ဘယ်ကလာတဲ့ မိုးခိုတဲ့ အမျိုးသမီး ရှိမှာလဲ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမိန်းကလေးကို တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ သေချာကြည့်စမ်း... သူမဆီက ထွက်လာတဲ့ သွေးတွေက အတုတွေပဲ၊ ဒါဟာ အမြင်လှည့်စားအတတ် ပဲ "

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သေနေတာကို မြင်သာနေတာပဲ ဘာအမြင်လှည့်စားတာလဲ "

မားစန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ခါးမှ အရက်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲငုံ၍ အားရပါးရ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဤအရက်မှာ ဆန်းယန်အရက် ဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ယန်ဓာတ်ပြင်းလှသဖြင့် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အသုံးဝင်သည်။

လဲကျနေသော မိန်းမပျိုမှာ ရုတ်တရက် ပြန်ထလာသည်။ အရက်စက်များမှာ သူမ၏ အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် ရပ်တန့်သွားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမပျို၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ

"ဆန်းယန်အရက်လား "

သူမ၏ မျက်နှာတွင် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချွင် ချွင် ချွင်

သိုင်းလောကသား သုံးဦးသည် ဓားနှင့် လှံများကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုမိန်းမပျိုကို ဝိုင်းလိုက်ကြသည်။

"မကြောက်နဲ့ တောင်ထဲက မိစ္ဆာဖြစ်လည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ သူ့ကို သတ်ပြီး အစိုးရဆီမှာ ဆုငွေ သွားလဲကြမယ်"

ဟု အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ မျက်လုံးများတွင် တည်ကြည်သော အလင်းရောင်များ ရှိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲက ဓားမှာလည်း ရန်သူများစွာ၏ သွေးကို သောက်ဖူးသဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ကပ်ငြိနေသည်။

မားစန်းမှာ အရက်ရှိန် အနည်းငယ် ကျသွားပြီး လီယန်ချူး၏ ရှေ့တွင် ဓားကို ကာလျက် ရပ်လိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ရှိနေသရွေ့ ဒီမိစ္ဆာ ဘာမှ လုပ်လို့ မရစေရဘူး"

ဟု မားစန်းက ဓားကို ဝေ့ယမ်းရင်း ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာက ဤမျှအထိ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဘုရားပျက်ထဲတွင် မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းထားသည့် အမျိုးသမီးနှင့် တကယ်ပင် တိုးနေလေပြီ။ သူမသည် လီယန်ချူး၏ ဘေးတွင် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ကပ်နေရှာသည်။

လီယန်ချူးမှာမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားနှင့်ပင်...

မားစန်း၏ နောက်စေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဗုန်းခနဲ

မားစန်းမှာ ချက်ချင်းပင် လဲကျသွားကာ အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

"............" ဖူဝမ်ကြင်ယာတော်။

ကျန်ရှိနေသော လူများလည်း ထိတ်လန့်သွားကာ လီယန်ချူးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း

လီယန်ချူးက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ လူတိုင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အပြုံးမှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေကာ

"အရမ်းကောင်းတယ်... တကယ့်ကို အတတ်ပညာရှင်တွေပဲ "