အခန်း (၇၄၃-၇၄၄)

အခန်း (၇၄၃) - နတ်ဘုရား ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ၊ ဘာကို ပူဇော်ထားတာလဲ ၊ လက်သွေးခြင်း ၊လက်ဝါးတော်ရာကြီး

လီယန်ချူးသည် မိမိ၏ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်အသိထဲမှ အမျှင်တန်းတစ်ခုကို ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကျောက်စိမ်းအဆောင် အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းအဆောင်အတွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ဝိညာဉ်အသိအမျှင်တန်းကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

"ဟင်"

လီယန်ချူး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရှေးဦးစွာ ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် လင်းယားလန်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည့် လူမိုက်များကို ရှင်းလင်းစဉ်က စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ် ၆၃,၈၀၀ ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ခုနက ဓားလွယ်နတ်ဘုရားကို သတ်လိုက်စဉ်ကမူ ကုသိုလ်ရရှိကြောင်း အသိပေးချက် ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ယခု ဤကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားသည်။

"ဒါဆို ခုနက ဓားလွယ်နတ်ဘုရားက ကျင့်ကြံသူမဟုတ်ဘဲ ဒီကျောက်စိမ်းအဆောင်ကနေ ဖန်တီးထားတာလား "

ရှေးလူကြီးများ ပြောလေ့ရှိသည်မှာ တောင်စောင့်နတ်၊ ရေစောင့်နတ်ဆိုသည်ထက် 'မိစ္ဆာ' ဆိုသည်မှာ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းဟောင်းများမှ ဝိညာဉ်ဝင်စားလာခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

အချို့သော မှော်လက်နက်များတွင် လက်နက်ဝိညာဉ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာလည်း ရှားပါးလှသည်မဟုတ်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မဟာတာအိုအသံ ထံမှ အသိပေးချက် မရရှိခဲ့သဖြင့် ထိုနတ်ဘုရားမှာ ရှစ်ပုံတစ်ပုံခန့် မသေသေးဟု ဆိုရပေမည်။ လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းတွင် စဉ်းစားဟန်များ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အသိကို ဖြန့်ကြက်ကာ ဤရှန်းကျိတောင် တစ်ခွင်လုံးကို စစ်ဆေးလိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ တစ်စုံတစ်ရာကို ထပ်မံ မတွေ့ရှိရတော့ပေ။

ချက်ချင်းပင် ရှစ်ခွင်မှန် သည် ပျံထွက်လာပြီး သူ၏ ကျောပြင်တွင် အလင်းပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိသွားသည်။

အဖြူရောင် နတ်အလင်းတန်းများသည် ရှန်းကျိတောင်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားပြီး တောင်တစ်ခုလုံးကို မနားတမ်း ရှာဖွေတော့သည်။

ခေတ်သစ်အမြင်နှင့် ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ မီးမောင်းကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းတန် ဤမှော်လက်နက်သည် မိစ္ဆာငွေ့၊ အမှောင်ငွေ့စသည့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများကို အလွန်အမင်း အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိရာ ရှာဖွေရေးအတွက် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ဂူဗိမာန်ကို တိုက်ခိုက်စဉ်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကျောက်စကျောက်နများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း...

ထိုဂူဗိမာန်အတွင်းတွင် ထူးခြားသော သဲလွန်စ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ။ ထိုင်စရာ ဖျာကြမ်းတစ်ခုနှင့် ပူဇော်စရာ စားပွဲတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှလွဲ၍ လီယန်ချူးသည် အခြားအရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

"ပူဇော်စရာ စားပွဲပဲ ရှိတာဆိုတော့... တကယ်တော့ ဘာကို ပူဇော်ထားတာလဲ "

သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် စဉ်းစားဟန်များ ပေါ်လာပြီး လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ မီးလျှံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုဖျာကြမ်းနှင့် စားပွဲကို ပြာဖြစ်အောင် အကုန်လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ပြန်သိမ်းကာ တိမ်တိုက်စီး၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီယန်ချူး ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင်...

ထိုပူဇော်စရာ စားပွဲရှိခဲ့သော နေရာမှ အပြာရောင်မီးခိုးငွေ့ အမျှင်တန်းလေးတစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဘုရားကျောင်းများတွင် ပူဇော်သည့် မီးခိုးငွေ့နှင့် ဆင်တူလှပြီး လူအများခေါ်ဝေါ်ကြသော အမွှေးတိုင်မီးခိုး ပင် ဖြစ်သည်။

မီးခိုးငွေ့များ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူမှာ အသက် ၃၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာ နားထင်သို့ စောင်းတက်နေကာ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာ ရှိသည်။

"တော်တော်ရက်စက်တဲ့ကောင်ပဲ၊ လူကို သတ်ရုံနဲ့ အားမရဘဲ နာရီဝက်လောက်တောင် ထပ်ရှာနေသေးတယ် "

ထိုရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်းကျိတောင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"နှမြောစရာပဲ... ငါ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စီစဉ်လာခဲ့တာကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူကြီး အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်"

ကျင့်ကြံသူသည် မိမိ၏ ဂူဗိမာန်ပျက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသတ်ငွေ့များ ပေါ်လာသည်။

"မင်းလည်း ဒီမှာ အမြဲရှိနေနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းထွက်သွားတာနဲ့ ငါ နောက်ထပ် မိစ္ဆာနတ်တွေကို ပြန်မွေးမြူဦးမှာပဲ။ မင်း ဒီကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာကြည့်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး "

ကျင့်ကြံသူသည် အေးစက်သော မျက်ဝန်းဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဖမ်းမိသွားသည်။

ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် မမြင်နိုင်သော ဓားငယ်လေးတစ်ခုဖြင့် ထုဆစ်နေသကဲ့သို့ ခဏချင်းအတွင်း လူပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုရုပ်တုမှာ မျက်နှာသုံးခု ပါရှိပြီး ရယ်နေသောမျက်နှာနှင့် ငိုနေသောမျက်နှာမှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေကာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။

မကြာမီ ထိုကျောက်တုံးမှ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားတော့သည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူ့ကို မည်သည့်ခံစားချက်မှ မရှိသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူမှာ မည်မျှပင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပါစေ၊ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆယ်လံခန့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး

"မင်း... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"

လီယန်ချူးက ထိုကျင့်ကြံသူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ... လူယုတ်မာတွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ဇာတ်လိုက်ထွက်သွားပြီအထင်နဲ့ ပေါ်လာတတ်ကြပြီး ကြွားလုံးတွေ ထုတ်တတ်ကြတာပဲ..."

"............" ကျင့်ကြံသူ။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အရှိန်အဝါများ တရိပ်ရိပ် တက်လာပြီး ဝတ်ရုံစများမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံလာသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ တောင်တန်းကြီးအလား ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ စိမ့်ထွက်လာပြီး

"မင်း သိသွားပြီဆိုမှတော့... လာစမ်း၊ တိုက်ကြတာပေါ့ "

ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာတွင် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်မည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူးကမူ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးလူလူပင် မေးလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ခု သိချင်လို့၊ မင်းနဲ့ ခုနက ဓားလွယ်နတ်ဘုရားနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ "

"ကြည့်ရတာ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား လည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့က သီးခြားစီ တည်ရှိနေကြတာလား "

ယခုအခါ အခြေအနေမှာ တစ်ဖက်လူက ဒေါသတကြီးဖြင့် တောင်တန်းကြီးအလား ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်ကာ အသက်စွန့်တိုက်ရန် ပြင်နေသော်လည်း၊ အခြားတစ်ဖက်လူမှာမူ ဘာမှမဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာများကို အေးအေးဆေးဆေး မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကွာခြားချက်ကြီးက ကျင့်ကြံသူကို သွေးအန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း ဝုန်း... ဝုန်း

မြေပြင်မှာ ဝုန်းခနဲ ကွဲအက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သံကြိုးကြီးများသည် လီယန်ချူးဆီသို့ ပျံဝဲသွားတော့သည်။ လီယန်ချူးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပိကျလာသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ ယခုလက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့်ဆိုလျှင် တောင်ကြီးတစ်လုံး ပိရုံမျှမှာ ဘာမှမဟုတ်ချေ။ သူ၏ ပုခုံးမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ငုံ့မသွားခဲ့ပေ။

ရှပ်

ဓားအလင်း တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကျောက်တုံးသံကြိုးကြီးများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ကြီးမားလှသော ဖိအားမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"လေထစမ်း"

ကျင့်ကြံသူက အော်ဟစ်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်း သဲတဝုန်းဝုန်း၊ ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော လေပြင်း များသည် လီယန်ချူးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ လီယန်ချူး၏ ရှေ့တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လေငြိမ်ပုတီး

ထိုပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများသည် သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် အလိုအလျောက် ငြိမ်သက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"..." ကျင့်ကြံသူ။

ရှပ်

အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံဝင်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ မြန်ဆန်လှသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ မပါရှိချေ။ ကျင့်ကြံသူသည် လက်ကို အသာမြှောက်၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ခုနက ကျောက်စိမ်းအဆောင် ပင် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ အတတ်ပညာတွေက မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ ဒါကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ"

လီယန်ချူးက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို တကယ်တမ်း မည်သို့သုံးရသနည်း၊ ခုနက ဓားလွယ်နတ်ဘုရားက မည်သို့ပေါ်လာသနည်းဆိုသည်ကို အလွန် သိချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"..." ကျင့်ကြံသူ။

တောက် သူတစ်သက်မှာ ဒီလောက်အထိ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရတာမျိုး မရှိဖူးချေ။

"မသုံးချင်ဘူးလား"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ...

ကြီးမားလှသော လက်ဝါးတော်ရာကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း

ဤလက်ဝါးတော်ရာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ မိုးကြိုးသွားများအလား ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ပါရှိသည်။ ကျင့်ကြံသူသည် မှော်အတတ်ကို သုံးကာ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။

ဒိုင်း

ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုလက်ဝါးတော်ရာကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းပေါင်းများစွာ ပင့်ကူအိမ်အလား ထင်ကျန်ရစ်သည်။ အလွန်ပင် မောက်မာပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်ပင်။

သူ အသက်ပင် မရှူရသေးမီ လီယန်ချူး၏ လက်ဝါးချက်က ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ဤလက်ဝါးချက်မှာ တစ်လံကျော်မျှ ကြီးမားပြီး ထက်မြက်လှသော လေဖိအားများနှင့်အတူ ထိုကျင့်ကြံသူလူငယ်၏ ရှေ့သို့ တစ်ခဏချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ရှပ်

ရောင်ခြည်တစ်ခု ဝင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မင်္ဂလာတိမ်တိုက်စီးကာ ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအား ပိုးဝတ်ရုံစများ လွင့်ပျံနေသည့် ဓားလွယ်နတ်ဘုရား ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ဓားဖြင့် တစ်ချက်ခုတ်ပိုင်းကာ ထိုလက်ဝါးချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအား ပိုးဝတ်ရုံစများမှာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လွင့်ပျံနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မြင့်မြတ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှလွန်းလှသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မကြည့်ဝံ့စရာ ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် လူကို ဒူးထောက်ကိုးကွယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

ဤပုံစံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပထမတန်းစား 'မင်းသား' ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူး၏ လက်ထဲတွင် ခုနက ပြာဖြစ်အောင် အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း မရှိလျှင်တော့ တကယ်ပင် လူယုံအောင် လှည့်စားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဓားလွယ်နတ်ဘုရား ပေါ်လာတာနဲ့ မင်းက ပျောက်သွားတာဆိုတော့... ဒါက မှော်လက်နက် တစ်ခုလား"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား "

ဓားလွယ်နတ်ဘုရားက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားကို ခုတ်ချလိုက်သည်။ ရွှေရောင်ဝင်းနေသော ဓားကြီးတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မြင့်မြတ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။

ဒေါင်

လောကအနှံ့ ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကို ထုလိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး မြည်ဟီးသွားသည်။ လီယန်ချူး၏ ကျောပြင်တွင် ကြီးမားလှသော သိုင်းပညာ အပြင်ပန်းပုံရိပ် ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော သွေးစွမ်းအင်များက လောကကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထိုရွှေရောင်ဓားကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ သွေးအနည်းငယ် စိမ့်ထွက်လာသော်လည်း ဤသည်မှာပင် လုံလောက်သော တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်စေသည်။

"..." ဓားလွယ်နတ်ဘုရား။

လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ နတ်ဘုရားဓားကို ခုခံတာလား

လီယန်ချူးသည် သွေးထွက်နေသော လက်ဖဝါးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"တကယ်ပဲ မရသေးဘူးပဲ၊ ဒီခန္ဓာကိုယ်က အစီရင်ဝတ်စုံနဲ့ယှဉ်ရင် အများကြီး လိုသေးတာပဲ"

ဓားလွယ်နတ်ဘုရား၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး တစ်ခုခုကို သတိရကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ယုတ်မာတဲ့ကောင် မင်း ငါ့ကို လက်သွေး ဖို့ သုံးနေတာလား "

လီယန်ချူးက ပြုံးလိုက်သည်။

"အသတ်ခံရပြီးရင် ပြန်ပေါ်လာနိုင်တာပဲ၊ မင်းကို လက်မသွေးလို့ ဘယ်သူ့ကို သွားသွေးရမှာလဲ "

"ကောင်းပြီလေ "

ဓားလွယ်နတ်ဘုရားမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ရှေးဟောင်း မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်တော့သည်။

ထိုမန္တန်မှာ ခက်ခဲနက်နဲလှပြီး အစွမ်းထက်လှသော မှော်အတတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိပါက လုံးဝ အသုံးမပြုနိုင်ချေ။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာက သူ့ကို အထင်သေးနေသဖြင့် ဤမှော်အတတ်ဖြင့်ပင် အဆုံးစီရင်တော့မည်။

ဓားလွယ်နတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းမှာ အေးစက်သွားသည်။

ရုတ်တရက်

ရှပ်

ဓားအလင်း တစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဓားလွယ်နတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုမောက်မာလှသော ဓားအလင်းအောက်တွင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ခြေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။ ခက်ခဲနက်နဲလှသော မန္တန်ရွတ်သံမှာလည်း ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ အရှိန်အဝါများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"..." ဓားလွယ်နတ်ဘုရား။

အခန်း (၇၄၄) - ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်း ၊ မဟာနွေ၏ လေကျင့်သူ ၊ နဂါးချုပ်တိုင် ၊ ကိုယ်ပွားအတတ် ၊ မင်းကြောင့်ဖြစ်ရတဲ့ ဝဋ်ကြွေး

ခဏအကြာတွင် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်အမင်း ဆုတ်ယုတ်အားနည်းနေပြီး ပါးစပ်မှလည်း သွေးများ တဆက်ဆက် အန်ထုတ်နေရသည်။

သူသည် လီယန်ချူးကို အလွန်ပင် နာကျည်းလှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ၊ ရန်သူပြောတဲ့ စကားကိုတောင် ယုံရတယ်လို့ မင်းရဲ့ လူကြီးမိဘတွေက မသင်ပေးထားဘူးလား "

လီယန်ချူးက သက်ပြင်းချရင်း မေးလိုက်သည်။

မင်းက နတ်ဆိုးပဲ... ရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူက လီယန်ချူးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် မိမိဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

ရင်ထဲတွင်လည်း နက်ရှိုင်းလှသော မတတ်သာမှု ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။ ကျင့်ကြံသူသည် လက်မှ မန္တန်အမှတ်အသားကို ပြုလုပ်ကာ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပြန်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူး၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်သွားသည်။ ရွှေရောင်အလင်းသည် ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် လူပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ချုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

မကြာမီ ထိုရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူ၏ ပုံရိပ်သည် ပြန်လည် ထင်ရှားလာသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်၊ ခြေကျင်းဝတ်၊ ခါးနှင့် လည်ပင်းတို့တွင် ရွှေကွင်းများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပလှသော ရွှေတိုင်ကြီးတစ်ခုတွင် ကပ်လျက် အချုပ်ခံထားရလေပြီ။

"..." သူ၏ မျက်ဝန်းများ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး အသံသြသြဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နဂါးချုပ်တိုင်"

ငါးရောင်ခြည် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြန်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းအဆောင်မှာ ထပ်မံ၍ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြန်သည်။ လီယန်ချူးသည် ၎င်းကို လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဖမ်းယူလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဒါက ကိုယ်ပွားအတတ် ကိုး၊ ငါကတော့ မင်းကို တကယ့် နတ်ဘုရားလို့ ထင်နေတာ"

ရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာနှင့် တွေ့ကတည်းက ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးမှာ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း တစ်ခုမှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

ဤလူက ဤမျှ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့။ ဤမျှ ကျိုးကြောင်းမဆင်ခြင်ဘဲ ရိုင်းစိုင်းလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့။

ဤမျှ လက်ပေါက်ကတ်လိမ့်မည်ဟုလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုလူငယ်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။

"နဂါးချုပ်တိုင်က မင်းကို ချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... မင်းက တကယ်တမ်း အားမကောင်းလှဘူးပဲ။ မင်းက အစွမ်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ပွားအတတ် တစ်ခုကိုတော့ လှုံ့ဆော်နိုင်သားပဲ..."

"မင်း တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

ထိုမေးခွန်းကို မေးပြီးနောက် လီယန်ချူးသည် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ တားမြစ်ချက်များ ပေါက်ကွဲလာပါက ချက်ချင်းပင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် လမ်းခရီးတွင် အမည်မသိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ဝိညာဉ် အတော်များများကို တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့အားလုံး၏ ကိုယ်တွင်း၌ ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်စွမ်းအားများ ပါရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလူက နတ်ဘုရားကိုယ်ပွားကို လှုံ့ဆော်နိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အစီအစဉ်ဆွဲကာ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများကို မွေးမြူနိုင်သည်ဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ တားမြစ်ချက်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်နိုင်ပေသည်။

ရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး လီယန်ချူးကို စိုက်ကြည့်သည်။ အတော်ကြာမှ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ

"ငါ့နာမည်က ချင်းဖန်း ပါ၊ ငါက ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပါ"

"ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်း"

လီယန်ချူး အံ့သြသွားသည်။ ဘယ်က နေရာလဲ

သူ ထင်ထားသည်မှာ ရှေးဟောင်းအင်အားကြီး သုံးခုဖြစ်သော - ငရဲတောင်တောင် ၊ ရှန်းရှန်နန်းတော် နှင့် ချွမ်းချိုးလင် ထဲက တစ်ခုခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။ ထိုအင်အားကြီး သုံးခုအကြောင်းကို သူ လူများစွာကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မသိကြချေ။

သိသူများမှာလည်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သော အမူအရာများ ရှိကြသဖြင့် အလွန်ပင် ကြီးကျယ်သော နေရာများ ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည် ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်းဆိုသည့် အမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

"ဒီနာမည်ကို ငါ ဘာလို့ မကြားဖူးရတာလဲ"

လီယန်ချူးက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မို့လို့ပါ"

ချင်းဖန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံသူ"

လီယန်ချူး အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူက တစ်ခုခုသော လျှို့ဝှက်ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းဟု ထင်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ မဟာရှခေတ်ကတည်းက ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ ကျင့်ကြံသူတွေက မဟာရှခေတ်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာလေ "

လီယန်ချူးက ဆိုလိုက်သည်။

"မဟာရှ... ဒီနာမည်ကို မကြားရတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ။ ငါက ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ် ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်သလို ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လည်း ဟုတ်တယ်။ မင်း မယုံဘူးဆိုရင်လည်း ငါ့မှာ ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူး"

ချင်းဖန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။

"..." လီယန်ချူး။

ဒီကောင်က ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေတာလား ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ ဘာအမူအရာလဲ။ ငါတောင် ချင်းယွန်းဘုရားကျောင်းရဲ့ နောက်ဆုံးမျိုးဆက် ကျောင်းထိုင်ဖြစ်တာကို ဘာမှ မကြွားဘူးလေ။

"ကျင့်ကြံသူတွေက ကွယ်ပျောက်သွားတာ ကြာပြီပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျန်နေတာလဲ "

လီယန်ချူးက ထပ်မေးလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ချင်းဖန်းကို စစ်မေးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သူ မသေသေးခြင်းမှာ လီယန်ချူးအတွက် အံ့သြစရာ ဖြစ်နေသည်။ တကယ်ကို 'မာ' တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပင်။

"ငါ ပြောပြနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ်"

"ဟဲဟဲ" လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

ဒီညီလေးက တော်တော်လေး ဟန်ဆောင်ချင်နေသေးတာပဲ၊ ခဏနေရင် ပါးစပ်ကို အရင်ဆုံး ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်မှ။

"ငါက မဟာရှ ဝူကျုံး ဧကရာဇ်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ"

ချင်းဖန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူကျုံးဧကရာဇ်

လီယန်ချူးသည် အစပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင်မူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချင်းဖန်းကို ကြည့်သည့် အမြင်မှာ ထူးဆန်းလာသည်။

"နိုင်ငံထူထောင်တဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်သားတော် မဟာရှအင်ပါယာရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဧကရာဇ်ပေါ့ "

လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံဝတ် ကျင့်ကြံသူ ချင်းဖန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မဟာရှခေတ်၏ အခြားဧကရာဇ်များကို သူ မသိသော်လည်း ဝူကျုံးဧကရာဇ်ကိုမူ စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်မိနေသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ယခင်က ကျာချွမ်းဖန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပြီး ကျာချွမ်းဖန်းမှာ ဝူကျုံးဧကရာဇ်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"မင်း ယုံချင်မှ ယုံမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပဲ"

ချင်းဖန်းက ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ချင်းဖန်းသည် လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ဟု သူ ခံစားမိသည်။ အဓိကမှာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် လိမ်ပြောခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှ အကျိုးမထူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ယန်ဝိညာဥ်အဆင့် ရဲ့ သက်တမ်းက နှစ် ၅၀၀ ပဲ ရှိတာလေ။ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း ယန်ဝိညာဥ် အစောပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အားနည်းတဲ့အထဲမှာ ပါတာပေါ့။ မင်း ဘာလို့ ခုထိ အသက်ရှင်နေရတာလဲ"

လီယန်ချူးက တည့်တည့်ပင် မေးလိုက်သည်။

"ယန်ဝိညာဥ် အစောပိုင်းအဆင့်... ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါက တတိယအဆင့် တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ငါ ဘာလို့ ခုထိ အသက်ရှင်နေရသလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ ပြောရင် မင်း ယုံမလား "

ချင်းဖန်းက ပြန်မေးသည်။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ခန့်ညားလှသော ဤလူငယ်ကျင့်ကြံသူသည် မိမိကိုယ်ကို ဝူကျုံးဧကရာဇ်ခေတ်က ကျင့်ကြံသူဟု ပြောလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော သမိုင်းဝင် အရှိန်အဝါများ စိမ့်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူး သိသည်မှာ ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ စိတ်ကသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုသူ့အပေါ် ထူးခြားသော အမြင်တစ်ခု ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုအမြင်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာလျှင် ဖျောက်ဖျက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဧကရာဇ်တစ်ပါးပင်လျှင် နဂါးဝတ်ရုံ ဝတ်ထားမှသာ ဧကရာဇ်ဟု ခေါ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေလျှင် မည်သူမျှ သိနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ကြွားဝါမှုကြောင့် လူမိုက်များ၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းကိုပင် ခံရနိုင်ချေရှိသည်။

လီယန်ချူးသည် ခေါင်းမော့၍ ချင်းဖန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစကတော့ မင်း ငါ့ကို လာကြွားနေတယ် ထင်လို့ မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်မလို့ပဲ"

ချင်းဖန်း၏ ကိုယ်မှာ တုန်သွားသည်။ လီယန်ချူးက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းပြောတာ အမှန်လို့ ငါ ခံစားရတယ်။ မင်းရဲ့ အကြောင်းတွေကို ပြောပြပါဦး "

ချင်းဖန်းက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်

"မပြောဘူး"

"..." လီယန်ချူး။

"ငါက မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ဘူး။ မူလက ငါဟာ သာမန်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းလိုလူမျိုးသာ မဟာရှ ဝူကျုံးခေတ်မှာ မွေးဖွားခဲ့ရင် တစ်ခေတ်လုံးကို အုပ်စိုးမယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပဲ။ ငါ မင်းကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"

ချင်းဖန်းက အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးမှာ ရုတ်တရက် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး။ မင်း ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ငါ့ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရအောင်ပဲ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် ငါက နှစ်ရှည်လများ အိပ်စက်သွားလိမ့်မယ်။ အချိန်အတန်ကြာရင်... ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်တိုတဲ့ အချိန်မှာ ငါ ပြန်နိုးလာလိမ့်မယ်"

ချင်းဖန်း ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူမှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မတတ်သာမှုများ ရောယှက်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် လီယန်ချူးကဲ့သို့ ထူးချွန်လှသော ပါရမီရှင်ကို ခေါင်းခဲအောင် လုပ်နိုင်သည့်အတွက် သူ ပျော်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော လေးလံလှသည့် အရှိန်အဝါများက ဤလေကျင့်သူ ချင်းဖန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"မင်းက တော်တော်လေး သိက္ခာကို ထိန်းပြောနေတာပဲ"

လီယန်ချူးက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ချင်းဖန်း ကြောင်သွားသည်။

"မင်းက အနည်းဆုံးတော့ ငါဟာ မသေမမျိုး ပဲ ဒါမှမဟုတ် 'ငါဟာ အင်အားကြီးတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုရဲ့ လောကလူသား ကိုယ်စားလှယ်ပဲ၊ လောကရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ကြည့်ပြီး သုံးဘုံကို ကျော်လွန်ကာ ထာဝရ တည်ရှိနေသူပဲ' လို့ ပြောသင့်တာပေါ့"

လီယန်ချူးက လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"............" မဟာရှ ကျင့်ကြံသူ ချင်းဖန်း။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် မှောင်ကျသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စကားနဲ့ပဲ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ကောင် လာစမ်း ငါ့ကို သတ်စမ်း မင်း ငါ့ကို ဒီမှာ ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး ငါ နောက်တစ်ခါ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါ... တချို့သော စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ပြီးတော့တောင် ဒီအနီးနားက ရွာသားအားလုံးကို ယဇ်ပူဇော်ပစ်မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒါက မင်းကြောင့်ဖြစ်ရတဲ့ ဝဋ်ကြွေး ပဲ "

ချင်းဖန်း၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ရူးသွပ်နေပြီး သူ၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေတော့သည်။