အခန်း (၉၁၅-၉၁၆)
Vol. 90 Ch. 915-916
အခန်း (၉၁၅) အသုံးမကျသူ
တော်ဝင်စစ်သည်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူသည် လုံချန်း၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင်...
"အင့်..."
သူ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ညည်းတွားသံတစ်ချက် မရည်ရွယ်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်သို့ လန်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ ကိုင်ထားသော ဓားသည်လည်း လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။
သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်လာသော်လည်း ထိုသွေးများမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ စိမ့်ထွက်နေသော သွေးများရှေ့တွင်တော့ မည်သည်မျှ မဟုတ်တော့ချေ။ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်လာသော ဓားဖျားအား သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
မိမိရှေ့တွင် ရှိနေသော လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ သို့မဟုတ် သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်နေသောကြောင့် သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
"အား..." သူ၏ ကျောပြင်မှ ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူသည် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် တိုးသွားပြီးနောက် ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားတော့၏။ မှောက်မကျသွားစေရန် လက်ကို မြေပြင်ပေါ်၌ အားပြုထားရရှာသည်။
သူ့ကို ကျောနောက်မှ တိုက်ခိုက်ခဲ့သောသူအား မြင်တွေ့နိုင်ရန် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သော်လည်း မမြင်ရချေ။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အလွန်အမင်း ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသူမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို သိရှိရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
"လူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို အတင်းချွတ်တာဟာ အလွန် ရိုင်းပျတဲ့ အပြုအမူဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။ အထူးသဖြင့် မင်းက သူ့မျက်နှာကို မြင်ပြီးသားဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်" အေးစက်သော အသံတစ်သံ သူ၏ နားထဲသို့ စီးဝင်လာသောအခါ ဖြူဖျော့နေသော သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် သွေးမရှိသလို ဖြစ်သွားရလေသည်။
ထိုအသံက... သူ စောစောက သတ်လိုက်သည့် လူ၏အသံ မဟုတ်လော။ အကယ်၍ ထိုသူက အသက်ရှင်နေသေးသည်ဆိုလျှင် စောစောက သူ ဓားနှင့် နှစ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည့် သူက မည်သူနည်း။
"ဒီမေးခွန်းကို ငရဲက မိစ္ဆာတွေဆီမှာပဲ သွားမေးလိုက်တော့" လုံချန်းက ထိုသူ၏ အတွေးကို ဖတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုသူ၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော တော်ဝင်စစ်သည်၏ အလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
ယခုအခါတွင်တော့ မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်းတစ်လောင်းသာ ရှိတော့သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုအလောင်းကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်... မှတ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ပုံရိပ်ယောင်ကတော့ အမြဲတမ်း အလုပ်ဖြစ်တာပဲ"
သူသည် ထိုသူ၏ လက်စွပ်ကို မိမိ၏ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး လက်စွပ်အတွင်းသို့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးနီးပါးသည် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို လက်စွပ်ထဲ၌ ထည့်ထားလေ့ရှိကြပေသည်။ သူသည် ထိုစစ်သည် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားနှင့် တူညီသည့် အဝတ်တစ်စုံကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်၏။
မကြာမီမှာပင် သူသည် အဝတ်အစားများကို ရှာတွေ့သွားပြီး အပြင်သို့ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ကာ တော်ဝင်စစ်သည်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်တော့သည်။
အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးနောက်တွင် လုံချန်းသည် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ရုပ်သွင်အား ပြောင်းလဲလိုက်ပြန်၏။ ယခုအခါတွင်တော့ သူသည် ထိုတော်ဝင်စစ်သည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သွားလေပြီ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာလည်း ထိုသူနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် သိသာသော ကွဲပြားခြားနားမှုမျိုး ရှာမတွေ့နိုင်တော့ချေ။
မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
လုံချန်း လမ်းကြားထဲမှ လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လာသောအခါ ရွှင်းသည်လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံလျက် လိုက်ပါလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေရုံမှအပါး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောချေ။
"ရင်ထဲမှာ အောင့်မထားပါနဲ့။ မေးချင်တာရှိရင် မေးပါ" လုံချန်းက သူမကို ဆိုလိုက်၏။
သူမ မည်သည်အား မေးချင်နေကြောင်း လုံချန်းက သူမ၏ စိတ်ကို ဖတ်ရုံနှင့် သိနိုင်သော်လည်း သူ စိတ်ဖတ်နိုင်သည်ကို သူမအား မသိစေချင်သဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မည်သည်မျှ မမေးတော့သကဲ့သို့ ငြိမ်နေ၏။
"ကောင်းပြီလေ။ မမေးရင်လည်း ပိုကောင်းတာပေါ့" လုံချန်းက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။
ရွှင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။ လုံချန်းက သူမကို စနောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း စကား ပြန်မပြောချေ။ "ဘာဖြစ်လို့ သူ့အသွင်ကို ယူရတာလဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နေရာမှာ အစားဝင်ပြီး သူတို့ဆီကို သွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလို့ နင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"
"တကယ်တော့ ဒါက ငါ ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်။ ငါက တခြားတစ်ခု လုပ်ဖို့ ကြံထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုမိန်းကလေးက ငါ့ကို အလွယ်တကူ ထွက်သွားခွင့် မပေးဘဲ ဒီလူကို လွှတ်ပြီး လိုက်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာကိုး။ ဒီလူ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတာ မြင်တော့မှပဲ ဒါဟာ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲဆိုပြီး ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်တာ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြန်ဖြေလိုက်၏။
သူက ရွှင်းကို စနောက်သည့်အနေဖြင့် သူမ၏ နှာခေါင်းကို တို့လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "ဧည့်သည်တော်တွေနဲ့အတူ နေခွင့်ရှိတဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက်က လမ်းကြားထဲကို တစ်ယောက်တည်း လိုက်လာတယ်ဆိုတာမျိုးက ခဏခဏ ကြုံရတာ မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဒါဆို နင်က ဒီလူ့အသွင်နဲ့ သွားတော့မှာပေါ့။ ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရှိဘဲနဲ့ ကျားဂူထဲကို ဝင်တော့မှာလား" ရွှင်းက သတိပေးလိုက်၏။
"ခြင်္သေ့ဂူထဲကို ဝင်တဲ့အခါ ကျားတွေ ဝိုင်းထားရင် လွတ်လမ်းမရှိလို့ တောရိုင်း တိရစ္ဆာန်တွေကတော့ သတိထားကြမှာပေါ့" လုံချန်းက မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် စွန့်စားမှု အချို့ကိုတော့ လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သေချာပေါက် အဖမ်းခံရမယ်လို့တော့ မတွေးနဲ့ဦး။ ငါ ဘယ်လို ပြုမူ နေထိုင်ရမလဲဆိုတာကို သိပါတယ်။ အဲဒီလူတွေကို အကြာကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ အလကားမှ မဟုတ်တာ။ အခြေအနေ မဟန်ဘူးလို့ ထင်တာနဲ့ ငါကတော့ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးမှာပဲ" သူက ဆက်လက် ပြောဆိုလေသည်။
"အဲဒီလို ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်" ရွှင်းက ခေါင်းညိတ်လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ တက်လာပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရောနှောကာ အပြာရောင်ဆံပင် မိန်းကလေးရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့၏။
သူသည် ခေါင်းအား ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ မိမိကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲနေသည့်အလား သက်ပြင်းများအား အကြိမ်ကြိမ် ချလိုက်ပေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ။ သူရော ဘယ်မှာလဲ" ထိုမိန်းကလေးက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ သူမသည် မိမိ ရှာခိုင်းနေသော သူမှာ ဤလူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှာချေ။
"ကျွန်တော် သူ့ကို မျက်ခြေပြတ်သွားပါတယ်။ သူက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတာ။ ဘယ်ကို သွားလိုက်မှန်းလည်း ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး ရှာကြည့်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ကို ရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" လုံချန်းက နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ရှင်ကတော့ တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့သူပဲ။ လူတစ်ယောက်ကိုတောင် သေသေချာချာ မလိုက်နိုင်ဘူး။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီနေရာက လူတွေက တကယ်ကို အစွမ်းအစ မရှိကြတာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ကပဲ ရှင့်လိုလူမျိုးနဲ့ လာတိုးရအောင် ကံဆိုးနေတာလား မသိဘူး" မိန်းကလေးက လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်သည်။
"ကဲပါ... သူလည်း တတ်နိုင်သလောက်တော့ ကြိုးစားရှာမှာပါ။ မင်း စိတ်ကူးယဉ်နေတာတွေကို ခဏလောက် မေ့ထားလိုက်ပြီး ငါတို့ ခရီးကို ဆက်ကြရအောင်။ ဒီမှာ တစ်နေ့ကုန် အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ၊ နောက်မှ သူ့ကို ပြန်တွေ့ရင်လည်း တွေ့နိုင်တာပဲ။ ဒီမှာတင် ရပ်နေရင်တော့ ဘယ်လိုမှ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဆံပင်နီနှင့် အမျိုးသားက မိန်းကလေး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။
"ကောင်းပြီလေ။ အစ်ကို ပြောတာ မှန်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။ ကျွန်မ ဘဝမှာ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ" အပြာရောင်ဆံပင် မင်းသမီးလေးက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
အခန်း (၉၁၆) သဲလွန်စ
အပြာရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေး ပင်းလွီမှာ လျှပ်စီးကမ္ဘာမှ မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။ သူမနှင့်အတူ ပါလာသော အဖွဲ့သားနှစ်ဦးမှာလည်း သာမန်လူများ မဟုတ်ကြချေ။
ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်မှာ မူလီ ဖြစ်၏။ သူသည် အင်ပါယာအတွင်း အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော မူမျိုးနွယ်စု၏ သားရတနာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် ပင်းလွီ၏ ဦးလေးကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်သော အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည့် အိမ်မက်အလင်းဂိုဏ်း၏ စီနီယာ တပည့်လည်း ဖြစ်၏။
သူသည် အင်ပါယာအတွင်းရှိ ပျိုတိုင်းကြိုက်သည့် နှင်းဆီခိုင် လူပျိုလူလွတ်တစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားသော်လည်း သူသည် မိန်းကလေးများအား စိတ်မဝင်စားဘဲ အမျိုးသားအချင်းချင်းသာ စိတ်တိမ်းညွတ်သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ပင်းလွီနှင့် အဖွဲ့သားတစ်ဦးသာ သိရှိကြပေသည်။
တတိယမြောက် အဖွဲ့သားမှာ ဆံပင်နက်နှင့် အမျိုးသား ကင်လင် ဖြစ်၏။ သူသည် အဖွဲ့အတွင်း ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ မဟုတ်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိသားစုမှ ဘဝကို စတင်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လနှင့် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုတို့ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် အောင်မြင်မှုများကပင် သူ့ကို ကျော်ကြားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထင်ရှားသော မိသားစုများစွာက သူ့ကို သတိပြုမိလာကြပြီး ထောက်ပံ့ကူညီရန် ကြိုးစားလာကြပေသည်။ ကင်လင်သည် သူနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းနေသော ဆံပင်နီနှင့် လူငယ် မူလီ၏ ချစ်သူပင် ဖြစ်၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလွန် ချစ်ခင်ကြသော်လည်း ယနေ့ထက်တိုင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ခြင်းပင် မပြုကြသေးချေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အင်ပါယာအတွင်း တစ်စုံတစ်ရာသော အောင်မြင်မှုနှင့် အဆင့်အတန်းကို ရရှိပြီးမှသာ သူတို့၏ အချစ်ရေးအား တစ်ကမ္ဘာလုံး သိအောင် ကြေညာလိုကြပေသည်။ သူတို့၏ အစီအစဉ်မှာ ဤပြိုင်ပွဲတွင် အကောင်းဆုံး ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ထိပ်သီးဆယ်ဦးစာရင်းထဲ ဝင်နိုင်ရန် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ဒုတိယအဆင့် ပြိုင်ပွဲကို သူတို့၏ လျှပ်စီးကမ္ဘာတွင် ကျင်းပသောအခါ ထိပ်ဆုံး အဆင့်နှစ်ဆင့်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး လူအများရှေ့တွင် ဝန်ခံကြရန် ရည်မှန်းထားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ ထိုသို့ မဖြစ်မြောက်ခဲ့လျှင်လည်း သူတို့ကမ္ဘာတွင် အင်အားအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကြမည် ဖြစ်၏။
"စိတ်မပူပါနဲ့ လွီရာ... နင် သူ့ကို ပြန်တွေ့မှာပါ။ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်" မူလီက ပင်းလွီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။
သူသည် မိန်းကလေးများကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ပင်းလွီအား သူမ၏ စစ်မှန်သော အချစ်အား ရှာတွေ့စေချင်ပေသည်။ ထိုအချစ်သည် လျှပ်စီးကမ္ဘာမှ ဖြစ်စေ ဤကမ္ဘာမှ ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ အကယ်၍ အဆင်ပြေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုလူကိုပါ သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လော။
"တွေ့ပါစေ အစ်ကိုရယ်... ကျွန်မ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်တာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။ ဒီခံစားချက်က ခဏတာ စိတ်ကူးယဉ်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ့်အချစ်လားဆိုတာ သိချင်လို့ သူ့နားမှာ နေကြည့်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ပျောက်သွားပြီလေ။ သူ့ကို ဘယ်မှာ ပြန်တွေ့ရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ နေရမှာကလည်း သိပ်မှ မကြာတော့တာ" မိန်းကလေးက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
သူမသည် သူမ၏ နောက်တွင် တော်ဝင်စစ်သည် အသွင်ဖြင့် ရပ်နေသော လုံချန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ လုံချန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ "ဒီအသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေကတော့ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အံ့ဖွယ် တစ်ခုခု ဖြစ်လာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပဲ" သူမက မှတ်ချက်ချလိုက်၏။
"ဟားဟားဟား... ကဲ သွားကြစို့" ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်က ရယ်မောလျက် မိန်းကလေး၏ လက်ကို ဆွဲကာ လုံချန်း ထွက်လာခဲ့သည့် အဆောင်ဆိုင် အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
"ဒီဆိုင်က အဲဒီလူ ထွက်လာတဲ့ ဆိုင်ပဲ။ သူတို့ဆီမှာ သူ့အကြောင်း သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ်" သူက ဆိုလိုက်၏။
"မှန်လိုက်တာ၊ ကျွန်မ ဒါကို ဘာလို့ မစဉ်းစားမိပါလိမ့်" မိန်းကလေးသည် ဤမျှ ရိုးရှင်းသော အချက်အား မစဉ်းစားမိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်သည့်အလား ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။
"ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ"
သူတို့ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆိုင်အကူက နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ သူသည် အစောပိုင်းက လုံချန်းကို ကူညီပေးခဲ့သော ဆိုင်အကူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အင်ပါယာ၏ အဆင့်မြင့် စစ်သည်များ ဝန်းရံထားသော ဤသူများကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပေသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ထင်နေမိ၏။ ဤလူများကို ပစ္စည်းများစွာ ရောင်းချနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့တွင် ငွေကြေး ချို့တဲ့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည် မဟုတ်လော။
"အခုလေးတင် ဒီဆိုင်ထဲက ထွက်သွားတဲ့ လူအကြောင်း မင်း သိသလား" မူလီက အချိန်မဆွဲဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။
"ဪ... နှာခေါင်းစည်း တစ်ဝက် တပ်ထားတဲ့ လူကို ပြောတာလားခင်ဗျ" ဆိုင်အကူက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... အဲဒီလူပဲ။ ငါတို့ သူ့ကို ရှာနေတာ။ သူ ဘယ်သူလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်မှာ နေသလဲဆိုတာ ပြောစမ်း" အပြာရောင်ဆံပင် မင်းသမီးလေးက မေးလိုက်၏။ ယခုတော့ သူမ အဖြေရလိမ့်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။
"အဲဒါကတော့... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ သူ ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါဘူး" ဆိုင်အကူက ပြန်ဖြေလိုက်သဖြင့် သူတို့ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း သူက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းတို့ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ကူညီနိုင်ပါတယ်"
"သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိဘဲနဲ့ မင်းက ဘယ်လို ကူညီမှာလဲ" ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဪ... သူက ဒီကို မကြာခင် ပြန်လာမှာမို့လို့ပါ။ သူက ဒီအဆောင်ကို ဝယ်ဖို့ ရွေးထားပြီးပြီ။ ပိုက်ဆံ သွားယူတာမို့ ခဏနေရင် ပြန်ရောက်လာမှာပါ" ဆိုင်အကူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
လုံချန်းသည် နောက်တွင် ရပ်နေရင်း ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ခါလိုက်မိသည်။ ဤငတုံးကတော့ သူ ပြန်မလာတော့ကြောင်းကို ယခုထိ နားမလည်သေးသည် မဟုတ်လော။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေအလုံအလောက် မရှိရုံတင်မက ရှိခဲ့လျှင်ပင် သူက ယခု ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့မျှ ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
"ဪ... အဲဒါကြောင့် သူ လောနေတာကိုး။ ကောင်းပြီလေ... ငါတို့ ဒီမှာပဲ ခဏ စောင့်မယ်" အပြာရောင်ဆံပင် မင်းသမီးလေးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက်လေး ရလာသဖြင့် သူမ ဝမ်းသာသွားရပေသည်။
"ငါတို့ စောင့်နေတုန်း ထိုင်ဖို့ ခုံတွေ ပြင်ပေးဦး၊ ပြီးတော့ သောက်စရာ တစ်ခုခုလည်း လာပေးပါ။ နင်တို့ဆိုင်က အကောင်းဆုံး အဆောင်တွေကိုလည်း ထုတ်ပြဦး။ နင်က ငါ့ကို ကူညီခဲ့တာဆိုတော့ ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းအချို့ကို ငါ ဝယ်သွားမယ်" သူမက ဆက်ပြောလိုက်၏။
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ" ဆိုင်အကူသည် နောက်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ခုံများ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်၏။ သောက်စရာများ လာပေးရန်လည်း လူအချို့ကို ခိုင်းလိုက်ပေသည်။
သူသည် အရောင်းကော်မရှင်ကို တစ်ယောက်တည်း ရလိုသော်လည်း ယခု ရောက်လာသော အဖွဲ့မှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ အကယ်၍ ဤမျှ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများ ဆိုင်သို့ လာသည်ကို ဆိုင်ရှင် မသိဘဲ နေခဲ့လျှင် ဆိုင်ရှင်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ ဆိုင်ရှင်ကို သွားရောက် အကြောင်းကြားလိုက်၏။ ထိုသူများအား တော်ဝင်စစ်သည်များက ဝန်းရံထားကြောင်းကိုလည်း ထည့်ပြောလိုက်ပေသည်။
ဆိုင်ရှင်သည် မျိုးနွယ်စုများနှင့် ခင်မင်သူ ဖြစ်သဖြင့် အခြားကမ္ဘာများမှ လာမည့် ဧည့်သည်တော်များအကြောင်းကို သိရှိထားပေသည်။ ဤသူများမှာ မည်သူများ ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူ ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်၏။
"မင်း ငတုံး၊ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ လူတွေကို အောက်ထပ်မှာ သာမန်လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စောင့်ခိုင်းထားရတာလဲ။ အပေါ်ထပ်ကို ခေါ်လာရမှာပေါ့" ဆိုင်ရှင်က လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာရင်း ဆိုင်အကူကို ဆူပူလိုက်၏။
"ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုင်လေးကနေ ကြိုဆိုပါတယ်" ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ဧည့်သည်တော်များကို လာရောက် နှုတ်ဆက်လေသည်။