အခန်း (၉၁၉-၉၂၀)
Vol. 90 Ch. 919-920
အခန်း (၉၁၉) ချန်တီမင်းသမီး
ထိုသူ သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် ပင်းလွီနှင့် အဖွဲ့သားများသည် နေရာမှ ထရပ်ကာ ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။ လုံချန်းတစ်ယောက် ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်သည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ သေချာနေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည်လည်း ဤနေရာ၌ အချိန်ဖြုန်းနေရန် အလိုမရှိကြတော့ချေ။
လုံချန်းသည် ထိုသူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆိုင်ပိုင်ရှင်က သူ့ကို လှမ်း၍ တားလိုက်လေသည်။
"ကျွန်တော့်ဘက်က တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ကြောင့်နဲ့ ခင်ဗျားတို့လည်း အချိန်ပုပ်ကုန်ရတာပဲ။ ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို အရှင်မင်းကြီးကိုတော့ သွားမပြောပါနဲ့ဦး" ဆိုင်ပိုင်ရှင်က စိုးရိမ်တကြီး တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်၏။
ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းသည် မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် အသုံးချနိုင်မည့် အကွက်တစ်ကွက်ကို မြင်ယောင်လိုက်၏။ အကယ်၍ ဤအကြံ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် သူသည် အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာအား စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော အရိပ်အယောင်များကိုသာ မြင်တွေ့ရ၏။ သူက ဤသို့ ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါကတော့ဗျာ... ကျွန်တော်က အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ ဧည့်သည်တွေကြားမှာ အချိတ်အဆက် လုပ်ပေးနေရတာဆိုတော့ ဖြစ်သမျှကို သတင်းပို့ဖို့က ကျွန်တော့်တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား"
"ဒါကိုတော့ သိပါတယ်ဗျာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သိပ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။ ဧည့်သည်တွေကိုလည်း ကျွန်တော် ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီပဲ။ အခု ခင်ဗျားအတွက်လည်း တစ်ခုခု လက်ဆောင်ပေးပါရစေ။ ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ အဆောင်ကောင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကြိုက်တာတစ်ခုကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူပါဗျာ" ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဆိုလိုက်၏။
လုံချန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗိုက်ထဲတွင် အူတက်အောင် ရယ်မောလိုက်ချင်တော့၏။ သူသည် လက်ဆောင်အကြောင်းကို စကားစရန်ပင် မလိုလိုက်ဘဲ ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုအကြောင်းကို အစပျိုးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ဒါက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လာဘ်ထိုးတာလား။ ကျွန်တော့်လို လူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် လာဘ်ယူလို့ ဖြစ်မှာလဲ" လုံချန်းက ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်သည့်အလား ဆိုလိုက်၏။
"မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ၊ ဒါက မိတ်ဆွေအချင်းချင်း ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ ခင်ဗျားက ငြင်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် တော်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။ ယူပါဗျာ... တစ်ခုလောက် ယူပါ" ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလေတော့သည်။
လုံချန်းသည် ဆိုင်တံခါးဝသို့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ "ကဲ... ခင်ဗျားက ဒီလောက်တောင် အတင်းအကျပ် ဖြစ်နေမှတော့လည်း မိတ်ဆွေပေးတဲ့ လက်ဆောင်အနေနဲ့ ကျွန်တော် လက်ခံပါ့မယ်"
"ကောင်းပြီဗျာ၊ ဘယ်ဟာကို ယူမလဲ။ ကြိုက်တာရွေး၊ ကျွန်တော် လက်ဆောင်ပေးမယ်" ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဆိုလိုက်သည်။
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ခင်းကျင်းထားသော အဆောင် အားလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။
"ကျွန်တော်လည်း အချိန်သိပ်မရဘူးဆိုတော့ အသေးစိတ် မကြည့်တော့ပါဘူး။ ဒီအစိမ်းရောင် အဆောင်လေးက မဆိုးဘူးပဲ။ ဒါလေးပဲ ပေးလိုက်ပါ၊ အပြင်မှာ စောင့်နေတဲ့ ဧည့်သည်တွေနောက်ကိုလည်း အမှီလိုက်ရဦးမှာမို့" ထိုသို့ ပြောရင်း သူသည် အစိမ်းရောင် အဆောင်ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ ထိုအဆောင်သည် တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ကူးပြောင်းခြင်း စွမ်းရည် နှစ်မျိုးစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဆောင် ဖြစ်ပေသည်။
"ရွေးတတ်သားပဲဗျာ၊ ဒါ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကဲ... ယူပါ" ထိုသို့ ဆိုကာ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ထိုအဆောင်ကို ထုတ်ယူကာ လုံချန်းအား ပေးအပ်လိုက်၏။
"အသုံးပြုချင်တဲ့အခါ ဒီအဆောင်ကို ဆွဲဖြတ်လိုက်ရုံပါပဲ။ အဲဒီအခါမှာ အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်ပါလိမ့်မယ်" သူက အဆောင်ကို ပေးရင်း ရှင်းပြလိုက်၏။
လုံချန်းသည် အဆောင်ကို ယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်ပိုင်ရှင်အား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့၏။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသော ထိုသူများကို လိုက်လံ ရှာဖွေလိုက်သည်။
အနည်းငယ် လိုက်ရှာကြည့်ပြီးနောက်တွင် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်အတွင်း၌ ၎င်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုလေးဦးသည် နန်းမြို့တော်၏ အထူးသီးသန့် စားဖွယ်ရာတစ်မျိုးကို မြိန်ရှက်စွာ မြည်းစမ်းနေကြပုံရပေသည်။ ထိုဟင်းလျာမှာ တတိယမင်းသားနှင့် လုံချန်းတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က ကျွေးခဲ့ဖူးသော ထူးဆန်းသည့် ဟင်းလျာပင် ဖြစ်၏။
လုံချန်းအတွက်မူ ထိုဟင်းလျာသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသော်လည်း မင်းသားနှင့် အခြားသူများကမူ အလွန်ပင် အရသာရှိသည်ဟု ယူဆပုံရပေသည်။ ယခု ရောက်ရှိနေသော ဧည့်သည်တော်များပင်လျှင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် စားသုံးနေကြသည် မဟုတ်လော။ 'ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒါကို မကြိုက်တာလား။ ဒီလိုအရာမျိုးကို လူတိုင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြိုက်နေကြတာလဲ' တွေးတောရင်း သူသည် ဆိုင်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။
"ရှင်ကလည်း ဘာတွေလုပ်နေလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ။ ဟိုလူ့ပြာတွေ လိုက်သိမ်းနေလို့လား။ ရှင်က ကျွန်မတို့ လမ်းပြလား၊ ကျွန်မတို့က ရှင့်လမ်းပြလားတောင် မသေချာတော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့လူကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ မသိဘူး" လုံချန်း ရောက်လာသည်နှင့် ပင်းလွီက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။
"တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် အရေးတကြီး ဖြေရှင်းစရာလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ။ ခင်ဗျားတို့ကြောင့်နဲ့ ဆိုင်ရှင်က သူ့တပည့်ကို သတ်လိုက်ရပြီ မဟုတ်လား။ အဲဒီကိစ္စတွေ နောက်ဆက်တွဲ ရှင်းနေရလို့ပါ။ အခုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ" လုံချန်းက အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်၏။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ" ပင်းလွီက သူ ပြောသမျှကို စိတ်မဝင်စားသည့်အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်လျှင် ဟင်းလျာ နှစ်ပွဲစီ စားသောက်ပြီးနောက်တွင် ပင်းလွီက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ကဲ... ပိုက်ဆံပေးလိုက်တော့"
ဤသူများသည် ဧည့်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤကမ္ဘာ၏ ငွေကြေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အား လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးရသူကသာ ငွေချေပေးရပေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုံချန်းသည် မိမိ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော တော်ဝင်စစ်သည်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ရယူထားခဲ့သဖြင့် ငွေချေရန်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲသော ကိစ္စမဟုတ်တော့ချေ။
သူသည် ဆိုင်ရှင်အား ငွေချေလိုက်၏။
ကျန်ရှိနေသော နေ့တစ်ဝက်လုံးကို လုံချန်းသည် ၎င်းတို့အား မြို့တွင်း လိုက်လံ ပြသရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤမြို့အကြောင်းကို ကောင်းစွာ မသိရှိသော်လည်း မည်သူမျှ သတိမထားမိစေရန်အတွက် စိတ်ကူးရှိသမျှ ကြုံရာကျပန်း ပြောဆိုကာ လှည့်ပတ် ပြသခဲ့ပေသည်။
သူသည် ဧည့်သည်တော်များ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိစေရန်အတွက် အခါအားလျော်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုရင်း သတင်းအချက်အလက်များကိုလည်း စုံစမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့၏။
"ကျွန်တော်တို့ အင်ပါယာနဲ့ နာမည်တူတဲ့ အင်ပါယာရှိတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ အဲဒီကမ္ဘာအကြောင်း ခင်ဗျားတို့ သိလား" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
"သိတာပေါ့... ကျွန်မကို မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်မက မင်းသမီးတစ်ပါးလေ၊ ရှင့်စိတ်ကူးထဲတောင် မရှိနိုင်တဲ့ အသိပညာတွေ ကျွန်မမှာ ရှိတယ်။ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ပြိုင်ဘက်တွေက အဲဒီလိုနေရာက လာကြမှာပဲ" ပင်းလွီက ဆိုလိုက်၏။
"ဪ... အဲဒါ ဘယ်ကမ္ဘာလဲဗျ။ အဲဒီလူတွေရော ဒီကို ရောက်နေပြီလား" လုံချန်းက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"အင်း... အဲဒီ အင်ပါယာကတော့ တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းပါတယ်။ အဲဒီကမ္ဘာဟာ ပထမအဆင့်ကို ရနိုင်ဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံး ဖြစ်နေပေမဲ့ အင်ပါယာကိုယ်တိုင်ကတော့ အမှိုက်လိုပါပဲ။ သူတို့မှာ မင်းသားတစ်ပါးနဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးပဲ ရှိတာ။ မင်းသားက သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်နောက် လိုက်ပြေးသွားသလို မင်းသမီးကလည်း ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ ကြားရတယ်" ပင်းလွီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ဒါကြောင့် သူတို့ကတော့ ပြိုင်ပွဲဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအစား အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး အင်ပါယာတွေ ပေါင်းပြီး သုံးယောက်တစ်ဖွဲ့ လွှတ်လိုက်ကြတာ" သူမက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။
"အဲဒီက ဘယ်အင်ပါယာတွေက လူလွှတ်တာလဲဗျ" လုံချန်းက ထပ်မံ စုံစမ်းလိုက်ပြန်၏။
"အင်း... ကျွန်မ ထင်တာကတော့ ချန်တီ အင်ပါယာက မင်းသမီး လာလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ သူက အဲဒီကမ္ဘာက ကြယ်တာရာ မင်းသား မထွက်ပြေးခင်က စေ့စပ်ထားရမယ့်သူလေ။ သူ့အကြောင်း ကျွန်မ တော်တော်သိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ပြိုင်ဘက်လို့ ကျော်ကြားနေလို့ပဲ" မင်းသမီးလေးက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
အခန်း (၉၂၀) သူတို့တွေ လာနေကြပြီ
"တခြား ဘယ်အင်ပါယာတွေ လာဦးမှာလဲဗျ။ ပြီးတော့ သူတို့ ဘယ်တော့လောက် ရောက်ကြမလဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းလိုက်၏။
"သူတို့ ဘယ်တော့လာမလဲဆိုတာ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ အဲဒါ သူတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့။ ကျွန်မ သိတာကတော့ အခုထိတော့ သူတို့ ရောက်မလာသေးဘူး ဆိုတာပဲ" ပင်းလွီက ပြန်ဖြေသည်။
"တခြားလူတွေအကြောင်း ပြောရရင်တော့ သုံးလောက အင်ပါယာကလည်း သူတို့ရဲ့ မင်းသားကို လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ အဲဒီက မင်းသားပဲ ဖြစ်ဖြစ် တခြားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြယ်တာရာ မင်းသား ပျောက်သွားကတည်းက သုံးလောက အင်ပါယာကပဲ လွှတ်ဖို့ များသွားပြီ။ တကယ်လို့ ကြယ်တာရာ မင်းသားသာ ထွက်မပြေးဘူးဆိုရင် သူ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ကျိန်းသေ ပြောရဲတယ်။ သူက တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်တော့ ပါရမီ ပိုရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတာကိုး" သူမက ဆက်လက် ပြောပြ၏။
'ဒါဆိုရင် အဲဒါ မင်ယုရဲ့ အစ်ကို ဖြစ်ရမယ်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် လာနိုင်မှာလဲ။ သူ သေသွားတာ ကြာလှပြီပဲ' သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုံချန်းက တွေးလိုက်မိ၏။
မင်ယု ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် သူမအစ်ကို သေဆုံးမှုမှာ လက်သည်တရားခံမှာ အခြားသူမဟုတ် သုံးလောက မင်းသားပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ထိုသူသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာမည်ဆိုလျှင် အချက်ကောင်းပင် ဖြစ်၏။ မြားတစ်စင်းတည်းနှင့် ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး မဟုတ်လော။
'အဲဒီလူသာ တကယ် ရောက်လာပြီး မင်ယု ပြောတဲ့သူသာ မှန်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ အံ့ဩစရာပဲ။ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် မင်ယုရဲ့ ရင်ထဲက အစ်ကိုဖြစ်သူအတွက် ကလဲ့စားချေချင်တဲ့ အာဃာတမီးတွေကို ငြှိမ်းသတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငါက သူ့နေရာမှာ အသွင်ပြောင်းပြီး သူ့ကမ္ဘာကို လိုက်သွားလို့ ရတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် မြားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်သလို ဖြစ်သွားမယ်။ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ တိုးတက်ဖို့အတွက် ငါ့သွေးတွေကို အသုံးချရမှာကိုလည်း နောက်ဆုတ်ထားလို့ ရသွားတာပေါ့' သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်၏။
"ပထမနေရာကို ရဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံး တတိယမြောက်လူကတော့... သူ့ရဲ့ နာမည်က..." မိန်းကလေးက လုံချန်းကို ဆက်လက် ဖြေကြားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်က သူမကို တားမြစ်လိုက်၏။
"သူ့ကို ဘာလို့ အပင်ပန်းခံ ပြောပြနေတာလဲ သခင်မလေးလွီရယ်။ သူက အဲဒီနေရာက ဘယ်သူ့ကိုမှ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဒီမှာ အစောင့်တစ်ယောက်ပဲလေ။ သူ့အတွက်နဲ့ စကားလုံးတွေ အကုန်မခံပါနဲ့" ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
သူ့မျက်စိထဲတွင်မူ သူ၏ သူငယ်ချင်းမလေးမှာ အစောင့်တစ်ယောက်အား သူ နားမလည်နိုင်သည့် အကြောင်းအရာများကို ပြောပြရင်း အချိန်ဖြုန်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေပေသည်။
"နင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ အဲဒီလို မတွေးမိလိုက်ဘူး။ သူ့ကို ပြောပြနေတာ ငါ့ရဲ့ အချိန်တွေ အလဟဿ ဖြစ်တာပဲ။ သူကသာ ငါတို့ကို တစ်ခုခု ပြန်ပြောပြရမှာ။ သူက ငါတို့ရဲ့ လမ်းပြလေ၊ ငါတို့က သူ့လမ်းပြ မဟုတ်ဘူး" အပြာရောင်ဆံပင် မင်းသမီးလေးက ထိုလူငယ်၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်၏။
လုံချန်းသည် ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသော်လည်း ပြန်လည်၍ အချေအတင် မပြောတော့ချေ။ သူသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သူ၏ ပစ်မှတ်က ဤနေရာသို့ လာနေသည်။ ဤသတင်းစကား တစ်ခုတည်းနှင့်တင် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေပေပြီ။
မိန်းကလေးက သူ့ကို ဆက်လက် စကားမပြောတော့သော်လည်း အရေးမကြီးတော့ချေ။ အခုတော့ သူ လောစရာ မလိုတော့ကြောင်း သူ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ သင့်တော်မည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရန် လိုပေတော့သည်။ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက်ကို ရှာဖွေရန်အတွက်လည်း သူ အသွင်ပြောင်းပြီးသည့်နောက် ထွက်ခွာသွားကြမည့် အခြားသူများ၏ နောက်သို့သာ လိုက်သွားရုံမျှ ဖြစ်ပေသည်။
"ဟေ့... ကျွန်မကို မေးခွန်းတွေ မေးမနေနဲ့တော့၊ ကျွန်မမေးခွန်းတွေကိုပဲ ဖြေတော့။ အချိန်တွေ တော်တော် ကုန်သွားပြီ။ တစ်မြို့လုံးလည်း လည်လို့ ပြီးတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှာနေတဲ့ လူကိုတော့ မတွေ့သေးဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ချောတဲ့လူတွေ ရှိမယ့် တခြားနေရာလေးကို ပြစမ်းပါ။ ဟိုလူလိုမျိုး ချောတဲ့လူမျိုးကို တွေ့နိုင်မလားလို့" မိန်းကလေးက လုံချန်းကို ပြောလိုက်၏။
"အခုတော့ တော်တော် နောက်ကျနေပြီဗျ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ တွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မှောင်လည်း မှောင်နေပြီဆိုတော့ ပြန်ကြတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ မနက်ဖြန်ကျမှပဲ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး လိုက်ပြပါ့မယ်" လုံချန်းက ထောက်ပြလိုက်၏။
သူ အလိုရှိသော အဖြေကို ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့နှင့် ဆက်လက်၍ အချိန်ဖြုန်းနေရန် မလိုတော့ချေ။ ဤတာဝန်ကိုလည်း အဆုံးသတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်က ကြည့်လျှင်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ညအချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ လူအများစုမှာ မိမိတို့၏ အိမ်ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်ရာ လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း လူသူကင်းမဲ့လျက် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
သူ၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် မိန်းကလေးမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသော်လည်း အခြားသူများကမူ ထောက်ခံကြပေသည်။
"သူ ပြောတာ မှန်တယ် လွီ။ ငါတို့ ပြန်ပြီး နားသင့်ပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် တခြားအဖွဲ့တွေ ထပ်ရောက်လာဦးမှာ။ ငါတို့ ကောင်းကောင်း နားထားမှ မနက်ဖြန်မှာ သေချာ လေ့ကျင့်နိုင်မှာပေါ့" ဆံပင်နီနှင့် မိန်းကလေးက ဆိုလိုက်၏။
ဆံပင်နက်နှင့် လူငယ်နှင့် သူတို့၏ အုပ်ထိန်းသူကလည်း ဤသဘောထားကိုပင် ထောက်ခံကြပေသည်။
အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် မင်းသမီးလေးမှာလည်း သဘောတူလိုက်ရတော့၏။ လူစုသည် နန်းတော်သို့ ပြန်ရန် ခြေဦးလှည့်လိုက်ကြပေသည်။
လုံချန်းသည် ၎င်းတို့အား နန်းတော်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် လမ်းခွဲလိုက်၏။
နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားကြသော အဖွဲ့များထဲတွင် သူတို့သည် အနောက်ကျဆုံး ပြန်ရောက်လာသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ မိန်းကလေးနှင့် အခြားသူများအား ၎င်းတို့၏ အခန်းများသို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးရန် တာဝန်ရှိသည့် အစေခံများက လာရောက် ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။
လုံချန်းမှာမူ မည်သည့်နေရာ သွားရမည်မှန်း မသိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူ အသွင်ပြောင်းထားသော လူ၏ အခန်းမှာ နန်းတော်၏ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို သူ မသိရှိသလို မည်သူ့ကိုမျှလည်း မေးမြန်း၍ မရချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခန်းကို ရှာမနေတော့ဘဲ နန်းတော်အား စိတ်ကောင်းရှိ၍ စောင့်ရှောက်နေသည့်အလား တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
ထိုသို့ အစီအစဉ် ဆွဲထားသော်လည်း သူ့ကို မှတ်မိသူ တစ်ဦးက တွေ့ရှိသွားသဖြင့် သူ၏ အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရ၏။
"ဟေ့... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မအိပ်ချင်သေးဘူးလား" သက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ဦးက လုံချန်းကို လှမ်းမေးလိုက်၏။
လုံချန်းသည် ထိုသူ၏ အတွေးများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ သူနှင့် တစ်ခန်းတည်း နေရသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ထိုသူမှာလည်း အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သော်လည်း သူက ပို၍ စောစီးစွာ ပြန်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"မင်းကော ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အခန်းထဲ မရှိသေးတာလဲ။ ငါက မင်း အစောကြီး ပြန်ရောက်နေပြီ ထင်တာ" လုံချန်းက ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဪ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ပျင်းနေတာနဲ့ လမ်းလျှောက် ထွက်လာတာပါ။ အခုပဲ ပြန်တော့မလို့"
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ပေးလိုက်၏။ "ငါလည်း အခုပဲ လျှပ်စီးကမ္ဘာက အဖွဲ့နဲ့ ပြန်ရောက်တာ။ အခန်းကို ပြန်မလို့ပဲ။ အတူတူ သွားကြတာပေါ့"
အတူတူသွားမည်ဟု ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း အခန်းမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို မသိသဖြင့် သူသည် ထိုသူ၏ နောက်ကွယ်မှ တစ်လှမ်းခွာ၍ လိုက်ပါလာခဲ့၏။
ထိုသူ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် အခန်းသို့ ချောမောစွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
၎င်းမှာ ကြီးမားသော အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးအတွက် ကုတင် နှစ်လုံး ရှိပေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုသူ မိမိကုတင်ပေါ်သို့ အရင်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ အခြားကုတင်တစ်ခုပေါ်သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်၏။
အခြားတစ်ဦးမှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော်လည်း လုံချန်းမှာမူ အိပ်ချင်ဟန် ဆောင်ရင်း နိုးကြားလျက် ရှိနေပေသည်။
သူသည် တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခြင်း မရှိဘဲ အချိန်အား အလဟဿ မဖြစ်စေရန်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်နေခဲ့၏။ မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသော်လည်း ရန်သူ၏ နယ်မြေအတွင်းဝယ် သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အိပ်စက်၍ မရနိုင်သေးချေ။
ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ မနက်ခင်းတွင် အခြားတစ်ဦး နိုးလာသည်ကို မြင်တွေ့ရမှသာ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။