အခန်း (၉၂၃-၉၂၄)

အခန်း (၉၂၃) ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း

ကမ္ဘာသစ်မှ ရောက်ရှိလာကြသော အဖွဲ့သားများသည် ကြယ်တာရာ အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြလေသည်။

​သုံးလောက မင်းသားသည် ကြယ်တာရာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲ၌မူ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရ၏။

​သူတို့၏ ကမ္ဘာတွင်မူ သူသည် ကြယ်တာရာ မင်းသားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံး၌ အင်ပါယာ အမည်ချင်း တူနေသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ ရယ်စရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေ၏။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ဤကမ္ဘာ၌ ကြယ်တာရာသည် တစ်ဦးတည်းသော အင်ပါယာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူတို့၏ ကမ္ဘာတွင်မူ အင်ပါယာများစွာ ရှိနေပြီး အမြဲတစေ စစ်မက် ဖြစ်ပွားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​'တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ကမ္ဘာကိုလည်း ဒီကမ္ဘာလို ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်။ ငါတို့ အင်ပါယာ တစ်ခုတည်းကပဲ အစိုးရတဲ့ ကမ္ဘာမျိုးပေါ့။ မကြာခင်မှာ ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်တော့မှာပါ။ အချိန်တော့ နည်းနည်း ပိုကြာကောင်း ကြာနိုင်ပေမဲ့ ငါတို့မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိတယ်။ ငါတို့ကမ္ဘာကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကြယ်တာရာ၊ ချန်တီနဲ့ တခြား အင်ပါယာတွေကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းပြီးရင် ငါတို့က တစ်ဦးတည်းသော အုပ်ချုပ်သူတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်' သုံးလောက မင်းသားက တွေးတောနေ၏။ 'အဲဒီအခါကျမှ တခြား ကမ္ဘာတွေကို စတင် သိမ်းပိုက်ရမှာပေါ့'

​သူသည် ကြယ်တာရာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ အတွေးများထဲတွင်မူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

​'ဒီကမ္ဘာကနေပဲ ငါ စတင်မယ်။ သူတို့မှာ ကြယ်တာရာ အင်ပါယာဆိုတဲ့ နာမည် ရှိနေတာကိုက ငါ မုန်းနေတာ။ ဒီကမ္ဘာက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး အားနည်းပုံရတယ်။ အလွယ်တကူပဲ ပြိုလဲသွားမှာပါ။ အဲဒီနောက်မှ ပိုပြီး အင်အားကြီးတဲ့ ကမ္ဘာတွေဆီ ငါတို့ ချီတက်ကြမယ်။ မကြာခင်မှာ လူသားကမ္ဘာ အားလုံးဟာ ငါတို့ရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်လာရမယ်'

​'လူသားကမ္ဘာ အားလုံးရဲ့ စွမ်းအားကို ရပြီဆိုရင် ငါတို့ဟာ အင်မော်တယ်ကမ္ဘာနဲ့ တန်းတူ ရပ်တည်နိုင်လိမ့်မယ်။ အင်မော်တယ်တွေကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့အထိ ငါတို့ ကျိန်းသေ အင်အားကြီးလာမှာပါ။ ဒီကမ္ဘာဟာ ငါတို့ သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက်ပဲ' သူက ဆက်လက် တွေးတောနေပေသည်။

​"ကောင်းပြီ... အားလုံး သွားနိုင်ပါပြီ။ ပထမအဆင့် စမ်းသပ်ပွဲကို ညနေပိုင်းမှာ စတင်ပါ့မယ်။ အခုတော့ သွားပြီး နားကြတော့" ကြယ်တာရာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ထိုလူငယ်များ၏ အုပ်ထိန်းသူကို မိန့်ကြားလိုက်၏။

​လူငယ် သုံးဦးနှင့် ၎င်းတို့၏ အုပ်ထိန်းသူသည် လမ်းပြအစောင့်နှင့်အတူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ အဖွဲ့အတွင်း၌ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးမှာ ချန်တီမင်းသမီး ဖြစ်ပေသည်။

​အခြားသူများမှာ အခန်းသို့ သွားရန် အစောင့်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသော်လည်း မင်းသမီးလေးမှာမူ တခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

​"ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" သုံးလောက မင်းသားက သူမကို လှမ်းမေးလိုက်၏။

​"ဒါ နင့်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ နင့်အလုပ် နင် လုပ်စမ်းပါ" ချန်တီမင်းသမီးက အရေးမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ငါတို့က တစ်ဖွဲ့တည်းလေ။ မကြာခင်မှာ အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲတွေ စတော့မယ်။ နင်က ခေါင်းမပါတဲ့ ကြက်တစ်ကောင်လို လျှောက်သွားနေပြီး လမ်းပျောက်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ငါက စိုးရိမ်လို့ ပြောတာပါ" သုံးလောက မင်းသားက သူ တကယ် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း အဖွဲ့အတွက် ပြောပေးနေသည့်အလား ပျင်းရိပျင်းတွဲ ဆိုလိုက်၏။

​"ဒါက တစ်ကိုယ်တော် စမ်းသပ်ပွဲလေ။ နင့်ရဲ့ အဆင့်အတွက်ပဲ နင် ပူစမ်းပါ။ ငါ့ကိစ္စထဲကို လာပြီး နှာခေါင်း လာမရှုပ်နဲ့" ချန်တီမင်းသမီးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​"ဒီမိန်းကလေးကတော့..." သုံးလောက မင်းသားက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဖွဲ့ထဲမှ တတိယမြောက် လူငယ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်၏။

​"သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါစေဗျာ။ ကျွန်တော်တို့က အဖွဲ့တစ်ဖွဲတည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲတည်းကို အတူတူ လာကြတဲ့ လူတစ်စုသက်သက်ပါပဲ။ သူက ကျွန်တော်တို့အပေါ် တာဝန်ခံစရာ မလိုဘူးလေ။ ပြီးတော့ သူကလည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဘာလုပ်သင့်တယ်၊ မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ သူ သိမှာပါ။ လိုအပ်တဲ့ အချိန်ကျရင် သူ ပြန်ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ သူ့မှာလည်း သူ့အင်ပါယာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ရှိတာပဲ မဟုတ်လား။ သွားကြစို့" ထိုလူငယ်က မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

​"ဟွန့်... ဟုတ်ပါပြီ" သုံးလောက မင်းသားသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​ချန်တီမင်းသမီးသည် နန်းတော်အတွင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုသဖြင့် အဖွဲ့နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ ခရီးရှည်ကြီး လာခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းရုံသာမက ပျင်းလည်း ပျင်းနေမိ၏။ သူမသည် အချိန်အနည်းငယ်ခန့် တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး နေချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူမသည် နန်းတော်အတွင်းမှ ရှုခင်းအချို့ကို ကြည့်ရှုနိုင်ရုံသာမက ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် အချိန်ဖြုန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

​သူမသည် မည်သို့ သွားနေသည်၊ မည်သည်ကို ဂရုစိုက်ရမည်မှန်း မသိဘဲ တစ်ဖက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

​သူမသည် မသိလိုက်ဘဲ အဆင့်မြင့် တော်ဝင်အစောင့်များ၏ အခန်းများရှိရာ အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တော်ဝင်အစောင့် အားလုံးမှာ နန်းတော်အတွင်း တာဝန်ကျနေကြသဖြင့် သူမကို တားမြစ်မည့်သူ သို့မဟုတ် သူမ မည်သည့်နေရာ သွားနေသည်အား ပြောပြမည့်သူ တစ်ဦးမျှ ရှိမနေချေ။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံချန်းသည်လည်း သူ၏ အခန်းရှိရာ တော်ဝင်စင်္ကြံလမ်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ထိုနေရာတွင် အစောင့်တစ်ဦးမျှ ရှိမနေခြင်းကို ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူနေမိ၏။ သူသည် အစောင့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ မျက်နှာမှာမူ သူတော်စင် သတ်ဖြတ်သူ၏ အမွေခံ အဖြစ် အစောင့်များ လိုက်လံ ရှာဖွေနေသည့် လုံချန်း၏ ရုပ်သွင်စစ်စစ် ဖြစ်နေပေသည်။

​တော်ဝင်အစောင့် အားလုံးမှာ သူ၏ မျက်နှာကို သိရှိထားကြ၏။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ မြင်တွေ့သွားပါက တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကြပေလိမ့်မည်။

​"အဲဒီလူကို ဖမ်းဖို့အတွက် သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်ကို ငါ ရှာရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သတ်လို့တော့ မဖြစ်သေးဘူး။ အဲဒါကို မင်ယုကိုယ်တိုင် လုပ်ရမှာ။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ သူ့ကို သတိလစ်အောင် လုပ်လိုက်ဖို့ပဲ။ အဲဒီနောက်မှာမှ ငါက နေရာချင်း လဲရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း တော်တော်တော့ အလုပ်ရှုပ်ဦးမယ်" လုံချန်းက လူသူကင်းမဲ့သော စင်္ကြံလမ်းတလျှောက် လျှောက်လှမ်းရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေ၏။

​'အဲဒီလူကို တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန် ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူက သူ့အဖွဲ့နဲ့ပဲ ရှိနေမှာ။ စမ်းသပ်ပွဲတွေမှာ တိုက်ခိုက်ရတဲ့ ပွဲမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ သူ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ကံတရားအပေါ်မှာပဲ ပုံမချထားနိုင်ဘူး' သူက တွေးတောနေမိသည်။

​'အရင်ဆုံး သူတို့ရဲ့ အခန်းကို ငါ ရှာရမယ်။ အဲဒီတော့မှ သူ့ကို ဘယ်လို ခွဲထုတ်ရမလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားလို့ ရမှာ' သူက တွေးရင်း စင်္ကြံလမ်း၏ ထောင့်ချိုးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူသည် သူ၏ အစီအစဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လမ်းအကွေ့သို့ ရောက်ရှိနေသည်အား သတိမထားမိခဲ့ချေ။

​အခြားတစ်ဖက်မှလည်း ချန်တီမင်းသမီးမှာ လျှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည်လည်း လုံချန်း လျှောက်လာသည့် လမ်းအကွေ့သို့ပင် ဦးတည်နေ၏။

​အကယ်၍ နန်းတော်၏ ဤအပိုင်းကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လုံချန်းက တည့်တည့် လျှောက်လာနေပြီး ချန်တီမင်းသမီးက ညာဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ လုံချန်းက ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့ရမည် ဖြစ်ပြီး မင်းသမီးလေးက ညာဘက်သို့ ကွေ့ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

​လုံချန်းသည် လမ်းအကွေ့သို့ အတော်လေး နီးကပ်သွားမှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။ သူ ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားရလေတော့သည်။

​လုံချန်းသည် မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားပြီး သူမအား ဝင်တိုက်မိတော့မည်ကို သိလိုက်သော်လည်း မင်းသမီးလေးမှာမူ နိုးကြားလျက် ရှိနေပေသည်။

​လူတစ်ယောက်က သူမကို ဝင်တိုက်တော့မည်အား မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

​သူမသည် သူမ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး လက်သီး သိုင်းစွမ်းရည်တစ်ခုကို အသုံးပြုသည့်အလား သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များအား လက်သီးဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

​သူမသည် ထိုသူမှာ အစောင့်တစ်ဦးလား သို့မဟုတ် အခြားသူလားဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို တိုက်မိတော့မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ ပထမဆုံး ဗီဇမှာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

​သူမသည် လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေ၏။

​လက်သီးချက်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့ပြီး လုံချန်းကို ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်ခုအလား အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

​လုံချန်းသည် နံရံကို ဝင်တိုက်မိတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်များအား အသုံးပြုကာ ဟန်ချက်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် လှည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၉၂၄) မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်

လုံချန်းသည် မိမိ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ စွမ်းအားမြှင့်ထားသော လက်သီးချက်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားခဲ့ရာ သူသည် အရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်အလား အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

​အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် နံရံကို အရှိန်နှင့် ဝင်တိုက်မိမည် ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းသည် ပါရမီထူးကဲသူ ဖြစ်ရုံမျှမက သတိတရားလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားအား ခေါင်းထဲ၌ ပုံဖော်လိုက်၏။

​သူသည် နံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း မတိုက်မိစေရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲ၌ လှည့်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ဝက် အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် လေပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်၍ ခန္ဓာကိုယ်အား ထိန်းချုပ်လိုက်၏။

​ထို့ကြောင့် သူ၏ ကျောပြင်မှာ နံရံနှင့် တိုက်မိမည့်အစား သူ၏ ခြေထောက်များက နံရံပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရုံတင်မကဘဲ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မိမိကိုယ်မိမိ အစောင့်တစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ယူထားသည်အား သတိရသွားသဖြင့် မင်းသမီးလေးကို ပြန်လည် မတိုက်ခိုက်တော့ချေ။

​သူသည် မင်းသမီးလေးနှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။

​သူသည် မိန်းကလေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသဖြင့် သူမကို သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ ထိုမိန်းကလေးသည် သုံးလောက မင်းသား၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သော ချန်တီမင်းသမီး ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။

​သို့သော် သူမသည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ရသနည်း။ သူမသည် သူ့ကို မည်သူမှန်း သိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။ ထို့ပြင် သာမန် အစောင့်တစ်ဦးကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာလည်း ထူးဆန်းလှပေသည်။

​"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်တာလဲ" သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

​"ဒီငတုံးကတော့... မေးစရာလိုသေးလို့လား။ နင်က သူ့ကို ဝင်တိုက်တော့မလို့ ဖြစ်နေတာလေ။ အဲဒီတော့ နင့်ကို အနောက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တဲ့ သဘောနဲ့ သူက တိုက်ခိုက်လိုက်တာ ဖြစ်မှာပေါ့" ရွှင်း၏ အသံက သူ၏ နားထဲသို့ စီးဝင်လာ၏။

​သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးကမူ ပြန်၍ မဖြေကြားခဲ့ချေ။

​"ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရတာတောင် နင်က ဘာမှမဖြစ်ဘူးပဲ။ နင့်ရဲ့ ရင်ဘတ်အရိုးတွေလည်း မကျိုးသွားဘူး။ နင့်လို လူငယ်တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ လက်သီးချက်ကို ခံပြီး ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ။ နင်က ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူလား။ နင်လည်း အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲအတွက် လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နင် ဘယ်ကမ္ဘာကလဲ" မင်းသမီးလေးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

​'လူငယ် ဟုတ်လား။ သူ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါက သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးတစ်ယောက်အသွင် ဟန်ဆောင်ထားတာလေ။ ဒီရုပ်နဲ့ဆိုရင် သူက ငါ့ရှေ့မှာ ကလေးလေးပဲ ရှိဦးမှာကို ဘာလို့ ငါ့ကို...'

​လုံချန်းသည် ကနဦးတွင် သူမ ပြောလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ မင်ယုနှင့် မတွေ့ဆုံမီက လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို သူ ချွတ်ထားခဲ့ပြီး ၎င်းအား ပြန်တပ်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည့် ပုံရိပ်များမှာ သူ၏ မျက်စိထဲ၌ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာခဲ့တော့သည်။

​သူသည် မျက်နှာဖုံး တပ်မထားသည်မှာ အမှန်လားသေချာစေရန် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်၏။

​'သောက်ကျိုးနည်း... ငါ ဘယ်လိုတောင် ငတုံးဆန်လိုက်တာလဲ။ ဒီရုပ်ကြီးနဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ လျှောက်သွားနေမိတာလား။ အစောင့်တွေ မတွေ့လို့ တော်သေးတာပေါ့။ တကယ်လို့ သူတို့ တွေ့လို့ တိုက်ခိုက်ခံရရင်တောင် ငါ ဘာလို့ အရိုက်ခံရမှန်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး' သူက မိမိကိုယ်မိမိ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

​သူသည် မိန်းကလေးကို ပြန်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

​'ကြည့်ရတာ ဒီမိန်းကလေးက ငါ့ရဲ့ ဖမ်းဝရမ်း ပိုစတာတွေကို မတွေ့ဖူးသေးဘူး ထင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ ဘယ်ကလဲလို့ သူမက မေးနေတာပေါ့။ ငါ အခုချက်ချင်း သွားပြီး မျက်နှာဖုံး ပြန်တပ်မှ ဖြစ်မယ်' သူက တွေးလိုက်သည်။

​"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်က တခြားကမ္ဘာက မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ သာမန်အစောင့် တစ်ယောက်ပါ၊ ရုပ်ရည်ကတော့ နည်းနည်း ငယ်တာပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပါဦး။ အခု ကျွန်တော် သွားစရာ ရှိလို့ ခွင့်ပြုပါဦး" ထိုသို့ ပြောဆိုကာ လုံချန်းသည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

​"နေဦး၊ နင့်ကို ထွက်သွားဖို့ ငါ ခွင့်မပြုသေးဘူး" မင်းသမီးလေးက လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်၏။

​'ဟာ... မင်းသမီးလေးရယ်၊ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကို လာပြီး ငါ့ရဲ့ ဒီရုပ်ကြီးကို မြင်သွားရင် ဘာတွေဖြစ်ကုန်မလဲ မင်း သိရဲ့လား။ ငါ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့ဖို့ မကြိုးစားဘဲ မင်းအလုပ် မင်း သွားလုပ်စမ်းပါ' လုံချန်းက တွေးနေသော်လည်း ထိုစကားများကို အပြင်သို့ ထုတ်မပြောဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"အားနာပါတယ် မင်းသမီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သွားစရာ ရှိလို့ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘာမှလည်း မလုပ်မိပါဘူး။ ခင်ဗျားကိုလည်း မထိမိသေးဘူးလေ။ ခင်ဗျားကပဲ ကျွန်တော့်ကို အရင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ဘာပဲ မှားမှား ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် ဒီမှာ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်အလုပ် ကျွန်တော် အဆုံးရှုံး မခံနိုင်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြောဆိုပြီးနောက် အနောက်သို့ လှည့်၍ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

​လုံချန်း ပြေးထွက်သွားသည်ကို မင်းသမီးလေးက စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

​"အရေးကြီးတဲ့ အလုပ် ဟုတ်လား။ နင် ခုနက တခြားတစ်ဖက်ကို သွားနေတာလေ။ အခုကျတော့ နင် လာခဲ့တဲ့ လမ်းအတိုင်း ပြန်ပြေးနေတာပဲ။ ငါ့ကို အရူးလုပ်လို့ ရမယ် ထင်နေတာလား" သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ နင်က အသက်ကြီးပေမဲ့ ရုပ်ငယ်တယ်ဆိုတာကို ယုံရအောင် ငါက ငတုံး မဟုတ်ဘူး။ နင့်လို လူမျိုးက ဒီမှာ သာမန်အစောင့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

​ချန်တီမင်းသမီးသည် လုံချန်း၏ နောက်သို့ လိုက်လံ ပျံသန်းလာခဲ့ပြီး လုံချန်းမှာမူ သူ၏ အခန်းရှိရာသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

​လုံချန်းသည် အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သော်လည်း တံခါးကို ဂျတ်မထိုးနိုင်မီမှာပင် မင်းသမီးလေးမှာ အခန်းထဲသို့ အတင်း ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

​"နင် အမှန်အတိုင်း မပြောမချင်း ငါ နင့်ကို လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင် ဘယ်သူလဲ။ နင့်လို လူမျိုးက ဘယ်ကမ္ဘာကပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူပဲ။ ဒါကို နင်က သာမန်အစောင့်ပါလို့ လိမ်နေသေးတယ်လား။ နင်က အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးဘဲနဲ့ ဒီလောက် အင်အားကြီးနေတာ။ ငါတို့ကမ္ဘာမှာဆိုရင် နင့်လိုလူမျိုးက အထက်တန်းလွှာ လူမျိုးတွေပဲ။ နင် သာမန်အစောင့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး" မင်းသမီးလေးက ဆိုလိုက်၏။

​"မင်းက တကယ်ကို ငတုံးပဲ။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းအတွက် ဘာလို့ အရေးကြီးနေတာလဲ။ ပြန်သွားပြီး မင်းရဲ့ အဆင့်အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ" လုံချန်းက အချေအတင် ပြောလိုက်သည်။

​"ငါက သိချင်စိတ် ပြင်းပြတဲ့သူလေ။ ငါ သိချင်တဲ့ အဖြေကို မရမချင်း ငါ ဘယ်လိုမှ စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်ဘူး။ နင် အဖြေမပေးမချင်း ငါ့ခေါင်းထဲမှာ မအေးနိုင်ဘူး" မင်းသမီးလေးက ပြန်ဖြေ၏။

​"ကောင်းပြီ... အနည်းဆုံးတော့ တံခါးလေးတော့ ပိတ်လိုက်ပါဦး" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို ကောက်ယူလိုက်၏။

​"တံခါးပိတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ။ နင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ" မင်းသမီးလေးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"တစ်ညလုံး အတူတူ နေပြီး ဒီကုတင်ကြီး ကျိုးသွားအောင် လုပ်မလို့လေ၊ ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်နိုင်အောင်ပေါ့" လုံချန်းက ပြက်ရယ်ပြုလိုက်၏။ "ဒါပေါ့... ငါ ပြောမယ့် စကားတွေကို တခြားလူတွေ မကြားရအောင်လို့ပေါ့ ငတုံးမရဲ့"

​"နင် စကားပြောတာ အရမ်း ရိုင်းတာပဲ။ နင့်ရဲ့ လျှာကို နင် ထိန်းသင့်တယ်နော်" မင်းသမီးလေးက ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

​"ငါ မထိန်းဘူးကွာ။ မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ" လုံချန်းက ပြန်မေးလိုက်၏။ သူသည်လည်း စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် သူ့နောက်သို့ ကြွက်တစ်ကောင်အလား လိုက်လံ နှောင့်ယှက်ခံနေရခြင်းကို သူ မနှစ်မြို့တော့ချေ။

​သူမ၏ အဆင့် သို့မဟုတ် သူမ၏ ကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စများကို သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နေသနည်း။ သူမသည် သူ့အတွက် ကိစ္စများကို ခက်ခဲအောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် စိတ်တိုလာရ၏။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ဤငတုံးမသည် တံခါးကိုပင် ပိတ်မပေးခြင်းပင်။

​"ငါ့ရဲ့ အဖြေကို တခြားနည်းလမ်းတွေ သုံးပြီးတော့လည်း ရအောင် ယူနိုင်တယ်လို့ နင် တကယ် ထင်နေတာလား" သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြရင်း မင်းသမီးလေးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ... တော်လောက်ပြီ။ အခုတော့ ငါ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ မင်း တိုက်ချင်ရင်လည်း တိုက်လိုက်တော့။ ငါ နတ်ဘုရားကို တိုင်တည်ပြီး ပြောမယ်... တကယ်လို့ မင်းကသာ အရင် စလုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း ကျိန်းသေ နောင်တရစေရမယ်" လုံချန်းသည်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ပို၍ ခက်ထန် မှောင်မိုက်သွားလေတော့သည်။