အခန်း (၉၂၅-၉၂၆)
Vol. 90 Ch. 925-926
အခန်း (၉၂၅) ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်
မိန်းကလေးသည် လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ သာမန် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။ သူသည်လည်း ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်လော။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဘေးကင်းစွာ ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမက တွေးတောနေမိ၏။
'ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မှောင်မိုက်နေရတာလဲ။ ငါ ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ဒါက သေခြင်းတရားရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့တောင် တူနေသလိုပဲ။ ဒါက ဘာများပါလိမ့်' မိန်းကလေးက သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို မှေးစင်းကာ တွေးတောနေမိသည်။
သူမ၏ နဖူးပြင်ပေါ်တွင်လည်း အတွေးများကြောင့် မျက်မှောင်များ ကြုတ်နေ၏။
လုံချန်း ထုတ်ဖော်နေသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါ မဟုတ်ဘဲ လူပေါင်းသန်းချီကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရရှိလာသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်ကို သူမ မသိရှိနိုင်ချေ။
ဤသတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါသည် ရန်သူများအား အားနည်းသွားစေရုံသာမက ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေပေသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဤအရှိန်အဝါကို လူအများကြားတွင် ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက သာမန်လူသားများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ၏ ရှေ့တွင်ပင် မတ်တပ်မရပ်နိုင် ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။
မင်းသမီးလေးသည် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ထိုဖိအားကို ပြင်းထန်စွာ မခံစားရသော်လည်း ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် မှောင်မိုက်လှသည်ဟု ခံစားနေရ၏။
မှောင်မိုက်၍ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်လှသော ထိုအရှိန်အဝါမှာ ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေမည့်အလား ရှိနေတော့၏။ လုံချန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အအေးဓာတ် အရှိန်အဝါနှင့် မင်းသမီးလေး၏ တောက်ပသော အရှိန်အဝါတို့မှာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံနေကြပေသည်။ လုံချန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ နိမ့်ပါးနေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ အားနည်းသွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် အင်အားကြီးမားနေပုံ ရပေသည်။
"နင်က သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေရင်တော့ နင် ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်။ ငါ နင့်ကို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပေမဲ့ နင်ကမှ လက်မခံခဲ့တာ။ အခု ငါ လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်မိရင်လည်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့" မင်းသမီးလေးက ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဤနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ရန် နေရာကျဉ်းလွန်းသည်ဟု သိလိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူမအတွက် ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် လုံချန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချကာ ၎င်းတို့ကြားရှိ အင်အားကွာခြားချက်ကို သိအောင် လုပ်ပြရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။
သူမသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များကို လက်ဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် ထိုတိုက်ကွက်ကိုပင် ထပ်မံ အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
သူမသည် ရပ်နေသည့် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လုံချန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ ရှိသမျှ အင်အားအကုန်သုံး၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေတော့သည်။ ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် ကွာခြားချက်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ရင်ဘတ်သို မပစ်မှတ် မထားတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူများ၏ အားနည်းချက် ဖြစ်သော လုံချန်း၏ မျက်နှာကိုသာ ဦးတည်၍ ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ လက်သီးချက်မှာ လုံချန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ လွင့်ထွက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အမှန်စင်စစ်တွင် ထိုလက်သီးမှာ လုံချန်းကို ထိပင် မထိခဲ့ချေ။ လုံချန်းသည် လက်တစ်ဖက်တည်းကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ လက်သီးချက်အား မထိမှန်မီမှာတင် ဖမ်းတားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
မင်းသမီးလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။ သူသည် သူမ၏ တိုက်ကွက်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်လား။ သူမ သူ့ကို အထင်သေးမိနေသေးသည်လား။
"ဒါပဲလား" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"စိတ်ပျက်စရာကြီးပဲ" သူက ပျင်းရိပျင်းတွဲ ဆိုလိုက်ရင်း သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်၏။ မင်းသမီးလေးမှာ မှင်တက်နေဆဲမှာပင် သူက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ မင်းသမီးလေး၏ တိုက်ကွက်နှင့် မတူဘဲ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားခဲ့၏။
"အွတ်..."
ဝမ်းဗိုက်ကို လက်သီး ထိမှန်သွားသောအခါ မင်းသမီးလေး၏ ပါးစပ်မှ နာကျင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်ခုအလား အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့၏။
သူမသည် လုံချန်း ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ရလဒ်မှာ သူမကိုယ်တိုင် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် နံရံကို ဝင်တိုက်မိပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း အကြာကြီး မနေခဲ့ချေ။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်၍ ထရပ်လိုက်၏။
"ငါ မင်းကို ပြောသားပဲ။ မင်းကသာ အရင် စလုပ်ရင် နောင်တရလိမ့်မယ်လို့။ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး။ မင်းကိုလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ မင်းကသာ ငါ့ကိစ္စထဲကို လာပြီး နှာခေါင်းနှိုက်တာ၊ အဲဒါတင် အားမရသေးဘဲ ငါ့ကိုပါ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလေ" လုံချန်းက သူမကို ဆုံးမနေသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။ "အခု မင်း ထပ်ပြီး ကြိုးစားကြည့်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ပြောတာကို အေးအေးဆေးဆေး နားထောင်မလား"
"နင့်ရဲ့ ခေါင်းကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက် မရောက်မချင်း ငါ့မှာ အေးအေးဆေးဆေး ဆိုတာ မရှိဘူး" မင်းသမီးလေးက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်၏။
တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတွင် သူမ ဤသို့ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့နေမိ၏။ သူမသည် စကားကြီး စကားကျယ်များ ပြောခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျခဲ့ရလေသည်။ ဤကိစ္စကို သူမ ဤအတိုင်း အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။
သူမသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သိနေရပါက သူမ စိတ်အေးနိုင်မည် မဟုတ်သည်အား သူမ သိပေသည်။ လုံချန်းကို သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက် တောင်းပန်အောင် မလုပ်နိုင်သရွေ့ သူမ စိတ်အေးရမည် မဟုတ်ချေ။
'ဟူး... ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စက တော်တော်လေး ဆိုးသွားတော့မယ် ထင်တယ်။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာကို လူတွေ သိကုန်တော့မယ်၊ အဲဒီတော့ ငါ လုပ်ချင်တာတွေ လုပ်နိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ပြောင်းရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊ ငါလည်း နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူး' လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးရင်း တွေးတောနေမိသည်။
ဤဆူညံမှုမှာ အထက်လူကြီးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်အထိ ကြီးမားသွားနိုင်သည်ကို သူ သိပေသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက သူသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် နိယာမကို အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ သို့သော် သူ စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် နန်းတော်တစ်ဆောင်လုံးကို မြင်တွေ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ သူ အလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်း ဟင်းလင်းပြင် နိယာမအား အသုံးပြုကာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ပေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ရုပ်လွှာမှာ ယခုတော့ ဘေးမကင်းတော့ချေ။ မင်းသမီးလေးမှာ သူ၏ ရုပ်သွင်စစ်စစ်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် ဖမ်းဝရမ်း ပိုစတာကို မြင်တွေ့ပြီး သူ့ကို မှတ်မိသွားရန်မှာ အချိန်တစ်ခုသာ လိုအပ်ပေတော့သည်။
ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် သူမသည် ဧကရာဇ်အား သူ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ကို ပြောပြကာ တိုင်တန်းပါက အရှင်မင်းကြီးက သူ့အား ကျိန်းသေ မှတ်မိသွားပေလိမ့်မည်။
လက်ရှိတွင် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရစေဘဲ သူမအား ဤနေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်ရန် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာမူ သူမ လာရောက် နှောင့်ယှက်ရဲမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိအောင် လုပ်ပြရန်ပင် ဖြစ်၏။
လုံချန်းသည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း သူ၏ အားနည်းသော ဘက်ကို ပြသမည် မဟုတ်ချေ။
"မင်းက ငါ့ခေါင်းကို မင်းခြေထောက်အောက် ထားချင်တာလား။ လာပြီး ကြိုးစားကြည့်လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက မိန်းကလေးတွေကို လေးစားတတ်တဲ့သူပါ။ ငါ မင်းကို အနိုင်ယူလိုက်ရင်တောင် မင်းခေါင်းကို ငါ့ခြေထောက်အောက်မှာ ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" သူက ဆိုလိုက်သည်။
"နင်က မိန်းကလေးတွေကို လေးစားတယ် ဟုတ်လား။ အာ... ငါကတော့ အဲဒါကို သဘောမတူနိုင်ဘူး ထင်တယ်နော်။ စမ်းသပ်ပွဲ ကမ္ဘာမှာတုန်းက နင် ဟိုဘုရင်မလေးရဲ့ လက်တွေကို ဖြတ်ခဲ့တယ်လေ။ ပြီးတော့ မီးနိယာမသုံးတဲ့ အမျိုးသမီးကိုလည်း နင် သတ်ခဲ့သေးတယ်။ မြို့တစ်ခုလုံးကို နင် အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းခဲ့တာတွေကိုတော့ ထည့်တောင် မပြောတော့ပါဘူး" ရွှင်းက ထုံးစံအတိုင်း ကြားဝင်၍ ပြောလိုက်ပြန်သည်။
'အာ... အဲဒီ ဘုရင်မလေးလား... ငါ အဲဒီတုန်းက နုနယ်သေးလို့ပါ။ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့သင့်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မီးနိယာမ အမျိုးသမီးကတော့ စုန်းမလေ။ သူက လူတွေနဲ့ ကလေးတွေကို သတ်နေတာ။ သူကတော့ သေထိုက်ပါတယ်။ မြို့ကိစ္စကတော့... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လာမမှတ်မိခိုင်းပါနဲ့ဦးလား။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်းတောင် မသိခဲ့တာ။ အဲဒါကို ငါ့ခေါင်းပေါ် လာပုံလို့ မရဘူးလေ။ နင်လည်း ငါ့ကို အမှောင် ယဇ်ပဏ္ဏာ သုံးဖို့ ပြောခဲ့တဲ့အတွက် တာဝန်ရှိတာပဲ မဟုတ်လား' လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
အခန်း (၉၂၆) မင်းသမီးနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း
လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြန်လည် ဖြေကြားနေစဉ်မှာပင် ချန်တီမင်းသမီးသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။
"နင် သေခါနီးအချိန်မှာ တခြားအာရုံမရောက်သင့်ဘူးနော်" မင်းသမီးလေးက သူမ၏ ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဆိုလိုက်၏။
"ငါက သေရမယ် ဟုတ်လား။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းလက်ထဲမှာ မဟုတ်တာတော့ သေချာပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ သေခြင်းတရားတောင် ငါ့ကို သတ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ စကားများက မည်မျှအထိ လေးနက်မှုရှိသည်။ အနာဂတ်ကရော သူ၏ စကားအတိုင်း ဖြစ်ခွင့်ပေးမည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသိရှိနိုင်ချေ။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု မရှိ၍ စိတ်ဓာတ်ကျမည့်သူလည်း မဟုတ်ချေ။ ယုံကြည်ချက်ဆိုသည်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် နောက်ဆုံးမှ ကုန်ဆုံးမည့် အရာပင် ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံးတော့ ဤမိန်းကလေးမှာ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်နေပေသည်။
"နင့်ရဲ့ ဓားကို ထုတ်လိုက်ပါ။ လက်နက်မဲ့နေတဲ့သူကို ငါ့ဓားနဲ့ အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ လူတွေ ပြောမှာ ငါမလိုချင်ဘူး" မိန်းကလေးက လုံချန်းကို ပြောလိုက်၏။
"ဪ... ဒါဆို ငါ ဓားမထုတ်ရင် မင်းက ငါ့ကို မတိုက်ဘူးပေါ့။ အတော်ပဲ။ ဒါဆိုလည်း မင်း သွားတော့လေ" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်ပြီး ကုတင်ဆီသို့ လှည့်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် ခြေတစ်ဖက်ကို နောက်တစ်ဖက်ပေါ် တင်ထားလိုက်၏။
"နင်... ဒီကောင်စုတ်၊ ငါ့ကို လှောင်ရဲတယ်ပေါ့လေ" မင်းသမီးလေးသည် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲကာ လုံချန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဓားဖြင့် လုံချန်း၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ချလိုက်၏။ အခန်းမှာ ကျဉ်းလွန်းသဖြင့် လုံချန်းဆီသို့ ရောက်ရန် တစ်စက္ကန့်ပင် မကြာခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း လုံချန်းမှာ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ဓားချက်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်းသမီးလေး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားရ၏။ သူသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မသုံးခဲ့ကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သိပေသည်။ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေရင်းဖြင့် ထိုမျှ မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုကို သုံးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူ အမှန်တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သနည်း။
"အံ့ဩသွားတာလား။ နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်" လုံချန်း၏ အသံက သူမ၏ နားထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ သူမ ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ကျောဘက်မှ လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး အောက်သို့ တွန်းချလိုက်၏။
မင်းသမီးလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ မြေပြင်နှင့် ဆောင့်မိသဖြင့် ကြမ်းပြင်တွင် တွင်းချိုင့်တစ်တွင်းပင် ဖြစ်သွားရတော့၏။
အဟွတ်...
မြေပြင်နှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ကျသွားသဖြင့် မင်းသမီးလေး၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ သွေးများနှင့်အတူ ချောင်းဆိုးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ငါတော့ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အထင်အမြင်သေးနေတာတော့ အမှန်ပဲ။ တွေ့လား၊ မင်း ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ အချိန်မှာ မင်းကိုယ်တိုင်က မြေပြင်ပေါ်မှာ နှစ်ခါတောင် လဲနေရပြီလေ။ မင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းမလဲဆိုတာ ငါ မြင်ယောင်နေမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ပျော်စရာပဲ။ ငါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ပေးသင့်တာ သိပေမဲ့ မဖြစ်ပေးနိုင်တာတော့ စိတ်မရှိနဲ့နော်" လုံချန်းက မင်းသမီးလေး၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
"နင်..."
မင်းသမီးလေး၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေ၏။ လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ရှက်သွား၍လား သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်၍လား ဆိုသည်မှာတော့ မသေချာချေ။
"ငါ ဘာဖြစ်လဲ" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်သည်။ မင်းသမီးလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်ငြိမ်လေး လဲနေပြီး ပြန်လည် မခုခံတော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိ၏။
မြေပြင်နှင့် ဆောင့်ကျစဉ်က သူမ၏ ဓားမှာ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သဖြင့် သူမ လက်နက်မဲ့သွား၍လား။ သူမ အမှန်တကယ်ပင် အရှုံးပေးလိုက်ပြီလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။
'မဟုတ်ဘူး... ဒါက ဒီလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ဘူး။ သူက ငါ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး' လုံချန်းသည် အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ အခန်း၏ အခြားတစ်ထောင့်သို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းလိုက်၏။
သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ အစောနက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာကို ဓားတစ်စင်ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဓားမှာ အလိုအလျောက် ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်၏။
'ဝိညာဉ်ဓားလား' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကဲ့သို့ပင် အလိုအလျောက် တိုက်ခိုက်နိုင်သော ဓားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ ဤမင်းသမီးလေးမှာလည်း ထိုကဲ့သို့သော ဓားမျိုး ရှိနေသည်လား။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမက သူ့ကို အာရုံလွှဲရန်အတွက် မြေပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ လဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မင်းသမီးလေးမှာ ပြန်လည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားမှာ သူမ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေ၏။ လုံချန်း အစောနက ဆွဲကိုင်ခဲ့သည့် သူမ၏ လည်ပင်းနေရာကို သူမ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
'ဒီအခန်းက အရမ်း ကျဉ်းလွန်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ဒီမှာ သုံးလို့မရဘူး။ သူကတော့ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ငါ့ထက် အများကြီး ပိုတော်ပုံရတယ်။ သူက ဝိညာဉ်ဓား အကြောင်းတောင် သိနေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ တိုက်ပွဲအာရုံနဲ့ အန္တရာယ်ကို သိတဲ့အာရုံကလည်း တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်' မင်းသမီးလေးက လုံချန်းကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးနေမိ၏။
"ကောင်းပြီ... ငါ နင့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဓားကို သုံးချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ တခြားစွမ်းရည်တွေ သုံးလို့မရတော့လည်း ငါ့ဘက်က နည်းနည်းတော့ မတရားသလို ဖြစ်သွားမှာပဲ" မင်းသမီးလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်လိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ အဲဒါကိုလည်း စမ်းကြည့်လိုက်ဦးလေ"
မင်းသမီးလေးက သူမ၏ လက်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်ဓားမှာ ကျည်ဆန်တစ်တောင့် အလား လုံချန်းဆီသို့ ဦးတည် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် လုံချန်းကမူ ဓားမရောက်မီမှာတင် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။
မင်းသမီးလေးမှာ သူ၏ နည်းဗျူဟာကို မြင်တွေ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်အား ကြိုသိနေပေသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်ဓားအား ထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုသဖြင့် သူမ၏ အာရုံကို တခြားနေရာသို့ ပို့ထားနိုင်၏။ လုံချန်း မည်သည့် နေရာတွင် ပေါ်လာမည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း လုံချန်းမှာ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။
သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သို့ ဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ လုံချန်း မည်သည့်နေရာ ရောက်သွားသနည်း။ သူ အခန်းထဲမှာ ပုန်းနေသည်လား။ သူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖျောက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်လား။
သူမသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်အား စူးစမ်းလိုက်သော်လည်း မည်သည်ကိုမျှ ရှာမတွေ့ချေ။ လုံချန်းမှာ အနီးအနားတွင် ပုန်းနေလိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ သူမ နိုးကြားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ ဝိညာဉ်ဓားမှာ သူမဆီသို့ ပြန်လာပြီး သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။
သူမ ရှာဖွေနေသော လုံချန်းမှာ အခန်းထဲတွင် ရှိမနေတော့သည်ကို သူမ မသိရှိနိုင်ချေ။
လုံချန်းသည် အခန်းအပြင်ဘက်သို့ နေရာပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အရှိန်အဝါအား ဖျောက်ရန် ကောင်းကင်ခြုံလွှာကိုလည်း အသုံးပြုထား၏။ ထို့ကြောင့် မင်းသမီးလေး၏ စိဝိညာဉ်အာရုံမှာ အခန်းအပြင်အထိ ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် လုံချန်းကို သူမ မခံစားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လုံချန်းသည် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးထွားလာပြီး ပို၍ ကြံ့ခိုင်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း သူ အသွင်ယူထားသည့် တော်ဝင်အစောင့်၏ မျက်နှာသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။
'ငါက ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲ လုပ်နိုင်တာကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဒီမိန်းကလေးက ငါ့ရဲ့ ရုပ်အစစ်ကိုပဲ မြင်ခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သူက ဧကရာဇ်ကို သွားပြောရင်တောင် သူတို့က ငါ့ရဲ့ ရုပ်အစစ်ကိုပဲ လိုက်ရှာကြမှာ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ငါက တစ်ခြားလူအသွင် ဟန်ဆောင်လို့ ရနေပါလျက်နဲ့ ငါ့ရုပ်အစစ်နဲ့ ဘာလို့ လျှောက်သွားနေမှာလဲ။ ဒါက သူတို့ ငါ့ကို ရှာမတွေ့အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် အချက်ပဲ' လုံချန်းက တွေးရင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
'ဒါပေမဲ့လည်း ငါ သုံးလောက မင်းသားကို ရှာပြီး ငါ့အစီအစဉ် အောင်မြင်အောင် လုပ်ဖို့တော့ လိုသေးတယ်'
မကြာမီမှာပင် သူသည် မင်းသမီးလေးနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့် လမ်းအကွေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။
ချန်တီမင်းသမီးမှာမူ အခန်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်သည့်အရပ်မှ ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။