အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

123

ချင်ရန်သည် မည်သည့်အခါမျှ အလျော့ပေးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် သူသည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးလည်းဖြစ်ရာ သူ့အင်္ကျီရင်ဘတ်တွင်လည်း လျှို့ဝှက်ကင်မရာ တပ်ဆင်ထားသေးသည်။

အမျိုးသမီးဝန်ထမ်း၏ အပြုအမူနှင့် စကားလုံးများအားလုံးကို သက်သေအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"အခုတော့ ငါသဘောပေါက်သွားပြီ၊ မင်းတို့က အကွက်ဆင်ပြီး ငွေညှစ်ဖို့ ကြံနေကြတာကိုး"

ချင်ရန်က သူ့အင်္ကျီကို မသိမသာ ပြန်ပြင်ရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူမိုက်သုံးဦးမှာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကြိုင်းသူများ ဖြစ်ကြပြီး ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သူတို့၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း လူမိုက်စစ်စစ်များအတိုင်းပင် ရှိသည်။

"တောက် မင်းက ငါ့မိန်းမကို ကြံစည်နေတာတောင် အရှက်မရှိ စောင်းမြောင်းပြောနေသေးတာလား၊ အခုတော့ မင်းဆီကနေ ၂၀,၀၀၀ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ၄၀,၀၀၀ ပေးရမယ်၊ ဒါမှ ငါ့ဒေါသတွေက ပြေမှာ ပြီးရင် ငါ့ကို ဦးချတောင်းပန်ရမယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို လွှတ်ချင်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"

တက်တူးနှင့်လူမိုက်က ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် အော်ဟစ်ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

သူ့ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းကလည်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုရင်း သနားစရာကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင်နေသည်။

"ညီမက သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပါ၊ အနှိပ်ဝန်ဆောင်မှုလေး လုပ်ပေးဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာပါ၊ ဒါကို သူက ချက်ချင်းကြီး ညီမကို ကုတင်ပေါ်တွန်းလှဲပြီး စော်ကားဖို့ လုပ်မယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ညီမ တကယ်ကြောက်သွားတာ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း ရှက်တာပဲရှင်"

သူမ၏ သရုပ်ဆောင်ချက်မှာ ပြီးပြည့်စုံပြီး အလွန်ပီပြင်လွန်းသဖြင့် အစစ်အမှန်နှင့်ပင် တူလှသည်။

"မင်းက ငါ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမကို ထိရဲတယ်ပေါ့လေ၊ မင်း တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား ပြောစမ်း"

"အစ်ကိုကြီး ဒီကောင်က တော်တော်စော်ကားတာပဲ၊ ပိုက်ဆံရှိလို့ မောက်မာနေတာ၊ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ရအောင် အစ်ကိုကြီး"

တက်တူးနှင့်လူမိုက်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော တပည့်နှစ်ဦးသည် အလွန်ပင် မောက်မာစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။

သူတို့က ချင်ရန်ကို ခြောက်လှန့်နေကြသော်လည်း ချင်ရန်မှာမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူတို့အား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပြောလို့ပြီးပြီလား"

တက်တူးနှင့်လူမိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤလူသည် အဘယ်ကြောင့် အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့တာပါလိမ့်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

သူတို့ အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာချိန်မှာပင် ချင်ရန်က တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာမည်ကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

'ဒီကောင်က အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့်တစ်ယောက်လား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့တော့ ၄၀,၀၀၀ မရဘဲနဲ့တော့ ဒီအခန်းထဲက ထွက်ခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး'

"ကောင်လေး မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးနေတာပဲ"

တက်တူးနှင့်လူမိုက်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ခက်ထန်လာသည်။

သူသည် အင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်လိုက်ရာ သူ့ရင်ဘက်ဘယ်ဘက်တွင် နဂါးပြာနှင့် ညာဘက်တွင် ကျားဖြူတက်တူးများ ပေါ်လာသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ အတူတူ ဝိုင်းချကြစမ်း"

"ဒီကောင်က အနာမသိဘဲ ဆေးမသောက်ချင်သေးဘူး၊ အသေအလဲ ထိုးကြစမ်း၊ ဒါမှ သူ ဘယ်သူ့ကို လာစော်ကားမိလဲဆိုတာ သိသွားမှာ"

အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းကလည်း ချင်ရန်ကို အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤလူက တကယ်ကို နားမလည်တာပဲဟု သူမ ထင်နေမိသည်။

အရင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ ငွေမပေးချင်သူများကို လူမိုက်များမှ အသေအလဲ ထိုးနှက်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုသို့ အရိုက်ခံရပြီးသည့်တိုင် သူတို့သည် ရဲအား တိုင်ရဲကြသည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရဲတိုင်လျှင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ပြည့်တန်ဆာမှုဖြင့် အဖမ်းခံရမည် ဖြစ်သလို မိသားစုများ သိသွားမည်ကိုလည်း ကြောက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တက်တူးလူမိုက်နှင့် သူ့တပည့်နှစ်ဦးသည် ချင်ရန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကြသည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းထဲတွင် သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဝင်တိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ချင်ရန်အတွက် ရှောင်ကွင်းရန် နေရာမရှိသလောက်ပင်။

သို့သော် ချင်ရန်၏ လက်သီးချက်များမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသည်။

လက်သီးသုံးချက်က လူသုံးဦး၏ ရင်ဘတ်ကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားသည်။

တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းက ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူမိုက်သုံးဦးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုက်မိသွားကြသည်။

"တကယ်ပဲ ငါ့ကို အကွက်ဆင်တာကိုး"

ချင်ရန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အား ဘာလို့ ဒီလောက်နာတာလဲ၊ ဒီကောင်က ပညာရှင်ပဲ"

"မရဘူး ငါတို့ ရှုံးလို့မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ လူမိုက်လောကမှာ မျက်နှာပြလို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

တက်တူးနှင့်လူမိုက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

သို့သော် ချင်ရန်၏ ခြေကန်ချက်မှာ တက်တူးနှင့် လူမိုက်၏ ခါးကို ထိမှန်ကာ နံရံသို့ ကပ်သွားစေပြီး နံရံတစ်ခုလုံးပင် တုန်ခါသွားရသည်။

ထိုကန်ချက်မှာ တက်တူးလူမိုက်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ထုံကျင်သွားစေပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်စေသည်။

"တောက်"

လူမိုက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာသည်။

ချင်ရန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

သူသည် ယခုကဲ့သို့ အလှနှင့်မျှားသော ထောင်ချောက်များကို အခါခါ ဆင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တကယ်ကျွမ်းကျင်သောသူနှင့် ဆုံရသည်မှာ ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူ့တပည့်နှစ်ဦးမှာလည်း တုန်လှုပ်နေပြီး ထပ်မံ၍ မလှုပ်ရှားရဲတော့ပေ။

အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းမှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်နေရသည်။

ချင်ရန်သည် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ချောင်ကျန့်ကျွင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

"စီနီယာချောင် ကျွန်တော် နေရာကို ရှာတွေ့ပြီ၊ ကလပ်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အမြန်လာပြီး လူဖမ်းတော့"

"ဟေ ရှာတွေ့ပြီလား၊ တော်လိုက်တာ ငါ့ကောင်ရာ၊ အခုပဲ လူတွေခေါ်ပြီး တက်လာခဲ့မယ် ဟေ့ ဟားဟား"

အမျိုးသမီးဝန်ထမ်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

'လူတွေခေါ်လာခဲ့မယ်' ဟု ဆိုလိုသည်မှာ ချင်ရန်သည် ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး သူမတို့ကို ဖမ်းရန် အကွက်ဆင်ခဲ့ခြင်းလားဟု သူမ တွေးမိကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ရှင် ရှင်က ရဲလား"

သူမ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ချင်ရန် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီတဝိုက်က ရဲစခန်းတွေက ရဲတွေကို ကျွန်မ အကုန်မှတ်ထားတာပဲ၊ ရှင့်မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

သူမက ငိုတော့မည့် အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ငါက အလုပ်သင်ရဲပဲ ရှိသေးတာ၊ မင်း မသိတာ မဆန်းပါဘူး"

ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

အလုပ်သင်ရဲတစ်ယောက်က ဤမျှထိ စွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချင်ရန်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူမသည် အပြင်သို့ထွက်ကာ သူမတို့မန်နေဂျာကို သတင်းပို့ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

"မလှုပ်နဲ့ မလှုပ်နဲ့"

ခဏအကြာတွင် အောက်ထပ်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်ရန်က ချောင်ကျန့်ကျွင်းကို ထပ်မံဖုန်းဆက်ပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းများကို လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးပွင့်လာသောအခါ ချောင်ကျန့်ကျွင်းသည် ရဲအရာရှိ ဆယ်ကျော်ကျော်နှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ အရပ် ၆ ပေနီးပါးရှိသော လူမိုက်ကြီးတစ်ဦးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မျက်နှာညိုမည်းကာ လဲကျနေပြီး တစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ရန်က တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။

အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းနှင့် လူမိုက်နှစ်ဦးမှာမူ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြသည်။

"ဒီအခန်းထဲမှာ တခြားလူတွေ ရှိသေးလား"

ချောင်ကျန့်ကျွင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေက ကျွန်တော့်ကို ငွေညှစ်ဖို့ ကြံနေတာ၊ ဒီအနှိပ်ခန်းက ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းတင်မကဘဲ မိန်းမတွေကို ဗန်းပြပြီး ငွေညှစ်တဲ့အလုပ်ကိုပါ လုပ်နေတာပဲ"

ချင်ရန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းလည်း လိုက်၍ ရယ်မောမိသည်။

ထိုလူမိုက်များမှာ တကယ်ကို ကံဆိုးလှသည်။

မည်သူ့ကိုမှ ပြဿနာမရှာဘဲ ချင်ရန်ကိုမှ လာ၍ ပြဿနာရှာမိကြသည်။

ချင်ရန်၏ လက်သီးချက်များကို ချန်ပီယံနည်းပြ လေးယောက်ပင် မယှဉ်နိုင်သည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

ရဲအရာရှိများသည် အခန်းအားလုံးကို ဝင်ရောက်စီးနင်းကြရာ ပျော်ပါးနေသော အမျိုးသားများမှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီသွားကြသည်။

ထိုအထဲတွင်မှ ချောင်ကျန့်ကျွင်းသည် သူနှင့် သိကျွမ်းသော လူတစ်ယောက်အား တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ့ယောက်ဖဖြစ်သူ စွန်းယိုကွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

124

စွန်းယိုကွမ်းသည် ချောင်ကျန့်ကျွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

မိမိယောက်ဖဖြစ်သူနှင့် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ထိပ်တိုက်တိုးရသည်မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။

ချောင်ကျန့်ကျွင်းက စွန်းယိုကွမ်းကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့အစ်မအပေါ် ဘယ်လိုများ ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ"

စွန်းယိုကွမ်းမှာ စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အရှက်ကြီးစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေရတော့သည်။

အနီးနားတွင် ရှိနေသော ရဲအရာရှိများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

'ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ အခု ပြည့်တန်ဆာနှိမ်နင်းရေးမှာ မိတာက ချောင်ကျန့်ကျွင်းရဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်နေတာလား၊ ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ'

သူတို့ အချင်းချင်း တွေးနေမိကြသည်။

"ဖမ်းသွားကြစမ်း"

ချောင်ကျန့်ကျွင်း ဒေါသတကြီး အမိန့်ပေးကာ စွန်းယိုကွမ်းကို သွေးအေးစွာဖြင့် ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသည့် အမျိုးသားဧည့်သည်များကိုလည်း ခေါင်းစွပ်များစွပ်ကာ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

ချင်ရန်သည် အေးအေးဆေးဆေးပင် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

လီတဝေနှင့် ယန်ရှုတို့ နှစ်ယောက်မှာမူ ချင်ရန်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာများ နီမြန်းနေကြပြီး အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းများ၏ မြှူဆွယ်မှုကြောင့် နေရခက်နေပုံရသည်။

"မင်းတို့ကတော့ တော်တော်လေးကို အလုပ်နှေးတာပဲကွာ"

ချင်ရန် ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လီတဝေက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။

"အဲဒီဝန်ထမ်းမက လျှောက်လုပ်နေလို့ ငါ သူနဲ့ အကြာကြီး ငြင်းခုံနေရတာ"

ချင်ရန်မှာ ရယ်မောရုံသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လန်တင်းယာရှဲ့ အနှိပ်ခန်း၏ မန်နေဂျာအမျိုးသမီးသည် ချင်ရန်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ အလွန်နောင်တရနေပုံရသည်။

သူမသည် ချင်ရန်က ရဲဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သိခဲ့ပါလျှင် ဤကဲ့သို့ အကွက်ဆင်ပြီး ငွေညှစ်ရန် ကြံစည်မိမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုတော့ ပြည့်တန်ဆာမှုတင်မကဘဲ ရဲအရာရှိကို အန္တရာယ်ပြုရန် ကြံစည်မှုဖြင့်ပါ အမှုဖွင့်ခံရတော့မည် ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ထောင်ထဲတွင် နှစ်အတော်ကြာ နေရတော့မည် ဖြစ်သည်။

လန်တင်းယာရှဲ့ အနှိပ်ခန်းကို ဖမ်းဆီးစီးနင်းမှုမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပါလီမြစ်နယ်မြေတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ထူးခြားသည့် အမှုကြီးနှစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ပထမအမှုမှာ လမ်းဘေးရေမြောင်းတစ်ခုထဲတွင် အမည်းရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ပြည်သူတစ်ဦးက တွေ့ရှိရာမှ ထိုအိတ်ကို ကောက်ယူဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အထဲတွင် လူ့သားအသားစများကို တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော လူသတ်မှုကြီး ဖြစ်သည်။

ပါလီမြစ်ရဲစခန်းသည် ထိုကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမှုကို တစ်စခန်းတည်းနှင့် မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဌာနချုပ်၏ ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ (စီအိုင်ဒီ) ထံသို့ ချက်ချင်းလွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ဒုတိယအမှုမှာ လယ်သမားတစ်ဦးသည် သူ့စိုက်ခင်းမှ မြေဆီလွှာများကို တူးဆွနေစဉ် ခြောက်ကပ်နေသော လူသေအလောင်းတစ်ခုကို တူးဖော်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအလောင်းသည် အနည်းဆုံး သုံးလေးလမှ ခြောက်လခန့်အထိ မြှုပ်နှံခံထားရပုံရသည်။

ထို့အပြင် ပါလီမြစ်ရဲစခန်း၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေအတွင်း မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိရသေးသော အမျိုးသမီးအလောင်း ငါးလောင်းကို တွေ့ရှိထားပြီး အားလုံးမှာ သေဆုံးသည်မှာ ခြောက်လထက် မကျော်သေးပေ။

ထိုအခါ ပါလီမြစ်ရဲစခန်းမှ ရဲများသည်လည်း ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ကို ကူညီစုံစမ်းပေးနေရသည်။

ဤအတောအတွင်း မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမ၏ မျက်စောင်းထိုးအခန်းမှ လူတစ်ယောက်က သူမကို ချောင်းကြည့်နေပြီး ခြိမ်းခြောက်စာများပါ ပို့နေသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား လာရောက်တိုင်ကြားခဲ့သည်။

ထိုအမှုအား ချင်ရန်နှင့် ရှကျဲတို့ ကိုင်တွယ်ရသည်။

"ညီမ နာမည်လေး ပြောပြလို့ ရမလား"

ချင်ရန်က ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးမှာ ခေတ်မီသော လူငယ်တစ်ဦးပုံစံဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခြေသလုံးတွင် နှင်းဆီပန်းတက်တူး ရှိကာ ဆောင်းဦးပေါက်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း ဘောင်းဘီတိုလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူမ၏ အပြင်အဆင်မှာ ဖျော်ဖြေရေးလောကမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

"ညီမနာမည်က လျိုရှောင်လီပါ၊ ယီကျင်းအိမ်ရာ၊ အဆောက်အဦ (၅)၊ အခန်း (၄၀၄) မှာ နေပါတယ်"

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချင်ရန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လျိုရှောင်လီ ဆိုသော ဇာတ်ကောင်မှာ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် ပါရှိဖူးသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤအမှု၏ တရားခံမှာ ယွဲ့ဝေ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော ဗီလိန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်ကတည်းက မျက်စောင်းထိုးတိုက်က လူတစ်ယောက်က ညီမကို မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး ချောင်းကြည့်နေတာကို သိခဲ့တာပါ ပြီးတော့ တံခါးအောက်ကနေလည်း ခြိမ်းခြောက်စာတွေ အမြဲပို့နေတယ်"

လျိုရှောင်လီသည် သူမ၏ Gucci အိတ်ထဲမှ A4 စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် "မင်း လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

ချင်ရန် စာရွက်ကိုကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက လက်ရေးနဲ့ ရေးတာမဟုတ်ဘဲ ကွန်ပျူတာနဲ့ ရိုက်နှိပ်ထားတာပဲ၊ ဒီလူက တော်တော်လေး သတိကြီးပုံရတယ်"

လျိုရှောင်လီ၏ ပြောပြချက်အရ ထိုစာကို သန့်ရှင်းရေးအမျိုးသမီးတစ်ဦးမှ လာပို့ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ခိုင်းစေသူမှာလည်း အနက်ရောင်ဦးထုပ်ဆောင်းကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသဖြင့် မည်သူမှန်း မသိရပေ။

"ရဲအရာရှိ ညီမ တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျနေပါပြီ၊ ညတိုင်း ညတိုင်း မျက်စောင်းထိုး ပြတင်းပေါက်ကနေ ညီမကို တစ်ယောက်ယောက်က စိုက်ကြည့်နေသလို အမြဲခံစားနေရတယ်"

သူမက ကြောက်လန့်တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောသည်။

"အဲဒီ မျက်စောင်းထိုးက အိမ်ကိုကော သွားကြည့်ဖူးလား"

ရှကျဲက မေးလိုက်ရာ လျိုရှောင်လီ ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းခါပြသည်။

"ဒါဆိုရင် အခုပဲ ညီမနဲ့အတူ အဲဒီမျက်စောင်းထိုးက အခန်းကို သွားကြည့်ရအောင်"

ချင်ရန်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျိုရှောင်လီ သူမဖုန်းထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြလေသည်။

"ဒါက ညီမ ညလယ်ခေါင်မှာ ရိုက်ထားတဲ့ပုံပါ၊ အရုဏ်တက်ခါနီးအထိ သူက ညီမကို စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ"

ချင်ရန် ဓာတ်ပုံကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။

မှောင်မည်းနေသော လသာဆောင်ပြတင်းပေါက်နောက်တွင် ဦးထုပ်ဆောင်းကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် ချင်ရန်၏ မျက်လုံးမှာ ဓာတ်ပုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါ ဒါက လက်တစ်ဖက် မဟုတ်ဘူးလား"

ရှကျဲပါ ချင်ရန်အနားသို့ တိုးကာ လာကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ၏ အနောက်ရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်မှာ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ဟင် လက် လက်ကြီးလား"

လျိုရှောင်လီ ပို၍ ကြောက်လန့်သွားသည်။

ချင်ရန် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်မဆွဲတော့ဘူး၊ အခုချက်ချင်း အဲဒီနေရာကို သွားစစ်ဆေးရအောင်"

ချင်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ရနေသည်။

ထိုလက်၏ အနေအထားမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးပြီးနောက် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည့် အနေအထားနှင့်ပင် တူနေသည်။

ချင်ရန်၊ ရှကျဲနှင့် လျိုရှောင်လီတို့ သုံးယောက်သည် ယီကျင်းအိမ်ရာရှိ လျိုရှောင်လီ၏ အခန်းမျက်စောင်းထိုးမှ အိမ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။