အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

125

ချင်ရန်တို့ သုံးယောက် ယီကျင်းအိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချင်ရန်သည် အိမ်ရှင်ထံသို့ ကြိုတင်အကြောင်းကြားကာ ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း အိမ်ရှင်မှာ မြို့ပြင်ရောက်နေပြီး သော့မှာလည်း သူနှင့်အတူ ပါသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးတွင်လည်း အပိုသော့ မရှိပေ။

ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် ချင်ရန်အနေဖြင့် နံရံမှတစ်ဆင့် ကျော်တက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ယခုအခါ ချင်ရန်၊ ရှကျဲနှင့် လျိုရှောင်လီတို့သည် အဆိုပါအခန်း၏ တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

လျိုရှောင်လီ၏ မျက်နှာမှာ အခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သိနေသည့်အလား ကြောက်လန့်ကာ ဖြူဖျော့နေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ မကြောက်နဲ့နော်"

ရှကျဲက လျိုရှောင်လီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားပေးနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အင်း"

လျိုရှောင်လီ ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ထိုအိမ်ခန်းမှာ လေးထပ်မြောက်တွင် ရှိသဖြင့် ချင်ရန် ဘေးအိမ်မှတစ်ဆင့် ကျော်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မိမိ၏ ရဲဝန်ထမ်းကတ်နှင့် ရှာဖွေခွင့်ဝရမ်းကို ပြလိုက်ရာ အိမ်နီးချင်းသည် လိုလိုလားလားပင် တံခါးဖွင့်ပေးသဖြင့် ချင်ရန် လသာဆောင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရဲအရာရှိ တကယ်ပဲ အဲဒီအတိုင်း အပေါ်ကို ကျော်တက်မှာလား၊ ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ ခက်မယ်ထင်တယ်နော်"

အိမ်နီးချင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောရှာသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါလေးက အသေးအဖွဲပါ"

ချင်ရန်သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

လသာဆောင်နှစ်ခုကြား အကွာအဝေးမှာ တစ်မီတာကျော်ကျော်မျှသာ ရှိသဖြင့် တိုက်ရိုက်ခုန်ကူးရန် သိပ်မခက်ခဲလှပေ။

ချင်ရန်သည် လသာဆောင်လက်ရန်းပေါ် တက်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ခုန်လိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ လသာဆောင်သို့ ဘေးကင်းကင်းနှင့် ရောက်သွားတော့သည်။

ထိုကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်လိုက်ရသော အိမ်နီးချင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ တအံ့တဩ ရေရွတ်နေမိတော့သည်။

ချင်ရန်သည် လသာဆောင်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အခန်းအတွင်းပိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအခါတွင်မူ ချင်ရန်သည် သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားစေသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်းသည် အခန်းအလယ်ရှိ မျက်နှာကျက်မီးဆိုင်းတွင် ပျော့ခွေစွာ တွဲလောင်းကျနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်လျက် သွေးကြောများဖြင့် နီမြန်းနေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် နာကျည်းမှုနှင့် မတရားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ငါ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ရှိသည်။

ချင်ရန် ခဏမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

*ကလစ်*

ချင်ရန် လသာဆောင်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် လူသေပုပ်နံ့များ နံစော်နေပြီး အမျိုးသမီးမှာ သေဆုံးသည်မှာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခန့် ရှိပြီဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ချင်ရန်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

တရားခံမှာ အထဲတွင် ရှိနေသေးသလား ဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

သို့သော်လည်း ဤအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ မည်သူမဆို သူ ဝရန်တာတံခါးဖွင့်စဉ်က ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို သေချာပေါက် ကြားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် အိပ်ခန်းမကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင်လည်း နောက်ထပ် အမျိုးသမီးအလောင်း တစ်လောင်း ထပ်ရှိနေပြန်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ခေါင်းမှာ ကိုယ်ထည်နှင့် ပြတ်တောက်ကာ တခြားစီဖြစ်နေပြီး ခေါင်းမှာ အိမ်သာခွက်ဝတွင် ပိတ်ဆို့ကာ ကိုယ်ထည်မှာ လက်ဆေးကန်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ရှိနေသည်။

အဝတ်အစားများမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ကာမဆက်ဆံနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အသတ်ခံလိုက်ရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ချင်ရန် အမျိုးသမီးအလောင်းအား ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များနှင့် ကြောက်လန့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ချင်ရန် မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းသည်။

ထို့နောက် အခြားအခန်းများကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အလောင်းထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ရန် အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အိမ်နံပါတ်မှာလည်း ၄၀၄ ပင် ဖြစ်သည်။

တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် လျိုရှောင်လီနှင့် ရှကျဲတို့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသောအနံ့ကို ရလိုက်ကြသည်။

ချင်ရန်၏ အလွန်တည်ကြည်လေးနက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရှကျဲ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ချင်ရန် ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချင်ရန် သူမကိုကြည့်ကာ လျိုရှောင်လီကို တစ်လှည့်ကြည့်ပြီးမှ စကားတစ်လုံးချင်းစီကို လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"အခန်းထဲမှာ အမျိုးသမီးအလောင်း နှစ်လောင်း ရှိတယ်၊ ရှကျဲ နင် ဝင်မကြည့်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ နှစ်ယောက်လုံး တကယ်ကို ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံထားရတာ"

ထိုစကားကြောင့် ရှကျဲ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

'အထဲမှာ အလောင်းနှစ်လောင်းလား'

ရှကျဲ အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဒီအနံ့က အလောင်းပုပ်နံ့လား"

"ဟုတ်တယ်"

ချင်ရန် လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လင်းကုဝေ ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ စီအိုင်ဒီကို ဆက်သွယ်ပြီး ဒီကိစ္စကို ကြည့်ရှုဖို့ မှုခင်းဆရာဝန်တစ်ယောက် လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်"

ချင်ရန်သည် ပြောရင်းနှင့်ပင် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်ပြီး ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် လင်းကုဝေ အလောတကြီး ပြောသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ ငါ့တူကြီး ချင်ရန် ဘာလို့ ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်တာလဲ၊ ငါ အခု တော်တော်အလုပ်များနေလို့ ပြောစရာရှိတာ မြန်မြန်ပြောနော်"

ချင်ရန် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာလင်း ယီကျင်းအိမ်ရာ၊ အဆောက်အဦ (၇)၊ အခန်း ၄၀၄ မှာ အမျိုးသမီးအလောင်း နှစ်လောင်း ရှာတွေ့ထားပါတယ်"

"ဟေ အလောင်းနှစ်လောင်း ဟုတ်လား၊ အမျိုးသမီးအလောင်းတွေလား"

လင်းကုဝေ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"နောက်ထပ် အမျိုးသမီးအလောင်းတွေလား၊ တောက် ဘယ်လို တိရစ္ဆာန်မျိုးက ဒီလိုလုပ်တာလဲ၊ အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ ငါ အခုပဲ မှုခင်းဆရာဝန် လွှတ်လိုက်မယ်"

လင်းကုဝေ ဖုန်းကျသွားပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျိုရှောင်လီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ရီနေသည်ကို ချင်ရန် မြင်လိုက်ရပြီး သူမ ပါးပြင်ပေါ်တွင်လည်း မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က အဲဒီလောက်တောင် ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံထားရတာလား၊ ငါရော အဲဒီလိုပဲ အသတ်ခံရမှာလား၊ ဟင့်အင်း ကြောက်တယ်၊ တကယ်ကြောက်တယ်"

လျိုရှောင်လီမှာ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။

ရှကျဲမှာမူ သူမအား အချိန်ပြည့် နှစ်သိမ့်ပေးနေရသည်။

ချင်ရန်သည် လျိုရှောင်လီကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"လျိုရှောင်လီ ငါ့ကို အတိအကျပြောစမ်း၊ ဒီအခန်းထဲကနေ ညီမကို ချောင်းကြည့်နေတဲ့သူကို ညီမ တကယ်မသိဘူးဆိုတာ ကျိန်းသေလား"

ထိုစကားကြောင့် လျိုရှောင်လီ ထိတ်လန့်သွားကာ ခေါင်းကို အမြန်ခါပြသည်။

"အို ညီမ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ၊ သူ့မျက်နှာကိုတောင် တစ်ခါမှ မြင်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်လား၊ သေချာတယ်ပေါ့"

ချင်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလေသည်။

"အခုဆို သံသယဖြစ်စရာတွေက အများကြီး ရှိနေပြီ၊ ညီမ တစ်ခုခု ပိုသိထားရင် အစ်ကိုတို့ အဲဒီလူကို အခုထက်ပိုပြီး မြန်မြန် ဖမ်းနိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီလူက ညီမကို ချောင်းကြည့်ရုံတင်မကဘူး၊ အခု အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကိုပါ သတ်ထားခဲ့တယ်၊ တကယ့် စိတ္တဇလူသတ်သမားပဲ၊ အစ်ကိုတို့ သူ့ကို မြန်မြန်မဖမ်းနိုင်ရင် ညီမရဲ့ လုံခြုံရေးကို အစ်ကိုတို့ တကယ်စိုးရိမ်မိတယ်"

"ညီမ တကယ် တကယ် မသိပါဘူး ရဲအရာရှိကြီးရယ်"

ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း လျိုရှောင်လီ၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းမာသွားသည်။

သူမထံမှ မည်သည့်အကြောင်းအရာကိုမျှ ထပ်သိရမည်မဟုတ်ကြောင်းကို ချင်ရန် နားလည်သွားသည်။

လျိုရှောင်လီထံတွင် သိုဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသော အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိကိုရှိရမည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ချင်ရန် အေးဆေးစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ရှကျဲ ငါ အထဲပြန်ဝင်ပြီး သက်သေတွေကို ထပ်ရှာဦးမယ်၊ နင် လျိုရှောင်လီရဲ့ ဘေးမှာနေပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပါဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်ရန်သည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်။

ရေချိုးခန်းမှန်ပေါ်တွင် သွေးများ စင်နေသော်လည်း ထိုသွေးစများမှလွဲ၍ အခြား အရေးကြီးသည့် သက်သေများကို မတွေ့ခဲ့ရချေ။

ထိုအခြင်းအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တရားခံသည် သက်သေအားလုံးကို တမင်ဖုံးကွယ်သွားပုံရသည်။

ထို့နောက် လသာဆောင်ဘက်မှ အခန်းထဲသို့ ထပ်မံသွားကြည့်ပြန်သည်။

အခန်းထဲမှ အမျိုးသမီးအလောင်းမှာ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မသေဆုံးမီ တရားခံ၏ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သူမ၏ ပွင့်လျက်ရှိနေသော မျက်လုံးများမှာ လျိုရှောင်လီ အခန်းရှိရာဘက်သို့ တစ်စိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူမမျက်နှာသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းဘက်သို့ လှည့်နေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ လျိုရှောင်လီ နေထိုင်ရာဘက်သို့ ဦးတည်ကာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုပါသနည်း။

သို့မဟုတ် သေခါနီးအချိန်တွင် သူမ၏ အသက်ရှင်လိုသည့် ဆန္ဒလော။

ချင်ရန် ထိုနေရာကို သေသေချာချာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လူသတ်လက်နက် သို့မဟုတ် တရားခံ၏ သက်သေခံပစ္စည်း တစ်ခုတစ်လေမျှကို မတွေ့ရချေ။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ဌာနချုပ်မှ စီအိုင်ဒီ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လင်းကုဝေနှင့်အတူ မှုခင်းဆရာဝန်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အခန်းထဲရှိ အလောင်းနှစ်လောင်း၏ ရက်စက်စွာ အသတ်ခံထားရသော အနေအထားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးမှာ သက်ပြင်းကိုယ်စီ ချမိကြသည်။

ဤအလောင်းနှစ်လောင်းနှင့်ပေါင်းလျှင် ယခုလအတွင်း သေဆုံးသူ စုစုပေါင်း ခုနစ်ဦး ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

"လူတွေကတော့ ပိုပိုပြီး အသတ်ခံလာရပြီ ဒါပေမဲ့ လူသတ်သမားကတော့ ဘာသက်သေမှ ချန်မထားခဲ့ဘူး"

လင်းကုဝေ ခက်ထန်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဤအမျိုးသမီးအလောင်းများ ကိစ္စကြောင့် ခေါင်းခဲနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအထိ သေဆုံးသူများသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းပင် အတည်မပြုနိုင်သေးသလို လူသတ်သမား၏ သဲလွန်စကိုလည်း ရှာမတွေ့သေးပေ။

126

လင်းကုဝေက တရားခံသည် တန်ပြန်ထောက်လှမ်းရေးစွမ်းရည် အလွန်မြင့်မားသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

တရားခံသည် သူ၏ရာဇဝတ်မှု အထောက်အထားများအားလုံးကို အစနဖျောက်ဖျက်ဆီးသွားခဲ့၏။

စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာ မှတ်တမ်းများမှတစ်ဆင့် သဲလွန်စရှာဖွေရန်မှာလည်း ခဲယဉ်းလှပေသည်။

လက်ရှိတွင် တစ်ခုတည်းသော သက်သေမှာ လျိုရှောင်လီ၏ ဖုန်းထဲ၌ ရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံသာ ဖြစ်သည်။

ထိုဓာတ်ပုံအရ လူသတ်သမားမှာ အမျိုးသားဖြစ်ပြီး အရပ် ၁၇၈ စင်တီမီတာမှ ၁၈၂ စင်တီမီတာခန့်ရှိကာ ကိုယ်အလေးချိန် ၈၀ ကီလိုဂရမ်ကျော်ရှိကြောင်း ခန့်မှန်းရ၏။

သို့သော် ထိုအချက်မှအပ အခြားသတင်းအချက်အလက် မရှိတော့ပေ။

လင်းကုဝေသည် သူ့လူများကို အခန်းထဲ၌ ဆက်လက်ရှာဖွေခိုင်းပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ရာ ချင်ရန်လည်း အပြင်၌ ရှိနေသည်။

လင်းကုဝေ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အမျိုးသမီးအလောင်းတွေ ဆက်တိုက်တွေ့နေရတာက ဖိန်လင်မြို့က ဒေသခံတွေကြားမှာ တော်တော်လေး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေ ဖြစ်စေတယ်၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးတွေဆိုရင် အကြီးအကျယ် ကြောက်လန့်နေကြတာပဲ"

လင်းကုဝေက ဆက်ပြောလာ၏။

"လူအများစုက ဒါဟာ အမျိုးသမီးတွေကို သီးသန့်ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ဆိုးဝါးတဲ့ ရာဇဝတ်မှုလို့ တွေးနေကြတယ်၊ အထက်လူကြီးတွေကလည်း ငါတို့ကို အမြန်ဆုံး အစွမ်းကုန် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဖိအားပေးနေတယ်လေ"

"ဒါပေမဲ့ ပြောသလောက်တော့ မလွယ်ဘူး"

ချင်ရန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဒီလူက အတော် ဖမ်းရခက်တဲ့သူပဲ၊ သူက တန်ပြန်ထောက်လှမ်းရေး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်၊ အရင်ဆုံး ဒီသေဆုံးသူတွေရဲ့ အထောက်အထားတွေကို အရင်စစ်ကြည့်ရအောင်"

လင်းကုဝေက ချင်ရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"သေဆုံးသူ ထက်ဝက်လောက်ရဲ့ အထောက်အထားကိုတော့ ငါတို့ စုံစမ်းထားလို့ သိထားပြီးပြီ၊ သူတို့အားလုံးက KTV တွေ၊ ဘားတွေမှာ အလုပ်လုပ်ဖူးတဲ့ ဧည့်ကြိုမလေးတွေပဲ၊ သူတို့က နယ်ကလာသူတွေ ဖြစ်သလို ဖိန်လင်မှာလည်း ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ မရှိကြဘူး၊ မိသားစုနဲ့လည်း ဆက်သွယ်မှု နည်းကြတာကြောင့် သူတို့သေဆုံးသွားရင်တောင် သိဖို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာသွားတတ်တယ်"

"လူသတ်သမားက သူတို့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်နဲ့ မိသားစုအခြေအနေအရ လူအများရဲ့ အာရုံစိုက်မှု နည်းပါးတာကို သိလို့ တမင်ကြိုတင် ပစ်မှတ်ထားပုံရတယ်"

လင်းကုဝေက သူ့ယူဆချက်ကို ပြောပြသော်လည်း ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားမှာမူ မရှိသေးပေ။

ချင်ရန် စိတ်ထဲတွင်မူ လသာဆောင်မှ မြင်ခဲ့ရသော အမျိုးသမီးအလောင်း၏ မျက်လုံးများ စိုက်ကြည့်နေသည့် ဦးတည်ရာကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသည်။

“ဒင်!!! ပိုင်ရှင်အတွက် မစ်ရှင်စတင်ပါပြီ - စိတ္တဇလူသတ်သမား ယွဲ့ဝေ့ကို ဖမ်းဆီးပါ၊ ဆုလာဘ် - ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ရပ် ပြန်လည်မြင်ယောင်နိုင်စွမ်း”

ထိုအသံကြောင့် ချင်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားရသည်။

သူ့အတွက် စနစ်မှ မစ်ရှင်တစ်ခု ပေါ်လာရုံတင်မကဘဲ လူသတ်သမားမှာ ယွဲ့ဝေ့ ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း တိုက်ရိုက်ဖော်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ ဆုလာဘ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နိုင်စွမ်းလား။

“ဒင်!!! ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နိုင်စွမ်း ဆိုသည်မှာ ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် သေဆုံးသူ၏ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့် ထိုသူသေဆုံးချိန်က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်”

ထိုစွမ်းရည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချင်ရန်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ဤသည်မှာ အံ့မခန်းစွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုစွမ်းရည်ကို ရရှိလိုက်ပါက မည်သည့်အမှုမဆို ဖြေရှင်းရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသွားတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအခါတွင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မဖြေရှင်းနိုင်သေးသော အမှုမှန်သမျှကိုပင် ဖြေရှင်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီစွမ်းရည်က ငါ့အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ ဒါကို ရအောင်ယူရမယ်"

ချင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။

စနစ်၏ အသိပေးချက်ကြောင့် လူသတ်သမားမှာ ယွဲ့ဝေ့ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မူလဇာတ်လမ်းအရ ယွဲ့ဝေ့သည် ပါလီမြစ်ရဲစခန်းတွင် အလုပ်လုပ်ဖူးပြီး အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့သဖြင့် အလုပ်ထုတ်ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဇာတ်လမ်းများ ပြောင်းလဲသွားပြီလားတော့ မသိနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ဘေး၌ ရပ်နေသော လင်းကုဝေက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ချင်ရန် မင်းရော ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမြင်လဲ"

ချင်ရန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းကုဝေအား ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒီအမှုက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်၊ ဦးလေးလင်းတို့ အများကြီး ရှာတာတောင် သက်သေရှာမတွေ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း တတ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး"

"ဟူး"

လင်းကုဝေ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ခပ်ယဲ့ယဲ့သာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။

"အဖွဲ့မှူးလင်း၊ အထဲမှာ သက်သေတွေ ရှာဖွေတာ ပြီးသလောက် ရှိနေပါပြီ၊ လာကြည့်ပါဦး"

ထိုအချိန်၌ အခန်းထဲရှိ မှုခင်းဓာတ်ခွဲအဖွဲ့ဝင်များထံမှ လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

လင်းကုဝေလည်း ပြန်ထူးလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အပြင်၌ ချင်ရန်၊ ရှကျဲနှင့် လျိုရှောင်လီတို့ သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ယခုအချိန်တွင် လျိုရှောင်လီမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ရန်က သူမအနားသို့ တိုးသွားပြီး ရှကျဲကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရှကျဲ ခဏလောက် ဖယ်ပေးပါဦး၊ ငါ သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောချင်လို့"

"အာ အင်း၊ ကောင်းပြီလေ"

ရှကျဲ ခေါင်းငြိမ့်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် နေရာဖယ်ပေးပြီး ထွက်သွားပေးလိုက်သည်။

ရှကျဲ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ရန်သည် လျိုရှောင်လီဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ ခပ်တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"မင်း ယွဲ့ဝေ့ကို သိတယ်မလား"

ထိုစကားကြောင့် စိတ်လွင့်နေသော လျိုရှောင်လီမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

သူမ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး လိမ်ညာမှု ပေါ်သွားသည့်အလား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွား၏။

ထိုအခါ ချင်ရန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားမှန်း ငါသိတယ်၊ မင်း ယွဲ့ဝေ့ကို သေချာပေါက် သိတာပဲ၊ ပြောစမ်းပါ၊ ယွဲ့ဝေ့နဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ"

ချင်ရန်က အလေးအနက် မေးလိုက်၏။

ထိုအခါ လျိုရှောင်လီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

"ကျွန်မ ရှင် ဘာပြောနေတာလဲ မသိဘူး"

လျိုရှောင်လီက ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"မင်းအသက်က စိုးရိမ်နေရတဲ့ အခြေအနေမှာတောင် အခုချိန်ထိ သူ့အတွက် ဖုံးကွယ်ပေးနေဦးမှာလား"

ချင်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

လျိုရှောင်လီသည် ယွဲ့ဝေ့ကို ချစ်မိနေသဖြင့် မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ကာကွယ်ပေးနေခြင်းလောဟု ချင်ရန်မှာ တွေးနေမိသည်။

"ကျွန်မ "

လျိုရှောင်လီ အံကြိတ်ထားမိ၏။

ချင်ရန်က သူမ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ အသာအယာလေး ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလို လူယုတ်မာမျိုးရဲ့ ရာဇဝတ်မှုကို ဖုံးကွယ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ မင်း သိသမျှ အကုန်ပြောပြလိုက်ပါ"

လျိုရှောင်လီသည် အကြီးအကျယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရ၏။

"ကျွန်မ သိပါတယ်၊ အဲဒီ မိန်းကလေးတွေကို သတ်တဲ့သူက သူပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်"

သူမက တိုးတိုးလေး ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

ဘေးတွင် မည်သူမျှ မရှိမှသာ သူမ အမှန်အတိုင်း ထုတ်ပြောရဲခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်ရန်က မည်သည်မျှ မပြောဘဲ သူမ ဆက်ပြောလာမည့် အချိန်ထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

လျိုရှောင်လီ ခေါင်းငုံ့ပြီး ခပ်တိုးတိုးလေး ပြောရှာ၏။

"ကျွန်မ မပြောရဲတာက ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို လူသတ်ရာမှာ ကူညီခဲ့မိလို့ပါ"

ချင်ရန်၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူမ ထုတ်မပြောရဲသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။

သူမသည်လည်း ကြံရာပါတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကိုး။

ထို့နောက် လျိုရှောင်လီသည် သူမသိသမျှ အားလုံးကို ချင်ရန်အား ပြောပြခဲ့ရာ ချင်ရန်လည်း အဖြစ်အပျက်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်သွား၏။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က ယွဲ့ဝေ့နှင့် လျိုရှောင်လီတို့သည် နိုက်ကလပ်တစ်ခုတွင် ဆုံခဲ့ကြသည်။

ယွဲ့ဝေ့မှာ ပိုက်ဆံကို သုံးစွဲသည့်နေရာတွင် လက်ဖွာသူတစ်ဦး ဖြစ်သလို၊ လူကြီးလူကောင်းပုံစံ ပေါက်သောကြောင့် ဖခင်မေတ္တာ ငတ်မွတ်နေသော လျိုရှောင်လီမှာ သူ့အပေါ် လျင်မြန်စွာ စွဲလန်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ပိုမိုရင်းနှီးလာသောအခါတွင် ယွဲ့ဝေ့မှာ သူမကို ခဏခဏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လေ့ရှိပြီး ကာမစိတ်ဖောက်ပြန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရ၏။

စကားပြောရင်း လျိုရှောင်လီက သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ညိုမဲစွဲနေသော ဒဏ်ရာများကို ပြသခဲ့သည်။

၎င်းတင်မကဘဲ ယွဲ့ဝေ့သည် လျိုရှောင်လီကို နိုက်ကလပ်မှ အခြားမိန်းကလေးများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းခဲ့၏။

လျိုရှောင်လီမှာ နားမလည်သဖြင့် သူခိုင်းသမျှ အကုန် လုပ်ပေးခဲ့မိသည်။

ဤသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုး၏ အစသာ ဖြစ်ကြောင်း လျိုရှောင်လီ မသိခဲ့ချေ။

ယွဲ့ဝေ့မှာ ရူးသွပ်နေသူကဲ့သို့ပင် လျိုရှောင်လီ၏ ရှေ့မှောက်မှာပင် ထိုမိန်းကလေးများကို စော်ကားနှိပ်စက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

သူ လူသတ်ရခြင်းမှာ ကလဲ့စားချေရန် ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။

ယွဲ့ဝေ့နှင့် ထိုမိန်းကလေးများ မည်သည့်ရန်ငြိုးရှိသည်ကိုမူ လျိုရှောင်လီ မသိချေ။

ထို့နောက်တွင် ယွဲ့ဝေ့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် လျိုရှောင်လီသည် ယွဲ့ဝေ့ သတ်မှတ်ပေးသည့် မိန်းကလေးများကို အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများဖြင့် သူရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာပေးခဲ့ရသည်။

လျိုရှောင်လီမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး နားမလည်သဖြင့် ယွဲ့ဝေ့၏ လက်ပါးစေ ကြံရာပါ ဖြစ်ခဲ့ရကာ မဆန့်ကျင်ဝံ့ခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ရှောင်ရှားရန် ယွဲ့ဝေ့သည် လျိုရှောင်လီနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောပါက သတ်ပစ်မည်ဟုပင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့၏။