အခန်း (၂၃၁-၁၃၂)

အခန်း။ ၂၃၁

စုန်ယန်သည် သူ၏သက်တမ်းအတွင်းမှ တန်ဖိုးရှိလှသော နှစ်ပေါင်း ၇၅ နှစ်ကို အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုအတွက် လဲလှယ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသော အစီအရင်အင်းကွက်ပုံစံပေါင်း ရှစ်သောင်းရှစ်ထောင် ကိုးရာနှစ်ဆယ့်တစ်ခုမှာ သူ၏ဦးနှောက်ထဲသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ စီးဝင်လာပြီး အလွတ်မှတ်မိသွားတော့သည်။ ယခုဆိုလျှင် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ထိုအင်းကွက်များကို အမှားအယွင်းမရှိ တိကျစွာ ရေးဆွဲနိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အစီအရင်လမ်းစဉ် ဝိညာဉ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်အလံ သန့်စင်ခြင်းအစီအရင်ကို ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်အထိ နားလည်သဘောပေါက်သွားရုံသာမက အစီအရင်အင်းချပ်များနှင့် အလံများကိုပါ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးနိုင်သည့် အစီအရင်ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအစီအရင်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် နားလည်သွားချိန်တွင် သူ၏ရင်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ရှုပ်ထွေးလှသော အင်းကွက်များအကြားတွင် အပြင်ပန်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သူ မြင်တွေ့လာရ၏။

၎င်းမှာ ထောင်သောင်းချီသော အင်းကွက်ပုံစံအားလုံးကို ချိတ်ဆက်ထားသည့် ပင်စည်မကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အလား ခိုင်ခံ့စွာ တည်ရှိနေသည်။ အခြားသော အင်းကွက်ပုံစံများမှာ ထိုသစ်ပင်အိုကြီးမှ ပေါက်ဖွားလာသော သစ်ကိုင်းသစ်ခက်များသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုမျှမကသေး ထိုရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းမှုအစီအရင်နှင့် ဆင်တူသော အချက်အလက်အချို့ကိုလည်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။ ထိုအစီအရင်နှစ်ခုအကြားတွင် နက်နဲသော ထပ်တူကျမှုတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းသည် အစီအရင်လမ်းစဉ်ကို ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်စေမည့် သော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုနက်နဲမှုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသည့်အခါတိုင်း နားလည်ရန် မဆိုထားနှင့် မှတ်မိရန်ပင် မစွမ်းသာဘဲ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုသာ ခံစားရသည်။

စုန်ယန်သည် နားလည်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းသော အလျားလိုက်၊ အနံလိုက် မျဉ်းကြောင်းများ၊ သင်္ချာသင်္ကေတများနှင့် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားများကို ပေါင်းစပ်၍ ထိုထပ်တူကျမှုကို မှတ်သားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေဆဲပင်။ အလုံးစုံ မှတ်မိရန် ကြိုးစားမှုတိုင်းက သူ့ကို အစွမ်းကုန် မောပန်းသွားစေသဖြင့် အိပ်စက်ခြင်းဖြင့်သာ အားပြန်ဖြည့်ရသည်။

နိုးလာသည့်အခါတွင်မူ သူ ဖန်တီးထားသော ထိုသင်္ကေတများပင်လျှင် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အစီအရင်မြေပုံနှစ်ခု၏ တူညီသော ဗဟိုချက်ကို ထုတ်ယူရခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုဗဟိုချက်ကို သူက အဓိကအင်းကွက်ပုံစံဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

ဤအလုပ်မှာ အလွန်ပင် စိန်ခေါ်မှုကြီးမားလှသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်လလုံး အချိန်ကုန်သွားသော်လည်း မည်သည့်ရလဒ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။

စုန်ယန်သည် နှစ်ပေါင်း ၄၅၀ကို ထပ်မံပေးဆပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ နောက်ဆုံး၌ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲရှိ အဓိကအင်းကွက်ပုံစံမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော သင်္ကေတများနှင့် ကိန်းဂဏန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းကို သူတစ်ဦးတည်းသာ နားလည်နိုင်သည်။

ထိုသင်္ကေတများကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုသည့်အခါတွင် သူ ကူးပြောင်းခြင်းမပြုမီက သင်္ချာပုံသေနည်းများနှင့် ဆင်တူနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အပြင်လူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ နားမလည်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းကို အစီအရင်အင်းကွက်ပုံသေနည်းဟု အမည်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုပုံသေနည်းကို စက္ကူပေါ်တွင် အလျင်အမြန် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။ ၎င်းကို မကြာမီ ပြန်လည်မေ့လျော့သွားဦးမည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိနေသောကြောင့်ပင်။

ထိုနောက် စုန်ယန် တစ်ရေးလောက်အိပ်လိုက်သည်။

မနက်ရောက်သောအခါ စုန်ယန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ကာ သူ၏ အိတ်ထဲရှိ စာရေးရန် သင့်တော်သော သားရေစအိတ်လေးပေါ်တွင် "အစီအရင်အင်းကွကပုံသေနည်း" ကို ရေးထိုးထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ မှော်အတတ်ကဏ္ဍအောက်တွင် သတင်းအချက်အလက်သစ် တစ်ကြောင်း ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့်ပင်။ ထိုအချက်အလက်မှာ မီးခိုးရောင်ဖြင့် အေးခဲနေပြီး အသုံးမပြုနိုင်သေးသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

[မိုးမြေလမ်းစဉ် လျှို့ဝှက်စာသား - အခြေခံအဆင့်" (မပြည့်စုံပါ) (အသုံးမပြုနိုင်သေးပါ)]

မိုးမြေလမ်းစဉ် လျှို့ဝှက်စာသားလား။

စုန်ယန်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ ကြွင်းကျန်သက်တမ်း တာအိုအသီး၏ တကယ့်အားသာချက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ ကျင့်ကြံနေသောအရာကို တိကျစွာ ဖော်ပြပေးကာ ဝိညာဉ်ဖွင့်မျက်လုံးကို ကျင့်ကြံနေလျှင် နက်နဲသောနှလုံးသားအတတ်ဟု မည်သည့်အခါမျှ ပြမည်မဟုတ်ချေ။

အသုံးမပြုနိုင်သေးပါဟု ပြနေခြင်းမှာ စုန်ယန်အနေဖြင့် ထိုအခြေခံအဆင့်ကို ကိုယ်စားပြုသော မိုးမြေလမ်းစဉ်စာသားကို အမှန်တကယ် မမှတ်မိဘဲ အစီအရင်အင်းကွက်ပုံသေနည်းကို အသုံးပြု၍သာ အသုံးချနေရသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော်လည်း အသုံးမပြုနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခြင်းပင်။

စုန်ယန်သည် သူ၏အိတ်ထဲမှ ထိုပုံသေနည်းကို ရေးမှတ်ထားသော သားရေစကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပါက ဤအချက်အလက်မှာလည်း တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သေချာပေါက် သိနေသည်။

မိုးမြေလမ်းစဉ် လျှို့ဝှက်စာသားဟူသော စကားလုံးငါးလုံးကပင် သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို နှိုးဆွရန် လုံလောက်လှသည်။

ယခုအခါ သူသည် အစီအရင်လမ်းစဉ် အတွေ့အကြုံမရှိသူမဟုတ်တော့ဘဲ အစီအရင်လမ်းစဉ်၏ စစ်မှန်သော အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာနားလည်ကာ အစီအရင်မြေပုံနှစ်မျိုးကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အစီအရင်လမ်းစဉ်ဆိုသည်မှာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းအပြင် အဓိက အစိတ်အပိုင်း သုံးရပ်ရှိကြောင်း သူ သိလာရကာ အစီအရင်အင်းကွက်များ၊ အင်းကွက်များကို တင်ဆောင်ထားသော အစီအရင်အင်းချပ်နှင့် အစီအရင်အလံပင်။

ဤသုံးခုအနက် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်မှာ အစီအရင်အင်းကွက်များပင်။ မည်သည့် အစီအရင်ပညာရှင်မဆို အင်းကွက်တွေကို ရေးထိုးရုံနဲ့ ဘယ်လိုမျိုး ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရမှာလဲဟု မေးခွန်းထုတ်မိကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

ယခုမူ စုန်ယန်သည် ထိုအဖြေကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစီအရင်အင်းကွက်များဆိုသည်မှာ တကယ်တော့ မိုးမြေလမ်းစဉ်၏ လျှို့ဝှက်စာသားငယ်လေးများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုစာသားများ ဖြစ်နေသည့်အတွက်ကြောင့်လည်း ဤလောကအတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းပင်။ သို့သော် ထိုသို့သော စွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်သော ပြန်ကန်အားရှိသဖြင့် အင်းချပ်အဖြစ် အသုံးပြုမည့် သတ္တုမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာရန် လိုအပ်

သည်။

အစီအရင်အလံမှာမူ အင်းကွက်များ၏ စွမ်းအားကို တိုးချဲ့ပေးကာ ၎င်း၏ အာနိသင်သက်ရောက်မည့် နယ်ပယ်ကို သတ်မှတ်ပေးခြင်းပင်။

ဤအချက်ကို တွေးတောမိသောအခါ စုန်ယန်သည် ဤအဆင့်မြင့် အစီအရင်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးနားမှ ညည်းတွားသံခပ်သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အင်း..."

သူ ခေါင်းကို အသာလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက်ရှိ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိစ္ဆာမလေးမှာ နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မိစ္ဆာမလေးနှစ်ဦး၏ ပွတ်သပ်ဖက်တွယ်မှုကို ခံစားနေရသည်။

သူတို့၏ နူးညံ့နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်များမှ နက်နဲသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပြင်းထန်သော စိတ်ဆန္ဒများ ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော အငွေ့အသက်မျိုး လုံးဝမရှိဘဲ သာယာကြည်နူးဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

အခန်း။ ၂၃၂

"ဘိုးဘေးကြီးရှင့်..."

သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို အာရုံရသွားပုံရသည့် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိစ္ဆာမလေးမှာ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး သူ့ကို ငါးခူပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စုန်ယန်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဒဏ်ရာ အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာမူ အချစ်ဦးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြင်နာယုယမှုများ လွှမ်းမိုးနေဆဲပင်။

စုန်ယန်က "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိစ္ဆာမလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် "ကျွန်မမျိုးမ နာမည်က ယွမ်ရှန့်ပါရှင်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိစ္ဆာမလေးမှာလည်း နိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမကလည်း ပြုံးစိစိဖြင့် "ဘိုးဘေးကလည်း ဆိုးလိုက်တာ... ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကိုကျတော့ မမေးဘူး" ဟု ကပ်ချွဲလိုက်ပြန်သည်။

"အေးလေ... ဒါဆို မင်းနာမည်ကရော ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်မမျိုးမကတော့ ယန်ရုံပါ ဘိုးဘေး"

စုန်ယန်သည် မည်သူမည်ဝါမှန်း မကွဲပြားတော့သော စောင်ပုံကြီးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလှန်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာမလေးတစ်ဦးပေါ်သို့ အုပ်မိုးလိုက်ပြန်သည်။ စောင်ပုံကြီးမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများအလား တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်လာတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ကျောက်ဆောင်များကို လှိုင်းလုံးများက ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ကမ်းခြေကို ရေလှိုင်းပြင်းများက ပွတ်တိုက်မိသကဲ့သို့ ဆီးနှင်းမှုန်ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် လွင့်စင်တက်လာသည့်အလား ပြင်းထန်သော ဆုံစည်းမှုများ ပြန်လည်စတင်ခဲ့ပြန်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ကုတင်ကြီးမှာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ကုလားကာများ ပွင့်ဟသွားပြီး သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဆင်းသက်လာသည်။ သူသည် ထူးကဲဝတ်ရုံကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ပတ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဝသို့ လျှောက်သွား၏။ ထို့နောက် နောက်လှည့်ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် ဝူးဖန့်ထျန်းဆီ သွားလိုက်ကြ။ ဂိုဏ်းထဲမှာ မင်းတို့အလိုရှိတဲ့ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ဖြစ် ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ဖြစ် တောင်းယူလိုက်။ ငါပြောခိုင်းလိုက်တယ်လို့ပဲ ပြော။ အကယ်လို့ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မင်းတို့ကို ပစ္စည်းကောင်းတွေ မပေးချင်ဘူးဆိုရင် ငါ့ကိုလာပြော။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း တစ်လုံးမကျန် သူ့ကိုပြန်ပြောပြလိုက်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါပြောတဲ့ စကားလုံးအတိုင်း အတိအကျ ပြောပြနော်"

မိစ္ဆာမလေးနှစ်ဦးမှာ အင်အားကုန်ခမ်းနေကြသော်လည်း အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားကြပြီး "ဘိုးဘေးကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်" ဟု ချိုချိုသာသာဖြင့် ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။

စုန်ယန်သည် တံတားကိုဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်ကို တော်တော်လေး သဘောကျမိသည်။

"ယနေ့သာယာလျှင် ယနေ့ပျော်၊ မနက်ဖြန်အတွက် မတွေးနှင့်" ဟူသော ဓားသွားပေါ်တွင် သွေးစုပ်ကာ အသက်ရှင်နေရသည့် လူမိုက်တစ်ဦး၏ ခံစားချက်မျိုးကို သူ ခံစားနေရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူနှင့် ပတ်သက်မိသူတိုင်းမှာ ကောင်းကျိုးမခံစားရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှုပေးနိုင်သူများကိုမူ သူက အမြဲတမ်း အနည်းငယ် ပြန်လည်ကူညီလေ့ရှိသည်။

သူ အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားသူ၊ အနည်းငယ် ဂရုစိုက်မိသူများကိုမူ သူသည် တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးထားသော်လည်း လူချင်းမတွေ့အောင် ရှောင်ရှားလေ့ရှိသည်။ သူတို့က သူ့ကို မေ့ပျောက်သွားသည်အထိပင် သူ ဖန်တီးလေ့ရှိသည်။

သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်သဖြင့် သူ့ဘေးတွင် လူကောင်းများ ရှိနေရန် မလိုအပ်ပေ။ သခင်ကြီးလီ၏ မယားငယ်ကဲ့သို့သော မိန်းမယုတ်များ သို့မဟုတ် သူ့ရှေ့မှ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မိစ္ဆာမလေးများကသာ သူနှင့် လိုက်ဖက်သော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးများကိုမူ သူသည် ဒုက္ခမပေးသလို မက်မောခြင်းလည်း မရှိပေ။

အကယ်၍ သူသည် ဂျူနီယာညီမလေး အန်းလီနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆုံခဲ့လျှင်ပင် သူ ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က သူသည် အန်းလီနှင့်အတူ ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးရန်နှင့် သူမနှင့်အတူ ရေရှည်လက်တွဲရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခုမူ သူ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီဖြစ်သလို ကံကြမ္မာကိုလည်း လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်ရေးဂိုဏ်း၏ အဓိကရတနာတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤရတနာတိုက်သည် မဟာချူးတောင်ပိုင်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်သောကြောင့် အလွတ်အစီအရင်အင်းချပ်များ အပါအဝင် ရတနာများစွာ ရှိနေသည်။

စုန်ယန်သည် အသေအချာ ရှာဖွေကြည့်ရာ ဝိညာဉ်ရွှေကျောက်တုံး တစ်တုံးကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ရှိသွားသဖြင့် ၎င်းနှင့်အတူ အင်းကွက်ရေးဆွဲသော ကလောင်တံကိုပါ ယူဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မိုးမြေလမ်းစဉ် လျှို့ဝှက်စာသား အခြေခံအဆင့်ကို စတင်ရေးဆွဲတော့မည်ပင်။

အစီအရင်အင်းချပ်ကို သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလျှင်ပင် တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့် အချိန်ယူရမည်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် အတန်ကြာ နေထိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ထန်ဖန်းကိုမူ သူ အားလပ်ခွင့် မပေးထားပေ။ ရှောင်ထန်တစ်ယောက် ပျင်းမနေစေရန်အတွက် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်ပြီး အကျိုးရှိမည့် လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို စီစဉ်ပေးထားသည်။

ဤအချက်မှာ ထိုနေ့ညက တစ်ဖက်လူ မူးနေစဉ် ပြောပြခဲ့သော စကားများမှတစ်ဆင့် သူ သိရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ရှောင်ထန်တစ်ယောက် စိတ်ကျေနပ်ပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းရတော့မည်။

...

...

ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

"မကျေနပ်ချက်မှာ အရင်းအမြစ်ရှိတယ်။ အကြွေးမှာလည်း ပိုင်ရှင်ရှိတယ်။ ဒါတွေက ဆင်းအာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း"

ထန်ဖန်း၏ နုနယ်သော မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးကာ မျက်ဝန်းအစုံမှလည်း ဒေါသမီးလျှံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း ယခုအခါ ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်ရေးဂိုဏ်းမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော သံခြေကျင်းများမှာ ထူးကဲချီ သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသူများ ခတ်ထားခံရပါက စွမ်းအားအများစုကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုသံခြေကျင်းများကြောင့် ထန်ဖန်း၏ စွမ်းအားမှာ ထူးကဲချီ သန့်စင်ခြင်း ကိုးဆင့်မြောက်မှ လေးဆင့်မြောက်အထိ ထိုးကျသွားခဲ့ရသည်။

သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် စိမ်းလွင့်သော ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက လက်ကိုမြှောက်ကာ သူ့ကို တားဆီးနေသည်။ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထန်ဖန်းပြောနေသည့် ဆင်းအာပင်။ သူတို့နှစ်ဦးကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်စုက ဝိုင်းရံထားကြ၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတဲ့ အကျဉ်းသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်ရေးဂိုဏ်းက ဆင်းအာကတော့ မင်းကို ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်ပေါ့လေ။

ဟဲဟဲ... မင်းက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့လူမို့လို့ ငါတို့က မင်းကို ထိလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆင်းအာကိုကျတော့ ငါတို့ ထိလို့မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

ပြောပြောဆိုဆိုပင် ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာသည်။ ဆင်းအာသည် ထူးကဲလက်နက်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ခုခံသော်လည်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ ရိုက်ပုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ဆင်းအာ၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်သော လည်ပင်းကို အားဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဒီမိန်းမငယ်လေးမှာလည်း ခံစားချက်တွေ ရှိနေတာပဲလား"

ဆင်းအာက "ရှင် နားမလည်ပါဘူး" ဟု ခက်ခဲစွာ ပြန်ပြောသည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက "ကောင်းပြီလေ ငါ နားမလည်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်တာက ငါတို့အားလုံးကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒါကြောင့်... ငါ့ကိုတော့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

သူ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာပြီး လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများမှာ ပိုမို တင်းကျပ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာ မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလားပင်။

ဆင်းအာသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အကြည့်များဖြင့် ထန်ဖန်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ အသာလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အသံမထွက်သော်လည်း "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟူသော စကားသုံးခွန်းကို ပြောနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ထန်ဖန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။

သူမက ဘာအတွက်ကြောင့် အခုမှ တောင်းပန်နေရတာလဲ။ သူ့ကို ထွက်ပြေးအောင် မကူညီနိုင်လို့လား။

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးကို မိစ္ဆာမတစ်ဦးအဖြစ်သာ အမြဲတစေ သဘောထားကာ လှောင်ပြောင်အထင်သေးခဲ့ပြီး လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် တစ်ဖက်လူကမူ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် စွန့်စားပေးခဲ့သည်။

ဆင်းအာ သေဆုံးတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ထန်ဖန်းက "ရပ်လိုက်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက အေးစက်စွာပင် "မင်း နောက်ထပ် ထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားရတော့ဘူးနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဖန်းက "မပြေးတော့ဘူး။ လုံးဝ မပြေးတော့ဘူး" ဟု ကတိပေးလိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆင်းအာကို အမှိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလျက် "ဒီကောင်လေးကို ဒီလောက်တောင် ချစ်နေမှတော့ သူ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး အကျဉ်းထောင်ထဲမှာပဲ အတူတူနေကြတော့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဆင်းအာမှာ တဟွတ်ဟွတ်နှင့် ချောင်းများ ပြင်းထန်စွာ ဆိုးနေတော့သည်။ ထန်ဖန်းက သူမအနားသို့ တိုးသွားပြီး လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးရှာသည်။

ဆင်းအာက ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းခါပြပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ..."

ထန်ဖန်းမှာ ဒေါသကြောင့်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလားပင်။

"ဘာကို တောင်းပန်နေတာလဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ဒီလို မလုပ်နဲ့တော့"

သူ၏ ဘဝမှာ နိမ့်ကျခဲ့ပြီး ခက်ခဲသော ခရီးလမ်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထောင်ကရိန်းဂိုဏ်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖန်းချင်းရွှယ်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့မျိုးနွယ်မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မသိစေရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကိုလည်း မထုတ်ဖော်ရဲခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် သူသည် သာမန်

အရည်အချင်းရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ကျင့်ကြံသူများနှင့်လည်း သဟဇာတမဖြစ်သဖြင့် သူ့တွင် သူငယ်ချင်းဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။

ယခုမူ ရန်သူ့နယ်မြေအတွင်းရှိ မိစ္ဆာမလေးတစ်ဦးက သူ့အပေါ် ဤမျှ စေတနာထားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိချေ။

စုန်ယန်သည် ဤအရာအားလုံးကို စီစဉ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌သာ ရှိနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသည်။